What do you think?
Rate this book
Aslak Eira #1
Glassdukkene
En vårdag blir en ung, kvinnelig student funnet død på en benk i Tromsø. Like etter blir enda en kvinne meldt savnet. Når hun noen dager senere blir funnet druknet, frykter politiet at en drapsmann er løs i byen. Politietterforsker Aslak Eira frykter de står overfor en seriemorder. Eira kan ikke slippe tanken på den unge kvinnen som forsvant nøyaktig ett år tidligere, men aldri ble funnet. Hva betyr det at de drepte kvinnene var knyttet til universitetsmiljøet i byen, at de var purunge, vakre og seksuelt utfordrende? Mens politiet tilsynelatende famler i blinde, forsvinner enda en ung student. Det blir et kappløp med tiden for å forsøke å redde kvinnen og avsløre morderens identitet.
393 pages, Hardcover
First published January 1, 2006
51 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
March 12, 2014
Mijn kennismaking met de Noorse auteur Jorun Thorring werd een hele aangename. Een spannend boek met een ingenieus plot dat je volledig in de ban houdt. Het begon een klein beetje traag naar mijn smaak, maar eens op gang, kon ik het amper neerleggen. Smaakt naar meer!
February 23, 2018
Spennende krim fra Troms, som tidvis raser avgårde. Kjekt å kjenne seg igjen på stedskildringene.
June 4, 2021
Blij dat hij uit was. Kon naar mijn mening spannender geschreven zijn. Veel focus op Eira en minder op het verhaal dat zich echt afspeelt. Maar toch spannend genoeg om tot het einde te lezen.
June 28, 2015
Started this during our Easter break, and have been reading it intermittently since, but only managed to finish it this weekend. It's a bit difficult to review, since I've spent almost three months reading it, but the ending was fast paced and a page turner. Probably somewhere between three and four stars.
November 1, 2019
Det er prisverdig å skrive ein krimroman og legge handlinga til Nord-Noreg, og denne romanen er uforskamma Tromsøfisert. Her vandrar heltar og drapsofre rundt Wi-to-hjørnet, her får Tromsbuss passet påskrive for manglande skurutbygging på Skattøra, her frys dammane til i mai. Og om Noreg har for få plaga etterforskarsjelar, har vi i alle fall for få samiske sådanne. Det er eit prisverdig prosjekt å skrive om ein samisk politidetektiv i Tromsø.
Men utover gode formål, finn eg lite som eg kan seie at eg direkte likte med boka. Persongalleriet er ei liste med sjangerklisjéar som i alle fall i denne boka aldri får korkje djupne eller minneverdige særpreg. Boka peiker ut drapsmannen hundreogfemti sider før slutten, og slutten står ikkje fram som utprega sannsynleg, ikkje minst med tanke på at den geniale drapsmannen openbart ikkje har høyrd om vegboka til NAF. Og drapsofra er ungjenter som blir seksuelt misbrukt og bestialsk drepne, fordi seksualisert kvinnevald er norsk krim (kjelde: Jo Nesbø)
Rekn inn at konservativt bokmål ikkje lar deg skrive truverdig nordnorsk dialog, og du har eit produkt som vil vere Tromsø, men som ikkje er til å kjenne igjen i anna enn gatenamna. Det hjelp heller ikkje at boka er prega av ein del slurvfeil kva lokalgeografi angår. Du skal snakke veldig, veldig sakte om det tek deg frå Sandnessundbrua til Mortensneskrysset å utveklse tre setninger med han i passasjersetet, og er du på tur til Manndalen, så går du ikkje av ferga på Lyngseidet.
Det var festlig å lese ein krimroman som speler seg ut i heimtraktene mine, i byen der eg sjølv var student og året yngre enn dei ulykksalege drapsofra. Men "nordtromsing som var student ved UiT på starten av totusentalet" er ei smal målgruppe, og eg kan ikkje gå god for at dei utanfor vil vere like interesserte.
Men utover gode formål, finn eg lite som eg kan seie at eg direkte likte med boka. Persongalleriet er ei liste med sjangerklisjéar som i alle fall i denne boka aldri får korkje djupne eller minneverdige særpreg. Boka peiker ut drapsmannen hundreogfemti sider før slutten, og slutten står ikkje fram som utprega sannsynleg, ikkje minst med tanke på at den geniale drapsmannen openbart ikkje har høyrd om vegboka til NAF. Og drapsofra er ungjenter som blir seksuelt misbrukt og bestialsk drepne, fordi seksualisert kvinnevald er norsk krim (kjelde: Jo Nesbø)
Rekn inn at konservativt bokmål ikkje lar deg skrive truverdig nordnorsk dialog, og du har eit produkt som vil vere Tromsø, men som ikkje er til å kjenne igjen i anna enn gatenamna. Det hjelp heller ikkje at boka er prega av ein del slurvfeil kva lokalgeografi angår. Du skal snakke veldig, veldig sakte om det tek deg frå Sandnessundbrua til Mortensneskrysset å utveklse tre setninger med han i passasjersetet, og er du på tur til Manndalen, så går du ikkje av ferga på Lyngseidet.
Det var festlig å lese ein krimroman som speler seg ut i heimtraktene mine, i byen der eg sjølv var student og året yngre enn dei ulykksalege drapsofra. Men "nordtromsing som var student ved UiT på starten av totusentalet" er ei smal målgruppe, og eg kan ikkje gå god for at dei utanfor vil vere like interesserte.
October 3, 2020
Der Krimi hat mir gut gefallen. Anfangs habe ich etwas gebraucht, um reinzukommen, doch dann konnte ich ihn nicht mehr aus der Hand legen: sehr spanned bis fast zur letzten Seite.
Trotz der spannenden und mitreißenden Handlung hat das Buch jedoch auch Schwächen: viele inhaltliche Fragen, die die Autorin aufwirft, werden nicht beantwortet; das Thema "Zeichendeutung", das die Geschichte einleitet, geht völlig verloren, und es ist bedauerlich, daß man zwar ein paar Andeutungen über die Motivation des Mörders erhält, aber hinterher absolut gar nichts erfährt über das, was hinter seiner Tat stehen könnte. Die über ihn gegebene Information wiederum scheint für den Plot eher unrelevant... trotzdem ein Krimi, den ich nur empfehlen kann.
Trotz der spannenden und mitreißenden Handlung hat das Buch jedoch auch Schwächen: viele inhaltliche Fragen, die die Autorin aufwirft, werden nicht beantwortet; das Thema "Zeichendeutung", das die Geschichte einleitet, geht völlig verloren, und es ist bedauerlich, daß man zwar ein paar Andeutungen über die Motivation des Mörders erhält, aber hinterher absolut gar nichts erfährt über das, was hinter seiner Tat stehen könnte. Die über ihn gegebene Information wiederum scheint für den Plot eher unrelevant... trotzdem ein Krimi, den ich nur empfehlen kann.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 26, 2022
Zeer mooie kaft die past bij het verhaal.
Voor mij 100% puur politieroman.
Is men bang om politieroman te schrijven in plaats van literaire thriller.
Politiewerk zoals in de goede oude tijd met vallen en opstaan.
Spannend vanaf het begin.
Zeer zeker een aanrader.
Voor mij 100% puur politieroman.
Is men bang om politieroman te schrijven in plaats van literaire thriller.
Politiewerk zoals in de goede oude tijd met vallen en opstaan.
Spannend vanaf het begin.
Zeer zeker een aanrader.
November 13, 2020
Glassdukkene på norsk
February 2, 2021
Langweilig, langweiliger, am langweiligsten und dann auch noch vorhersehbar... nicht empfehlenswert
November 20, 2020
Ik heb het al eerder gezegd: ik hou niet van whodunits. Ik heb daar elders een grote theorie over (hoe in dat soort boeken en films iedereen een potentiële misdadiger is enz.), maar het kan ook om een simpele reden zijn: ik zit er meestal mijlenver naast. Vooral bij films of televisieseries is dat vervelend: op het moment dat mijn vrouw al kan zeggen wie de dader is, ben ik nog aan het proberen om de juiste naam op het juiste gezicht te kleven. Ter verschoning kan ik uiteraard mijn slechte ogen inroepen, maar ik moet het toegeven: ik kan me gewoon niet genoeg concentreren op de intrige.
Maar wat dan gezegd van een boek dat reeds na dertig pagina’s het aantal kandidaten uitdunt tot drie? Dat is dus het geval met “Poppenspel” van Jorun Thørring. Ze laat daar de moordenaar (onder een pseudoniem weliswaar) immers bedenkingen formuleren over een onderzoek waaraan slechts vijf personen hebben deel genomen. Twee van die personen zijn dan nog de speurder (de Saam – we mogen niet meer Eskimo zeggen – Aslak Eira) en zijn sidekick (Berger). Dat ik er dan nog in slaag het hele boek de verkeerde dader in het vizier te hebben, zegt meer over mezelf dan over dit boek.
Dat onderzoek hield verband met iets gynecologisch en dat is niet echt verwonderlijk, want Jorun Thørring is zelf gynecologe. Een groot deel van het boek baadt dan ook in een medische sfeer. Dat is logisch, aangezien ze daar dus heel wat van af weet. Maar ze had ook op andere punten wat beter mogen opletten. Zo bindt de moordenaar een meisje spread-eagled vast aan een bed en probeert daarna haar broek uit te krijgen. Uiteraard lukt dit niet en komt er een schaar aan te pas, maar de auteur had toch beter moeten weten en hem gewoonweg niet aan zo’n onderneming laten beginnen! Trouwens, aangezien hij zijn slachtoffers verdooft, had hij het meisje toch kunnen uitkleden vóór hij haar vastbond?
“Poppenspel” (de originele titel luidt “Glasdukkene”; ik ken geen Noors, maar ik vind het sowieso al een veel betere titel) is ook zo’n boek dat als “literaire thriller” wordt aangeprezen. Nog zoiets waarvan ik de kriebels krijg, want wat is dan in godsnaam een “niet-literaire thriller”? De zinnen staan op hun poten, enfin in de vertaling (van Maaike Lahaise) toch, de paragrafen vormen een afgerond geheel, de korte hoofdstukken maken het lezen makkelijk. Maar is dit voldoende om het adjectief “literair” te hanteren? Als ik het begrip “literaire thriller” dan toch al zou hanteren, dan zou dat om een meerwaarde, een surplus bovenop het detectiveverhaaltje gaan. In dit geval zou het bijvoorbeeld de beschrijving van gewoonten en gebruiken van de Samische gemeenschap kunnen zijn, maar dan vind ik dat o.a. Peter Hoeg daar meer aanspraak kan op maken met “Smilla’s gevoel voor sneeuw”. Om nog te zwijgen over de cajungemeenschap bij James Lee Burke b.v.
Voor mezelf was het dus eerder een aanleiding om nu eens een tijdje geen detectives of thrillers meer te lezen, maar mijn vrouw heeft er daarentegen van genoten. Daarom ga ik eindigen met fragment uit het boek, met name waarin de titel wordt verklaard, zodat je zelf kunt beslissen wat je ervan vindt…
“‘Zo zie ik je het liefst.’
Die stem. Hij klonk bijna sympathiek. Praatte zachtjes, als tegen kind dat behoefte had aan troost.
‘Zo is het beter. Zo kun je je aan mij overgeven. Dat is beter dan je onbereikbaar op te stellen. Foto’s die zeggen “Kom, pak me dan”.’ Hij zong de woorden zoals kinderen doen als ze spelen. ‘En als we komen,’ vervolgde hij, ‘dan gniffelen jullie alleen maar, is het niet?’ Zijn lach rolde door het donker. ‘Jullie zijn als poppen in een etalage. Mooie siervoorwerpen die wij moeten bewonderen, maar van op een afstand. Want jullie zijn onbereikbaar. On-be-reik-baar.’ Het was alsof hij van het woord proefde, het in zijn mond liet liggen, er met zijn tong over likte en het daarna weer uitspuugde. ‘Wat een idiote gedachte. Jullie zijn namelijk broos. Breekbaar.’ Zijn hand, die over haar hele lichaam had gekropen, gleed naar haar nek en bleef liggen.
Angst week voor haat en verachting en ze hoopte dat het van haar gezicht te lezen was. Hij drukte haar hoofd hard tegen de onderlaag en zat ineens boven op haar. ‘Bereikbaar. Namelijk. Nu weet je alles over vernedering en onderwerping. Die les heb je geleerd.'” (p.231)
Maar wat dan gezegd van een boek dat reeds na dertig pagina’s het aantal kandidaten uitdunt tot drie? Dat is dus het geval met “Poppenspel” van Jorun Thørring. Ze laat daar de moordenaar (onder een pseudoniem weliswaar) immers bedenkingen formuleren over een onderzoek waaraan slechts vijf personen hebben deel genomen. Twee van die personen zijn dan nog de speurder (de Saam – we mogen niet meer Eskimo zeggen – Aslak Eira) en zijn sidekick (Berger). Dat ik er dan nog in slaag het hele boek de verkeerde dader in het vizier te hebben, zegt meer over mezelf dan over dit boek.
Dat onderzoek hield verband met iets gynecologisch en dat is niet echt verwonderlijk, want Jorun Thørring is zelf gynecologe. Een groot deel van het boek baadt dan ook in een medische sfeer. Dat is logisch, aangezien ze daar dus heel wat van af weet. Maar ze had ook op andere punten wat beter mogen opletten. Zo bindt de moordenaar een meisje spread-eagled vast aan een bed en probeert daarna haar broek uit te krijgen. Uiteraard lukt dit niet en komt er een schaar aan te pas, maar de auteur had toch beter moeten weten en hem gewoonweg niet aan zo’n onderneming laten beginnen! Trouwens, aangezien hij zijn slachtoffers verdooft, had hij het meisje toch kunnen uitkleden vóór hij haar vastbond?
“Poppenspel” (de originele titel luidt “Glasdukkene”; ik ken geen Noors, maar ik vind het sowieso al een veel betere titel) is ook zo’n boek dat als “literaire thriller” wordt aangeprezen. Nog zoiets waarvan ik de kriebels krijg, want wat is dan in godsnaam een “niet-literaire thriller”? De zinnen staan op hun poten, enfin in de vertaling (van Maaike Lahaise) toch, de paragrafen vormen een afgerond geheel, de korte hoofdstukken maken het lezen makkelijk. Maar is dit voldoende om het adjectief “literair” te hanteren? Als ik het begrip “literaire thriller” dan toch al zou hanteren, dan zou dat om een meerwaarde, een surplus bovenop het detectiveverhaaltje gaan. In dit geval zou het bijvoorbeeld de beschrijving van gewoonten en gebruiken van de Samische gemeenschap kunnen zijn, maar dan vind ik dat o.a. Peter Hoeg daar meer aanspraak kan op maken met “Smilla’s gevoel voor sneeuw”. Om nog te zwijgen over de cajungemeenschap bij James Lee Burke b.v.
Voor mezelf was het dus eerder een aanleiding om nu eens een tijdje geen detectives of thrillers meer te lezen, maar mijn vrouw heeft er daarentegen van genoten. Daarom ga ik eindigen met fragment uit het boek, met name waarin de titel wordt verklaard, zodat je zelf kunt beslissen wat je ervan vindt…
“‘Zo zie ik je het liefst.’
Die stem. Hij klonk bijna sympathiek. Praatte zachtjes, als tegen kind dat behoefte had aan troost.
‘Zo is het beter. Zo kun je je aan mij overgeven. Dat is beter dan je onbereikbaar op te stellen. Foto’s die zeggen “Kom, pak me dan”.’ Hij zong de woorden zoals kinderen doen als ze spelen. ‘En als we komen,’ vervolgde hij, ‘dan gniffelen jullie alleen maar, is het niet?’ Zijn lach rolde door het donker. ‘Jullie zijn als poppen in een etalage. Mooie siervoorwerpen die wij moeten bewonderen, maar van op een afstand. Want jullie zijn onbereikbaar. On-be-reik-baar.’ Het was alsof hij van het woord proefde, het in zijn mond liet liggen, er met zijn tong over likte en het daarna weer uitspuugde. ‘Wat een idiote gedachte. Jullie zijn namelijk broos. Breekbaar.’ Zijn hand, die over haar hele lichaam had gekropen, gleed naar haar nek en bleef liggen.
Angst week voor haat en verachting en ze hoopte dat het van haar gezicht te lezen was. Hij drukte haar hoofd hard tegen de onderlaag en zat ineens boven op haar. ‘Bereikbaar. Namelijk. Nu weet je alles over vernedering en onderwerping. Die les heb je geleerd.'” (p.231)
April 11, 2013
Poppenspel van Jorun Thorring is het tweede boek van deze schrijfster. Het eerste boek Schaduwsporen had een andere hoofdrolspeler en het speelde zich af in Oslo. Dit verhaal speelt zich af in Tromsø, waar Thørring opgroeide en studeerde.
In Tromsø, de universiteitsstad boven de poolcirkel in Noorwegen, verdwijnen verschillende studentes en worden na een paar dagen vermoord gevonden. Alleen de manier waarop ze zijn vermoord, is elke keer anders. Beate Moberg wordt gevonden op een bankje bij het Prestmeer, midden in de stad. Bij sectie blijkt, dat er een implantaat met ricine in haar arm is geïnjecteerd. Lise Beck wordt teruggevonden in het meer en is verdronken. Na navraag onder andere studentes blijkt, dat de vermoorde studentes foto ’s op het internet hadden gezet, die bijna pornografisch waren. De politie denkt, dat dat het verband is. Dan wordt er weer een studente vermist. Zij had geen foto ’s op het internet gezet. Wat is de link tussen die jonge vrouwen? Er is geen vanzelfsprekende verdachte, geen voor de hand liggend motief. Een jaar eerder is er ook al een jonge vrouw vermoord gevonden. Die zaak is nog steeds niet opgelost.
Hoofdagent Aslak Eira, al twintig jaar werkzaam bij de politie van Tromsø, neemt het onderzoek op zich. Hij wordt geholpen door Mona Lie, een psychiater verbonden aan de universiteit en vertrouwenspersoon van de studenten. Eira woont als alleenstaande ouder samen met zijn puberzoon Niillas. Twintig jaar geleden wilde zijn vriendin de baby niet houden en hij wel. Eira komt uit het uiterste noorden van Noorwegen en heeft een Samische achtergrond. Journalist Krogh zit hem danig dwars en vertelt, dat hij gehoord heeft, dat Eira extreme ideeën erop nahield in het verleden. Is Eira wel competent genoeg om het onderzoek te doen?
Jorun Thorring probeert in haar boek Poppenspel maatschappijkritisch te zijn. Het is niet verstandig teveel op het internet zetten. Journalisten, die sensatiebelust zijn, etnische bevolkingsgroepen, die hun eigen cultuur moeten kunnen hebben en dat medisch personeel beter gecontroleerd moet worden bij hun aanstelling of ze wel gekwalificeerd zijn. Dat laatste verwonderde mij wel enigszins, aangezien ikzelf bij een aanstelling in het onderwijs een verklaring van goed gedrag van de politie moest overleggen. Dat zouden ze bij meer beroepen moeten doen. De spanning viel me enigszins tegen. Wel een goed plot overigens. Ik vond het boek leuk om te lezen, maar ook niet meer dan dat: drie sterren.
In Tromsø, de universiteitsstad boven de poolcirkel in Noorwegen, verdwijnen verschillende studentes en worden na een paar dagen vermoord gevonden. Alleen de manier waarop ze zijn vermoord, is elke keer anders. Beate Moberg wordt gevonden op een bankje bij het Prestmeer, midden in de stad. Bij sectie blijkt, dat er een implantaat met ricine in haar arm is geïnjecteerd. Lise Beck wordt teruggevonden in het meer en is verdronken. Na navraag onder andere studentes blijkt, dat de vermoorde studentes foto ’s op het internet hadden gezet, die bijna pornografisch waren. De politie denkt, dat dat het verband is. Dan wordt er weer een studente vermist. Zij had geen foto ’s op het internet gezet. Wat is de link tussen die jonge vrouwen? Er is geen vanzelfsprekende verdachte, geen voor de hand liggend motief. Een jaar eerder is er ook al een jonge vrouw vermoord gevonden. Die zaak is nog steeds niet opgelost.
Hoofdagent Aslak Eira, al twintig jaar werkzaam bij de politie van Tromsø, neemt het onderzoek op zich. Hij wordt geholpen door Mona Lie, een psychiater verbonden aan de universiteit en vertrouwenspersoon van de studenten. Eira woont als alleenstaande ouder samen met zijn puberzoon Niillas. Twintig jaar geleden wilde zijn vriendin de baby niet houden en hij wel. Eira komt uit het uiterste noorden van Noorwegen en heeft een Samische achtergrond. Journalist Krogh zit hem danig dwars en vertelt, dat hij gehoord heeft, dat Eira extreme ideeën erop nahield in het verleden. Is Eira wel competent genoeg om het onderzoek te doen?
Jorun Thorring probeert in haar boek Poppenspel maatschappijkritisch te zijn. Het is niet verstandig teveel op het internet zetten. Journalisten, die sensatiebelust zijn, etnische bevolkingsgroepen, die hun eigen cultuur moeten kunnen hebben en dat medisch personeel beter gecontroleerd moet worden bij hun aanstelling of ze wel gekwalificeerd zijn. Dat laatste verwonderde mij wel enigszins, aangezien ikzelf bij een aanstelling in het onderwijs een verklaring van goed gedrag van de politie moest overleggen. Dat zouden ze bij meer beroepen moeten doen. De spanning viel me enigszins tegen. Wel een goed plot overigens. Ik vond het boek leuk om te lezen, maar ook niet meer dan dat: drie sterren.
February 26, 2017
Ik denk dat dit het laatste boek is wat ik voor dit jaar afsluit. Het is dan wel een zeer goede afsluiter. Heb genoten van de schrijfstijl van het boek en de hoofdpersonage Aslak Eira. Ik vind hem een beetje op Carl Mork lijken uit een andere serie. Hij heeft ook iets sulligs over zich maar ondanks dat is hij wel erg alert. Aslak woont samen met zijn puberende zoon. Hij krijgt de opdracht om een moord te achterhalen van een studente. Daarna verdwijnen en nog een aantal studenten en is de klopjacht geopend op de moordenaar. Ooit verdween er al een studente die nooit is terug gevonden, heeft haar verdwijning/moord ook verband met de moorden op de andere studentes? Het is een verhaal die zich langzaam laat lezen. Het is geen thriller waar je snel doorheen vliegt maar die gedetailleerd is, het politieonderzoek, maar ook hoe het land eruit ziet. Het is zeer filmisch geschreven. Ga zeker nog de andere delen lezen.
September 20, 2012
Skyggemannen or 'Schaduwsporen' in dutch
was the first book I read from Jorun Thorring and it was an amazing book, good balance between reality and mystery.
Glassdukene or 'Poppenspel' in dutch could not please as much and was too long-winded in details at times.May have been with the way the translation was made. still a writer to follow, maybe another masterpiece is to follow...
was the first book I read from Jorun Thorring and it was an amazing book, good balance between reality and mystery.
Glassdukene or 'Poppenspel' in dutch could not please as much and was too long-winded in details at times.May have been with the way the translation was made. still a writer to follow, maybe another masterpiece is to follow...
December 5, 2013
Gleder meg til filmen kommer!!
Displaying 1 - 14 of 14 reviews