Ο Νίκος, έλληνας φοιτητής στο εξωτερικό, επιστρέφει ως επισκέπτης στα Εξάρχεια, τη γειτονιά της παιδικής του ηλικίας. Τα Εξάρχεια του οικογενειακού καφέ-μπαρ, του πάρκου Ναυαρίνου, των γκράφιτι, των καταλήψεων. Της θείας Ναταλίας, του αγωνιστή Τζίμπη, του εξαρτημένου Γιάννη, του μικρού μετανάστη Ιμράν.
Πρόκειται για μια γλυκόπικρη παρουσίαση της πιο αγαπημένης (ή πιο μισητής για άλλους) γειτονιάς της Αθήνας. Χωρίς να ωραιοποιεί, χωρίς να εξιδανικεύει, χωρίς να διστάζει να μιλήσει για τα κακώς κείμενα, χωρίς όμως και να ξεχνά την αίσθηση της αλληλεγγύης και της απλότητας αλλά και την υπέροχη μυρωδιά των νεραντζιών, ο Δημήτρης Μαστώρος και ο Nicolas Wouters μας δίνουν μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο «πικρό νεράντζι» της Αθήνας, τα Εξάρχεια, με ένα ιδιαίτερο σχέδιο που θυμίζει κινηματογραφική ταινία.
Μια μορφή ηθογραφίας της περιοχής των Εξαρχείων σε κόμικ. Βλέπουμε να καταγράφονται πολλά κοινωνικά φαινόμενα και καταστάσεις που συμβαίνουν καθημερινά στην περιοχή. Ναρκωτικά, πρόσφυγες, διαδηλώσεις, οικονομική εξαθλίωση... Πέρα από αυτό, δυστυχώς, η ιστορία έχει μια πολύ χαλαρή δομή και έναν υποτονικό ρυθμό, χωρίς κάποια κορύφωση - πιο πολύ μοιάζει με μια απλή παρουσίαση/καταγραφή των διαφόρων προβλημάτων μιας λαϊκής περιοχής της σύγχρονης Αθήνας, κάτι που μπορεί να ξενίσει αρκετούς. Επίσης πάρα πολλοί χαρακτήρες κάνουν την εμφάνισή τους στις σελίδες του κόμικ, έστω και για λίγο και αυτό κάνει κάπως δυσνόητη την υπόθεση.
Το σχέδιο έχει μια πολύ ιδιαίτερα ελκυστική μορφή, κάτι ανάμεσα από ασπρόμαυρη υδατογραφία και σκίτσα με μολύβι. Οι εικόνες είναι ιδιαίτερα μουντές, δεδομένης και της θεματολογίας και συγκινούν συχνά. Ιδιαίτερα δραματική είναι η μορφή του σκύλου με τις βοηθητικές ρόδες για τα πίσω πόδια του, ο οποίος καταλαμβάνει μεγάλο κομμάτι της ιστορίας είτε σαν μικρός πρωταγωνιστής είτε σαν συμπληρωματικός χαρακτήρας. Βέβαια πέραν αυτού, του πρωταγωνιστή και δύο-τριών άλλων χαρακτήρων των οποίων η μορφή είναι χαρακτηριστική και ξεχωρίζει, οι υπόλοιποι στερούνται λεπτομέριας στα πρόσωπα και σε συνδυασμό με τον μεγάλο αριθμό τους, πολλές φορές σε μπερδεύει και δεν ξέρεις ποιός είναι ποιός.
Les dessins sont impeccables, mais j'ai pas l'impression d'avoir compris l'histoire dans toute sa profondeur... ou peut-être parce qu'il n'y avait pas...