Daanje is een uitstekend en origineel verteller. Ze schrijft ook scenario’s en dat merk je, ze is geen mooischrijver.
Ogenschijnlijk is jl. een verhaal over een diepe, tragische vriendschap in een poging om het verleden levend te houden. Maar de roman gaat zeker ook over het belang van het (familie)verleden en hoe het verleden in de loop van de tijd verandert. Interessant want het verleden is toch voorbij? ‘Wat gebeurd is, is gebeurd en het komt nooit meer terug’, is de laatste zin van de roman. Helemaal waar, maar je gedachten over het verleden kunnen wel degelijk veranderen, zo toont ze aan.
Om het verleden voor de lezer extra tastbaar te maken en de reikwijdte te vergroten, heeft elk hoofdstuk een datum als titel zoals 11 september 2001 en gaat het terloops over die na later blijkt historische gebeurtenis. Mooie vondst; pas na verloop van tijd zal de werkelijke impact van zo’n gebeurtenis blijken.
Hoofdpersoon Finn vertelt zijn kinderen, en later zijn demente moeder, verhalen over het verleden, met daarin een hoofdrol voor zijn jeugdvriendin en soulmate Juno Linnaarts. Juno is zijn nichtje maar de zogenaamde zussen Roos en Poppy delen slechts 1 grootmoeder, dus van een nichtje is nauwelijks sprake.
Keer op keer merkt hij dat het verleden niet een vaststaand feit is: nieuwe feiten, nieuwe interpretaties zorgen voor nieuw begrip. ‘Hij had niets van zijn eigen verleden begrepen’. Sneu want Finn vertelt zijn dochters Eefje en Bregje dat het wezen van een mens bestaat uit herinneringen. Neutrino’s sneller dan het licht, zoals uit proeven in de deeltjesversneller in Genève blijkt, zouden tijdreizen mogelijk maken. Met als consequentie de dood van het verleden. ‘Alle geschiedkundigen zouden brodeloos worden’. Finn is historicus. Hij is hoogleraar Eigentijdse geschiedenis, een grappige contradictie. Als historicus is hij vooral geïnteresseerd in wat er bewaard blijft en wat wordt vergeten. Hoe gebeurtenissen achteraf veranderen, hoe herinneringen in de loop der tijd veranderen.
Juno is bipolair: ‘Er hoeft maar een ongrijpbare kleinigheid in haar hoofd te veranderen en hun gezamenlijke verleden betekende niets meer voor haar’. Juno blijkt bovendien een fantast omdat ze nu eenmaal van verhalen houdt. En aan zijn moeder kan hij telkens dezelfde verhalen vertellen, ze slaat ze toch niet op.
De titel jl. verwijst naar de initialen van Juno maar is ook ‘jongstleden’ en dat betekent ‘verleden’, de twee zaken waar het echt om gaat in deze roman.
In de romans die Daanje na 2016 heeft geschreven (De herinnerde soldaat uit 2019 en Het lied van ooievaar en dromedaris uit 2022) heeft ze de thema’s van tijd en verleden nog veel verder uitgewerkt. Het enthousiasme over deze romans bracht mij terug in de tijd naar jl.
Boeiende roman, met veel plezier gelezen.