مارسل بئالو (۱۹۰۸-۱۹۹۳)، نويسنده فرانسوی، در اين مجموعه داستان كوتاه هم متاثر از سوررئاليسم است و هم از ادبيات فانتاستيك بهره میبرد. در اين داستانهای بسيار كوتاه، با نثری شاعرانه، توصيفهای بديع، تصاوير غريب و فضاسازی گيرا مواجهيم. نويسنده ابتدا با توصيف فضايی روزمره و آشنا شروع میكند، ولی به مرور و با زبانی كم و بيش سرد و خونسرد به امری غريب و فضايی عجيب میلغزد. تصويرهايی كه تخيل فرهيخته بئالو میسازد در ذهن باقی میمانند. داستانهای اين مجموعه را «رمانهای مينياتوری» خواندهاند و خود نويسنده به آنها «خردهرمان» گفته است. اين اولين كتابی است كه از مارسل بئالو - نويسنده چيرهدست كه بوف كور صادق هدايت را شاهكار میدانست - به فارسی ترجمه و منتشر میشود؛
Marcel Béalu (30 October 1908 – 19 June 1993) was a writer and bookseller born in Selles-sur-Cher in the Loire Valley. He died in Paris in 1993. Béalu was raised in impoverished circumstances in the town of Saumur, not far from his birthplace. Largely self-taught, he read the classics of French literature on his own initiative while working as a haberdasher in Montargis, a town on the canal that links the Loire and the Seine. His wife, Marguerite Kessel, encouraged him to read German literature as well. The grim and cerebral atmosphere of German Romantic literature would make itself felt in his style.
In 1937, Béalu met the poet Max Jacob, who gave him critical encouragement and advice.
کتابی بسسیار خاص. چه به لحاظ ظاهر، چه به لحاظ باطن. با ترجمهای درخشان. نمیتوانم آن را برای همه کس توصیه کنم. فضای خاصی دارد. گاهی غمانگیز میشود، خیلیوقتها وهمانگیز. گرافیک آن بینظیر است. آقای ساعد مشکی واقعاً در صفحهآرایی کتاب کاری بینظیر انجام دادهاند. با بهره گرفتن از معرفی کتاب از خود نشر مشکی: اطرات تاریکی مجموعهای از صدوهجده داستان خیلی کوتاه است از مارسل بِئالو (۱۹۰۸-۱۹۹۳)، نویسندۀ فرانسوی. این کتاب در اصل برای اولین بار در سال ۱۹۴۴ بهشکل کامل (همۀ داستانها) منتشر شد.
نویسنده در این داستانها هم متأثر از سوررئالیسم است و هم از ادبیات فانتاستیک بهره میببرد. در این داستانهای بسیار کوتاه، با نثری شاعرانه، توصیفهای بدیع، تصاویر غریب و فضاسازی گیرا مواجهیم. نویسنده ابتدا با توصیف فضایی روزمره و آشنا شروع میکند، ولی بهمرور و با زبانی کموبیش سرد و خونسرد به امری غریب و فضایی عجیب میلغزد. تصویرهایی که تخیل فرهیختۀ بِئالو میسازد در ذهن باقی میمانند.
داستانهای این مجموعه را «رمانهای مینیاتوری» خواندهاند و خود نویسنده به آنها «خردهرمان» گفته است.
اولین کتابی بود که از سبک سورئالیسم خواندم. بنابراین بیشتر در جدال با فهم و تعمق در سبک آن بودم تا درگیری با خود کتاب. سبک سورئالیسم در این کتاب انگار استعارهای عجیب و غیرواقع از روزمرگیهای بسیار معمولِ آدمیست. میتوان برای هر تصویر شگفت و دور از ذهنی مصداق و نمادی یافت و آنگاه این کشف، لذتی وصف ناپذیر به انسان ارزانی میدارد.
به عنوان یک اثر سوررئال واقعا قابل توجه و جالبه. مجموعه ای از داستانک های کوتاهی که از نظر فرمی در قابل سوررئال بسیار خوش نشسته است اما شاید برای همه نوع مخاطب جذاب نباشد چرا که از یک جا به بعد شاید درک مفاهیم نهفته و یا یافتن ارتباطی بین داستانک ها برای خواننده کسل کننده بنماید هرچند از دید من این خود ویژگی سبکی بئالو است.