Σε ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου, η ζωή κυλάει ήσυχα, σχεδόν ειδυλλιακά. Όλα δείχνουν πως η Μαρία έχει διαλέξει το ιδανικό περιβάλλον για να υπηρετήσει τη θητεία της ως αγροτική γιατρός και να ξεφύγει απ' το τραυματικό παρελθόν της στην Αθήνα. Ώσπου γίνεται ένας φόνος... Ο αστυνόμος Περικλής Γαλάνης έρχεται απ'τα Γιάννενα για να εξιχνιάσει τον μυστηριώδη θάνατο του δημάρχου Κωλέττη, ενός ξεχωριστού ανθρώπου που όλοι πίνουν νερό στο όνομά του. Το κίνητρο μοιάζει ακατανόητο, οι ύποπτοι πολλοί όσο και απρόβλεπτοι. Η υπόθεση περιπλέκεται καθώς ο Γαλάνης παλεύει να αντιμετωπίσει τα εμπόδια που του θέτει ο ντόπιος αστυνομικός και μια παράξενη κοινότητα με τα μυστικά της και τα ψέματά της.
H Τατιάνα Αβέρωφ γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία στην Αθήνα και στο Λονδίνο.
Εργάστηκε στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης ως σχολική ψυχολόγος από το 1978 ως το 1994 και έγραψε δύο βιβλία για την εκπαίδευση τα Μαθαίνοντας τα παιδιά να συνεργάζονται (Θυμάρι 1983) και Συνεργασία στη μάθηση (Θυμάρι & Εκπ. Κωστέα-Γείτονα 1990).
Είναι συγγραφέας των μυθιστορημάτων Το ξέφωτο (Κέδρος 2000), Αύγουστος (Κέδρος 2002) και Ανοιχτή Γραμμή (Κέδρος 2005), ενώ την άνοιξη του 2008 πρόκειται να κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα, από τις ίδιες εκδόσεις.
Μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρείας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου, έχει ασχοληθεί με τη λογοτεχνική μετάφραση και έχει συμμετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις και αφιερώματα σε εφημερίδες και περιοδικά.
Το 2007 δίδαξε στον κύκλο εργαστηρίων για το βιβλίο που οργανώνει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.
Είναι πρόεδρος του Ιδρύματος Ευαγγέλου Αβέρωφ-Τοσίτσα και διευθύνει την Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ στο Μέτσοβο.
Ευκολοδιάβαστο αστυνομικό, με ενδιαφέρουσα πλοκή, ελαφρύ και γρήγορο, ιδανικό για ένα πρωινό ή απόγευμα χαλάρωσης. Είναι γραμμένο με χιούμορ και μπρίο και σίγουρα θα σας διασκεδάσει.
Μια αρκετά καλή προσπάθεια της Αβέρωφ να γράψει ένα χιουμοριστικό, όσο και δραματικό σε κάποια σημεία αστυνομικό μυθιστόρημα που, ωστόσο, εμπεριέχει αρκετές υβριστικές και λαϊκές ατάκες γα να δημιουργήσει ένα κλίμα πιο οικείο και καθημερινό στους αναγνώστες. Αυτό το στοιχείο είναι το πιο αρνητικό του βιβλίου, αφού δεν χρειαζόταν σε τέτοιο βαθμό.
Κατά τα άλλα, το μυθιστόρημα διαθέτει 'φρεσκάδα', αρκετά ενδιαφέροντα ηθογραφικά στοιχεία, όσο και στιγμές γέλιου και αγωνίας. Το ζευγάρι των βασικών ηρώων διαθέτει 'χημεία', ενώ οι προσωπικότητές τους αλληλοσυμπληρώνονται προς όφελος της επίλυσης της υπόθεσης.
Πρόκειται για ένα βιβλίο κατάλληλο ως καλοκαιρινό ανάγνωσμα, αλλά, πέρα από αυτό, θίγει και αρκετά φλέγοντα ζητήματα της σύγχρονης Ελλάδας, δίνοντας μια πιο μοντέρνα διάσταση στην νεοελληνική καθημερινότητα της επαρχίας. Ενδεχομένως, η Αβέρωφ να επηρρεάστηκε από 'Το Καφέ της Χαράς' ή το 'Chocolat'.
Κρίμα. Το Ξέφωτο της Αβέρωφ με είχε ενθουσιάσει. Αυτό εδώ καθόλου δεν μοιάζει να το έγραψε η ίδια συγγραφέας. Πιθανότατα γιατί δοκίμασε να γράψει μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή,μα δυστυχώς απέτυχε. Απλά δεν είναι το είδος της. Στις πρώτες 100 σελίδες πρόβαλλε ένας αρκετά ελκυστικός αστυνομικός γρίφος. Από εκεί και πέρα όμως,όλα χάλασαν. Η πλοκή παιδαριώδης για όποιον διαβάζει αστυνομική λογοτεχνία-ειχα μαντέψει ακόμη κ το φινάλε από τα μισά του βιβλίου-οι χαρακτήρες αλλοπρόσαλοι,με εκνεύρισαν απίστευτα,η δε συγγραφέας πρόβαλλε πάνω τους όλες τις δικές της ιδεοληψίες... Ο,τι διασώθηκε κ θύμισε κάτι από τα παλιά ήταν το σκηνικό με το καταπράσινο,ορεινό χωριό. Αν είστε αναγνώστης με απαιτήσεις,όχι αυτό το βιβλίο. Σκέτη πλήξη.
Ένα ωραίο αστυνομικό βιβλίο που διαβάζεται σε μια μέρα κ έχει μέσα το αισθηματακι του. Μολονότι είμαι ανιδεη στην ανεύρεση του δολοφόνου, εδώ τα κατάφερα από την αρχή. Τελικά, Ο παράδεισος, Μόνο αυτό δεν ήταν!
Κατώτερο των προσδοκιών μου. Γλώσσα καθημερινή, μερικές φορές στα όρια της αισχρολογιας. Ρεαλισμός και ταχύτητα στην πλοκη οι αρετές του. Ευκολοδιαβαστο, αλλά έως εκεί.
Ευκολοδιάβαστο. Αλλά δυστυχώς γεμάτο κλισέ και με σκηνές που δεν έχουν ιδιαίτερη λογική. Γενικά, όχι τίποτα το αξιόλογο. Για να περάσει η ώρα καλό είναι
Από τα πολύ καλά αστυνομικά. Παρόλο που στα μισά περίπου είχα καταλάβει την "ανατροπή", δεν ήθελα να το αφήσω... Έχει κάτι από κλασική αστυνομική λογοτεχνία.
Ευχάριστο βιβλιαράκι, που κυλάει σαν νερό. Η έμπνευση της Αβέρωφ είναι ολοφάνερα το Μέτσοβο, στο οποίο τοποθετείται το σκηνικό της αστυνομικής υπόθεσης και το οποίο ονομάζει «Παράδεισο» η συγγραφέας. Δύο μυστηριώδεις φόνοι, ο νέος αστυνομικός που προσπαθεί να τους εξιχνιάσει, η γιατρός που τον βοηθά και ο μικρόκοσμος του χωριού αποτελούν το σκηνικό και τα πρόσωπα του βιβλίου. Η υπόθεση είναι δοσμένη με αρκετό χιούμορ και ανάλαφρο τρόπο, δεν μπαίνει σε μονοπάτια κοινωνικής κριτικής και ανάλυσης (αν και ίσως θα μπορούσε). Εμένα αυτό δε με ενόχλησε καθόλου, άλλος μπορεί να το θεωρήσει αρνητικό. Οι ήρωες, εκτός ίσως από τους δυο βασικούς, είναι εντελώς μονοδιάστατοι, καρτουνίστικοι: η κουτσομπόλα, η θεούσα, ο σαλός, κτλ, ενώ η αστυνομική πλοκή ειναι ενδιαφέρουσα, προσπαθεί και για μια μικρή ανατροπή στο τέλος, χωρίς να σε κανει να αναπηδάς στην καρέκλα σου. Συστήνεται για ένα χαλαρωτικό δίωρο.
Στην πραγματικότητα 3,5 αστεράκια. Πρόκειται για ένα page turner, όπως θα έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Έχουμε ένα ευχάριστο και ανάλαφρο (αλλά όχι ελαφρύ) ανάγνωσμα με κάποιες υπολογίσιμες λογοτεχνικές αρετές. Το ύφος της γραφής είναι: άμεσο, ζωντανό, με διαλόγους ρεαλιστικής λαϊκής προφορικότητας. Η γλώσσα είναι πλούσια σε ιδιωματισμούς και χιούμορ, κάτι που προσδίδει αυθεντικότητα στους χαρακτήρες των οποίων η ψυχοσύνθεση αποδίδεται με επάρκεια. Συνολικά, πρόκειται για μυθιστόρημα που συνδυάζει το αστυνομικό με το κοινωνικό και το χιουμοριστικό στοιχείο, σε ένα ύφος που ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη σάτιρα.
Έλληνες συγγραφείς που θέλουν να γράψουν αστυνομική λογοτεχνία και το "μπάτσος" πάει κι έρχεται με το "μπετόβλακας" και με το "ποια είμαι εγώ που θα ξεπέσω με μπάτσο" δε γίνεται. Όσον αφορά στην επαρχιώτικη ηθογραφία δεν είναι και τόσο πετυχημένη η συνταγή να έρχεται ο χαρακτήρας εκ των προτέρων με τη βούλα και την ταμπέλα αλλά καθήκον του συγγραφέα είναι να τον αναδείξει έτσι με τις πράξεις του ώστε ο αναγνώστης να βγάλει τα συμπεράσματά του. Καλή αλλά χαμένη η προσπάθεια. Ο τίτλος μόνο πετυχημένος...
Ένα έγκλημα -μαλλον δύο- και η εξιχνίαση τους με "άρωμα" ελληνικής επαρχίας ... Ωραίο και ευκολοδιάβαστο, με αναμενόμενη πλοκή. Δεν σε απογοητεύει πάντως. Είναι ό,τι πρέπει για ένα ΣΚ ή ίσως και λιγότερο, γιατί αν το ξεκινήσεις το πας "μονορούφι" άνετα.
Η ιστορία ήταν καλή αλλά η συγγραφή της όχι και τόσο! Θα προτιμούσα λιγότερες βωμολοχίες και περισσότερα τοπογραφικά και λαογραφικά στοιχεία του ορεινού χωριού της Ηπείρου και των κατοίκων της. Το Ξέφωτο (προηγούμενο έργο της συγγραφέως) ήταν πολύ καλύτερο.
2,5* για να είμαι δίκαιη. Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα και εύκολα αλλά μέχρι εκεί. Εντόπισα και κάποια γραμματικά και συντακτικά λάθη, που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.