پل تیلیش از جمله الهیدانان معاصر و مهم مسیحیه که در الهیات نظاممند/systematic theology مشارکت و مساعدتهای مهمی داشته. این کتاب هم خیر سرش قرار بود یه زندگینامهٔ مربوط و خلاصهای از اندیشههای بنیادین تیلیش به دست بده!
الهیات و مشخصا الهیات مسیحی و به صورت اخص الهیات نظاممند اصلا جزو دغدغههای ذهنی من نیست و دقیقا به علت همین غرابت بود که به سراغ این کتاب و اندیشههای تیلیش رفتم؛ چهبسا کورمالکورمال راه رفتن در همین گرگومیشِ غرابت، شعلههای نحیف خلاقیت فکری را روشن کند. اندیشه تنبل است و ملتزم به اصل "وابستگی به مسیر"؛ به مسیر گذشته چنگ میزند زیرا در آن مسیر با چیزهای بسیاری طرح آشنایی ریخته است و بعید است در میان آشنایان گم شود. اما یک مسیر تکراری را هزاربار رفتن و برگشتن آنچنان توفیقی در خود ندارد، در پسِ این تکرارهای هزارباره هیچ خاطرهای جا خوش نکرده است، چیزی گفتنی در این تکرار نیست. کافی است یکبار گم شوید، حال ساعتها داستان برای گفتن هست. وضعِ اندیشه نیز چنین است؛ میتوان گم شدن را طرح ریخت: برنامهای عملی به منظور بیخانمانیِ ابدی! خانهبهدوش بودن در دورانِ تمنای خانه داشتن؛ بیخانمانی فکری به مثابهٔ راهی برای آزادی تفکر از بندِ خودساخته!
آره خلاصه، این چرتوپرتها تو ذهنم بود. ولی تهش انقدر این کتاب بد بود، همون چشمهٔ نحیفِ کنجکاویای که داشتم خشکید.
کتاب خیرصریح و غیرتألیفی ای به نظر رسید. یعنی مشخص بود که تلاش کرده فصل هایی از الهیات سیستماتیک رو تقریر کنه آن هم خیلی نصفه و نیمه و غیرمبتکرانه. بخش هایی که از الهیات سیستماتیک رو که خونده بودم به نظر واضح می اومد ولی در توضیح بخش های دیگر عمیقاً ناتوان بود کتاب. به هر حال کتاب خوبی نبود.