Χόλι Μάουντεν

by Νίκος Βεργέτης

Χόλι Μάουντεν: ο γλυκόπικρος, παραληρηματικός μονόλογος ενός ετοιμοθάνατου, που μπροστά στη γυναίκα του ανασύρει μνήμες, προβαίνει σε αποκαλύψεις, μπερδεύει ψέματα κι αλήθειες, φοβάται, αυτοσαρκάζεται, ζηλεύει, ενθουσιάζεται, προκαλεί, στοχάζεται.

"...έχει ξημερώσει, κοίτα να δεις, την καλύτερη ώρα ξύπνησα, έχει αυτόν τον ήλιο τον όμορφο, τον διακριτικό, έτσι είναι ο ήλιος το ξημέρωμα, διακριτικός, ευγενικός, γι' αυτό δίνει αυτό το υπέροχο φως, σαν τους ανθρώπους είναι κι ο ήλιος, βγαίνει δειλά δειλά με ένα ίσως, με ένα τεράστιο μάλλον στο κεφάλι του, γεμάτος απορίες, αναρωτιέται, λες να μην πρέπει να βγω; μήπως κάνω λάθος; μετά, όταν βλέπει ότι τον δέχονται με χαρά και τον καλωσορίζουν αρχίζει να παίρνει τα πάνω του και γίνεται όλο και ζωηρότερος, σιγά σιγά γεμίζει με έπαρση μέχρι που το μεσημέρι, γύρω στις τέσσερις, φτάνει στο αποκορύφωμα της χυδαιότητάς του, μας τρίβει στη μούρη τη δύναμή του, μας δείχνει ποιος είναι το αφεντικό, εξαντλεί κάθε στάλα υπομονής, και όταν βλέπει ότι έχουμε πια αγανακτήσει και είμαστε έτοιμοι να σηκώσουμε μπαϊράκι, φοβάται και αρχίζει να μαζεύεται, ξαναγίνεται διακριτικός, γεμίζει με ευγένεια και σιγά σιγά αποσύρεται περιμένοντας την επόμενη φορά που θα ξαναχτυπήσει, έτσι δεν είμαστε κι εμείς; τα ίδια δεν κάνουμε;"

Genres: Fiction, Literature

140 pages, Paperback

First published November 1, 2017

About the author

Ο Νίκος Βεργέτης ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία: Χόλι Μάουντεν (εκδόσεις Κέλευθος, 2017), Ιπποκράτους και Ασκληπιού γωνία (εκδόσεις Κέλευθος. 2019), Τορκί Μπαρ (εκδόσεις Έρμα, 2021), Τετάρτη, μετά το Φρουμέλ (εκδόσεις Κυψέλη, 2023).
Ήταν υποψήφιος, το 2018, στην κατηγορία πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα των βραβείων του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω. Την ίδια χρονιά, κέρδισε το βραβείο "Νέος Λογοτέχνης" για το βιβλίο του χόλι μάουντεν.

Reviews

[Nasia · Rating 4 out of 5]

Γλυκόπικρο βιβλίο, με συνειρμικό λόγο και χωρίς σημεία στίξης που είναι στιγμές που σε αφήνει απίθανα μουδιασμένο...και όλα αυτά από έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα.

[George K. · Rating 2 out of 5]

Λοιπόν, που λέτε, το βιβλίο μου το πρότεινε πριν κάτι μήνες ο κ. Γιώργος στο αγαπημένο υπόγειο της Πολιτείας, του έριξα ένα βλέφαρο, δεν τσίμπησα, μετά το ξέχασα τελείως, όμως τις προάλλες το πέτυχα με δυο ευρώ σε παλαιοβιβλιοπωλείο και είπα να το τσιμπήσω αυτή τη φορά, αν όχι με τόσα λεφτά, τότε ποτέ, εδώ που τα λέμε όμως καλύτερα ποτέ, δεν θα έχανα και τίποτα αν δεν το διάβαζα, ειλικρινά το όλο στιλάκι και η ως επί το πλείστον μελοδραματική αμπελοφιλοσοφία πέρασε και δεν ακούμπησε για μένα, η αλήθεια είναι ότι δεν έβλεπα την ώρα να τα τινάξει τα πέταλα ο ετοιμοθάνατος αφηγητής ώστε επιτέλους να σταματήσει το παραλήρημα του, αλλά, εντάξει, μετά ήρθε το τέλος και όλα καλά, αν και δεν κατάφερα να αποφύγω όλες αυτές τις ψαγμενιές και τις χιπστεριές γύρω από τα πάντα και για τίποτα, κουλτούρα να φύγουμε κι έτσι, όμως υποθέτω πρέπει να πάθω για να μάθω, τι θα μπορούσα να περιμένω από ένα συνονθύλευμα μελό συναισθημάτων και ανεξέλεγκτων και επιδερμικών αναφορών σε βιβλία και συγγραφείς, με τον ετοιμοθάνατο αφηγητή να έχει όρεξη για αποκαλύψεις, εξυπνάδες και ανάσυρση αναμνήσεων, με τρόπο συνειρμικό και με πιο-αργκό-πεθαίνεις χρήση της γλώσσας, ουφ, είπα να γράψω μια κριτική στο στιλ που είναι γραμμένο το βιβλίο, αλλά δεν είναι εύκολο πράγμα, το παραδέχομαι, και ούτε νομίζω ότι τα κατάφερα πολύ καλά, όσο να'ναι θέλει μια κάποια προσπάθεια, και η αλήθεια είναι ότι αυτό από μόνο του είχε το ενδιαφέρον του, και γι'αυτό το λόγο βάζω δυο αστεράκια.

[Sweet Jane]

για μένα αυτό δω είναι το βιβλίο της χρονιάς, εσείς ας λέτε ότι θέλετε

κριτική και απόσπασμα εδώ

[somuchreading · Rating 3 out of 5]

Ααα, εδώ είμαστε. Νουβέλα πρωτοεμφανιζόμενου Έλληνα συγγραφέα χωρίς ιδιαίτερη υπόθεση διαβάζεται από δυσανάλογα μπόλικο κόσμο σε σχέση με το μέγεθος του ονόματος του εκδοτικού ή της γενικότερης φάσης του και μαζεύει τόσες 5άστερες όσες και 1άστερες κριτικές.

Τι σημαίνει πως ένα βιβλίο [ή ταινία ή σειρά ή δίσκος ή ό,τι] είναι must read; Πολλά πράγματα, αλλά όταν υπάρχουν τόσο ακραία διαφορετικές απόψεις για ένα έργο τέχνης, τότε σίγουρα μπαίνει στα δικά μου must read. Γιατί σκέφτομαι πως, ό,τι κι αν είναι αυτό που προκαλεί τόση μεγάλη διασπορά στο τι παίρνει ο καθένας από το βιβλίο, σίγουρα θα αξίζει να ασχοληθώ μαζί του.

Λένε λοιπόν οι μεν των 5 αστεριών "το χόλι μάουντεν είναι διαφορετικό". Μμμναι, δεν είναι. Το χόλι μάουντεν είναι ο μονόλογος ενός ανθρώπου που βρίσκεται στις τελευταίες στιγμές της ζωής του, δοσμένος χωρίς σημεία στίξης. Η γλώσσα του είναι προφορική, καθημερινή και επιτηδευμένα ανεπιτήδευτη. Όλα αυτά είναι στοιχεία που έχουμε ξανασυναντήσει πολλές φορές αλλού, λιγότερο χύμα, περισσότερο τραγικά ή αστεία ή, και εδώ είναι η δική μου βασική ένσταση στο βιβλίο, σίγουρα περισσότερο ενδιαφέροντα.

Απαντάνε οι δε του 1 αστεριού "ψευτοκουλτουριάρικο". Well, όπως το βλέπει κανείς, αλλά η λέξη "διανοουμενίστικο" δεν είναι βρισιά, είναι αυτοταπείνωση. Μου αρέσει βέβαια, γιατί σκέφτομαι πως όσοι τη χρησιμοποιούν φαντάζονται τους συγγραφείς να λένε "πα ρε φίλε, θα τους γράψω εδώ κανένα ψαγμένο να τους τρελάνω τώρα". Γουστάρω όταν ένα λογοτεχνικό έργο ξυπνά πάθη και προκαλεί μίσος [χωρίς να προσβάλει βέβαια, να το πούμε κι αυτό ε].

Η δική μου αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Το χόλι μάουντεν δεν είναι ένα μικρό αριστούργημα, ούτε το Next Viral Stuff μετά το 'Γκιάκ' για την ελληνική λογοτεχνία. Δεν είναι όμως και ένα κακό ανάγνωσμα. Απλά είναι ένα βιβλίο που δε λέει τίποτα.

Μη με παρεξηγήσετε, φαντάζομαι πως ο συγγραφέας είχε πράγματα να πει όταν το έγραψε και πολλοί από τους αναγνώστες του θα πάρουν πράγματα από αυτό, αλλά σε μένα αυτό το σύνολο λυρισμού, αργκό, ανεξέλεγκτων αναφορών σε βιβλία ή μουσικές, φιλοσοφίας, μελό, συναισθήματος, αναμνήσεων και διαφόρων άλλων στοιχείων απλά δε δούλεψε.

Θέλω να πω, καλές οι ατάκες παιδιά, πέρασα καλά, μούτζωσα και παιχνιδιάρικα τον Γαβρίλη με τις χαζομάρες του 5-6 φορές αλλά αυτό, δεν υπάρχει κάτι περισσότερο εδώ για μένα. Το βιβλίο, ο πρωταγωνιστής του και τα όσα λέει απλά δεν είναι αρκετά ενδιαφέροντα για να με κρατήσουν σε αυτό. Ευτυχώς που δεν είναι μυθιστόρημα, γιατί δεν είμαι σίγουρος πως θα το τελείωνα, αλλά εδώ το μέγεθός του δουλεύει ξεκάθαρα θετικά.

Λέγοντάς τα αυτά, να πω πως το βιβλίο είναι must read, κυρίως για να ανακαλύψετε σε ποια μεριά του debate βρίσκεστε. Go on, pick it up και ελάτε ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΞΥΛΟ.

χόλι μάουντεν: ★★½

[Νατάσσα · Rating 4 out of 5]

B.R.A.CE. 2018 Το ντεμπούτο βιβλίο ενός συγγραφέα

Ένα παράξενο βιβλίο. Μια προσωπική εξομολόγηση ενός (υποτίθεται) μελλοθάνατου. Με γλώσσα απλή, καθημερινή, με αναφορές στην τέχνη και την ιστορία της εποχής μας, εικάζω πως ο συγγραφέας είναι σήμερα κάπου ανάμεσα 40+ και 50+. Με βιώματα κοινά, θα μπορούσε να είναι κάποιος από την παρέα μου, απόλυτα αναγνωρίσιμος σε κάθε περίπτωση. Μου άρεσε πολύ, αλλά δεν θα το συνιστούσα σε κανέναν κάτω από 35-40.

[Ρένα Λούνα · Rating 3 out of 5]

και για πείτε, έχετε διαβάσει το χόλι μάουντεν του βεργέτη; λίγο μακόρμακ και ανάν, ξέρετε, ανάν γιατί πιάνει μια λέξη και δεν την αφήνει εάν δεν χτυπήσει σαν χταπόδι κάθε γράμμα που έχει μέσα της, ανάλογα με το τι θα του θυμίσει και μακόρμακ γιατί δεν βάζει ούτε μια τελεία, στους μισούς σας άρεσε και λέτε εκατό αστεράκια, ελπίζω να μας απασχολήσει κι άλλο ο συγγραφέας, οι άλλοι λέτε θωλοκουλτούρα και ψευτομποέμ, έτσι όμως είναι παιδιά, στους μισούς μας άρεσε και στους άλλους όχι, ουφ δηλαδή-
φαίνεται δύσκολο
φαίνεται δύσκολο να γράφεις έτσι, λίγο όπως μιλάς, σαν τα παλιά άρθρα της ακρίτας, εκεί που κάθεσαι κάτι θυμάσαι και αντί να το πεις σε όποιον κακομοίρη περνάει από δίπλα σου, τελικά το γράφεις για πολλούς από δαύτους, τους κακομοίρηδες ντε, ίσως βέβαια και από την άλλη, να μην είναι και τόσο δύσκολο να γράφεις έτσι, όμως ακόμα και εάν μπορείς πρέπει να το κάνεις; όχι μου λες τίποτα δεν πρέπει, αλλά ξέρεις και τι, δεν ήταν κακό βιβλίο και όχι δεν το μετανιώνω καθόλου, το πήρα πριν λίγες μέρες από τον @aytaeinaivivlia και είναι ωραία όταν τα βιβλία πάνε από χέρι σε χέρι ειδικά εάν το προηγούμενο χέρι, τους έχει φερθεί καλά όπως και έγινε, τι έλεγα όμως, νομίζω ξέχασα από πού ξεκίνησε το ριβιού και τώρα φοβάμαι θα σας δυσαρεστήσω και δεν θα δώσετε στο ντεμπούτο του βεργέτη μια ευκαιρία και πιστεύω στις ευκαιρίες και στις πρώτες και στις τελευταίες, είναι ωραία να τις βλέπεις να καίγονται σαν χαρτί στο τζάκι τα χριστούγεννα, αλλά όπως ξεκίνησα να λέω πριν καταλήξω έτσι άτοπα στα χριστούγεννα, ενώ πλησιάζει πάσχα, πρόκειται για τον μονόλογο ενός που μιλάει στη γυναίκα του και όλα τα θυμάται, την αριστερά, την φιλία που αναπτύσσει το ψέμα και η αλήθεια, τα παραπάνω τσιγάρα και ποτάκια του, τις ταινίες, τις μουσικές, το σεξ και πριν το καταλάβεις λέει για μια σένια γάτα να πίνει ουισκάκι σε ένα μπαρ, δίπλα σε μέλισσες που πίνουν μόνο βιολογικά και εγώ σκέφτηκα τον γάτο από το down in mexico κάτι που μου θύμισε τον ταραντίνο και μετά σερί όσους έχω δει ταραντίνο παρέα και όντως είναι περίεργο να μην βάζεις ούτε μια τελεία, σαν να βουλιάζεις στο νερό, αλλά εξαρτάται υποθέτω, ίσως ο ήρωάς μας ξεμένει από χρόνο και ίσως δεν μπορεί να διαθέσει ούτε λίγο για τελείες, πρέπει να της τα πει όλα, μονορούφι πριν

[Jackdaw ☄ Bronteroc · Rating 1 out of 5]

1/5/2018

Ποτάκια, τσιγαράκια, γκομενάκια, σεΧακια, α-ού καταστάσεις και αναφορές σε Κορτάσαρ και άλλουθ, αν��φορές από το πουθενά, χωρίς λόγο, επιδερμικές για να μας δείξει ότι όταν οι άλλοι διάβαζαν Μαρί Κλαιρ ο καρκινοπαθής μας διάβαζε και Πασκάλ και Μπρυκνέρ.

Προφανώς.

Κρίντζυ κρίσεις λυρι��ότητας και τάσεις προς την φιλοσοφία, η οποία ήταν για το(ν)… μπουντουβάρ, πέρασε και δεν ακούμπησε, τα έφηβα φρικιά στην Ίο την δεκαετία του 90 αν το έσκαγαν και το γυρνούσαν πιο σοφά πράΜατα θα έλεγαν, και μάλιστα χωρίς αγγλικούρες που πιο πολύ θα ταίριαζαν σε αναρτήσεις των φάκινγκ τινς (ή στις δικές μου-σαν άλλη θεία απ'το Σhικάγκο πολλές φορές ξεχνάω πως τα λέτε εσείς εδώ) παρά σε ένα "σοβαρό" βιβλίο, λιμπιντική νταϊαρία, διότι ο καρκινοπαθής μας όχι μόνο διάβαζε και Πασκάλ και Μπρυκνέρ, αλλά στο νεκροκρέβατό του το εργαλείο του ήταν πάντα έτοιμο για καβαλερία ρουστικάνα.

Βεβαίως!

Περίμενα τουλάχιστον λίγη μαυρίλα ή κάτι που να κάνει τα όμορφα, σχιστά και αμυγδαλωτά μου μάτια να θολώσουν από τα δάκρυα αλλά ούτε και αυτό το κατάφερε, πράγμα καθόλου δύσκολο μιας και δακρύζω εύκολα ακόμη και με διαφημίσεις φιλοζωικών συλλόγων.
Πάντως άτιμη η δουλειά των νοσηλευτών και των νοσοκόμων. Ένας τέτοιος άρρωστος να σου τύχει, θα περιμένεις πότε θα φύγουν οι συγγενείς του για να τον πνίξεις με το μαξιλάρι.

Αν στο ο του "χόλι" έμπαινε ένα μαγκουράκι, ο τίτλος θα ερχόταν γάντι. Πέτσινο.

If I could make my reviews visible to my friends only, believe me, I would.

[Zorro · Rating 1 out of 5]

Καιρό είχα να διαβάσω τόσες βλακείες μαζεμένες σε ένα βιβλίο. Το βιβλίο είναι σαν παλιά ποικιλία ουζοκαφενίου που είχε τα πάντα. Σαλάμι, τυρί, πιπεριές, κοκορέτσι, λουκούμι και σπληνάντερο. ΄Τρώμε λίγο από όλα και φεύγουμε με ένα στομάχι καζάνι. Καλά βεβαια ο συγγραφέας είναι σουπερ ντουπερ ψαγμένος που ξέρει απο λογοτεχνία, τέχνη, μουσική και καλό ελαιόλαδο.
Ετσι είναι οι πολύ ψαγμένοι τύποι. Ακόμα και στα τελευταία λεπτά της ζωής τους το θέλουν το κουλτουριάρικό τους. Διότι τι να την κάνεις την ζωή αν δεν έχεις επίπεδο.
Α ναι βέβαια. Και το σεξ, οι καύλες και τα σχετικά. Μην μας πουν και οπισθοδρομικούς.

Κι αυτή η ψευτοαριστερίλα που κανέναν "σύντροφος" δεν φοβάται τον θάνατο.; Άλλο πάλι κι αυτό.

Μόνο για ανθρώπους που νομίζουν πως είναι ψαγμένοι.
Κουλούρι Θεσσαλονίκης ο βαθμός με μπόλικο σουσάμι.

[Konstantinos · Rating 2 out of 5]

Πλάκα είχε, δεν έχω γελάσει πιο πολύ με βιβλίο. Θα ήθελα να το έβλεπα στο θέατρο, θα είχα γίνει ρεζίλι νομίζω από τα γέλια. Αν το είχα διαβάσει στα 19-22 ή κάπου εκεί κοντά σίγουρα θα μου άρεσε πιο πολύ. Πάντως καλουτσικο ήταν όχι για τα γούστα μου σίγουρα, αλλά δεν ήμουν έτοιμος για κάτι τέτοιο από το οπισθόφυλλο νόμιζα θα ήταν σοβαρό, πέρασα καλά διαβάζοντας το αλλά τίποτα ιδιαίτερο, θα προτιμούσα να διάβαζα κάτι άλλο αντί γι' αυτό. 2.5

[blondie · Rating 3 out of 5]

Είμαι μεταξύ 2,5 -3. Είχε λίγο από όλα. Αστεία, τραγικά, πιασάρικα, έξυπνα, υβρολογιες. Διαβάζεται εύκολα αλλά μου άφησε αίσθηση ότι ήθελε να εντυπωσιάσει πολλές φορές ειδικά στις αναφορές του σε όλο τον αφρό των συγγραφέων.

[Mary Kaimatzoglou · Rating 4 out of 5]

Καλό!!

[Makis Dionis · Rating 3 out of 5]

Αρκετά μελό θα λεγα..Πόντος για τις μερακλίδικες μπάρες και αναγνώσεις

[Giacomo Belbo · Rating 5 out of 5]

Ότι καλύτερο έχω διαβάσει από σύγχρονη Ελληνική λογοτεχνία.

[Matthaios Leonidas]

Αφήγηση άνευ ειρμού και στίξεως, το βιβλίο αυτό σε μουδιάζει, ενώ ταυτόχρονα σε κάνει να χαμογελάς. Οι τελευταίες στιγμές κάποιου στο κρεβάτι του δεν μοιαζουν να διαφέρουν τόσο από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ζωή εκκρεμής στο φαστ φόργουορντ, επιθυμία νικημένη, η τελευταία αναπνοή και μετά το τέλος.

[Manos Vasileiou Aronis · Rating 4 out of 5]

Λένε ότι λίγο πριν πεθάνεις περνάει ολόκληρη η ζωή σου μπροστά από τα μάτια σου. Στο Χόλι Μάουντεν του Νίκου Βεργέτη αυτή η τραγική συνθήκη επιμηκύνεται χρονικά. Τον ετοιμοθάνατο αφηγητή – πρωταγωνιστή τον συναντάμε σε μία κατάσταση πλήρους αδυναμίας, να προσπαθεί να βάλει τις σκέψεις του σε σειρά, ενόσω βρίσκεται λίγο πριν το τέλος, το οποίο δεν γνωρίζει πότε ακριβώς θα έρθει, αλλά έχει καταλάβει ότι αυτή η στιγμή βρίσκεται, πλέον, πολύ κοντά. Απευθύνεται, λοιπόν, αυτές τις τελευταίες ώρες (ή μάλλον μέρες) στη σύντροφό του, με έναν εσωτερικό μονόλογο (καθότι αδυνατεί να μιλήσει), ο οποίος κρατά κάθε φορά για όσο χρόνο μπορεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του. Προσπαθεί κάθε φορά να την αποχαιρετά με ένα βουβό «αντίο», καθώς δεν γνωρίζει πότε θα είναι η τελευταία φορά που συναντιούνται.

Ο ρυθμός της αφήγησης είναι γρήγορος, ορμητικός, καταιγιστικός. Διέπεται από έναν εσωτερικό ρυθμό, θυμίζοντας ένα κονσέρτο στο οποίο όλα τα μουσικά όργανα είναι καλοκουρδισμένα και συγχρονισμένα στην εντέλεια. Ο χειμαρρώδης λόγος του ετοιμοθάνατου πρωταγωνιστή δεν είναι πένθιμος, ούτε αναζητά τη λύπηση. Επιλέγει, με τις τελευταίες του σκέψεις, να αφηγηθεί στην αγαπημένη του το παρελθόν του, όλα όσα δεν πρόλαβε να της πει πριν καταλήξει σε αυτή την κατάσταση, αναζητώντας στο παρελθόν ένα καταφύγιο, ίσως ένα νόημα για όλα όσα τον έφεραν μέχρι εδώ, κάτι που θα μείνει ζωντανό ακόμα κι όταν ο ίδιος θα έχει περάσει πλέον στην άλλη όχθη:

«αυτήν την στιγμή δεν είμαι ένας ετοιμοθάνατος που ωραιοποιεί τη ζωή του, αυτήν τη στιγμή ξεβράζω το ζουμί της δικής μου αλήθειας, το ζουμί απ’ τα ψέματά μου, ξερνάω τα απομεινάρια αυτού που είμαι ή αυτού που νομίζω ότι είμαι, ούτως ή άλλως δεν έχει καμία διαφορά»

Κείμενο στο Smassing Culture

[Evian_ToKo98 · Rating 5 out of 5]

Ένας άνθρωπος, ένας από εμάς πρόκειται να πεθάνει.. Και όπως κάθε άνθρωπος εκθέτει και αυτός τις τελευταίες του σκέψεις, ανησυχίες, αναμνήσεις, φόβους, μικρές ψηφίδες της ζωής του στη γυναίκα του.. Υπάρχει μια παρομοίωση που σκέφτηκα καθώς διάβαζα αυτό το κείμενο αλλα δεν θα την γράψω... Ας κάνει ο κάθε ένας τη δική του. Προσωπικά το αγάπησα αυτό το βιβλίο και με εντυπωσίασε η απλότητα και η ανθρωπιά του. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

[Rania Giakoumaki · Rating 5 out of 5]

Δεν έχω λόγια, μου πάει, ένα μικρό διαμαντάκι που ανακάλυψα τυχαία και που διαβάζοντας το βλέπεις πως λειπουν βιβλία σαν αυτό. Ζωηρό, ατόφιο, ειλικρινές, καυστικό, πανέξυπνο, κοφτερό,σύγχρονο, παραλήρημα μονόλογου.

[Leonidas Moumouris · Rating 5 out of 5]

Προσωπικό αγαπημένο διαμαντακι

[νίκη κωνσταντίνου-σγουρού]

[διακριτικός ήλιος, αβέβαιες λέξεις και μετά θάνατον δανειστική βιβλιοθήκη // 🌤️]

[Maria · Rating 4 out of 5]

«Άρχισε να νυχτώνει, είναι πανέμορφα, ο ουρανός έχει πάρει αυτό το άχ��ωμο μπλε του δειλινού, η καλύτερη ώρα του καλοκαιριού, έχεις ξεβγαλθεί από τ’αλάτια, φοράς τα βραδινά σου, βάζεις ένα ποτό ενώ απ’τα ηχεία του στερεοφωνικού ακούγεται το κάιντ οφ μπλου, πάντα στο πέντε το βόλιουμ, το’χεις υπολογίσει, είναι η ιδανική ένταση, κι εσύ καπνίζεις βλέποντας τον ήλιο να κρύβεται, η θάλασσα από τόση απόσταση έχει μια πέτσινη ακινησία κι ύστερα κοιτάς ξανά τον ήλιο που κρύβεται, κάνεις μια τζούρα κι η θάλασσα συνεχίζει να είναι πέτσινη κι ο μάιλς ντέιβις παίζει την τρομπέτα του κι εσύ κλειδαμπαρώνεις τη στιγμή σ’ένα κουτάκι της μνήμης σου για να την επαναφέρεις όταν θα σου χρειαστεί, γιατί το ξέρεις ότι θα τη χρειαστείς στο μέλλον αλλά εκείνη τη στιγμή δε σε νοιάζει»

Καλύτερα να μην αποκαλύψω τι ακριβώς είναι ένα χόλι μάουντεν. Αξίζει να το κάνει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του βιβλίου με τον δικό του γλαφυρό τρόπο...

Ξαπλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου ο ετοιμοθάνατος Γαβρίλης αναμετριέται με τον ανελέητο χρόνο. Στην προσπάθειά του αυτή, βουτά αχόρταγα στο κάτω μέρος της κλεψύδρας της ζωής του κι ανασύρει κόκκους από την άμμο: εικόνες, αναμνήσεις, σκέψεις, επιθυμίες. Τις δικές του αποδείξεις ύπαρξης και ζωής. Χειμαρρώδης -ενίοτε παραληρηματικός- μιλάει όπως σκέφτεται κι αισθάνεται: χωρίς τελείες ούτε σταθερό ειρμό. Ανεξέλεγκτα, σταράτα κι αφιλτράριστα. Ξέρει πως οι κόκκοι άμμου που απομένουν είναι λιγοστοί και πως δεν θα πάρει τις απαντήσεις που ζητάει. Το τώρα είναι το μόνο που του ανήκει πραγματικά κι εκεί -στο μεταίχμιο του παρελθόντος με το μέλλον- νιώθει την ανάγκη να μοιραστεί τη διαδρομή του από τα παθήματα στα νοήματα. Να «ξεβράσει το ζουμί της δικής του αλήθειας».

«είναι το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι περήφανος και σίγουρος, γι’αυτούς που αγαπώ μπαίνω στη φωτιά κι ας φοβάμαι, κι ας καώ, οι ατρόμητοι που δε φοβούνται δεν είναι σπουδαίοι, κι ας μπαίνουν στη φωτιά, οι ωραίοι είναι αυτοί που μπαίνουν ενώ φοβούνται, εκεί είναι το μεγαλείο, γι’αυτούς αξίζει να αγαπάς την πουτάνα τη ζωή, γι’αυτό πρέπει να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους κι όχι τους ιπτάμενους κλόοουν, οι κλόοουν κάνουν μαγικά και τη σκαπουλάρουν, οι άλλοι όμως καίγονται, και είναι ωραίο πράγμα να καίγεσαι για τη φιλία, για τις ιδέες, για τον έρωτα, δεν είναι παράσημο, είναι ομορφιά»

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ο Γαβρίλης ανασκαλεύει αυτά που τον έπλασαν, τον στιγμάτισαν και τον διαμόρφωσαν. Τις «λαβές» που τον έφεραν ως εδώ. Όχι τα μεγάλα και αυτονόητα αλλά τα μικρά κι ασήμαντα. Στιγμές καθημερινότητας, κινήσεις, εκφράσεις, υφές, ατάκες, μελωδίες, εικόνες.

«άλλωστε τι είμαστε; Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε, τα βιβλία που διαβάσαμε, οι τόποι που επισκεφτήκαμε, οι μουσικές που ακούσαμε…»

Aποδέχεται τον εαυτό του με τις αξίες και τα ελαττώματά του, τα σωστά και τα λάθη του. Και ύστερα, με απρόσμενη διαύγεια και γενναιότητα προχωρά σε μια βαθύτερη γνώση που τον αναπαύει: το σωστό με το λάθος, η αλήθεια με το ψέμα, η πραγματικότητα και η παραίσθηση «υπάρχουν» πάντα ως δύο διαφορετικές όψεις μιας ίδιας διάστασης. Το ίδιο άραγε να συμβαίνει με τη ζωή και το θάνατο;

«θέλω ένα μάλλον για να’χω περισσότερο παρελθόν να αφηγούμαι, ένα μέλλον στην υπηρεσία του παρελθόντος»

Το χόλι μάουντεν είναι νουβέλα σε μορφή μονολόγων. Πρόκειται για την πρώτη συγγραφική δουλειά του Νίκου Βεργέτη. Κείμενο αυθόρμητο, πυκνό, ειλικρινές, που ρέει και διαβάζεται πολύ εύκολα. Παρά το βαρύ του θέμα, ο συγγραφέας έχει αποφύγει τον εύκολο, προβλέψιμο μελοδραματισμό. Κι ακόμη κι αν -στην προσπάθειά του αυτή- παραβλέπει τελικά τελείως τη δίκαιη κι ανθρώπινη αγωνία ενός ετοιμοθάνατου (που διαφαίνεται μόνο σε υποσυνείδητο, παραισθησιακό επίπεδο) το βιβλίο συγκινεί με τον δικό του εναλλακτικό, ροκ τρόπο. Η ροκ χροιά άλλωστε αποτελεί χαρακτηριστικό του χόλι μάουντεν: από τον τίτλο που παραπέμπει σε ροκ τραγούδι, τις μουσικές αναφορές και τον αντι-ήρωά του, μέχρι το αντισυμβατικό του στήσιμο χωρίς κεφάλαια, τελείες, ή κεφαλαία γράμματα, καθώς και τον εμμονικό, τραχύ και τελικά εθιστικό ρυθμό γραφής του. Διόλου τυχαίο, αφού ο συγγραφέας είναι και ντράμερ του συγκροτήματος της ελληνικής ροκ σκηνής “Tango With Lions”.

#readathon18 [10] - Ένα βιβλίο που αποτελεί το ντεμπούτο του Έλληνα συγγραφέα του

* Αυτή η παρουσίαση του βιβλίου πρωτοδημοσιέυτηκε εδώ:
http://www.debop.gr/deBlog/de-book/xo...

[philosophie · Rating 3 out of 5]

[...] έτσι κι αλλιώς πάντα με τους χαμένους ήμουνα, αυτούς που προχωρούσαν, ξανάπεφταν, ξανασηκωνόντουσαν, μετανιώνανε, βουτηγμένοι στα λάθη ζητούσαν συγνώμη μέσα στη δυστυχοευτυχία τους, πνίγανε τις πίκρες τους σε καμιά μπάρα και μετά ξαναπροσπαθούσαν να φτάσουν στην ουτοπία που σιγά μην την έφταναν, αλλά εκεί αυτοί [...]

[...] αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν πραγματικά, αυτοί οι περίεργοι τύποι με τους περίεργους τρόπους και τις περίεργες συνήθειες, αυτοί μόνο μπορούν να βάλουν το χέρι τους στη φωτιά ξέροντας ότι θα καούν, οι υπόλοιποι ή φεύγουν διακριτικά ή βάζουν το χέρι τους στη φωτιά και δεν καίγονται [...]

[Margarita · Rating 5 out of 5]

Λάτρεψα τη γραφή του, απλή καθημερινή και εύκολη.
Γέλασα με τις "μουτζαχεντιν-καμικαζι αυτοκτονίας -φιλοβασιλικές μέλισσες.Ηλήθια πλάσματα.Σαν εμάς δηλαδή. "
Μπήκε στα αγαπημένα μου γιατί έχω και μια καποια ευαισθησία με το "θέμα" του.

[Dimitris Patriarcheas · Rating 4 out of 5]

Πολύ όμορφη γραφή, με ορμή και αυθεντικό κυνισμο, γεμάτο με αλήθειες και ψεματα, must read

[Smassing Culture · Rating 4 out of 5]

Κείμενο στο Smassing Culture

Τα απομεινάρια μιας ζωής

Μία κατάσταση με την οποία δεν θα μπορέσει να συμβιβαστεί ποτέ η ανθρωπότητα είναι ο θάνατος. Ο φόβος του τέλους βρίσκεται στον πυρήνα όλων των θρησκειών και γενικώς των μύθων που έπλαθαν πάντοτε οι άνθρωποι, αναζητώντας παρηγοριά σε έναν άγνωστο μεταθανάτιο χρόνο και χώρο. Ο Φρόυντ αντιπαρέθετε τις ενορμήσεις της ζωής με την ενόρμηση του θανάτου. Με έναν ψυχρό ρεαλισμό, στο όριο του κυνισμού, παρατηρούσε ότι «το άβιο υπήρξε πριν από το έμβιο» και ως εκ τούτου σκοπός του έμβιου απ’ την ώρα που γεννιέται είναι η επιστροφή στην προτέρα του «ανόργανη κατάσταση». Σίγουρα αποτελεί μία ψυχρή απάντηση στο ερώτημα του νοήματος της ζωής, που βασανίζει την ανθρωπότητα και τη φιλοσοφία της για χιλιάδες χρόνια, αλλά είναι προσωπικό ζήτημα του καθενός μας τελικά, να δώσει τις δικές του απαντήσεις σε τόσο βαθιά και δύσκολα ερωτήματα.

Λένε ότι λίγο πριν πεθάνεις περνάει ολόκληρη η ζωή σου μπροστά από τα μάτια σου. Στο Χόλι Μάουντεν του Νίκου Βεργέτη αυτή η τραγική συνθήκη επιμηκύνεται χρονικά. Τον ετοιμοθάνατο αφηγητή – πρωταγωνιστή τον συναντάμε σε μία κατάσταση πλήρους αδυναμίας, να προσπαθεί να βάλει τις σκέψεις του σε σειρά, ενόσω βρίσκεται λίγο πριν το τέλος, το οποίο δεν γνωρίζει πότε ακριβώς θα έρθει, αλλά έχει καταλάβει ότι αυτή η στιγμή βρίσκεται, πλέον, πολύ κοντά. Απευθύνεται, λοιπόν, αυτές τις τελευταίες ώρες (ή μάλλον μέρες) στη σύντροφό του, με έναν εσωτερικό μονόλογο (καθότι αδυνατεί να μιλήσει), ο οποίος κρατά κάθε φορά για όσο χρόνο μπορεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του. Προσπαθεί κάθε φορά να την αποχαιρετά με ένα βουβό «αντίο», καθώς δεν γνωρίζει πότε θα είναι η τελευταία φορά που συναντιούνται.

Ο ρυθμός της αφήγησης είναι γρήγορος, ορμητικός, καταιγιστικός. Διέπεται από έναν εσωτερικό ρυθμό, θυμίζοντας ένα κονσέρτο στο οποίο όλα τα μουσικά όργανα είναι καλοκουρδισμένα και συγχρονισμένα στην εντέλεια. Ο χειμαρρώδης λόγος του ετοιμοθάνατου πρωταγωνιστή δεν είναι πένθιμος, ούτε αναζητά τη λύπηση. Επιλέγει, με τις τελευταίες του σκέψεις, να αφηγηθεί στην αγαπημένη του το παρελθόν του, όλα όσα δεν πρόλαβε να της πει πριν καταλήξει σε αυτή την κατάσταση, αναζητώντας στο παρελθόν ένα καταφύγιο, ίσως ένα νόημα για όλα όσα τον έφεραν μέχρι εδώ, κάτι που θα μείνει ζωντανό ακόμα κι όταν ο ίδιος θα έχει περάσει πλέον στην άλλη όχθη:

«αυτήν την στιγμή δεν είμαι ένας ετοιμοθάνατος που ωραιοποιεί τη ζωή του, αυτήν τη στιγμή ξεβράζω το ζουμί της δικής μου αλήθειας, το ζουμί απ’ τα ψέματά μου, ξερνάω τα απομεινάρια αυτού που είμαι ή αυτού που νομίζω ότι είμαι, ούτως ή άλλως δεν έχει καμία διαφορά»

Το Χόλι Μάουντεν είναι το πρώτο βιβλίο του Νίκου Βεργέτη, το οποίο κυκλοφόρησε το 2017 από τις εκδόσεις Κέλευθος. Από τότε ο συγγραφέας έχει γράψει άλλα δύο βιβλία, ενώ εδώ και κάποιους μήνες αποτελεί τον ιθύνοντα νου μίας πολλά υποσχόμενης νέας εκδοτικής προσπάθειας, των εκδόσεων Κυψέλη. Το πρώτο αυτό βιβλίο του Βεργέτη, βαθιά προσωπικό και αρκετά πειραματικό, καθηλώνει απ’ τις πρώτες σελίδες τον αναγνώστη, ο οποίος δύσκολα θα το αφήσει μέχρι να φτάσει στην τελευταία σελίδα. Εκεί δεν κρύβεται κάποια σπουδαία έκπληξη, κάποιο plot twist, μόνον ένα αίσθημα ολοκλήρωσης, το οποίο καλλιεργεί ο αφηγητή��, ο οποίος -παρά τη θέλησή του και ανήμπορος να ανατρέψει την κατάστασή του- γνωρίζει ότι η άμμος στην κλεψύδρα του στερεύει. Κι αυτό είναι τόσο τραγικό, μα και τόσο ανθρώπινο. Όμως δεν αφήνεται στην μοίρα του, δεν πέφτει αμαχητί, γιατί γνωρίζει ότι το μόνο αντίδοτο σε αυτή την τραγική κατάσταση παραμένει η δίψα για ζωή, εκείνες οι στιγμές που νιώθεις αθάνατος, όχι γιατί πνίγεσαι στην ρουτίνα της καθημερινότητας, αλλά γιατί νιώθεις ότι ο χρόνος διαστέλλεται κι ότι η ευτυχία σου θα διαρκέσει αιώνια και σε αυτές ανατρέχει, σκαλίζοντας το παρελθόν του:

«ο θάνατος δε μασάει από δικαιολογίες, ξέρεις μόνο πότε τον νικάς; Όταν αρχίζει να νυχτώνει κι ο ουρανός παίρνει αυτό το άχρωμο μπλε του δειλινού κι εσύ έχεις ξεβγαλθεί απ’ τ’ αλάτια, φοράς τα βραδινά σου και φιλάς στο στόμα τους αγαπημένους σου, είναι όλοι εκεί, και βάζεις ένα ποτό απ’ τα ηχεία του στερεοφωνικού ακούγεται το κάιντ οφ μπλου […] κι ο μάιλς ντέιβις παίζει την τρομπέτα του για σένα κι εσύ παρατηρείς τον ήλιο που κρύφτηκε και το άχρωμο μπλε του ουρανού που δοκιμάζει όλα του τα κοστούμια μέχρι να γίνει περίπου μαύρο, τότε νικάς το θάνατο, τον κατατροπώνεις, του βγάζεις περιπαιχτικά τη γλώσσα, τον κοροϊδεύεις και του φωνάζεις άντε γαμήσου θάνατε»

[Marios Kounas · Rating 5 out of 5]

Παραλίγο να μη διαβάσω αυτό το διαμαντάκι επειδή πήρα τοις μετρητοίς ορισμένες κακοπροαίρετες κριτικές εδώ μέσα. Παιδιά, μη διατρανώνετε τον κομπλεξισμό σας όπου βρείτε! Εκτίθεστε!

Ήμουνα θετικά προδιατεθειμένος ήδη από την αισθητική της έκδοσης και από τον τίτλο που με προϊδέασε ότι ο συγγραφέας είναι "μυημένος». Το κείμενο με κέρδισε από την πρώτη σελίδα και το διάβασα μέσα σε ένα 24ωρο. Στην αρχή ενδεχομένως να μου κλότσησε λίγο, αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο που αξίζει την προσοχή μου. Το μόνο σημείο που με ξένισε λιγάκι ήταν οι αναφορές στην αριστερά, τις οποίες βρήκα σε μερικά σημεία στην αρχή λίγο κριντζ, αλλά στην πορεία η λογοτεχνικότητα επισκίασε τα όποια αρνητικά.

Οι αναφορές σε έργα κλασικών συγγραφέων, ταινίες και ούτω καθεξής δένουν πολύ φυσικά και αρμονικά με την αφήγηση και δίνουν την εντύπωση ότι ο συγγραφέας κατέχει σε βάθος αυτό για το οποίο μιλάει και ότι οι αναφορές αυτές προκύπτουν αβίαστα, φυσικά στον ειρμό της σκέψης του αφηγητή, χωρίς να αφήνουν χώρο σε κάποιο αίσθημα επιτίδηευσης. Γενικότερα, ο λόγος του αφηγητή είναι πολύ φυσικός, και σ' αυτό βοηθά η έντονη προφορικότητα του κειμένου. Δεν έχει τόση σημασία πώς κρίνει κάποιος τα λεγόμενα του αφηγητή, αν τον συμπαθεί ή αν του τη σπάει, διότι το τελικό αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα ρεαλιστικό και μένεις με την εντύπωση πως διάβασες μια μαρτυρία, κάτι που μάλλον δικαιολογείται από τα βιογραφικά στοιχεία που εικάζω ότι ενσωμάτωσε ο συγγραφέας στο βιβλίο του, έτσι που να μοιάζει κατάθεση ψυχής.

Η γεύση που μου άφησε το βιβλίο είναι αυτή που έχουμε όταν ερχόμαστε σ' επαφή με κάτι που δικαιούται να χαρακτηριστεί έργο τέχνης, δηλαδή, νιώθω πως απελευθέρωσε κατά τι τη σκέψη μου, ασκώντας θεραπευτική επίδραση στην ψυχή μου. Βέβαια κατανοώ ότι αυτό είναι ιδιαίτερα υποκειμενικό και κάποιος άλλος που δεν έχει αντίστοιχα βιώματα, τρόπο ζωής και εμπειρίες ή σημεία αναφοράς, ίσως να μην μπορεί να ταυτιστεί εξίσου ή και να ενοχληθεί από το περιεχόμενο του βιβλίου, εάν δεν είναι δεκτικός απέναντι στο διαφορετικό.

Κλείνω με την υποψία ότι ο τρόπος αφήγησης (β΄ενικό πρόσωπο, ασθματική γραφή, κ.ο.κ.) είναι αισθητά επηρεασμένος από τον Μίσσιο - υποψία γιατί πάνε χρόνια από τότε που τον διάβασα. Άξιο αναφοράς επίσης ότι ο τρόπος ομιλίας του αφηγητή είναι άκρως ρεαλιστικός τόσο στα μπινελίκια του όσο και στις περιγραφές της ερωτικής πράξης, σε αντίθεση με τις απειράριθμες σάχλες που κυκλοφορούν, στις οποίες μπορεί να βρει ασφαλές καταφύγιο όποιος σκανδαλίστηκε από το χόλι μάουντεν.

[Manos · Rating 4 out of 5]

Η πρωτοπρόσωπη μαρτυρία ζωής και εμπειριών από το κρεβάτι ενός νοσοκομείου, εκεί όταν όλα αλήθειες και ψέμματα κλείνουν μια ζωή.
Η χειμαρρώδης χωρίς σημεία στίξης και κεφαλαία γραφή του Ν. Βεργέτη ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Σύσταση του κ. Γιώργου στην Πολιτεία, όταν αποκαμωμένος αναζητούσα κάτι φρέσκο και πέρα από τα αναμενόμενα στην ελληνική συγγραφική φουρνιά, είχα μια επιφύλαξη για το αν οι γνωστές παιδικές ασθένειες των "νέων" Ελλήνων συγγραφέων (που πια ων ουκ έστι αριθμός) θα είχαν προσβάλλει και αυτό το λεπτό, καλαίσθητο βιβλίο (Κέλευθος).
Κι όμως, η αμεσότητα της γραφής, η καταβύθιση σε κίνητρα, επιθυμίες και ακυρώσεις, γίνεται τόσο σπαρακτική που νομίζω είναι αδύνατο να μην σε παρασύρει. Μπράβο, όχι μπράβο θα πω.
Και θα περιμένω να δω τον Βεργέτη στην πίστα του μυθιστορήματος, μιας και στη νουβέλα είναι ήδη 5άστερος.

[Ραδάμανθυς Φωτόπουλος · Rating 3 out of 5]

Αρκετά γλαφυρή και to the point αποτύπωση του ανθρωπότυπου :ΆΝΤΡΑΣ, της γενιάς που πρόλαβε την αλάνα και τον εμποτισμό από μπουμεροατάκες αλλά και την φάση, το αριστερό έντρι λέβελ επιφανειακής ανάγνωσης βιβλιογραφίας και του περάσματος από τον δρόμο και τα κινήματα της πρώτης περιόδου της κρίσης.
Οι σκέψεις ενός ανθρώπου στο νεκροκρέββατο αποτυπώνονται πετυχημένα με έναν χείμαρο που ξέπλυνε όλες τις τελείες. Σε έναν βαθμό επιτυγχάνεται το να δούμε πέρα από τον φαφλατά και προβληματικό ανθρωπότυπο στο πιο ανθρώπινο κομμάτι του που τρέμει τη μοναξιά. Αυτό θεωρώ πως είναι και η κριτική του βιβλίου στους άντρες ειδικά αυτής της γενιάς, που μάλλον πρέπει να φτάσουν στο νεκροκρέββατο για έναν απολογισμό της ζωής και ένα συναισθηματικό ξάνοιγμα που και πάλι όμως απαιτεί ακροατήριο.

[John · Rating 2 out of 5]

2.5/5
Αδιάφορο στην καλύτερη. Με κούρασε παρόλο που είναι μικρό (έχει πολλές σελίδες που είναι απλά δύο προτάσεις). Πιο πολύ το τελείωσα γιατί δεν ήθελα να το παρατήσω και να έχω την αμφιβολία ότι στρώνει σε κάποια φάση. Έχει κάποιες καλές ατάκες αλλά τίποτα παραπάνω. Η μόδα που ακολουθεί χωρίς σημεία στίξης λες και μιλάει με μια ανάσα δεν προσφέρει κάτι πάρα να προσδίδει ένα ψήγμα παραληρήματος στο λόγο του αφηγητή.

Υ.Γ: Αν το πήρατε και εσείς επειδή πέσατε στην παγίδα του να σας το προτείνει ο Γιώργος από το υπόγειο της πολιτείας, περαστικά σας. Με τον καιρό θα μάθετε είτε να είστε πιο κριτικοί στις προτάσεις του είτε να τις αποφεύγετε. προσωπικά έχω καταλήξει στο ότι 3-4/10 προτάσεις του μπορεί να μου ταιριάζουν.

[Maria Sourlatzi · Rating 2 out of 5]

Ξεκίνησε με την ελπίδα ότι έχει πολλά να πει, αλλά τελικά κάπου τα μπέρδεψε και δεν είπε τίποτα. Αυτά τα λίγα που θα μπορούσα να κρατήσω χάθηκαν μέσα σε ένα συνονθύλευμα σκέψεων και αναμνήσεων που περισσότερο χαλούσαν τον ειρμό και την αξία που θα μπορούσε να αποκτήσει. Ίσως και αυτό να έχει τον σκοπό του. Πρόκειται για έναν ετοιμοθάνατο που μιλάει στην γυναίκα του λέγοντάς ό,τι θέλει να πει κάποιος που χάνει την ζωή του. Ας αφήσουμε στην άκρη το συγγραφικό ταλέντο. Ίσως ο ήρωας να μην είχε ενδιαφέρουσα ζωή. Ίσως ο δικός μου ο χαρακτήρας να μην ταιριάζει με τον ήρωα. Αν το δούμε έτσι, τότε ίσως (για να μπω στο πνεύμα του βιβλίου) να αξίζει περισσότερα αστέρια.

[Despina Chatzivasiliou · Rating 3 out of 5]

Ευκολοδιάβαστο βιβλίο, με απλή αλλά και πολλές φορές κυνική γλώσσα , χωρίς σημεία στίξης για να νιώσουμε τον ειρμό του λόγου ενός βαριά αρρώστου .

Ένας ετοιμοθάνατος καρκινοπαθής, περίπου στα 50 από ότι μπορώ να συμπεράνω, καθημερινός άνθρωπος που κάνει το fast forward της ζωής του μέσα από τις παρενέργειες της μορφίνης. Αλήθειες, ψέματα ; Κάνεις δεν ξέρει.
Άλλωστε όπως λέει και ο ίδιος : μην ψάχνεις να βρεις πού είναι η αλήθεια και πού το ψέμα , παίζουν κρυφτό σ’ένα άδειο δωμάτιο δυο επι δυο και το ένα δεν μπορεί να βρει το άλλο , ένα αέναο κρυφτό χωρίς νικητή και νικημένο .