Jullie zijn zelf gek

by Sylvia Witteman

Het leven schotelt ons dagelijks wonderen voor. Vertederende wonderen, zoals de herenigde beertjes in Kosovo die liefhebbend op elkaars oren sabbelen. Maar ook wonderen van ironie, wanneer een vrouw op het strand niet door heeft dat haar zo kuis bedoelde boerkini júist al haar vormen prijsgeeft. En hoe kan het dat Wittemans oude vader in steeds grotere huizen woont? En wat moet die mismoedige Bulgaar daar? Wie verlost de wiskundeleraar die een piepjonge seksbom in zijn klas krijgt, met een glimlach als een opgaande zon? Wie troost de moeder die na achttien jaar zelfdiscipline alsnog tegen haar kroost 'Het is hier geen hotel'? Hoe moet je kijken als iemand je "een goed mens' noemt? Moet je je schamen als je rammelt van de honger op een begrafenis? En hoe gaat Catherine Keyl wraak nemen op Viola Holt? Bestaat er zoiets als luchtvaartporno? Mag de herinnering aan nazisme gepaard gaan met vrolijkheid over een hitlerkerstbal? Kunnen we het erover eens zijn dat kinderen best in staat zijn te leren wat "gefnuikt' of "sukade' betekent als hun moeder straattaal als "makhalish' of "pokkie' beheerst? En heeft de onstuimige groei van de Chinese patatmarkt ook voordelen? Zelf had u zich dit alles misschien nog niet afgevraagd. Sylvia Witteman wel, gelukkig voor ons allemaal.

193 pages, Kindle Edition

Published October 23, 2017

About the author

Sylvia Witteman is a Dutch culinary journalist and columnist for the national daily newspaper De Volkskrant.

Reviews

[Lennart Bolwijn]

Superleuk, behalve als ze over racisme praat.

[Marielle]

Hilarische beschouwingen van dagelijkse zaken. Eloquent en gevuld met hyperbolen, en zoooo herkenbaar. Sylvia's scherpe observaties van zaken die de doorsnee persoon niet meer opvallen, en gesprekjes met mensen uit alle lagen van de samenleving zorgen voor nieuwe inzichten. Heerlijk!

[Charlotte]

Geweldig boek. Enorm herkenbaar.

[Diana de Jong]

De vroege Sylvia Witteman is altijd goed voor een paar keer grinniken per column. Lekker tussendoortje.

[Lilian]

Goed, ik zal eerlijk zijn: Ik las dit boek alleen omdat ik wist dat het niet zo lang was en ik achterliep op mijn reading challenge. Eigenlijk had ik het boek vorig jaar al uitgekozen om toen mijn challenge een boost te geven, maar die bleek toen niet nodig. Dit jaar wel. Gelukkig werd ik heel blij verrast. Het boek is een verzameling van columns, die ik overigens nog nooit had gelezen of zelfs maar van had gehoord. Sylvia Witteman heeft een prettige schrijfstijl en ik vond eigenlijk bijna alle columns erg leuk om te lezen. Sommigen herkenbaar, anderen wat minder, maar altijd vermakelijk. Mocht ik nog eens in de knoei komen met mijn challenge, dan weet ik welke columnbundels ik er nog eens bij kan pakken!

[José Van Rosmalen]

Doorgaans vrolijke verhaaltjes, luchtig geschreven, maar toch niet hinderlijk oppervlakkig. Sylvia schuwt het hebben van een mening niet. Ze is niet in te delen bij ‘links’ of ‘rechts’. Ze ziet bijvoorbeeld niets in de uit de VS overgenomen tegenstelling tussen ‘witte’ en ‘zwarte’ mensen omdat er vele schakeringen in mensen zijn en bijna niemand echt wit of echt zwart is. Als je jezelf blank noemt is dat in de ogen van sommigen een conservatief statement. Sylvia kijkt hier fris tegenaan en dat vind ik dan weer verfrissend. Ze blij́ft in haar verhaaltjes dicht bij haar leven en dat maakt ze voor de lezer ook weer herkenbaar. Net als bij bijvoorbeeld Carmiggelt gaat haar schrijfstijl niet vermoeien of tegenstaan.

[Mehsi]

Terwijl ik op het vliegveld stond te wachten liep ik even een van de boekenwinkels binnen, gewoon om te kijken, ik had immers al 3 boeken in mijn tas. :P Maar ja, toen ik zag dat de nieuwe Sylvia er was... moest ie ook maar mee. :P Ik heb deze voornamelijk gelezen terwijl we aan het vliegen waren, ik had niet echt tijd voor lezen, was te druk met Wenen ontdekken.
Dit was wederom een heel leuk boek door Sylvia Witteman! Een aantal columns herkende ik al (ik had een tijd dat ik ze las via Sylvia's twitter), maar tegenwoordig wacht ik liever op de boeken. Ik lag regelmatig dubbel, en ik was het ook vaak met haar eens.

[Hans van der Veeke]

Sylvia weet het altijd mooi te vertellen met scherpe observaties en mooie metaforen. Gebeurtenissen en verbanden die je zelf niet (meer) ziet omdat je er niet lang genoeg stil bij staat. Mag haar graag lezen maar begin een beetje in te lopen op haar. Sommige van de stukjes herkende ik nog van een eerdere lezing uit de krant. Ik hoop dat ze nog lang blijft schrijven.

[Elisabeth]

Grappig, als altijd.

[Nancy]

Vermakelijke columns. Witteman kan goed observeren en schrijft erg grappig en vol hyperbolen. Lichte kost; lekker voor tussendoor of als je ziek bent!

[Monique]

Erg vermakelijk

[Edith Kreuk]

Blijft leuk. De meeste had ik al gelezen. Op mijn telefoon gelezen als ik even niets anders te doen had. Daar is het een goed boek voor.

[Rachel Castermans]

Niet haar beste verzameling, maar blijf dol op haar komisch-droge schrijfstijl.

[Emmy Nota]

Gewoon even wat vrolijkheid tusssendoor

[Gijs Zandbergen]

Hierover valt niets meer te zeggen, na alle andere gebundelde columns van Witteman. Ik lees er ‘s avonds drie voor en na een paar weken is het boek uit.

[Betty]

Heerlijk luisteren.

[Kato]

Weglees boekje

[Anne]

Er zijn weinig auteurs die me hardop in het openbaar doen lachen, maar Sylvia Witteman is er sowieso één van.

[Hanneke Wildschut]

Zeer vermakelijke beschouwingen van het dagelijks leven van Sylvia Witteman. Met een glimlach en veel momenten van herkenning gelezen. Heerlijk om door haar ogen de wereld te bekijken.