خبز السنوات الأولى

by Heinrich Böll, هاينريش بول, حسن الحديدي (Translator)

This masterful early work describes one day in the life of Walter Fendrich, a young washing-machine repairman. Wry, ironic, yet intensely felt, it is an enchanting love story set amid the spiritual wreckage and growing materialism of postwar Germany.

Torn by insecurity and cynicism, Fendrich is obsessed with hunger, "with the wolf living inside my stomach." The war and wartime shortages haunt him as an insatiable craving for bread, a bottomless desperation for security and gratification of basic needs. One day he finds himself and his world transformed when he meets the daughter of a high school principal. Love, he discovers suddenly, dispels his cravings as bread never could.

Genres: Fiction, Novels, German Literature, Germany, Literature, Nobel Prize, Classics

148 pages, Paperback

First published January 1, 1955

About the author

Der deutsche Schriftsteller und Übersetzer gilt als einer der bedeutendsten deutschen Autoren der Nachkriegszeit. Er schrieb Gedichte, Kurzgeschichten und Romane, von denen auch einige verfilmt wurden. Dabei setzte er sich kritisch mit der jungen Bundesrepublik auseinander. Zu seinen erfolgreichsten Werken zählen "Billard um halbzehn", "Ansichten eines Clowns" und "Gruppenbild mit Dame". Den Nobelpreis für Literatur bekam Heinrich Böll 1972; er war nach 43 Jahren der erste deutsche Schriftsteller, dem diese Auszeichnung zuteil wurde. 1974 erschien sein wohl populärstes Werk, "Die verlorene Ehre der Katharina Blum". Durch sein politisches Engagement wirkte er, gemeinsam mit seinem Freund Lew Kopelew, auf die europäische Literatur der Nachkriegszeit. Darüber hinaus arbeitete Böll gemeinsam mit seiner Frau Annemarie als Herausgeber und Übersetzer englischsprachiger Werke ins Deutsche...

Heinrich Böll became a full-time writer at the age of 30. His first novel, Der Zug war pünktlich (The Train Was on Time), was published in 1949. Many other novels, short stories, radio plays, and essay collections followed. In 1972 he received the Nobel Prize for Literature "for his writing which through its combination of a broad perspective on his time and a sensitive skill in characterization has contributed to a renewal of German literature." He was the first German-born author to receive the Nobel Prize since Hermann Hesse in 1946. His work has been translated into more than 30 languages, and he is one of Germany's most widely read authors.

Reviews

[فؤاد · Rating 4 out of 5]

می تونست خیلی بیشتر از این ادامه پیدا کنه.
فضا عالی بود. یه پسر بچه که توی سال های قحطی بعد از جنگ جهانی دوم، همیشه با پدرش گرسنه بودن و همیشه هوس نون نونوایی ها رو داشته. و حالا که بزرگ شده و شغل داره و پول درمیاره، و دوران قحطی هم تموم شده، هنوز اون حرص و هوس نون توی دلش مونده. به هر نونوایی که میرسه نون می خره، سه تا چهار تا، بدون این که بتونه همه شونو بخوره، و نون ها می مونن و کپک می زنن. حالا که بزرگ شده با هر دختری که بیرون میره، هر دختری که در آغوش می گیره، به این فکر می کنه که اگه سال های قحطی جنگ بود، این دختر چه رفتاری داشت؟ حاضر بود به من نون بده؟ و به قول خودش، بی درنگ انگشت های ظریف دختر به پنجه های گرگ تبدیل می شدن. و بعد از این همه سال، بالاخره پیدا کردن عشق واقعی (هر چند به نظرم توضیحی نداد که چرا این عشق واقعی تر از دخترهای قبلیه، و چرا این دختر نمی تونه مثل بقیه، مثل زنِ کافه دار، یه گرگ باشه).

[Sawsan · Rating 3 out of 5]

هاينريش بُل من أهم كُتاب ألمانيا ودائما مهتم في كتاباته بآثار الحرب على بلده
عنوان الرواية يقصد به الخبز في السنوات الأولى بعد الحرب العالمية الثانية
الجوع هو المؤثر الأقوى على حياة الناس في سنوات ما بعد الحرب
حيث الحصول على الطعام مهمة صعبة وخاصًة الخبز لغلو ثمنه
أحداث يوم واحد في حياة فالتر فندريش يحكي فيه عن تحولات حياته وأفكاره
وعن ذكريات الجوع والتوق الدائم للخبز حتى بعد ما أصبح قادرا على شرائه
رسم هاينريش بُل بدقة شخصية بطل روايته وما بداخله من ذكريات مؤلمة
وحزن يختبئ بمرور السنين وراء رتابة الحياة والعلاقات وضغوط العمل

[مجیدی‌ام · Rating 4 out of 5]

*بدون خطر لو رفتن داستان

نان سال‌های جوانی، با اینکه یک اثر ضد جنگ نیست، ولی بهتر از خیلی از ضد جنگ‌ها تونسته ایفای نقش کنه!
اوایل کتاب، می‌شه تاثیرات مستقیم جنگ رو به روی قحطی، و تاثیرات مستقیم قحطی رو به روی مردم حس کرد!
شاید اکثر مخاطبینِ این اثر، درگیر جنبه‌های عاشقانه و رمانتیک‌اش بشن، شاید عده‌ای با این کتاب، فقر مطلق رو لمس کنن، ولی بنظر من، مهمترین حجت این کتاب، نشون دادن رابطه‌ مستقیم بین جنگ و قحطی و گرسنگی، و در ادامه تاثیرات اون به روی زندگی مردمه!
تاثیری که حالا قهرمان این کتاب، بعد از گذشت سال‌ها از جنگ و پایان یافتن قحطی و داشتن شغل و پول، همچنان با خودش به یدک می‌کشه!

هاینریش بل خیلی خوب توصیف می‌کنه، شاید نه به خوبی اشتاین بک، ولی می‌شه توصیفاتش رو در جایگاه دوم و سوم قرار داد.
اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنیم، می‌تونیم شباهت‌های زیادی بین این کتاب و عقاید یک دلقک ببینینم. توضیح دادن بیشتر از این، هم از توان من و حوصله شما خارجه و هم ممکنه داستان رو لو بده. پس ادامه نمی‌دم.

نان سال‌های جوانی، کتاب کوچیکیه که یک دنیا حرف پشتشه! حرف در مورد جنگ و قحطی، در مورد عشق و عاشقی، در مورد نان، نان، نان...
توصیه می‌کنم بخونیدش!

[Ava · Rating 3 out of 5]

هاینریش بل یکی از نویسنده های مورد علاقه ی من و احتمالا خیلی های دیگه توو ادبیات آلمان هستش. اون چیزی که توی کارهاش منو درگیر خودش می کنه حجم بزرگ و بی وقفه ی احساسات ه. و این که بل چه قدر قشنگ مرز بین این احساسات رو با اضافه گویی و افتادن به ورطه ی رمانتیسیسم آبکی حفظ می کنه. گاهی برای من قبول اینکه این احساسات عمیق، این حجم از همدلی و درک و حتا دلسوزی از دست های یه مرد روی کاغذ جاری شده سخت بود و البته باید این رو بگم که این یه نکته ی خیلی شخصی ایه. شاید بهتر باشه این رو بگم که نویسنده هایی مثل بل من رو به واقعیت وجود احساسات و عواطفی که همیشه توو وجودشون شک داشتم- و گاهی هنوز هم این شک رو همراه خودم دارم -نزدیک تر می کنه.


"نان سال های جوانی" با ترجمه ی محمد اسماعیل زاده یه کتاب دلنشین و کوتاه هستش که از هر نظر، غیر از طرح، فاکتور های کار های دیگه ی بل رو داره.اما جز کارهای عالی و فوق العاده اش نیست.داستان کوتاهش در یک روز دوشنبه اتفاق می افته و نه قصه ی دلدادگی و نه قصه ی تنهایی ه. می تونم بگم قصه ی کنده شدنه. قصه ی اون لحظه ای ، اون ثانیه ای که می فهمی چی آزارت می داده توو این دوره ی طولانی که به سرت گذشته. اون روز ، اون دوشنبه ای که خیال روز هایی که برای خودت ساخته بودی یه دروغ و وهم به نظر میاد. اون دقیقه ای که همه چیز توو سایه ی اون چیزی که تازه پیدا کردی توو این دنیای بزرگ ،بی رنگ و بی معنی می شه.

برای همه امون آرزوی چیز های واقعی دارم. آرزوی این که رویامون نزدیک با شه به اون چیزی که توو چشم انداز رو به رومون هست. برای همه امون آرزوی قدرت بریدن رو دارم. کندن از هر چیزی که دیگه راه خوبی برامون نیست و پیدا کردن چیزی که ارزش این بریدن رو داشته باشه.



آوا
آبان 95

[Maedeh_P1H · Rating 4 out of 5]

اخرش از نظر من گنگ بود....انگار نویسنده عجله داشت میخواست زود تموم کنه کتابو ببنده بره ((:
در کل هاینریش بل جزو نویسنده های مورد علاقه منه..و لذت میبرم از خوندن کتابهاش..

[Maryam · Rating 5 out of 5]

نان سالهای جوانی را که می خواندم هر لحظه احساس می کردم آقای فندریش هستم که باید برود و ماشین لباسشویی زن گریان در خیابان را تعمیر کند و برود اولا را ببیند و به بگوید که نمی تواند با او ازدواج کند و همه اش فکر گذشته ای را بکند که به خاطر یک قرص نان از آقای ویک وبر -صاحب کارش- دزدی کرده بود و همه فکرها را زمانی که به در خانه هدویگ زل زده بود به سرش راه دهد...
خیلی همراهش شدم بعد از مدت ها...

[Arman · Rating 4 out of 5]

می تونم با اطمینان بگم که شیوه نوشتن بل رو بیشتر از هر نویسنده دیگه ای دوست دارم. خیلی ها از تشریح مفصل و دقیق فضاهاش خسته میشن، ولی واسه من خسته کننده نیست و لذت می برم از تلاشش برای ارائه تصویری دقیق از چیزی که در ذهن داشته

شاید این کتاب به خوبی "عقاید یک دلقک" یا "میراث" نبود - هرچند شک دارم، اما همچنان فضای داستان به قدری جذاب (از نقطه نظر شخصی، ممکنه برای دیگران نباشه ) هست که خوندنش لذت بخش باشه

بعضی آدم ها می تونن ذهنیت ما رو نسبت به یه موضوع کلی تغییر بدن. مثلاً من همیشه از آلمان بدم میومد به دلایلی که برای خودم هم شفاف نبود. اما خوندن کتاب های هاینریش بل کمک کرد که این نفرت عبث تا حد زیادی کمتر بشه، یا مثلا آقا باستین شواین اشتایگر :)) نسبت به اسپانیا هم همین حس رو داشتم و داوید ده خیا و خوان ماتا خیلی کمک کردن تا این حس بد فروکش کنه :) این پاراگراف آخر کلا ربطی به کتاب نداشت، ولی مجبور بودم بالاخره یه بار به این مسئله اشاره کنم

[Ali Karimnejad · Rating 3 out of 5]

کتاب در واقع تشریح احوالات جوانی به نام "والتر فندریچ" هستش که دوران کودکیش مصادف با سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم در آلمان بوده و قحطی و گرسنگی و غم نان، چنان تمام وجود اون‌ها رو مشغول کرده بود که بعد از گذشت سال‌ها، که همیشه برای یک تکه نان سگدو زده، هنوز شعله‌های اون ولع و شهوت به نان در وجودش شعله می‌کشه و هنوز ارزش هر چیزی رو بر حسب "نان" می‌سنجه. اما ناگهان عشق به سراغش میاد تا به زندگیش معنای جدیدی بده و زیر و روش کنه.

کتاب افتان و خیزانی بود. بعضی قسمت‌هاش خیلی گیرا بود و بعضی جاهاش کسالت بار. با این همه در مجموع خوب بود. حیف که زود و ناگهانی تموم شد.
در یک کلام و خلاصه بخوام بگم، موضوعش عالی بود ولی پرداختش خوب نبود.


پ.ن: صوتیش رو گوش دادم با صدای آرمان سلطان زاده. خیلی خوب نبود. در واقع بیش از حد آروم و شمرده می‌خوند طوری که حواس آدم رو پرت می‌کرد. اینه که بیشترش رو مجبور شدم 2 بار گوش بدم و اینکه بنظرم اگر صوتیش رو گوش کردید، سرعت رو بذارید روی 1.2 تا کتاب توی گوشتون از ریتم نیوفته.

[Fateme1364]

صفحه آخر کتاب که رسیدم زدم صفحه بعد که فصل بعد رو شروع کنم و با کمال تعجب متوجه شدم کتاب تموم شده! تمام ریویهای گودریز رو هم بخونید میبینید این مشکل مشترک همه خواننده هاست. پایان بندی سریع و عجولانه.
اما....
در اکثر ریویوها حس کردم کمتر کسی آنِ مطلب رو گرفته. همه اشاره کردند به گرسنگی بعد دوران جنگ جهانی دوم و تصویری از نان و طلب نان در پسرکی نوجوان. و در ادامه عشق به دخترکی که دلیل عاشقی سربسته میماند و با پایان بندی به ظاهر ناقص رمان، خواننده را مبهوت رها میکند.

اما به نظر می آید رمان حرف بیشتری برای گفتن دارد.
« روزی که هدویگ آمد دوشنبه بود......بعدها اغلب راجع به این فکر میکردم که اگر دنبال هدویگ به راه آهن نمی رفتم چه میشد: وارد یک زندگی دیگر می شدم، درست مثل اینکه آدم اشتباها سوار قطار دیگری شود.» رمان با این توصیف شروع میشود و خواننده از همان ابتدا پرت میشود وسط ماجرا.

در ادامه داستان راوی با بیان زندگی گذشته خود، خواننده را با راوی قبل از دیدار هدویگ آشنا میکند. تا خواننده بداند در واقعه ی عاشق شدن، چه کسی دارد به چه کسی تبدیل میشود.

نوجوانی که سالهای قحطی و گرانی بعد جنگ دوم را سپری میکند و نان وزنه ی سنگین آویخته به ذهن و جسم همیشه خسته اش است. « گرسنگی قیمت ها را به من یاد داد. فکر نان تازه مرا کاملا از خود بیخود میکرد. زانوهایم از ضعف خم میشد و حس میکردم چیزی مثل گرگ درنده در وجودم هست. ص ۱۸»
اما یک ساعت بعد از آشنایی با هدویگ وقتی جلو در آپارتمان دختر منتظر ایستاده تا شاید دختر از خانه بیرون بیاید. زل میزند به در و هیچ چیزی نه میبیند و نه میشنود. « با خودم گفتم وقتی آدم غرق میشود باید همینطور باشد. آب تیره رنگ وارد بدن میشود، آب خیلی زیاد. دیگر هیچ چیز نمیبینی، هیچ چیز نمیشنوی، تنها صدای شرشر آب، آنگاه آب خاکستری بدطعم به نظر شیرین و خوش طعم می رسد. ص ۵۱»
در ادامه راوی مغزش شروع به کار میکند. ناگهان راه حل یک سوال جبر را که دو سال قبل در امتحان نتوانسته حل کند، پیدا میکند. واژه های انگلیسی که نه سال پیش در مدرسه نمیدانست به یادش می آیند. جالبتر اینکه متوجه چیزی میشود که همیشه میدانسته اما از شش سال پیش تا حالا نمیخواسته آنرا بپذیرد. اینکه از شغلی که دارد ( و فعلا از آن در آمد خوبی دارد و همچنین مهارت خوبی در انجامش) مثل دیگر شغل هایی که امتحان کرده بوده متنفر است . اینکه بعد این همه سال مساله ای که درکش تا آن موقع برایش غیر ممکن بود را میفهمید: اینکه صاحب کارش در عین با تقوا بودن میتوانست پست و رذل هم باشد. آهی از سر تنفر میکشد و و بعد چه؟

«پوچی،خلأیی که به نظر میرسید مرا چون حبابی با خود حمل میکند. فقط یک لحظه. بعدا احساس کردم که این فضای خالی با چیزی پر میشود، چیزی که به سنگینی سرب بود. با سنگینی مرگبار حس بیتفاوتی. ص۵۷»

بعد از تجربه این حس ها و این کشف و شهود پشت در خانه ی هدویگ است که راوی تصمیم خود را میگیرد.
تمام گذشته ای را که برای نان بود رها میکند. نامه ای به سرکارگر خود مینویسد و از کارش استعفا میدهد. کاری که تنها به خاطر درآمدش و نه از روی علاقه ادامه میداده.
به ملاقات دوست دخترش( اولا، دختر صاحب کارش) میرود و میگوید که رابطه شان از همین لحظه تمام شده بداند. « من این سالها را همانطور که انسان یک یادگاری را که هنگام گرفتن به نظرش خیلی با ارزش و مهم می رسیده است، دور می اندازد، دور انداخته بودم. مثل یک قطعه سنگی که که انسان از قله ی مرتفع مونت بلان به عنوان یادگاری برمی دارد و از آن نگهداری می کند، ولی ناگهان به این نتیجه میرسد که حرکتش بی ثمر بوده است. این قطعه سنگ را که شبیه میلیاردها تن سنگ دیگر بر روی این این کره خاکی است ناگهان از قطار میان ریل های آهن پرتاب میکند ص ۹۵»
در ادامه اولا به او یاد آوری میکند برایش قابل درک نیست راوی کاری را ( عشق به هدویگ) به خاطر پول انجام ندهد مگر اینکه دخترک( هدویگ) پولدار باشد.
و راوی میگوید اگر میخواهی از تعداد نفرین هایی که در حساب بانکی پدرت جمع شده باخبر شوی لیست کارکنان را جمع بزن و تعداد اسم ها را ضربدر هزار نان بکن. نتیجه را دوباره ضربدر هزار کن. « واحد محاسبات نان است، نان سالهایی که در ذهنم همچون مه غلیظی سایه افکنده است.ص۱۰۳»
اولا میگوید برایم عجیب است که این همه سال به این چیزها فکر میکردی و نفرین ها را میشمردی. « گفتم: من در تمام این سالها به آن فکر نکرده ام. قضیه طور دیگری است. شاید الان و اینجا به فکرم رسیدند: تو رنگ قرمز را به چشمه ای میریزی تا بفهمی تا کجا خواهد رفت، اما ممکن است سالهای زیادی طول بکشد تا اینکه تو جایی را که اصلا فکرش را هم نمیکردی، آب قرمز را پیدا کنی. امروز از برکه ها خون جاری شده، من تازه امروز میفهمم که رنگ سرخ من کجا مانده است.ص۱۰۶»
نکته اصلی همین جاست. میبینید نویسنده چقدر زیبا و با مهارت داستان را پیش برد تا این تحول و این بیدار شدن ناگهانی را نشان دهد؟ این نقطه عطف و این تلنگر ساده ای که میشود در زندگی هر یک از ما هم اتفاق بیفتد تا یکباره متوجه بشویم کجا ایستاده ایم.
« هنوز دوشنبه بود و من میدانستم که دلم نمیخواهد به جلو گام بردارم، دوست داشتم بازگردم، نمیدانستم به کجا اما میخواستم بازگردم. ص ۱۲۳»

[Mike Robbins · Rating 5 out of 5]

Heinrich Böll’s The Bread of Those Early Years is a book you either “get” or don’t. When I first read it 25 years ago, I didn’t.

It’s West Germany in the early- or mid-1950s. Walter Fendrich, a mechanic of 23 or 24, has survived a gruelling apprenticeship in the hungry post-war years. Now everything has come right. He is making a good living servicing automatic washing machines bought by the prosperous beneficiaries of Germany’s economic miracle. He has saved some money and even has a car. But he is still obsessed by bread and haunted by memories of hunger. He is cynical, and he does not appear to greatly like himself; but he does not ask too many questions.

Then one Monday morning he goes to the station to pick up Hedwig, the daughter of a family friend who has come to study in the city. As soon as he sees her, there is a coup de foudre; he is filled with wonder, love and fear, and knows he is not the person he was that morning, and can never live the same way.

The Bread of Those Early Years is a short book; it’s really a novella, not a novel. Yet in the course of just 34,000-odd words, Böll has summed up the spirit of post-war West Germany as he saw it. He does this through a series of vignettes. Thus Fendrich remembers, as a young apprentice, going to a soup-kitchen run by nuns in a hospital. The nuns feed the starving, but must do so late at night so that the patients don’t know and can’t protest. The factory owner for whom he works uses the apprentices to recover items from bombed buildings – basically, to loot; and Fendrich remembers: “Many of the rooms we reached by long ladders had been completely intact... hooks with towels still hanging on them, glass shelves still holding lipstick and razor side by side, bathtubs still full of bath water where the suds had sunk to the bottom in chalky flakes, clear water with rubber toys still floating in it, toys played with by children before they suffocated in the cellar... I pulled the plug out of the bathtub, the water fell four floors down, and the rubber animals sank slowly to the chalky bottom of the tub.”

In the present, he goes to a cafe and sees the owner, who he knows, serving chocolates, delicately, with tongs. “I looked closer into those almond-shaped eyes and tried to imagine what she would have said had I come here seven years ago and asked for some bread – and I saw those eyes get narrower still, ...and I saw those charming, daintily spread fingers contract like claws, saw that soft, manicured hand grow wrinkled and yellow with greed, and I withdrew my own so abruptly that she was startled.”

To get the most out of The Bread of Those Early Years one has to understand Fendrich’s intensity of feeling after seeing Hedwig. He is thrilled and frightened; she has brought him alive, there is nothing he can do about it, and he can never again bury the memories of those awful early years. Neither can he ever again live the life he has hitherto led, driven by a ruthless fear of hunger and insecurity; suddenly there is something more. I think that’s what I didn’t “get” when I first read this. At that time, the book puzzled me, and I wondered how Böll had got his Nobel Prize; he must, I supposed, have written better books. Having reread it, I am not sure that books do come much better than this.

[Ali Book World · Rating 5 out of 5]

بعد از حدود پنج یا شش سال از خوندن کتاب "عقاید یک دلقک" نوبت به یک کتاب دیگه از هاینریش بُل رسید و این بار سراغ "نان سال‌های جوانی" رفتم. و چقدر دوستش داشتم. چقدر روایت جذابی داشت، چیدر داستان خوبی داشت و چقدر تاثیرگذار بود. واقعا قلم بُل خیلی خوبه، خییییلی

ماجرا در مورد پسری جوان است که در دوران کودکی به همراه پدر و مادرش در زمان جنگ جهانی دوم و قحطی بزرگ در آلمان زندگی میکرده، زمانی که برای گرفتن یک قرص نان چه سختی‌هایی که نمیکشیدند و چه فقری که تحمل نکردند. اما الان این پسر بزرگ شده و در شهر دیگه‌ای مشغول به کاره. اما با این حال از زمان قحطی وسواس خاصی به نان پیدا کرده و هر جایی میره و هر کاری که میکنه ، همیشه نان میخره، نان اضافی هم میخره. یکجورایی تاثیرات منفی کمبود نان در دوران قحطی رو هنوز که هنوزه با خودش به همراه داره... زندگیش همینطور میگذره تا از پدرش خبر میرسه که دختری از شهر خودشون برای معلمی به شهری که الان او مستقره میاد...

[Ahmad Taheri · Rating 3 out of 5]

خوب بود. پایانی گنگ داشت. گاهی هجو و داستان های فرعی بیش از حد میشد و متن، از داستان اصلی فاصله زیادی میگرفت؛ در حدی که چندبار برگشتم صفحه قبل رو خوندم که بفهمم قبل از اینکه شروع کنه به تعریف داستان فرعی، کجا داستان اصلی رو رها کرده.

[مِستر کثافت درونگرا · Rating 4 out of 5]

میگن گرسنگی نکشیدی عاشقی یادت بره حکایت همینه

چقدر این کتاب خوب بود، احساسات از تموم صفحات کتاب بیرون میزنه، درجه یک

مرسی اقای بُل

[Moujan Taghavi · Rating 3 out of 5]

پسری جوان در سن ۱۶ سالگی مدرسه را پس از بار ها کلاس چهارم را افتادن کنار گذاشت و به شهر رفت تا حرفه ای را در پیش بگیرد. پدر او که با فکس رابطه خوبی نداشت تنها دو بار برای او فکس ارسال کرد: یک بار زمانی که خبر فوت همسرش را به پسرش میخواست بدهد و باری دیگر زمانی که دو پایش در تصادفی ( اگه اشتباه نکنم) شکسته بود. این بار نیز نامه ای دریافت کرد که در آن خبر یاداوری زمان رسیدن قطار دختر همکار پدرش آمده بود. دخترک برای معلم شدن به شهر می آید که ...

نظر من: کتاب خاصی نبود :/

[Katayoon · Rating 3 out of 5]

غمِ نان و ناگهان عشق...

[sAmAnE · Rating 4 out of 5]

.
ترس در من از بین رفته بود ، چون می دانستم که هرگز از کنار او دور نمی شدم و لحظه ای ترکش نمی کردم ، نه امروز و نه هیچ روز دیگر در آینده ای که در پی خواهد بود و به مجموع آن زندگی می گویند.
#نان_سالهای_جوانی
#هاینرش_بل
#ترجمه#محمد_اسماعیل_زاده

[Seher Andaç · Rating 5 out of 5]

Uzun geçen yaz günlerinin bol güneşli bir tanesinde kitabı bitirdiğimi ve hiç üşenmeyip beş katı inip sokaktaki şimdikilerden çok farklı sadece ekmek yapan fırının önünde durup ekmek kokusunu içime çektiğimi hatırlıyorum. Sonrasında bir poliklinik gününde , cepte taşınan ekmeğin başka bir insan öyküsünde savaşı yaşamış açlık korkusunu hala içinde taşıyan bir nineden yastığın altına sakladığını dinlemiş ve kitabı tekrar okumuştum. Sonra.... Topladığı ne olduğunu bilmediği mantarı yiyen aileye sorduğumda, cevap aynıydı " açlık"! Hepsi öldüler, halbuki savaş yoktu yirminci yüzyıl Türkiye'sinin yoksulluğuydu yaşadıkları. Sonra açlıktan ölen bebeği söylemiyorum. Bedenini direnmek için açlığa bırakanı da..
Yer de bulduğu ekmeği öpüp yüksek bir yere koyan insan, yaptığını kutsamak adına yapıp anlamadığı için kendisi kayıp....
....
.....
Neyse ki kitap güzel ve halâ rafta!

[Banu Yıldıran Genç · Rating 4 out of 5]

savaş sırasında ve sonrasında çekilen açlığın bu kadar ustaca anlatılmasını beklemiyordum. ekmek simgesinde öyle şeyler saklı ki... çekilen vicdan azabı, olanları geri çevirememe, para hırsı, bir taraftan zenginleşenler, bir tarafta ölenler, açlık açlık açlık... lise yıllarında okuduğum knut hamsun'un açlık romanı geldi sık sık aklıma.
kitap hakkında roman kahramanları dergisinin heinrich böll dosyasına yazdım: http://tembelveyazar.blogspot.com.tr/...

[Ehsan Javid · Rating 3 out of 5]

/دوشنبه ی ابدی/

.فکر کنم همه ی ما در طول زندگیمان به دوشنبه های این چنینی بر خورد کرده و یا خواهیم کرد
داستان تا زمانی که "والتر فندریچ" با دخترِِ معلمِ نوجوانی هایش ،"هدویگ" بر خورد نکرده است، بشدت ملال آور می باشد ، به طوری که ممکن است داستان را در همان اواسط رها کنید اما به محض رویارویی این دو شخصیت ، مجذوب داستان خواهید شد. و متوجه می شوید که نویسنده عمدی در انجام این کار داشته است.
/البته که بنظرم زیاده روی شده بود و احتمال اینکه من هم کتاب را رها کنم و از نوشتن این ریویو باز بمانم کم نبود/

در میان داستان با توصیفاتی مواجه شدم که در آن لحظات بشدت ناکارآمد و بی معنی به نظر می رسید اما هر چه که جلوترمی رفتم این فرضیه ام بیشتر به چالش کشیده می شد و در آخرمتوجه شدم که تمام توصیفات کاملا بجا و در خدمت داستان بودند . البته معتقدم که خالی از اطناب هم نبود

پایان کتاب برایم گنگ بود و بنظرم از ارزش اثر کم کرد

***

[Leila · Rating 3 out of 5]

قسمت توصیفاتش وقتی دختر مورد علاقه ش رو دید واقعا خوب و هیجان انگیز یود شاید هرکسی نتونه لحظه عاشق شدن رو انقدر خوب تو کلمات بگه،ولی جوری که میخواست فقر رو واضح توضیح نداده بود و بنظرم کمی غیر واقعی بود یعنی هیچ حس نمیشد این آدم دنبال نون بوده حالا عاشق شده عشق گرسنگی از یادش برد و مسائل دیگه رو جلو چشمش باز کرد و تغییرش داده.نمیدونم شاید بخاطر کم بودن حجم کتاب بود یا عقاید دلقک توقع رو بالا برده بود.

[Amir · Rating 3 out of 5]

بین کارهای هاینریش بل نان آن سال‌ها رو نباید زیاد جدی گرفت. البته حجمش اون‌قدر کم هست که میشه توی یکی دو ساعت خوندش. در مجموع کتابی نیست که دنبالش بگردید، ولی اگر اتفاقی گیرتون افتاد ضرر نمی‌کنید از خوندنش
.

[Babak · Rating 3 out of 5]

شاید بهترین جمله کتاب همین بود : « گرسنگی قیمت‌ها را به من یاد داد.»

کتاب داستان زندگی مردیه که زندگی فقیرانه‌ای داشته و الان واسه خودش کار میکنه و هنوز زندگیش و عوامل اطرافش باعث میشن یاد خاطرات بد گذشتش بیفته و بطور موازی هم عاشق دختری از قشر ثروتمند میشه. درسته داستان یه روال ساده داشت از لحاظ موضوعی ولی هاینریش بُل به خوبی با اضافه کردن جملات احساسی و مفهومی کمک به محتوای کتاب کرد و تونست اثر خوبی بجا بزاره.


«برایم غیرقابل درک بود که هنوز مردی پی به زیبایی او نبرده باشد، کسی او را نشناخته و این زیبایی را کشف نکرده باشد، شاید هم او در همین لحظه که من او را دیدم به وجود آماده بود.»

«آن ها مرا بخشیدند. می دانید چقدر عالی است که انسان برای آن چیزی که اصلا احساس گناه نکند بخشیده شود!»

«گفتم یکبار دیگر لیست های حقوق را نگاه کن، لیست‌هایی را که تو مینوشتی، بلند و آن گونه که آدم شعرهای مذهبی را میخواند با احساس - اسم آن‌ها را با صدای بلند بخوان و بعد از هر اسم بگو : مرا ببخش و بعدا اسم‌ها را جمع بزن، تعداد اسم ها را ضربدر هزار نان بکن، نتیجه را دوباره در هزار ضرب کن. آنوقت از تعداد نفرین‌ها و فحش هایی که توی حساب بانکی پدرت جمع شده اند، اطلاع پیدا خواهی کرد. »

[Nadi Ghaffari · Rating 4 out of 5]

کتاب پر از توصیفات خیلی خیلی بکر اما ملموسه.آدم گاهی از اینکه همچین چیزی رو بارها تجربه کرده حتی یه بار فکرش هم نکرده و بُل با این سادگی و دقت تصویرش کرده متحیر میمونه.اما به نظرم یه جاهایی دیگه توصیفات واقعن زیاد میشه. و یه تعمدی تو به کار بردنشون به چشم میاد که دوستش ندارم.
توصیفاتش از گرسنگی و تاثیر هولناک جنگ رو زندگی آدما واقعن ناراحت کننده بود.

[Orki De · Rating 3 out of 5]

گرسنگی قیمت ها را به من یاد داد، فکر نان تازه مرا کاملا از خود بی خود می کرد. من غروب ها ساعت های متمادی بی هدف در شهر پرسه می زدم و به هیچ چیز دیگر فکر نمی کردم به جز نان.
چشم هایم می سوخت، زانوهایم از ضعف خم می شد و حس میکردم چیزی مثل گرگ درنده در وجودم هست.نان.

[Sanaz · Rating 3 out of 5]

از طرفی در مقایسه با یه کتاب های هم سبکی نمیتونستم چهار ستاره بدم از طرفی به خاطر یه چیزهای دیگه اش نمیخواستم ستاره کمی بدم بهش برای همین خواستم همینقدر بگم که به عنوان یک فرد کتابخوان ارزش خواندنش رو داره.

[Axel Lee · Rating 3 out of 5]

نان سال‌های جوانی؛
نوشتهٔ هاینریش بُل، ترجمهٔ محمد اسماعیل‌زاده، نشر چشمه
خوانش اول: ۱۳۹۹ (احتمالاً)
خوانش دوم: شهریورماه ۱۴۰۵

نمرهٔ من به این کتاب: ۳ از ۵

خلاصهٔ داستان

والتر فندریش، مرد جوانی است که هفت سال پیش به تنهایی و با هدف یادگیری یک حرفه به شهر آمده است. او حالا در بیست‌وسه چهار سالگی، متخصص تعمیرات و نگهداری ماشین‌های رختشوییِ اتوماتیک است و برای خود شغل و درآمدی دارد. با این حال، خاطرات هفت سال گذشته، دوران نوجوانی او که با فقر سپری شده، همچنان تأثیر پررنگی بر افکار و احساسات والتر دارند.

و در میان این خاطرات، «نان» بزرگ‌ترین حسرت و نیاز او در آن دوران به حساب می‌آید؛ آن سایه شوم «گرسنگی» بر زندگی و تصمیمات او همچنان سنگینی می‌کند. اما این بار مسئله تنها وسواس نسبت به «نان» نیست و زندگی عاطفی او را نیز دربر می‌گیرد.

از نان برای رفع گرسنگی تا نان از ترس گرسنگی

والتر دوران نوجوانی خود را با گرسنگی، تفکر وسواس‌گونه نسبت به نان، انجام هر کاری برای به‌دست آوردن نان و پیوسته در آرزوی نان بودن گذرانده است. در آلمان پس از جنگ و در دوران موسوم به معجزه اقتصادی (Wirtschaftswunder)، در کنار شغلی پرسود، وضعیت اقتصادی والتر دگرگون شد. با این وجود، هاینریش بُل در این اثر به تأثیر فقر بر روان این شخصیت می‌پردازد.

متأثر از این گرسنگی، والتر نوجوان نه‌تنها قیمت همه‌چیز را به خاطر داشت، بلکه قیمت آن‌ها را با نان مقایسه می‌کرد؛ فلان محصول معادل سه نان. ممکن است به نظر برسد که این کار باعث می‌شد ارزش محصولات را بهتر درک کند، اما برای او هیچ چیز به‌اندازه نان ارزش نداشت. حتی ارزش آدم‌ها نیز در تکه نانی بود که به او، آن پسربچه لاغر و گرسنه، می‌دادند.

و این میل شدید به نان تا روزهای بزرگسالی و سیری نیز همراه او می‌ماند؛ اما نه به‌عنوان یک میل و نیاز واقعی، بلکه به شکل ترس از بازگشت دوباره آن نیاز. به‌گونه‌ای که باعث می‌شود والتر بیش از حد نیازش نان بخرد و در جیبش نان بگذارد.

شیوهٔ نوشتار

داستان به صورت روایتی اول‌شخص و سیال نوشته شده است؛ به‌گونه‌ای که افعال گذشته و حال پشت سر هم و درهم آمیخته به نظر می‌آیند. با این وجود، زبان روایت ساده است.

به نظرم می‌توان سبک نوشتاری آقای بُل را «توصیفی» دانست؛ به این معنا که به توصیف جزئیات علاقه دارد. شخصاً به این نوع نوشتار علاقه‌مند هستم، اما برای خواننده ای که به چنین توصیف‌هایی علاقه‌ای ندارد، ممکن است گاهی حوصله سربر باشد.

مقایسهٔ دو ترجمهٔ موجود

از آنجایی که دو ترجمه از این کتاب را در خانه داشتیم، بعد از مطالعه کتاب با ترجمهٔ محمد اسماعیل‌زاده تصمیم گرفتم نگاهی به ترجمهٔ محمد ظروفی هم بندازم.
بعد از مطالعه تنها چند صفحه، تفاوت دو ترجمه به‌گونه‌ای بود که تصمیم گرفتم هر دو ترجمه را با متن اصلی تطبیق بدهم. چند نمونه را اینجا می‌نویسم:
۱. hochblickte zu seiner Unterprima, vorbei an dem Baum in der Mitte des Hofes...

ترجمهٔ محمد ظروفی:
«سرش را به طرف کلاس ششم دبیرستان بالا می‌گرفت.»

ترجمهٔ محمد اسماعیل‌زاده:
«نگاهی به طبقات بالایی، جایی که کلاس هشتم (کلاس خودش) قرار داشت می‌انداخت.»

توضیح: طبق توضیح انتهای کتاب، Unterprima عنوان هشتمین کلاس در نظام آموزشی نه کلاسه آلمان در آن دوره بوده.
همچنین seiner ضمیر ملکی است و در اینجا به «کلاس او/کلاس خودش» اشاره دارد؛ نکته‌ای که در ترجمهٔ آقای ظروفی منتقل نشده است. به همین دلیل، «کلاس ششم دبیرستان» برای خواننده فارسی‌زبان می‌تواند گمراه‌کننده باشد، در حالی که ترجمهٔ اسماعیل‌زاده رابطه شخصیت با آن کلاس را برای خواننده روشن می‌کند.

۲. Sie hat am Telefon geweint.

ترجمهٔ محمد ظروفی:
«توی تلفن گریه می‌کرد.»

ترجمهٔ محمد اسماعیل‌زاده:
«پای تلفن اشک می‌ریخت.»

توضیح: am Telefon در آلمانی ساختاری طبیعی برای اشاره به بودن یا صحبت‌کردن پشت تلفن است و ترجمهٔ تحت‌اللفظی آن به صورت «توی تلفن» در فارسی طبیعی نیست. «پای تلفن» همان موقعیت را برای خواننده فارسی‌زبان به شکل طبیعی‌تری منتقل می‌کند.

۳. ..., weil er kein Fahrschüler war.

ترجمهٔ محمد ظروفی:
«چون که جزو شاگردان سواره نبود.»

ترجمهٔ محمد اسماعیل‌زاده:
«چون جزو دانش‌آموزانی که با قطار به آنجا می‌آمدند نبود.»

توضیح: Fahrschüler واژه‌ای ترکیبی از fahren و Schüler است. اگر آن را به‌صورت تحت‌اللفظی ترجمه کنیم، چیزی نزدیک به «دانش‌آموزِ سوار/شاگرد سواره» به دست می‌آید، اما این ترکیب در فارسی معنای موردنظر را منتقل نمی‌کند. در بافت داستان، این واژه به دانش‌آموزانی اشاره دارد که برای رفت‌وآمد به مدرسه از قطار استفاده می‌کردند.
بنابراین ترجمهٔ اسماعیل‌زاده به جای حفظ ساختار واژه آلمانی، معنایی را که این واژه در متن برای خواننده آلمانی دارد، به فارسی منتقل کرده است.

نتیجه این بود که:
در بخش‌هایی که بررسی کردم، ترجمهٔ محمد ظروفی به‌شدت به متن آلمانی وفادار است و این وفاداری تا جایی پیش رفته که گاهی روان بودن، زیبایی و تناسب در زبان فارسی را از دست داده است. گاهی بعضی از تأکید ها و توصیف‌ها نیز نادیده گرفته شده‌اند. علاوه بر این، وفاداری به متن اصلی آلمانی باعث شده برخی کلمات ترکیبی آلمانی به خوبی ترجمه نشوند؛ کلماتی که در شکل اصلی آلمانی برای خواننده آلمانی کاملاً شفاف هستند، اما در ترجمه فارسی برای شفاف شدن به توضیح یا بازسازی نیاز دارند.

ترجمه محمد اسماعیل‌زاده بیشتر به دریافت طبیعی متن در فارسی وفادار است و برخلاف ترجمهٔ محمد ظروفی، برای من شفاف و روان بود و تفاوت‌های ساختاری میان دو زبان را بهتر پوشش می‌داد.

در نتیجه، می‌توانم بگویم که با توجه به همین چند بخشی که از متن اصلی با دو ترجمه مقابله کردم، ترجمهٔ محمد اسماعیل‌زاده را برای خواننده‌ای که دانش آلمانی ندارد، مناسب‌تر می‌دانم.
(با عرض پوزش از آقای ظروفی! :])

تجربهٔ شخصی از خوانش کتاب

در دوران کرونا و احتمالاً سال ۱۳۹۹، این کتاب را به عنوان اولین کتابی که از هاینریش بُل خواندم، انتخاب کردم. قبل از خوانش دوم، تقریباً تمام جزئیات کتاب را فراموش کرده بودم (متأسفانه) و تنها آن حس غمی را که به خاطر والتر و تجربه گرسنگی او در من ایجاد شده بود، به یاد داشتم؛ گرسنگی، از نگاه من، یکی از بدترین تجربه‌هایی است که انسان می‌تواند داشته باشد.

بعد از شروع مطالعه برای دومین بار، ابتدا تصور کردم آن احساس غم به خاطر سنم در اولین مطالعه بوده است، اما در نیمه دوم کتاب متوجه شدم چرا آن زمان این کتاب را غمگین می‌دانستم. شاید این بار به اندازه آن زمان ناراحت نشده باشم، اما باز هم تحت تأثیر این «تجربه وحشتناک» و تأثیری که والتر از آن گرفته بود، قرار گرفتم.

گرچه این کتاب را به عنوان داستانی عاشقانه نیز معرفی می‌کنند، جنبه عاشقانه آن برای من کمتر بود و به همین علت حرف چندانی برای اشاره به این بخش نداشتم.

چه قدر این کتاب را پیشنهاد می‌کنم؟

در حال حاضر فکر می‌کنم مطالعه این کتاب، با توجه به کوتاه بودنش، برای شروع مطالعه آثار هاینریش بُل مناسب است؛ اما قبل از انتخاب آن، حتماً باید مضمون و سبک نوشتاری کتاب را در نظر گرفت.

دوشنبه، شانزدهم شهریور ۱۴۰۵

[Yasmin M. · Rating 5 out of 5]

نبوغ بل در نوشتن رو بعد از خوندن اين رمان فهميدم. توصيفاتى كه ميكنه به قدرى بى نظير و "درست" هستند كه هيچ كس ديگه اى نميتونه اون طورباشه. من اولين كتابى كه ازش خوندم عقايد يك دلقك بود كه به يكى از مورد علاقه ترينم تبديل شد، با اينكه موقع خوندنش سن عقليم به حدى نبود كه بتونم دركش كنم. بعد از اون بلافاصله "بيليارد در ساعت نه و نيم" رودست گرفتم كه اصلا به ذائقه م نيودم و رهاش كردم.
با خوندن اين كتاب دوباره تصميم گرفتم بل رو امتحان كنم. از ترجمه هاى وحشتناك عالى نشر چشمه خيلى راضى ام. چيزى كه در بل ميپسندم اين هست كه ميتونه يك ذهن سيال كه از اين شاخه به اون شاخه ميپره رو به قدرى تميز توصيف كنه كه سررشته خوانش از دست آدم درنميره. علاوه بر اون داستانهاش در آلمان بعد از جنگ و هواى ابرى و مه آلودرخ ميده كه تميه كه من رو به شدت جذب ميكنه. اين كتاب رو انقدر دوست دارم كه شايد با خودم حتى اين ور و اون ورببرمش. :)

[نیما اکبرخانی · Rating 5 out of 5]

یکی از مصادیق و بیناتی که می‌شه از دیدنش به عدم وجود عدالت در این دنیا پی برد همین "هاینریش بل"ه قطعا.
کتاب نیست که! یه خنجر تیز و برنده ست با یک سری دندونه، در دست یک قصاب بی رحم . اول فرو می کنه و وقتی به دندونه اول رسید یک پیچ و همه ی این ها نه در شکم خواننده که در روحش رخ می ده.
خلاصه که الله اکبر به این قلم.
نویسنده های فوق العاده ی دیگه اگر به چنین ایده ای برسند احتمالا باهاش یه 600 صفحه ای صفا می کنن ولی جناب "هاینریش بل" انقدر براش از این ایده ها ریخته که با صد و چند صفحه تمومش می کنه. تا همه یادشون بمونه رئیس کیه.
خلاصه بخوانید که خیلی باحاله .
من واقعا تلاش کردم که لو ندم ولی قضیه ی نان واقعا درخشانه در این کتاب و بعید می دونم هرگز بتونم فراموشش کنم.
عالی بود. عالی.

[SA®A · Rating 3 out of 5]

من می دانستم که دلم نمی‌خواهد به جلو بروم،می‌خواستم برگردم به عقب،به کجا نمی دانستم.فقط دلم می‌خواست برگردم به عقب.

[Emre · Rating 3 out of 5]

3.5

"Ben her şeyin fiyatını öğrenmek zorunda kaldım; çünkü hiçbir zaman ödeme gücüm olmadı. On altı yaşında bir çırak olarak kente geldiğim zaman açlık bana bütün fiyatları öğretmişti." Sf:18

"İriyarı bir adamdı Wickweber, sağlıklı, neşeliydi; sofuluğu da yüzündeki bu cana yakın çizgilerden anlaşılıyordu. Başlangıçta kendisinden pek hoşlanamadım; iki ay sonra da mutfağından gelen kokulardan ötürü ondan nefret ettim. Şimdiye kadar hiç tatmadığım şeylerin kokusu geliyordu oradan: taze pasta, kızartma ve sıcak domuz yağı kokusu. Ve bağırsaklarımı kemiren şu hayvan, açlık için bu kokular dayanılabilecek şeyler değildi. Açlık şahlanıyor, ekşi ve sıcak mayalanıyordu içimde. Ve ben Wickweber'den nefret etmeye başladım. Çünkü ben kırmızı marmelatla birbirine yaptırılmış iki dilim ekmek ve bir kap dolusu soğuk çorbayla işe gidiyordum sabahları." Sf:21

"Vinzenz Hastanesi'ndeki Hemşire Clara'ya gelince; bana çorbayı, ekmeği, kıpkırmızı pudingi, kükürt sarısı sosu, üstü üstüne belki de yirmi sigarayı -bugün tadından hiç hoşlanmayacağım pudingi, içmeyeceğim sigarayı- armağan eden, çoktandır dışarıdaki rahibeler mezarlığında yatmakta olan Hemşire Clara'ya gelince; pörsümüş yüzü, iner kalkar kapağı sonunda indirmek zorunda kaldığı sırada sulanan kederli gözleriyle Hemşire Clara'ya gelince... İşte o, Ulla ile çıkıp gezdiğimde tanıştığım kimselerin hepsinden daha çok sevgiye layıktır. Tanıdıklarımın gözlerinde, ellerinde, onlara ödemek zorunda olduğum fiyatlar yazılıydı hep. Ve ben hala içimde uyumakta olan kurdu, bana fiyatları öğretmiş olan açlığı, uykudan uyandırıyordum; dans ederken başımı güzel bir kızın omzuna yasladığım sırada onun homurdandığını duyuyordum; kolumun, omzumun üzerinde dinlenen o küçük, güzel ellerin, ekmeğimi elimden kapacak pençelere dönüştüğünü görebiliyordum. Bana kendinden bir şey veren çok kimse olmamıştır: babam, annem, ara sıra da fabrikadaki kızlar." Sf:28

"Kocası, ele güne karşı sanatçı görünen tiplerdendir, şartlar yüzünden hayatı mahvolmuş insanlardan. Oturup saatlerce savaş yüzünden yitip giden gençliğine ağlar, 'Biz aldatıldık,' derdi. 'Bir insanın ömrünün en iyi yılları, yirmi ve yirmi sekiz yaşlar arasındaki yıllar, bizden çalındı.' Bu yitip gitmiş gençlik, karısının yalnız mazur görmekle kalmayıp aynı zamanda ona yapması için kolaylık da gösterdiği her tür saçma işim özrüdür: Resim yapar, ev projeleri geliştirir, besteler yapar..." Sf:32

"Onun ardından gittiğim o yarım dakika içinde, ona sahip olacağımı, ona sahip olmak için de bana engel olacak her şeyi kırıp dökebileceğimi düşünüyordum. Kendimi çamaşır makinelerini kırıp geçirirken, beş kiloluk bir balyozla hepsini darmadağın ederken görüyordum. Hedwig'in sırtına, boynuna, ağır bavulu taşımaktan kanı çekilmiş ellerine baktım. Biletini uzattığı sırada bir an için eline dokunan tren memurunu ayaklarıyla bastığı istasyon döşemesini kıskanıyordum." Sf:37

"Korku vardı içimde, ama başka biri onun farkına varır da onu alıp götürür korkusu değildi bu, o korku yok olmuştu, çünkü artık onun yanından ayrılacak değildim, bugün de, gelmekte olan günlerde de yanından ayrılmayacaktım, toplamı hayat demek olan bütün o günler boyunca yanından ayrılmayacktım. Bu başka bir korkuydu, gelecek olan şeylerden duyulan korku." Sf:37

"Ücret bordrolarını yeniden gözden geçir," dedim. "Senin yaptığın bordroları, oradaki adları bir daha oku; bir ilahi okur gibi yüksek sesle ve dikkatle oku; okuduğun her addan sonra, 'Bağışla bizi!' diye dua et. Sonra bütün o adları birbiriyle topla, çıkan sayıyı bin ekmekle çarp; çıkan sonucu yine binle çarp: İşte babanın bankadaki hesabının üzerine çökmüş olan küfürlerin sayısı... Bu hesabın birimi ekmektir, o ilk yılların ekmeği, benim anılarımda derin bir sis perdesi altında yatıp kalmış gibi duran yıllar: Bize verilen o çorba midemizde pis pis guruldar, akşamları tramvayla eve dönerken biz sallandıkça ağzımızı sımsıcak ekşitirdi: Dermansızlığın geğirmesiydi bu ve bize kalan biricik şaka de nefretti; nefret," dedim yavaşça, "mideye baskı yapan bir geğirti gibi çoktan içimden çıkıp gitti o nefret. Ah Ulla," dedim hafif bir sesle ve yüzüne ilk kez alıcı gözle baktım, "çorbayla ve gündeliklerin birazcık artırılmasıyla sorunun çözümlendiğine mi inandıracaksın beni, beni sahiden buna mı inandırmaya çalışıyorsun... Bunu mu istiyorsun? Yalnızca büyük saman kağıdı tomarlarını bir düşün..." Sf:89