What do you think?
Rate this book


304 pages, ebook
First published January 1, 1993
χρόνος ανάγνωσης κριτικής: 1 λεπτό και 35 δευτερόλεπτα
Το 2021, πάλι μήνα Αύγουστο, ξεκίνησα να διαβάζω το Ο κύριος Πρόεδρος
του νομπελίστα (1967) από την Γουατεμάλα Μιγκέλ Άνχελ Αστούριας.
Το βιβλίο υπήρξε ο πρόδρομος ενός λογοτεχνικού είδους που ονομάζεται
"Dictator Novel"
Η ιστορία σε ένα Dictator Novel έχει έντονα πολιτικά θέματα,
εξετάζει τη δύναμη που κατέχει ένας δικτάτορας, και γενικά προβληματίζει
τον αναγνώστη σχετικά με την φύση του αυταρχισμού.
Εκτός από το συγκεκριμένο άλλα παραδείγματα τέτοιου είδους
μυθιστορήματος είναι τα εξής:
Εγώ ο Υπέρτατος του Παραγουανού συγγραφέα Αουγκούστο Ρόα Μπάστος
Η γιορτή του τράγου του επίσης βραβευμένου με Νόμπελ Μάριο Βάργκας Γιόσα
και τέλος Το φθινόπωρο του πατριάρχη του επίσης βραβευμένου με Νόμπελ
Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
Και τότε ήταν που ξεκίνησα το κυνήγι για το βιβλίο του Ρόα Μπάστος
αφού τους άλλους 2 τους είχα διαβάσει.
Φυσικά το Εγώ ο Υπέρτατος δεν μεταφράστηκε ακόμα στα ελληνικά
και δεν σκόπευα να δώσω €20 για την αγγλική μετάφραση που κλασικά
(όπως πάντα πλέον) τα αγγλικά paperbacks έχουν χαρτί εφημερίδας, και τιμή Μίδας.
Βρήκα τον Κατήγορο που είναι το τρίτο αυτής της τριλογίας.
Δεν ξέρω πώς μου ξέφυγε το πρώτο της τριλογίας Ο γιος του ανθρώπου
επίσης μεταφρασμένο στα ελληνικά.
Φυσικά όταν λέμε τριλογία, εδώ εννοούμε θεματική.
Δεν υπάρχει κοινή ιστορία, πλοκή, και κοινοί ήρωες, αλλά κοινό θέμα.
Αυτά τα τρία έργα εξετάζουν αυτό που ο συγγραφέας έχει ονομάσει
«μονοθεϊσμό της εξουσίας».
Ο ίδιος ο συγγραφέας λέει ότι: «Δεν πιστεύω πως, ως προς τη μορφή,
τα έργα της τριλογίας έχουν κάποια σύνδεση μεταξύ τους.
Ωστόσο υπάρχον ισχυρές εσωτερικές γραμμές επικοινωνίας ανάμεσα
στα τρία μυθιστορήματα από πλευράς δομής, αλλά κι ως προς το θέμα,
γιατί τραβάω στα άκρα τη συλλογιστική ότι είναι αδύνατο
να υπερισχύσει η απόλυτη εξουσία».
Ο Κατήγορος εξερευνά τις φρικαλεότητες της δικτατορίας του Αλφρέδο Στρέσνερ
στην Παραγουάη, η οποία διήρκεσε από το 1954 έως το 1989 όπως επίσης
και την αδυναμία να κρίνουμε και να δικάσουμε τον άλλον για τις πράξεις του.
Ένας προβληματισμός σχετικά με την παράδοση του αυταρχισμού στην Παραγουάη.
Το μυθιστόρημα είναι περισσότερο ένας συνδυασμός αυτοβιογραφίας,
αστυνομική λογοτεχνίας, ιστορικού μυθιστορήματος και φιλοσοφίας,
παρά αμιγές Dictator Novel όπως είναι το Εγώ ο Υπέρτατος.
Δυστυχώς όμως δεν με κέρδισε για να θέλω να συνεχίσω
και με τα άλλα 2 του συγγραφέα.
Η πολυλογία, οι εμμονές, οι σκέψεις, και η μονομανία του αφηγητή, μαζί με τους
ακατάσχετους πλατειασμούς άσχετου (τουλάχιστον στην επιφάνεια) θέματος.
Μακροσκελείς παρεκκλίσεις που εκτείνονταν συνήθως σε 10-15 σελίδες
και ξέφευγαν από τη σκηνή και το κύριο θέμα με κούρασαν αρκετά.
Διάβασα όμως κάτι από Παραγουάη, έμαθα αρκετά για την ιστορία της
που αγνοούσα παντελώς, και μου λύθηκε η απορία για την γραφή του Ρόα Μπάστος
Αλλά τώρα πάμε γι' άλλα.