«Dos cosas preocupaban al ministro aquella mañana, su peso y la muerte»: la frase inicial de esta obra satírica invita al lector a dejarse llevar por el estilo magistral de Hugo Claus. En Belladona, una de sus obras mayores, el autor nos sumerge entre una multitud de personajes, como en un cuadro de Breughel, pintor flamenco del siglo XVI, a través de los cuales lanza su veneno contra una sociedad pequeño burguesa, en una narración que, como siempre en la obra de Claus, discurre a varios niveles.
La realización y financiación de una película sobre la vida de Breughel, paradigma de la pintura flamenca, sirve precisamente de punto de fuga a esta diatriba en la que el controvertido autor salda cuentas con su Flandes natal y, sobre todo, su política cultural. En estas páginas, Claus da rienda suelta a su sarcasmo contra un sistema corrupto, a su odio a unos modelos burocráticos que obstaculizan toda creatividad, a la náusea provocada por una política subvencionista que se nutre de nacionalismos anquilosados, intereses económicos y frustraciones personales. Con precisos trazos breughelianos, Claus dibuja una caricatura de la vida cultural flamenca (a la que se podrían encontrar jugosos paralelismos), donde se conjugan el amiguismo, la corrupción y la chabacanería. Como fondo a este cuadro lleno de personajes absurdos existe, como siempre en la obra de Claus, un sustrato más amargo de relaciones individuales, en el que concurren la soledad, la incomprensión y la afectividad frustrada.
En tono de humor punzante, en un lenguaje casi físico, Claus despliega aquí todo su genio para ridiculizar la parafernalia artística de una sociedad cuya mentalidad aborrece, pero en cuya cultura popular sin embargo se inspira.
Hugo Maurice Julien Claus was een Vlaams schrijver. Hij was een veelzijdig kunstenaar: romancier, dichter, toneelschrijver, schilder en filmregisseur. Toen hij opteerde voor euthanasie (legaal in België) veroorzaakte dit veel deining.
Hugo Maurice Julien Claus was a leading Belgian author, writing primarily in Dutch. He was prominent as a novelist, poet, playwright, painter and film director. His death by euthanasia, which is legal in Belgium, led to considerable controversy.
Pastiche op het cultuurbeleid in Vlaanderen: de minister van cultuur Meulemans, vooral bezig met zijn aanstaande Roemeense, de hilarische bijeenkomsten van de Comecu en vooral het verhaal van de verfilming van het leven van Bruegel de oude door producent Walter Oorslag en scenarist Axel den Dooven. Duidelijk een sleutelroman, een afrekening. Veel verkavelingsvlaams en typische toestanden. Beoordeling: hoewel amusant en duidelijk herkenbaar als pastiche toch saai en werkje van 13 uit een dozijn.
Jag läste boken i svensk översättning. Allt jag läst av Hugo Claus är mästerligt - social satir i kombination med ett färgsprakande språk och med karaktärer i fler dimensioner än fyra. Belladonna är på delad första plats med Skam. Den tidigare ljusare och mer dråplig, den senare nattsvart utan att bli cynisk och spekulativ som Houellebecq.
Axel Den Dooven is directeur van een museum gewijd aan een kunstenaar, wanneer hij plots op basis van een script dat hij in zijn jeugd schreef betrokken wordt in de creatie van een film. Hugo Claus beschrijft de vele demarches en het subsidiegedreven gelobby in de artistieke wereld, om toch maar een podium te kunnen krijgen en zo ruim mogelijk te kunnen leven. Vermits hij zelf filmmaker was, en bovendien misschien ook voordien The Player gezien heeft die in Hollywood hetzelfde onderwerp had, kon hij dit gekonkel aardig overbrengen. Niettemin mist het boek samenhang, het zijn aan elkaar geplakte scènes die onvoldoende beklijven om je mee te trekken in het verhaal. De titel heeft bovendien enkel relevantie voor de laatste pagina's.
Claus toont dat hij meesterlijk grossiert in allerlei registers, maar het verhaal over een middelmatig filmscenario (over Pieter Brueghel de Oude), dat door de tussenkomst van opportunistische kunstenaars en dankzij enige politieke bemoeienis, tot stand komt, lijkt me nogal gekunsteld. De toon is overwegend sarcastisch en die past wel bij een satire of groteske tekst, maar de wijdlopigheid en soms ook het gebrek aan samenhang maken van dit boek zeker niet Claus' beste werk. (De roman wordt wel vermeld in Guido van Heulendonks verhalenbundel Vrienden van de poezie (2021, p. 177).
Niet helemaal overtuigd. Het lijkt alsof de realiteit neergeschreven werd met wat andere namen. Het boek voelt een beetje gedateerd aan, hoewel het de Vlaamse achterkamertjescultuur tegelijk ook wel mooi portretteert.
Een privé-incident in het leven van en Vlaamse minister ontketent een reeks van groteske gebeurtenissen met fatale gevolgen in de wereld van de cultuurfunctionarissen en financiers, filmproducenten en schrijvers, acteurs en vrouwen.
Belladonna van Hugo Claus is een roman over de teloorgang van liefde en creativiteit, een spel van relativering en maskerade in een samenleving waarin geen enkel woord, geen enkele handeling, eenduidig is.