สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน

by วินทร์ เลียววาริณ

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า คน เป็นหนังสือสารคดีเกี่ยวกับปรัชญา ศาสนา วิทยาศาสตร์ รวมเรื่องสั้นแนวทดลองสะท้อนสิ่งที่เป็นไปในสังคมและโลก โดยมองจากมุมของจักรวาล โดยชี้ให้เห็นที่มาของสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์มนุษย์ซึ่งถือกำเนิดมาในโลกนี้ วิวัฒนาการ และสร้างสังคม ระบบต่างๆ ซึ่งกลายเป็นกรอบในการดำเนินชีวิต แนวคิดของหนังสือเสนอว่า หากเราลองมองสิ่งที่เป็นไปในมุมกว้างระดับจักรวาล จะพบว่าเห็นภาพหลายปัญหาชัดเจนขึ้น และท้ายที่สุดก็อาจทำให้เรามีความสุขขึ้น

Genres: Fiction, Short Stories, Novels

389 pages, Paperback

First published January 1, 1999

About the author

วินทร์ เลียววาริณ เกิดปี พ.ศ. 2499 ที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เดิมชื่อ สมวินทร์ เลี้ยววาริณ ต่อมาเปลี่ยนชื่อตัวเป็น วินทร์ เป็นนักเขียนที่ได้รับ รางวัลซีไรต์ ถึง 2 ครั้ง คือ เมื่อปี พ.ศ. 2540 (ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน) และเมื่อปี พ.ศ. 2542 (สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน) โดยก่อนหน้าที่จะมาเป็นนักเขียน เขาทำงานด้านออกแบบมาก่อน คือเป็นสถาปนิก นักตกแต่งภายใน นักออกแบบกราฟิก และนักโฆษณา

Reviews

[ดินสอ สีไม้]

เป็นเรื่องสั้นที่ตบตีอารมณ์คนอ่านให้โลดขึ้นลิ่วลงตามแต่ผู้เขียนจะบัญชาเลยค่ะ
ที่สุด (เกือบ) ทุกเรื่องจริงๆ
(ยกเว้นเรื่องแรกไว้เรื่องนึง ไม่ชอบแนวนี้ค่ะ
จอดอยู่ที่เรื่องแรกนานมาก แต่พอผ่านแล้วฉลุยค่ะ)

[Mook Woramon]

ผ่านไปยี่สิบปี รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ยังร่วมสมัย รู้สึกเหมือนเรื่องที่แต่งในช่วงปีนี้ยังไงยังงั้น กราบในความสามารถของผู้เขียน

เล่มนี้จะว่าไปไม่เชิงรวมเรื่องสั้นอย่างเดียว มีทั้งบทความ ข้อเท็จจริง บทวิเคราะห์จักรวาล ศาสนา การเมืองและมนุษย์ กระตุ้นให้เราครุ่นคิดตาม
ผ่านมานานแค่ไหน การเมืองและอำนาจไม่เคยเปลี่ยนบท เปลี่ยนแค่ตัวผู้เล่นที่ล้มหายตายจากไป
ที่จริงแล้วอาจเป็นเพราะสันดานและสัญชาตญาณมนุษย์ไม่เคยเปลี่ยนทุกคนต่างล้วนเอาตัวรอดแค่เพิ่มความซับซ้อนมากขึ้นซักหน่อย

[Muggle Mat]

เหมือนได้อ่านงานวิทยาศาสตร์ ปรัชญา วิชาสังคมที่รวมตัวได้อย่างกลมกลืน แตกแยกเป็นเรื่องย่อยแต่ละเรื่อง แต่กำลังพูดถึงเรื่องเดียวกัน

[Pimsmmy Jitrawishwesh]

ชอบเทคนิคการเล่าเรื่องของคุณวินทร์ในบทความและเรื่องสั้นที่ถูกมัดรวมมาเป็นหนังสือสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนค่ะ เนื้อหาในเรื่องต่างๆอ่านแล้วได้สาระความรู้เรื่องรอบตัวต่างๆมากมายคือถูกนำมายำกับเรื่องแต่งได้ลงตัว และเมื่อเทียบกับงานเขียนของคุณวินนทร์ในปัจจุบันแล้วก็ยิ่งพบว่า นักเขียนคนนี้ยังคงสาระประโยชน์ให้นักอ่านได้เสพกันอยู่ ชอบค่ะอ่านไปได้สาระ ทั้งการเมือง วิทยาศาสตร์ ปรัชญา ศาสนา กำเนิดของโลก ความเชื่อของคนบางกลุ่ม หรือแม้กระทั่งหลักทางการตลาดก็ยังมี สาระเล็กน้อยนี่แล่ะมันคือสเน่ห์ที่ผู้เขียนมอบให้ผู้อ่านโดยเฉพาะ

[Pairash Pleanmalai]

เอากลับมาอ่านอีกครั้ง จำไม่ได้ว่าซื้อมาสมัยวัยเรียนหนังสือ ตอนนั้นอ่านก็ว่าดี แต่เข้าใจยากอยู่
แต่คราวนี้ให้ความรู้สึกว่า มันลึกซึ้งกว่าที่คิด สมกับรางวัลที่ได้รับ

[Kullaphut Sene]

ในแวดวงวรรณกรรม เรื่องของ "คน" เป็นสิ่งที่ถูกนำมาเขียนมากที่สุด
ทั้งนี้ไม่ว่าจะทางตรงและทางอ้อม เรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับคนก็เลย
มีจำนวนมากทั้งปริมาณและคุณภาพ "สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน"
ของวินทร์ เลียววาริณ กลายเป็นหนึ่งในงานเขียนที่พูดถึงเรื่องของ "คน"
หากเรามองข้ามความโด่งดังของตราสัญลักษณ์การได้รับรางวัล
ที่มีชื่อเสียง ที่สำนักพิมพ์ปั๊มอยู่ที่หน้าปก ว่า "ซีไรต์" แล้วละมาพิจารณา
เนื้อหาของเรื่องสั้นกว่าสิบเรื่องที่บรรจุอยู่ภายในแล้ว การนำความเป็น "คน"
มาจับเพื่อเรียงร้อยเรื่องราว นับว่ามีความน่าสนใจอยู่ไม่น้อย เนื่องจาก
รูปแบบของการนำเสนอที่แปลก และแตกต่างจากขนบเดิมของวรรณกรรม
ทำให้เรื่องสั้นในเล่มมีความหลากหลาย ทั้งในแง่ของเทคนิคการนำเสนอ
และมุมมองที่ช่วยเปิดโลกทัศน์และช่วยให้เข้าใจสภาพของความแตกต่าง
ที่มีกันอยู่ในความคิดของ "คน" ทุกคน "คน" ที่ต้อง กิน ต้องขี้ (อยาก)ต้องปี้ และต้องนอน ซึ่งเรื่องสั้นในเล่มบรรจุมุมมองใหม่ๆเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้
และแน่นอน หากหลุดพ้นค่านิยมของการอ่านหนังสือรางวัลออกไป
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน อาจมีอะไรที่มากไปกว่า "หนังสือได้รับรางวัลซีไรต์"
ซึ่งสิ่งนี้จะไม่สามารถรับรู้ได้เลย...
หากปราศจากการพลิกหน้าหนังสือเล่มนี้อ่าน

[Tassanee]

รักหนังสือเล่มนี้มาก อ่านแล้วได้อะไรจากหนังสือเล่มนี้เยอะ รู้สึกว่าได้มอง"คน"ในรูปแบบที่เราไม่เคยมอง บางครั้งเรื่องเหล่านี้ก็น่าหัวเราะ บางครั้งก็น่าสังเวช แต่ทั้งหมดคือเรื่องราวความเป็นจริงของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "คน" ถือเป็นหนังสือดีที่ควรค่าแก่การอ่านยิ่ง

[Nuttawat Kalapat]

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า คน
ผู้เขียน : วินทร์ เลียววาริณทร์
.
การันตี รางวัล ซีไรท์
.
คนอายุ 20 ขึ้นไป อย่างผม อย่างน้อยๆ ก็คงต้องรู้จักชื่อเสียง เคยได้ยินชื่อนักเขียนคนนี้มาบ้าง และ คงต้องเคยเห็นผ่านๆ ตา บ้างแหละ ถ้าให้พูดตรงๆ จากที่สมัยก่อนเคยอ่านงานนนักเขียนท่านนี้ ต้องบอกว่า "ชอบ" เล่มนี้มากที่สุดครับ
.
เพราะอะไร ก็คงต้องบอกว่า มันได้ทั้งความบันเทิง และ ความรู้ครับ และ สิ่งที่หนังสือ ให้คุณค่ากับเรามากที่สุดคืออ การจุดประเด็น เรื่องราว ให้เราอยากไปคิดต่อ ดูต่อ หรือศึกษาต่อเพิ่มเติม ไปแบบไม่จบไม่สิ้น
.
หนังสือมีการเล่าเรื่องหลายมุม ครับ ทั้ง ศิลปะ ประวัติศาสตร์ ปรัชญา พระธรรม ข้อคิด การเมือง สันดานมนุษย์ อารมณ์ตอนอ่านจบมันจึงหลากหลายมาก
.
จะไม่บอกว่ามีบทความหรือ เรื่องสั้นอะไรบ้างนะครับอยากให้ไปสัมผัสเอง
ภาษาอ่าน การเล่าดี อ่านเพลิน แฝงข้อคิดเสมอ
.
คุณจะเจอกับ
เทคนิค การเล่าชั้นเซียน
เทคนิค การเล่าให้คนตั้งคำถามกับตนเอง
เทคนิค การเล่าแบบบทความสั้น 17 บท กับเรื่องสั้นอีก 17 เรื่อง ตัดสลับกันสอดดคล้องกันเป็นคู่
.

.
ความเห็น
- ความเจ๋งคือ ผู้เขียนพยายามเล่าเรื่องคนโดยใช้หลักวิชาประสาทวิทยา ซึ่ง แน่นอน ตอนเขียนสมัยปี 2542 สมัยที่ คนไทยแทบไม่รู้เกี่ยวกับเรืื่องแขนงนี้เลย มันล้ำมากๆ ครับ
- เราสามารถลิงโลด อินไปกับเรื่องราวรวดเร็ว ตามผู้เขียนจะบรรชาเลยครับ
- สมัยนั้นคงล้ำ น่าดูในการเขียนแนวนี้
- ผู้เขียนพยายามให้ความรู้กับเราแบบไม่กั๊ก ย่อยง่าย
-
-
9.5/10 ชอบครับ

[Fox Meemuk]

ผู้เขียนนำเสนอเรื่องราวสมมติ ในหลากหลายแง่มุม ซึ่งบางเรื่องก็ถ่ายทอดอย่าง หม่นหมอง สิ้นหวัง รุนแรง มืดมน ฉ้อฉล โดยล้วนแต่เป็นเรื่องที่มีอยู่จริงถึงแม้จะเป็นเรื่องแต่งก็ตาม เรื่องราวของตัวละครในงานเขียนจะมีมิติที่หลากหลายเสมอ เป็นการยกตัวอย่างความเป็นมนุษย์ได้เป็นอย่างดี เพราะเป็นพฤติกรรมของคนจริงๆ

ในแต่ละเรื่อง จะมีข้อให้เราขบคิดอยู่เสมอ เนื้อหาหักมุมที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้เขียน ชวนให้เราต้องตื่นตัวและคิดตามตลอด อดคิดไม่ได้ว่า หากเป็นเรา เราจะตัดสินใจแบบนั้นหรือไม่ สุดท้ายแล้วเนื้อหา ก็ทำให้เราเข้าใจ คน มากขึ้น เข้าใจในความหลากหลาย ยอมรับ ว่าเราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้ ไม่มีใครทำให้เราเปลี่ยนความเป็นเราได้ การตัดสินใจของแต่ละคนเกิดจากประสบการณ์ส่วนตัวของตน ไม่มีถูก/ผิด เพราะสุดท้ายก็ต้องรับผลนั้นด้วยตัวเอง

[Fon Lertviriyavanich]

เคยอ่านหนังสือเล่มนี้้เมื่อหลายปีมาแล้ว จำได้ว่าสนุกดีแต่จำอะไรไม่ค่อยได้มากนักเพราะอาจจะอายุน้อยเกินไป มาตอนนี้ผ่านอะไรเพิ่มขึ้นมาพอสมควร อ่านแล้วก็เข้าใจโลกมากขึ้น มีเรื่องหลายเรื่องที่เราไม่ได้คิดถึง เพราะอาจจะโชคดีที่เกิดมาชีวิตไม่ได้ลำบากมากขนาดนั้น แต่ทุกสิ่งที่อาจารย์วินเขียนมาทำให้รู้สึกบางอารมณ์ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนได้อย่างซึ้งใจ แล้วก็มีเรื่องบางเรื่องที่ทำให้นึกถึงอดีตถึงขนาดขนลุก

เป็นหนังสือที่ดีมากๆค่ะ สมกับเป็นหนังสือที่หลายสำนักแนะนำต้องอ่าน

[Ordinary in the biggest world]

ซีไรต์อีกเรื่องของคุณอาวินทร์ที่อ่านแล้วอิน ทั่งๆ ที่เป็นเรื่องสั้นแนวทดลองหลายๆ เรื่องปนกัน อ่านแล้วเข้าใจ “คน” มากขึ้นตามชื่อหนังสือและเป็นอีกเรื่องที่หยิบมาอ่านบ่อย ๆ ได้ตลอด

Another favorite book that made you understand: Human. This book had 17 short stories inside, differences theme and emotion.

[Nichada]

วิธีเล่าน่าสนใจ จี๊ดเป็นพักๆ จอดเป็นพักๆ แล้วอ่านต่อ มีเรื่องที่ชอบมากๆ หลายเรื่อง บางเรื่องอ่านแล้วความรู้สึกแยกเป็น เนื้อหา กับ วิธีเล่า บางเรื่องชอบเนื้อหา แต่วิธีเล่าทำให้อ่านไม่ละเอียดก็มี

[Renata7th]

ชอบมาก มันเป็นบทความสลับกับเรื่องสั้น ตามชื่อเรื่องเลย
อ่านแล้วได้มองคนในหลายๆแบบดี ถ้าชอบหาอะไรมาคิดเล่นๆแนะนำเลยนะ

[Boom Panlar]

ชอบบบบบ

[Atsada]

โดนใจสุด ๆ

[Dathinee Niwasprakrit]

good to read :D

[Nik Nattawat]

My all time favorite. Can i give it a 6th star

[Whale Read]

อ่านนานมากแล้ว จำไม่ได้ว่ารายละเอียดยังไง
แต่จำความรู้สึกได้ว่าอึ้งกับ "เทคนิก" การเขียน

ไว้จะกลับไปอ่านอีกรอบ

[nana🐱]

อ่านนานแล้วจำไม่ค่อยได้ แต่มีเรื่องสั้นเรื่องนึงสะเทือนใจมาก เป็นเล่มที่สะท้อนคำว่าคนได้หลายรูปแบบจริง ๆ

[กำพล สนธิเณร]

หนังสือเป็นบทความสลับกับเรื่องสั้น บทความให้ความรู้ทั้งด้านวิทยาศาสตร์และจิตวิญญาณ เรื่องสั้นเขียนโดยใช้บทความเป็นแนวคิดของเรื่อง รวมทุกสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์ และทำให้มองโลกแบบองค์รวม

[Wuttipol✨]

งานเขียนทดลองที่ไม่สำเร็จ อย่าเอามาอวด

[Sahathust Num]

ผู้เขียนเข้าใจในแง่มมุมของคนได้ดีมาก ช่างสังเกตในเล่ม ประกอบด้วยเนื้อหาแบบ Fiction/NonFiction สลับกันไปมา แหวกแนวจริงๆ

[Natl]

เทคนิคการเขียน นำเสนอแปลก แหวกขนบเดิมๆดีในบางเรื่อง
ส่วนตัวชอบตอนกระถางชะเนียงริมหน้าต่างที่สุด หักมุมดี
เรื่องของผมกับพ่อก็อ่านรื่นๆดี เข้าใจง่าย
ตอนลั่นทมโรยกลีบก็จบdark

[Zeal Chaiwut Chaianuchittrakul]

สนุกในแต่ละมุมมองของแต่ละบทที่ผู้เขียนแยกเอาไว้
แต่ทว่าบางเรื่องผมไม่ชอบวิธีการตัดจบแล้วปล่อยให้คิดต่อ

บทความส่วนใหญ่อาจจะเป็นเพราะว่าหนังสือเขียนขึ้นมานานพอสมควรแล้ว
ผมเคยอ่านเรื่องแนวคิดคล้ายๆกันบ้างแล้วทำให้ไม่ค่อยแปลกใจหรือสนุกกับมันได้เท่าไร
แต่ผมก็ยังถือว่าเป็นหนังสือที่ดีเล่มหนึ่งเช่นกันจึงให้ สี่ดาวครับ

[Koontarnka sangmaneechod]

hhhhhh

[Kit]

ชอบ "คำสารภาพของช้างเท้าหลัง"

[Komkrich Nakpant]

จะทำการบ้านครับ

[Sarawut Watpana]

ไม่ใช่งานสมบูรณ์แบบผมอ่านแล้วติดใจตั้งแต่เกือบยี่สิบปีก่อนตอนที่หนังสือเล่มนี้ได้รางวัลครั้งแรก หยิบมาอ่านอีกครั้งหวนรำลึกทำให้อยากเขียนถึงและแนะนำให้เด็กรุ่นใหม่ได้อ่านกัน

[Muslinn]

ให้อารมณ์อ่านบทตรวจเอกสารของงานวิจัยหนึ่ง บอกเล่าถึงคำว่า คน และตัวแปรต่างๆ แปลกแต่อ่านง่าย จับต้องได้

[Trom]

good