نسبت به باقی کتابهای تاریخ زبانشناسی که به فارسی ترجمه شدن (سورن، روبینز)، اینیکی کمحجمتره و سعی کرده شفافتر صحبت کنه. اونهایی که نثر حقشناس رو خیلی قدمایی میدونن و باهاش ارتباط برقرار نمیکنن، فکر نکنم با نثر مشکوةالدینی به مشکل بخورن. حُسن دیگهی کتاب اینه که نویسنده تلاش کرده با مثالهای فارسی خیلی از نظریات رو فهمیدنیتر کنه. به اینم توجه کنید: کتاب در دههی دههی هفتاد (چاپ اول: ۱۳۷۳) چاپ شده. همین که دربارهی نظریههای جدید زبانشناسی صحبت بشه، با توجه به تاریخ انتشار، کم حُسنی نیست (توقع دارید مشکوة تو دههی ۸۰ و ۹۰ کتاب رو ویرایش میکرد؟ زهی توقع :)) ).
تقریباً ۲۰-۳۰ درصدِ مطالب که اون آخر اومده، در حال حاضر با توجه به کثرت منابع دیگه خیلی مفید نیست. افزون بر این، اشتباههای تایپی فراوانی داره و تو خیلی از صفحات اصطلاحات انگلیسی رو اشتباه نوشتن! اینم از مزایای ناشر دولتیه لابد!
پ. ن.: کدوم شیر-پاکخوردهای این کتاب رو تو گودریدز ثبت کرده؟ این بزرگوار تعداد صفحات کتاب رو معین نکرده و وقتی میخواستم صفحه بذارم فقط عدد صفر رو داشت. ای کتابخانهدارانِ گودریدز، بهر خدا اینو درست کنید! تازه اسم بندهخدا رو هم اشتباه نوشتن. مشکوه! مشکوة (=مشکات) بَبَمجان ... مشکوة.