Shop Girl

by Dominique De Groen

Shop Girl is een poëtisch epos dat de traditie van Virgilius ent op het laatkapitalistische tijdperk. De bundel ontkiemde in de kelder van Primark, waar Dominique De Groen een winter en een lente lang werkte. De gedichten zoeken de scheuren op in het productieproces van fast fashion, waar ratende kleuren en geesten van textielarbeiders gedijen. De supply chain wordt een wereldwijd object, reikend van een zandkorrel of zijderups in Bangladesh tot het poreuze, lekkende lichaam van de Shop Girl: ‘de supply chain manager weet / dat je katoenplant / niet kan spellen zonder klant / en ook niet zonder $$$’.

Genres: Poetry

72 pages, Paperback

Published January 1, 2017

Reviews

[Julie Vandersteene]

ik wil meer !!

[Cecilia]

FUCK HET KAPITALISME EN DE FAST FASHION INDUSTRIE BITCHESSS!!! (ik ben er mij zeer goed van bewust dat ik mijn zalig leventje leid, waar ik maar moet denken dat ik iets wil hebben en het de volgende dag in mijn brievenbus kan zitten, vanwege het kapitalisme. Maar we moeten toegeven dat de focus op alleen maar meer geld maken ten koste van bepaalde mensen ons nu niet echt heel gelukkig maakt. Ik wil mijn ogen uitkrabben als ik een ongedragen broek van Shein in de kringloop zie hangen (echt gebeurd!). Er is heel wat te zeggen over de problemen in onze laatkapitalistische samenleving en ik denk dat Dominique De Groen dat op een heel interessante manier doet. Groot gelijk als ze zegt dat het tijdperk van de autonome kunst op z'n einde is. Waarom mag poëzie niet dienen om te reflecteren over politieke kwesties? Wanneer ik mij nog eens bevestigd wil voelen in mijn boosheid op onze maatschappij, haal ik deze gedichtenbundel wel nog eens boven.)

[Aafke Romeijn]

Interessante zoektocht naar taal en beelden die globale problematiek (hier: de mode-industrie) koppelen aan het individuele lichamelijke. Blijft wat cerebraal, maar leest als een trein en smaakt naar meer.

[Aike]

slay

[Paula]

Fantastische frisse dichtbundel over de kledingketen, werken in de Primark en meer. Vloeiend, stromend, wervelend. Ja, zoiets. Heel goed in ieder geval. En vrij absurdistisch. :)

[Tiemen Hageman]

Mooie poëzie die duidelijker wordt naarmate je het meer over je heel laat komen. Soms wat abstracte begrippen maar er wordt hier ook meer een sfeer geschetst dan een verhaal. Wel mooi hoe de kledingindustrie in historische en filosofische contexten wordt geplaatst. Op de achterkant staat dat het zich op Vergilius baseert, en hoewel ik dat nooit gelezen heb, moet ik zeggen dat ik wel de structuur van de vergelijkbare Odyssee herken. Er zitten een aantal mooie vondsten in, en het vertelt een krachtig verhaal - hoewel het wel soms wat aan de oppervlakte blijft en er weinig gevoel bij komt kijken.

[Luna Lannoo]

3,5: Fuck kapitalisme en fast fashion en dat poëtisch verwoord..

[Jelt]

Ik las het als een sterke aanklacht tegen (over) consumptie en alle leegte daaromtrent. Erg treurig en daarom realistisch en absurd.

[Ettie Edens]

Moooi.
Toch voelde elk gedicht een beetje als een herhaling denk ik en er stonden zoveel woorden in die mij helemaal niets zeiden, dat het wel een beetje moeite kostte.
Ik verdenk hem ervan een bundel te zijn die beter wordt als ik hem een tweede keer lees.

[Jan]

In het kader van het Human Rights Research Network van de Universiteit Gent, maakten we een dossiertje over 'Shop Girl' voor leesgroepbegeleiders (in het Nederlands): het dossier over deze dichtbundel (en andere boeken!) vind je hier:

https://hrrn.ugent.be/wp-content/uplo...

[Vera]

er zit heel veel in en het zijn allemaal dingen die ik ontzettend belangrijk en interessant vind maar het is toch ongrijpbaar

[Rana]

Een bundel die de onzichtbare kant van onze hedendaagse wereld probeert te visualiseren. De roze voorkant contrasteert met het schaduwachtige gevoel die de leeservaring geeft. Via wormgaten wordt de andere vrouw gezocht, onbelichaamd en vervreemd voelt dat als een frustrerende opgave. Mijn favoriete stuk was het absurdistische kleuren toneelstuk. De supply chain werkt goed om de bundel van een verhaalboog te voorzien. Ik zie de TL-lichten van de Primark nog voor me.

[Ekmef]

Dit was gaaf! In het begin is het even wennen maar als je eenmaal begrijpt dat het gaat om de stijl van een epos dan werkt het. Aan de ene kant heel abstract, dan weer bijna proza, maar als compleet werk iets indrukwekkends en moois. Het geheel is meer dan de som der delen.

[Jente]

3,5 sterren

[Lars Meijer]

'het is een kwestie van tijd voor ik bedolven word
onder de geesten van potentiële sales.'

[Femke Zwiep]

3,5

[Iris Besseling]

Deze bundel is gewoon echt niet voor mij. Ik kan niet volgen wat er gebeurt en de bundel wordt nergens invoelbaar. Af en toe een mooie zin en het concept is interessant, maar het doet niets voor me.

[Demi van Doorn]

‘Ik vloei terug naar het begin

stap uit mijn slipje, ontdoe me
van een valse intimiteit

de voering van het kruis
kleeft aan mij
met slijm
en bloed
en 100% katoen’

[Lisia]

Ik ben niet zo goed in dichtbundels helemaal/goed lezen dus ik heb ze eigenlijk nooit uit, maar ja, dit is wel vet

[Santino]

het staat wel op goodreads :o
ik herinner me niet meer zo heel veel maar ik weet nog wel dat ik het echt tof vond maar ook ongrijpbaar…

[Robbo Michielsen]

Eerste gedicht 'Betaalzone' gaat over de positie van de consument, die met haar koopgedrag de supply chain aanzet en leeft om te consumeren. Ook buiten de betaalzone of winkel blijf je je altijd verhouden tot de kapitalistische wereld waarin je leeft en waarin je producten gebruikt.

'Supply Chain Management' heeft het over de mensen met macht/managers die beslissingen nemen met grote impact, die een gespecialiseerde visie hebben ontwikkeld op mensen als ingrediënten in het productierecept of als louter schakeltjes in het systeem dat altijd moet blijven draaien. Fast fashion moet circulair zichzelf in stand houden door geen te goede kwaliteit af te leveren. De worm begint bij de klant en eindigt er.

'Bhuta' gaat over 'de socio-economische Ander' die in onze kleren zit en tegenover wie we een ongemakkelijk schuldgevoel voelen dat we liever negeren, terwijl we tegelijk bijna een vergiffenis verlangen van die Ander alsof die ons iets verschuldigd is.

'Zand': iets wat zo'n banale grondstof lijkt om in onze productieketens in te zetten is er al heel veel langer dan de mensheid en hoewel het zgn antropoceen een radicaal nieuw tijdperk is waarin een diersoort ineens heel drastisch de hele aarde verandert, gaat het zand zelfs als wij weg zijn ook nog gewoon rustig slapen om het even waar het is gelegd.

'Colour Management': over hoe kapitalisme de kop indrukt van individuele creativiteit, ideeën en vrijheden. En colour forecasting agent, van een bullshitjob gesproken he man.

'Deconstructie': de ik ontrafelt welke stoffen er in haar kleren zitten, ontmoet weer de Bhuta erin, vergelijkt de toegang tot bv menstruatieproducten tussen de kwetsbare Aziatische arbeidsters en de Westerse consument. Na het consumeren van de kleding belanden de verder door machines ontrafelde resten in West-Afrika ig?

'Ghosts in the Shell': meer over de uitbuiting van arbeiders en wat dat van die mensen en hun leven overlaat, nl een lege vorm waaruit de ziel werd opgebrand, tot zelfs geen shell meer, want lichamen worden ingezet en opgebruikt tot de dood of tot ze niks meer waard zijn who cares. Voorgesteld alsof het bijna natuurlijk is, het is gewoon het territorium van de "sterken"/rijken en bedrijven die nu eenmaal op alles beslag kunnen leggen en alle mensen zijn scavengers/aaseters die alles willen gebruiken wat ze kunnen pakken, is nu eenmaal zo. Arbeiders hun geest/ziel wordt opgesloten in producten aka de genie bottles. Het rondwarende spook van Marx wordt soort van ironisch omgedraaid want er is een soort belofte/profetie dat moderniteit en verdragen mensen gaan bevrijden maar het spook dat vrij wilt komen blijft maar rondwaren op zoek naar die opening. Soortvan de wanhoop over waarom zo'n immense mensenrechtenkwestie waar we allemaal van weten niet opgelost geraakt/wordt.
(Btw "de tijd van de jeans" is eigenlijk ook wat het antropoceen is in de POV van de zandkorrel.)

'Free Trade Zone': de ik begrijpt nu alles en kan het hele productieproces tegelijk zien, ze staat "middin iedere zone", alles blijkt te draaien om geld, maar nu is de vraag hoe daarmee om gaan behalve alles uitkotsen? ofzoiets?

[Jelle]

3,5

[Gijs Koorevaar]

Ik waardeer de experimentele inzet en ambitie op conceptniveau, maar voor mij landt het helaas niet altijd echt als boeiende poëzie. Niet altijd betekent natuurlijk ook: soms wel. In ieder geval vind ik deze bundel het lezen waard.

[Peter Vegel]

Na herlezen vond ik het nog oninteressanter dan tijdens de eerste lezing. Het spelen met het onmenselijken en seksualiseren van de post-kapitalisme economie vind ik gewoon niet zo boeiend en als gevolg kan de poëzie me ook niet bekoren. Het meer menselijk maken van anonieme en vage "processen" zou volgens mij tot veel verassender werk leiden.

[Max Urai]

Lang niet gek, maar de gedichten voelden vaak meer als een ammendum bij No Logo dan als het beloofde poëtische epos.

[Braqueman]

4,5