What do you think?
Rate this book
Gabriel Byś #2
Krew
Krew jest równie emocjonująca, co pierwsza powieść Bartosza Szczygielskiego, Aorta. Autor wciąga czytelników w brutalny, posępny i skomplikowany świat, w którym nic nie jest oczywiste.
Życie w szpitalu psychiatrycznym płynie inaczej niż poza jego murami. Na własnej skórze przekonuje się o tym komisarz Gabriel Byś. Snujący się między niszczejącymi budynkami pacjenci obserwują każdą nową twarz. W Tworkach dochodzi do makabrycznego zdarzenia, którego nie da się racjonalnie wyjaśnić. Sprawy komplikują się, gdy na miejscu zbrodni zaczynają pojawiać się ludzie, wierzący w to, że wydarzył się cud. Ile z tego, co Gabriel widzi, jest prawdą, a ile to tylko wymysł jego otumanionej lekami głowy?
Kiedy zostaje popełniona kolejna zbrodnia, Gabriel czuje, że traci grunt pod nogami i popada w obłęd. Do czego będzie zdolny się posunąć, by poznać prawdę?
Życie w szpitalu psychiatrycznym płynie inaczej niż poza jego murami. Na własnej skórze przekonuje się o tym komisarz Gabriel Byś. Snujący się między niszczejącymi budynkami pacjenci obserwują każdą nową twarz. W Tworkach dochodzi do makabrycznego zdarzenia, którego nie da się racjonalnie wyjaśnić. Sprawy komplikują się, gdy na miejscu zbrodni zaczynają pojawiać się ludzie, wierzący w to, że wydarzył się cud. Ile z tego, co Gabriel widzi, jest prawdą, a ile to tylko wymysł jego otumanionej lekami głowy?
Kiedy zostaje popełniona kolejna zbrodnia, Gabriel czuje, że traci grunt pod nogami i popada w obłęd. Do czego będzie zdolny się posunąć, by poznać prawdę?
400 pages, Paperback
First published November 8, 2017
1 person is currently reading
63 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
February 13, 2021
2.5-2.75
February 23, 2018
„Przyłożył palce do jednej ze ścian kolumny. W sekundę zabarwiły się na kolor, który dobrze znał. Powąchał skórę. Nienawidził mieć racji. Kolumna była niewiele wyższa od niego. Wykorzystał stojącą obok ławkę i stanął na niej ubłoconymi butami. Ledwo potrafił utrzymać równowagę. Nie potrafił dostrzec nic przez taflę brudnej wody. Włożył dłonie do środka i natrafił na coś miękkiego. Ostrożnie wyciągnął to na zewnątrz. Przestał oddychać w obawie przed tym, że uszkodzi znalezisko. Po raz pierwszy w swoim życiu Gabriel patrzył na ludzkie serce. Było szorstkie w dotyku.” – fragment powieści.
Kiedy rozstawałam się z komisarzem Gabrielem Bysiem, kończąc debiutancki kryminał Bartosza Szczygielskiego pt. „Aorta”, byłam więcej niż pewna, że oczekiwanie na tom drugi pruszkowskiej serii będzie nie lada wyzwaniem. Bo zakończenie tej książki okazało się bardzo zaskakujące i nie chodziło tutaj nawet o odpowiedź na pytanie "kto zabił?", ale o to, co dalej z komisarzem Bysiem?
Otwierając „Krew” oczekiwałam powrotu do mrocznego, mafijnego Pruszkowa, z kwitnącym w najlepsze gangsterskim podziemiem i de facto to dostałam, chociaż główną osią akcji są wydarzenia rozgrywające się na terenie i w najbliższych okolicach szpitala psychiatrycznego w Tworkach. Bo to tam odnajdujemy Gabriela, który pozbawiony policyjnej odznaki, wiedzie żywot pacjenta oddziału psychiatrycznego, starającego się powrócić do jako takiej równowagi psychicznej po traumatycznych przeżyciach, znanych czytelnikom z „Aorty”. I pewnie nadal Gabriel uczęszczałby na terapię, odbębniając nic nie wnoszące do jego stanu zdrowia sesje z psychiatrą, gdyby nie makabryczne znalezisko – ludzkie serce. I tak, chcąc nie chcąc, Byś zostaje zaangażowany w śledztwo, a przy okazji odkrywa, że niełatwo jest rozstać się z policyjnym fachem.
Równolegle z postępami w śledztwie obserwujemy losy prostytutki Kaśki, która zniewolona przez bossa pruszkowskiego gangu, obmyśla plan ucieczki. Zanim jednak będzie mogła podjąć jakiekolwiek kroki w tej sprawie, zostanie boleśnie doświadczona przez swojego „chlebodawcę”. Tym razem, drogi Kaśki oraz Bysia nie mają możliwości się przeciąć, ale finałowe sceny z jej udziałem pozostawiły mnie w osłupieniu i niedosycie, co dla prozy Szczygielskiego okazuje się absolutną normalką.
Bo Szczygielski tworzy mięsiste, mroczne historie, obnażające najbardziej ohydne zakamarki ludzkiej duszy. Nie obawia się dosadności i brutalności, nie koloryzuje, tworzy realistyczną scenerię dla ścinających krew w żyłach wydarzeń. I za ten właśnie naturalistyczny sznyt ma u mnie autor dużego plusa. Jeśli jeszcze w tak brawurowym stylu zamknie on trylogię Bysia, to zyska w moim prywatnym almanachu polskich twórców kryminałów jedno z czołowych miejsc.
Jeśli jak dotąd nie mieliście okazji czytać klimatycznego Szczygielskiego, to warto ten stan rzeczy zmienić. Warto zdecydowanie.
Kiedy rozstawałam się z komisarzem Gabrielem Bysiem, kończąc debiutancki kryminał Bartosza Szczygielskiego pt. „Aorta”, byłam więcej niż pewna, że oczekiwanie na tom drugi pruszkowskiej serii będzie nie lada wyzwaniem. Bo zakończenie tej książki okazało się bardzo zaskakujące i nie chodziło tutaj nawet o odpowiedź na pytanie "kto zabił?", ale o to, co dalej z komisarzem Bysiem?
Otwierając „Krew” oczekiwałam powrotu do mrocznego, mafijnego Pruszkowa, z kwitnącym w najlepsze gangsterskim podziemiem i de facto to dostałam, chociaż główną osią akcji są wydarzenia rozgrywające się na terenie i w najbliższych okolicach szpitala psychiatrycznego w Tworkach. Bo to tam odnajdujemy Gabriela, który pozbawiony policyjnej odznaki, wiedzie żywot pacjenta oddziału psychiatrycznego, starającego się powrócić do jako takiej równowagi psychicznej po traumatycznych przeżyciach, znanych czytelnikom z „Aorty”. I pewnie nadal Gabriel uczęszczałby na terapię, odbębniając nic nie wnoszące do jego stanu zdrowia sesje z psychiatrą, gdyby nie makabryczne znalezisko – ludzkie serce. I tak, chcąc nie chcąc, Byś zostaje zaangażowany w śledztwo, a przy okazji odkrywa, że niełatwo jest rozstać się z policyjnym fachem.
Równolegle z postępami w śledztwie obserwujemy losy prostytutki Kaśki, która zniewolona przez bossa pruszkowskiego gangu, obmyśla plan ucieczki. Zanim jednak będzie mogła podjąć jakiekolwiek kroki w tej sprawie, zostanie boleśnie doświadczona przez swojego „chlebodawcę”. Tym razem, drogi Kaśki oraz Bysia nie mają możliwości się przeciąć, ale finałowe sceny z jej udziałem pozostawiły mnie w osłupieniu i niedosycie, co dla prozy Szczygielskiego okazuje się absolutną normalką.
Bo Szczygielski tworzy mięsiste, mroczne historie, obnażające najbardziej ohydne zakamarki ludzkiej duszy. Nie obawia się dosadności i brutalności, nie koloryzuje, tworzy realistyczną scenerię dla ścinających krew w żyłach wydarzeń. I za ten właśnie naturalistyczny sznyt ma u mnie autor dużego plusa. Jeśli jeszcze w tak brawurowym stylu zamknie on trylogię Bysia, to zyska w moim prywatnym almanachu polskich twórców kryminałów jedno z czołowych miejsc.
Jeśli jak dotąd nie mieliście okazji czytać klimatycznego Szczygielskiego, to warto ten stan rzeczy zmienić. Warto zdecydowanie.
August 13, 2018
Pamiętacie jak zachwalałam debiutancką książkę autora pt. "Aorta"? Najwyższy czas pochwalić drugą część historii Gabriela Bysia.
Gabriel Byś trafia do szpitala psychiatrycznego, na domiar złego dochodzi tam do zbrodni. Czy bohater zdoła poprowadzić prywatne śledztwo i rozwiązać makabryczną zagadkę? Czy wszystko co widzi i słyszy jest prawdziwe? Czy poradzi sobie ze swoimi prywatnymi problemami?
Pan Bartosz swoją pierwszą książkę zakończył w sposób, powiedziałabym, wręcz spektakularny. Przez równy rok czekałam z niecierpliwością na "Krew", by zaspokoić swoją ciekawość i poznać dalsze losy bohaterów. Teraz już wiem, że było warto.
Książka wciąga czytelnika już od pierwszych stron, w dodatku treść jest taka jak lubię: momentami brutalna, ostra, z pazurem i do tego zakrapiana czarnym humorem.
Autor i tym razem nie ma litości dla swoich bohaterów. Stawia na ich drodze wiele rozczarowań, przykrości i bólu.
A skoro już przy temacie bohaterów jesteśmy to warto zaznaczyć, że Byś przeszedł znaczną metamorfozę - miałam wrażenie, że to nie ten sam facet, którego poznałam w "Aorcie" i za to oklaski dla autora. Zważając na okoliczności i miejsce, w którym znalazła się ta postać, Pan Szczygielski konsekwentnie zmienił jego zachowanie i psychikę.
Znaczną zmianę można zauważyć również w umiejscowieniu akcji. Nie chcę zdradzić zbyt wielu szczegółów, bo pozbawię Was całej frajdy i zabawy z lektury tych książek, ale przeniesienie jednej z postaci do szpitala psychiatrycznego (zamkniętego terenu) było trafionym pomysłem, a co najważniejsze autor poradził sobie z tym wzorowo.
Przyznaję, że w "Krwi" zaciekawiły mnie równie mocno wątki obojga bohaterów - zarówno Gabriela jak i Kaśki. Teraz pozostaje tylko czekać cierpliwie na trzecią część ich przygód i zastanawianie się jaki los autor zgotuje im tym razem.
Gabriel Byś trafia do szpitala psychiatrycznego, na domiar złego dochodzi tam do zbrodni. Czy bohater zdoła poprowadzić prywatne śledztwo i rozwiązać makabryczną zagadkę? Czy wszystko co widzi i słyszy jest prawdziwe? Czy poradzi sobie ze swoimi prywatnymi problemami?
Pan Bartosz swoją pierwszą książkę zakończył w sposób, powiedziałabym, wręcz spektakularny. Przez równy rok czekałam z niecierpliwością na "Krew", by zaspokoić swoją ciekawość i poznać dalsze losy bohaterów. Teraz już wiem, że było warto.
Książka wciąga czytelnika już od pierwszych stron, w dodatku treść jest taka jak lubię: momentami brutalna, ostra, z pazurem i do tego zakrapiana czarnym humorem.
Autor i tym razem nie ma litości dla swoich bohaterów. Stawia na ich drodze wiele rozczarowań, przykrości i bólu.
A skoro już przy temacie bohaterów jesteśmy to warto zaznaczyć, że Byś przeszedł znaczną metamorfozę - miałam wrażenie, że to nie ten sam facet, którego poznałam w "Aorcie" i za to oklaski dla autora. Zważając na okoliczności i miejsce, w którym znalazła się ta postać, Pan Szczygielski konsekwentnie zmienił jego zachowanie i psychikę.
Znaczną zmianę można zauważyć również w umiejscowieniu akcji. Nie chcę zdradzić zbyt wielu szczegółów, bo pozbawię Was całej frajdy i zabawy z lektury tych książek, ale przeniesienie jednej z postaci do szpitala psychiatrycznego (zamkniętego terenu) było trafionym pomysłem, a co najważniejsze autor poradził sobie z tym wzorowo.
Przyznaję, że w "Krwi" zaciekawiły mnie równie mocno wątki obojga bohaterów - zarówno Gabriela jak i Kaśki. Teraz pozostaje tylko czekać cierpliwie na trzecią część ich przygód i zastanawianie się jaki los autor zgotuje im tym razem.
July 23, 2022
http://neavecreations.com/recenzja-25/
Wydarzenia w Krwi dzieją się jakiś czas po dramatycznym finale Aorty i zastajemy naszych bohaterów w zgoła innych okolicznościach. Gabriel zamieszkał w słynnym szpitalu psychiatrycznym w Tworkach, gdzie dochodzi do siebie, do normalności. Ten świat szpitala psychiatrycznego ma swój rytm, który płynie spokojnie i powoli, do czasu gdy wydarzy się niespodziewana zbrodnia i dawny, policyjny świat Gabriela powróci do niego ze zdwojoną siłą. Jednocześnie poznajemy dalsze losy prostytutki Kaśki. To właśnie jej historia mnie najbardziej zafascynowała w Aorcie, więc bardzo się ucieszyłam, że w kolejnym tomie pruszkowskiej trylogii to właśnie jej historia jest tą, która nadaje biegu, rytmu i pędu. Wydarzenia, które spotykają Kaśkę są o wiele bardziej burzliwe niż to z czym mogliśmy się spotkać w Aorcie. Kiedy już myślimy, że super w końcu jej się udało autor zaskakuje nas woltą, której chyba nikt się nie spodziewał (ja na pewno) i trach! wszystko się sypie jeszcze bardziej niż wcześniej. A na koniec mamy elegancki „cliffhanger”, bo inaczej nie wypada nazwać tej wolty, którą dostajemy na zakończenie. I jedyne co nam przechodzi przez myśl to „O matko, co on znowu wymyślił? Jak to się u diabła skończy?”. I dlatego właśnie uważam, że Krew to najlepszy tom trylogii o Gabrielu Bysiu. Przez ten spokojny klimat, z którego wyrwą nas takie wolty, że będziemy się zastanawiali czy aby na pewno byliśmy w tym, a nie w innym momencie? Nie obyło się oczywiście bez dłużyzn i momentów, kiedy tak sklerotyczny czytelnik zastanawia się, ale o co tam chodziło. Jednak to właśnie Krew jest najlepszym tomem trylogii według mnie.
Wydarzenia w Krwi dzieją się jakiś czas po dramatycznym finale Aorty i zastajemy naszych bohaterów w zgoła innych okolicznościach. Gabriel zamieszkał w słynnym szpitalu psychiatrycznym w Tworkach, gdzie dochodzi do siebie, do normalności. Ten świat szpitala psychiatrycznego ma swój rytm, który płynie spokojnie i powoli, do czasu gdy wydarzy się niespodziewana zbrodnia i dawny, policyjny świat Gabriela powróci do niego ze zdwojoną siłą. Jednocześnie poznajemy dalsze losy prostytutki Kaśki. To właśnie jej historia mnie najbardziej zafascynowała w Aorcie, więc bardzo się ucieszyłam, że w kolejnym tomie pruszkowskiej trylogii to właśnie jej historia jest tą, która nadaje biegu, rytmu i pędu. Wydarzenia, które spotykają Kaśkę są o wiele bardziej burzliwe niż to z czym mogliśmy się spotkać w Aorcie. Kiedy już myślimy, że super w końcu jej się udało autor zaskakuje nas woltą, której chyba nikt się nie spodziewał (ja na pewno) i trach! wszystko się sypie jeszcze bardziej niż wcześniej. A na koniec mamy elegancki „cliffhanger”, bo inaczej nie wypada nazwać tej wolty, którą dostajemy na zakończenie. I jedyne co nam przechodzi przez myśl to „O matko, co on znowu wymyślił? Jak to się u diabła skończy?”. I dlatego właśnie uważam, że Krew to najlepszy tom trylogii o Gabrielu Bysiu. Przez ten spokojny klimat, z którego wyrwą nas takie wolty, że będziemy się zastanawiali czy aby na pewno byliśmy w tym, a nie w innym momencie? Nie obyło się oczywiście bez dłużyzn i momentów, kiedy tak sklerotyczny czytelnik zastanawia się, ale o co tam chodziło. Jednak to właśnie Krew jest najlepszym tomem trylogii według mnie.
March 7, 2019
Po tym, co wydarzyło się w „Aorcie” nie można się dziwić, że Gabriel Byś wylądował w szpitalu psychiatrycznym. Tam szuka odcięcia od pracy i świata, aby poukładać swoje rozbite życie.
Nie jest łatwo odpowiedzieć coś o tej książce bez zdradzania szczegółów fabuły. A to jest największa zaleta książek Szczygielskiego. Świat, który przedstawia jest spójny, a wydarzenia mają swoją logikę.
Szczygielski wykracza poza ramy kryminału i pokazuje mafię z zupełnie innej strony. Strony, na którą rzadko się spogląda. Myśląc o mafii mamy albo romantyczny obraz Ojca chrzestnego albo nieokrzesanych osiłków sprzedających narkotyki i wymuszających haracze. Co zdążył już pokazać David Simon w The Wire czy Roberto Saviano w Gomorze, mafia już dawno przekroczyła ten próg i jest to zjawisko społeczne i polityczne. Niemniej za każdym razem, gdy przedstawiany jest obraz mafii jako ośmiornicy, która sięga wszędzie swoimi mackami, jest to obraz przerażający.
Równie ważne jest to, że książkę się wręcz pochłania. Mimo nieśpiesznej akcji, głód kolejnego rozdziału i dotarcia do końca jest wielki. A zakończenie, jak to u Szczygielskiego, rozkłada na łopatki.
Nie jest łatwo odpowiedzieć coś o tej książce bez zdradzania szczegółów fabuły. A to jest największa zaleta książek Szczygielskiego. Świat, który przedstawia jest spójny, a wydarzenia mają swoją logikę.
Szczygielski wykracza poza ramy kryminału i pokazuje mafię z zupełnie innej strony. Strony, na którą rzadko się spogląda. Myśląc o mafii mamy albo romantyczny obraz Ojca chrzestnego albo nieokrzesanych osiłków sprzedających narkotyki i wymuszających haracze. Co zdążył już pokazać David Simon w The Wire czy Roberto Saviano w Gomorze, mafia już dawno przekroczyła ten próg i jest to zjawisko społeczne i polityczne. Niemniej za każdym razem, gdy przedstawiany jest obraz mafii jako ośmiornicy, która sięga wszędzie swoimi mackami, jest to obraz przerażający.
Równie ważne jest to, że książkę się wręcz pochłania. Mimo nieśpiesznej akcji, głód kolejnego rozdziału i dotarcia do końca jest wielki. A zakończenie, jak to u Szczygielskiego, rozkłada na łopatki.
August 1, 2018
Trzyma poziom poprzedniej wersji, chociaż ja nastawiałam się na jakąś kontynuację w zepsutym mafijnym świecie - a dostałam zaskakujący szpital psychiatryczny - ciekawa wolta, chociaż po wydarzeniach z pierwszego tomu każdy wylądowałby w takim miejscu - ciekawa lektura.
February 27, 2019
Bardzo dobra druga część! :)
August 30, 2020
Po pierwszym tomie trochę zaskakujący obrót sprawy z głównym bohaterem, ale to trzeba zaliczyć na plus. Ciekawie skonstruowana fabuła, wątki i różnice czasowe. Czas na trzecią...
June 22, 2021
Amazing thriller, well written, great action and characters - Gabriel and Kaśka
August 19, 2021
Dwie linie czasowe. Gabriela w szpitalu psychiatrycznym oraz prostytutki Kasi. Oba światy zagmatwane, w obu nie wiemy jak skończy się ich wątek, komu mogą ufać a komu nie. Ciekawa jestem 3 części.
June 11, 2022
Podobnie jak pierwsza część, zbyt chaotycznie napisane, ciężko się skupić, ale można przeczytać na szybko nie skupiając się na dziwnej fabule.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews