What do you think?
Rate this book
Los
Los is een indringende roman waarin de tegenstrijdigheden van het moderne leven tegen het licht worden gehouden. De grootvader van Tom Naegels pleegt langzaam zelfmoord in het ziekenhuis. De dokters laten hem begaan. Tegelijkertijd heeft Tom een relatie met een Pakistaanse vrouw, en verslaat hij als journalist rellen in Borgerhout. De drie gebeurtenissen doen hem beseffen dat hij zich verbonden heeft gevoeld met mensen met wie hij niets gemeen heeft en aan wie hij niets te vertellen heeft. Hij merkt dat hij steeds minder van zijn stadsgenoten begrijpt. Kijkend naar zijn bittere, racistische, tierende grootvader, ooit een warme socialist, ziet hij dat hij dezelfde kiemen in zich draagt.
Tom Naegels [1975] is romanschrijver, columnist en journalist. Zijn alom bejubelde roman Los won de Gerard Walschap Literatuurprijs, was genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en werd verfilmd door Jan Verheyen.
Tom Naegels [1975] is romanschrijver, columnist en journalist. Zijn alom bejubelde roman Los won de Gerard Walschap Literatuurprijs, was genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en werd verfilmd door Jan Verheyen.
183 pages, Paperback
First published January 1, 2005
5 people are currently reading
139 people want to read
About the author
Tom Naegels
23 books14 followersTom Naegels is een Vlaamse schrijver.
Tom Naegels in de Nederlandstalige Wikipedia
Tom Naegels in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Tom Naegels bij "Schrijversgewijs"
Tom Naegels is a Flemish writer.
Tom Naegels in the English Wikipedia
Tom Naegels in de Nederlandstalige Wikipedia
Tom Naegels in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Tom Naegels bij "Schrijversgewijs"
Tom Naegels is a Flemish writer.
Tom Naegels in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 35 reviews
July 30, 2020
Dit boek lijkt aan te willen geven dat iedereen - hoe progressief men ook denkt te zijn - kiemen van racisme in zich draagt.
Echter, in plaats van te focussen op
- hoe daar actief tegen te vechten
- hoe moeilijk het moet zijn om elke dag van je leven slachtoffer te zijn van racisme
leek het gewoon te zeggen "ik probeer echt om niet racistisch te zijn, maar ze maken het mij toch wel niet gemakkelijk he".
Ik vind het een beetje ongepast dat een boek over racisme bijna volledig focust op de beleving van een witte persoon, tenzij er beschreven zou worden wat deze actief gaat doen om niet te eindigen zoals zijn tierende, racistische grootvader.
Echter, in plaats van te focussen op
- hoe daar actief tegen te vechten
- hoe moeilijk het moet zijn om elke dag van je leven slachtoffer te zijn van racisme
leek het gewoon te zeggen "ik probeer echt om niet racistisch te zijn, maar ze maken het mij toch wel niet gemakkelijk he".
Ik vind het een beetje ongepast dat een boek over racisme bijna volledig focust op de beleving van een witte persoon, tenzij er beschreven zou worden wat deze actief gaat doen om niet te eindigen zoals zijn tierende, racistische grootvader.
February 7, 2024
Hoewel dit boek eigenlijk helemaal niet zó oud is, voelde dit omwille van de specifieke thema's na nog geen 20 jaar toch al wel wat gedateerd aan.
Euthanasie was nog maar net in de wet opgenomen. De "rellen van Borgerhout", die plaatsvonden in 2002 en op de flaptekst vermeld werden als iets dat iedere lezer verondersteld is te kennen, waren mij onbekend (ik belandde pas 2 jaar later op mijn 18e in Antwerpen, waar ik ben blijven plakken). Het bewustzijn over wat racisme is, is enorm gegroeid in de afgelopen tien à vijftien jaar en is in dit boek dus ook nog niet terug te vinden zoals we dat nu kennen.
Ik kan me voorstellen dat de verteller destijds als progressief beschouwd kon worden, maar met ons huidige bewustzijn denk je bij het lezen van deze tekst toch regelmatig "oeps". Ik werd daar dan ook nog eens bij geholpen doordat mijn versie van de bibliotheek door een eerdere lezer reeds uitgebreid van verontwaardigde aantekeningen in potlood was voorzien bij de meest expliciet racistisch ogende passages. Sommigen betroffen verkeerd begrepen sarcasme of narratieve constructies, maar andere kon ik niet op die manier verantwoorden en op die plaatsen kon ik dan ook niet anders dan instemmen met de opmerkingenschrijver. En toch voel je aan een hoop dingen in deze roman dat de auteur racisme hekelt. Alleen krijg je enerzijds het frustrerende gevoel dat hij niet voldoende probeert om écht tot inzicht te komen, en anderzijds dat er nog heel wat marge is om zijn blik te verruimen in verband met wat racisme precies is en hoe het beleefd wordt. Maar laat dat nu net iets zijn dat, zoals eerder gezegd, in de afgelopen tien à vijftien jaar heel wat aandacht heeft gekregen op maatschappelijk vlak. Ik ga er dus van uit dat die blikverruiming bij de auteur ondertussen ook wel heeft plaatsgevonden. Als je me leest, Tom, even goede vrienden he ;-)
Het boek is vlot geschreven, met een zekere droge humor tussendoor, en houdt de aandacht vast. Het gaf me ook een heel interessant beeld van het Antwerpen zoals dat bestond vlak voordat ik er terechtkwam, wat ik eigenlijk heel leerrijk vond. Ik apprecieerde ook de ontwapenende eerlijkheid van de verteller, vooral wanneer die zichzelf betrapt op imperfecties in zijn handelingen en denken.
Slotconclusie: een vlot geschreven roman die in alle eerlijkheid een interessant tijdsbeeld schetst.
Euthanasie was nog maar net in de wet opgenomen. De "rellen van Borgerhout", die plaatsvonden in 2002 en op de flaptekst vermeld werden als iets dat iedere lezer verondersteld is te kennen, waren mij onbekend (ik belandde pas 2 jaar later op mijn 18e in Antwerpen, waar ik ben blijven plakken). Het bewustzijn over wat racisme is, is enorm gegroeid in de afgelopen tien à vijftien jaar en is in dit boek dus ook nog niet terug te vinden zoals we dat nu kennen.
Ik kan me voorstellen dat de verteller destijds als progressief beschouwd kon worden, maar met ons huidige bewustzijn denk je bij het lezen van deze tekst toch regelmatig "oeps". Ik werd daar dan ook nog eens bij geholpen doordat mijn versie van de bibliotheek door een eerdere lezer reeds uitgebreid van verontwaardigde aantekeningen in potlood was voorzien bij de meest expliciet racistisch ogende passages. Sommigen betroffen verkeerd begrepen sarcasme of narratieve constructies, maar andere kon ik niet op die manier verantwoorden en op die plaatsen kon ik dan ook niet anders dan instemmen met de opmerkingenschrijver. En toch voel je aan een hoop dingen in deze roman dat de auteur racisme hekelt. Alleen krijg je enerzijds het frustrerende gevoel dat hij niet voldoende probeert om écht tot inzicht te komen, en anderzijds dat er nog heel wat marge is om zijn blik te verruimen in verband met wat racisme precies is en hoe het beleefd wordt. Maar laat dat nu net iets zijn dat, zoals eerder gezegd, in de afgelopen tien à vijftien jaar heel wat aandacht heeft gekregen op maatschappelijk vlak. Ik ga er dus van uit dat die blikverruiming bij de auteur ondertussen ook wel heeft plaatsgevonden. Als je me leest, Tom, even goede vrienden he ;-)
Het boek is vlot geschreven, met een zekere droge humor tussendoor, en houdt de aandacht vast. Het gaf me ook een heel interessant beeld van het Antwerpen zoals dat bestond vlak voordat ik er terechtkwam, wat ik eigenlijk heel leerrijk vond. Ik apprecieerde ook de ontwapenende eerlijkheid van de verteller, vooral wanneer die zichzelf betrapt op imperfecties in zijn handelingen en denken.
Slotconclusie: een vlot geschreven roman die in alle eerlijkheid een interessant tijdsbeeld schetst.
March 18, 2021
antwerpse couleur locale
November 13, 2018
Leesblog Nederlands
Bibliografisch adres en biografie
Het boek “Los” is geschreven door Tom Naegels. Het is een roman van 216 pagina’s. Het boek is verschenen tijdens de maand maart in 2005. De uitgeverij van het boek is Meulenhoff-Manteau.
Tom Naegels werd geboren in Antwerpen op 14 oktober 1975. Hij heeft taalkunde gestudeerd aan het universiteit van Antwerpen . Naegels in intussen getrouwd en heeft een zoon en samen wonen zij in Berchem (Antwerpen) dat grenst aan Borgerhout.
Naegels wou met zijn boek ‘Los’ zijn motto overbrengen.
‘Laat los en aanvaard: dat zijn woorden die ik belangrijk vind. Sluit je niet de hele tijd op in wat jij vindt dat moet gebeuren. Als je het eigen groot gelijk loslaat, wordt het leven makkelijker. Hoe losser je je voelt, hoe minder belang je hecht aan uiterlijk vertoon en hoe evidenter het is om je verbonden te voelen met mensen. Het zijn heel dikwijls banale dingen die mensen van elkaar doen vervreemden: hij spreekt niet precies de taal die ik spreek, of hij draagt kleren die ik niet leuk vind of hij gaat niet op dezelfde manier met zijn vrouw om als ik.(bron: interview in knack, 6 april 2005)
Recensies
1)
Tom Naegels is journalist bij een Vlaamse krant, en heeft in dit boek enkele persoonlijke ervaringen verwerkt.
Zijn opa -bompa- is bijna negentig en ligt in het ziekenhuis. Hij heeft besloten dat hij dood wil, maar ook in België kan dat niet zomaar. Het hele proces van de paperassen moet doorgewerkt worden voor euthanasie mogelijk is. Dus eet bompa niet meer.
Tom gaat vaak bij hem op bezoek en ziet de aftakeling aan, waarbij hij zich steeds herinnert hoe strijdlustig zijn opa altijd was. Een van de dingen waar hij over tekeer kon gaan waren de asielzoekers, de buitenlanders die hele wijken van Antwerpen in bezit hebben genomen, ten koste van de Antwerpenaren zelf(1). Wat komen ze hier doen, vindt opa, wij Belgen hebben dit land ook zelf opgebouwd en zo gemaakt dat we er rustig en voorspoedig in kunnen leven. Moeten die buitenlanders daarvan komen profiteren? Laat ze in hun eigen land alles gaan opbouwen, precies zoals wij gedaan hebben! Tom geneert zich voor de mening van zijn opa(2), vooral omdat de man bepaald geen blad voor zijn mond neemt, en luidkeels zijn ideeën verkondigt.
Tom zelf vindt dat hij eerst de buitenlanders moet leren kennen(3), voor hij een oordeel velt. En dat valt niet mee. Hoe moet hij vrienden maken onder de Marokkanen? Dat is net de groep die Antwerpen onveilig maakt. Maar er zaten geen Marokkanen op zijn school, ze wonen niet waar hij woont. Hij probeert het bij sportclubs(3), en jawel, daar zitten buitenlanders, maar die zijn niet zijn type. Tom is trouwens helemaal niet zo sportief, dus dit loopt ook spaak.
Hij probeert een inburgeringscursus, (3)met zijn opa die immers een echte volksmens is, hij kan de buitenlanders de ware Antwerpenaar leren kennen, maar opa bederft de boel, met zijn onverbloemde taal.. Er is één lichtpuntje: Tom ontmoet er de Pakistaanse Nadia, met wie hij een verhouding krijgt. Dat is ook een manier om de asielzoeker te leren kennen immers.
Ook door zijn werk als journalist komt hij in aanraking met buitenlanders, dus langzaam gaat hij zich toch een beeld vormen. En is dat dan zoveel anders dan wat zijn opa vond?
Openhartig boek over de tegenstrijdigheden, waar we allemaal tegenaan lopen. Het is allemaal niet zo zwart-wit. Naegels weet met humor te vertellen over de situaties waarin hij terecht komt, en wel zo neerzet, dat je er herkenning in vindt.
(Bron: https://www.leestafel.info/tom-naegels)
(1)Morele argument: Opa doet een racistische opmerking over de buitenlanders.
(2) Emotionele argumenten: Ik kon het me voorstellen hoe gênant het kon zijn voor Tom als zijn opa een dergelijke uitspraken doet.
(3) Filosofische argumenten. Er zijn voldoende ideeën om de kijk op mens en maatschappij boeiend te maken en aan te tonen.
2)
In “De Tijd” beoordeelt Jeroen Overstijns deze roman.
Voor boeken als 'Los' halen heren met rolkraag op vernissages wel eens de term 'relevant' van stal alsmede hun instemmende bewondering, zelfs zonder het boek gelezen te hebben. 'Los' is dan ook een heel concreet antwoord op de vraag hoe het met onze hedendaagse conditie gesteld is. Al staat achter dat antwoord een nieuw vraagteken. De cover vermeldt wel het label 'roman' maar 'Los' is evenzeer een non-fictieboek(1). Het claimt de werkelijkheid en heeft daar alle recht op, eenvoudigweg omdat Tom Naegels er een uitstekend boek mee gemaakt heeft.[….]
'Los' is een boek waarmee zichtbaar wordt dat het maatschappelijke debat rond de multiculturele samenleving in Vlaanderen de laatste jaren een nieuwe wending heeft genomen. De progressieve demonisering van het Vlaams Belang tegen de achtergrond van het nazisme (banden tussen nazie-ideeën en het zeventigpuntenprogramma, recent nog het vroegere bezoek van Koen Dillen aan Leon Degrelle) was objectief gezien wellicht bijzonder terecht, maar het heeft op geen enkel moment geleid tot een beter begrip van het fenomeen. Het heeft progressief Vlaanderen enkel in staat gesteld zichzelf te feliciteren met zijn eigen progressiviteit. 'Los' staat voor een andere manier om ermee om te gaan. Het zoekt naar begrip voor veel standpunten en verpersoonlijkt vooral politieke motieven tot hun subjectieve emotionele laag. Op een of andere manier klinkt dat als rechtvaardig, al is de nuance er ook de achilleshiel van.
Tom Naegels heeft in ieder geval de credibiliteit om zo een thema vast te pakken. Hij heeft jarenlang gewerkt als regionaal journalist voor Het Laatste Nieuws in Antwerpen ('reportages maken over de zot van de dag', heet het in 'Los'), woont in Borgerhout en kent dus de problemen een beetje(2). Natuurlijk kan je Tom Naegels verwijten dat zijn relativering van goed en fout een impliciete goedkeuring is voor de ideeën van het Vlaams Belang, maar zo kan je elke nuance in het debat fnuiken. Naegels heeft door zijn individualisering van een maatschappelijk thema in heel herkenbare verhalen en door ook zijn eigen gevoel te laten spelen, een uitstekende vorm gevonden om in een heel persoonlijk boek acute maatschappelijke breuklijnen te tonen op een manier dat het je als lezer raakt. Faction is een zelden beoefend genre in deze contreien. Tom Naegels doet het minstens even goed als Chris De Stoop, Frank Westerman en Filip Rogiers (deze laatste trouwens over hetzelfde thema). 'Los' is, nu vooruit dan - de rolkragen hebben gelijk, inderdaad een 'relevant' boek.
Ook in De Standaard is de roman “Los”positief besproken.
De verwachtingen waren hooggespannen voor Tom Naegels' nieuwe roman. Los is meer een 'best of' dan een nieuw boek, maar dan wel een 'best of' die zijn naam waard is. Het is een van die zeldzame romans die je zonder aarzelen aan iedereen in je vriendenkring en familie kunt aanbevelen. DE nieuwe roman van Tom Naegels dook eind 2004 al op in de eindejaarslijstjes van bekende mediamensen: dáár zaten zij nu eens op te wachten. Zijn columns in De Standaard lieten het beste vermoeden: als de auteur in dat genre zo sterk geworden was, dan moest hij in staat zijn om zijn drie vorige boeken (zeer wisselend ontvangen) te doen vergeten.
Naegels heeft geen overbodige risico's genomen: als zijn vierde roman presenteert hij eenvoudigweg het beste uit zijn columns en uit vorig werk, fijn geslepen, nog beter verwoord dan anders en thematisch hechter vervlochten dan je in het begin denkt.
Wie geregeld Naegels' columns leest, zal veel echo's daarvan horen in Los . Wie bovendien Naegels' tweede roman las (maar die groep mensen is niet erg groot), herkent in Toms bompa uit Los meteen het personage Henri Constandt uit Meester Kader Los is een vlekkeloze prestatie, een aaneenschakeling van hoogtepunten. [….]LOS is een fantastisch grappige roman. Voor een deel gaat dit boek zelfs over humor, over hoe ironie ons scheidt van de allochtonen(3). Toch is niet alles in dit
boek ironie. Neem volgende zinnen: ,,Komen [Vlaamse moslims] ooit op straat voor meer werk, beter onderwijs, minder racisme? Betogen ze ooit voor zichzelf? Nooit gezien. Maar als het gaat om solidariteit met de Palestijnen, dán staan ze met honderden hun kop eraf te schreeuwen: 'Bush! Sharon! Assassin!!' Alsof de eerste socialisten nooit betoogd hadden voor de achturendag of betaalde vakantie, maar wél tegen de uitbuiting van spoorwegarbeiders in pakweg Angola. Internationalisme, oké, maar alleen internationalisme?''
Twee vaststellingen. Eén: een uitdrukking als ,,je kop eraf schreeuwen'' is niet te rijmen met een afstandelijk-ironische kijk. Los is niet alleen maar om te lachen. Daarvoor is Naegels' analyse te hard, daarvoor is zijn cynisme te juist, daarvoor is de realiteit momenteel iets te ernstig. En twee: deze roman bulkt zodanig van de spitante meningen, scherpe observaties en hilarische scènes dat het moeilijk is om niet te blíjven citeren.
Dat maakt van Los een van die heel zeldzame romans die je zonder aarzelen aan iedereen in je vriendenkring en familie kunt aanbevelen.
In Trouw heeft Rob Schouten het boek besproken. In feite gaat het in dit realistische boek om twee liefdes, die voor de vreemdeling en die voor de eigen volkse Vlaming, die op het eerste gezicht slecht vallen te rijmen, maar in de ietwat timide intellectueel die Naegels is, toch samenkomen. Daarmee brengt hij op aardige wijze het dilemma in kaart: hoe kun je het nieuwe begrijpen zonder het oude te verraden.
Oplossingen voor wat ook in Vlaanderen kennelijk dagelijkse kost is geworden, het probleem veilig en waardig te leven, draagt Naegels niet aan, maar hij beschrijft het allemaal ingeleefd en van twee kanten. Sympathiek, dat is geloof ik het woord voor dit boek.
Bron: https://www.scholieren.com/boekversla...
(1)Realistische argumenten: Het boek is iets tussen fictie en non-fictie.
(2)Intentionele argumenten: Het is betrouwbaar want Tom heeft zelf in de regio gewoond en gewerkt als journalist zoals in het boek.
(3) amusementargumenten: Hij maakt van bepaalde dingen een grap.
Wanneer ik een boek moest kiezen om te lezen ,had ik geen flauw idee welk boek ik moest lezen.
Dus heb ik zomaar een boek uit de klas gehaald. Ik ben begonnen met lezen. In het begin vond ik het boek niet zo leuk ik had het idee dat het een langdradig verhaal gaat worden. Maar hoe verder het verhaal ging hoe leuker een aangenamer ik het begon te vinden.
Tom Naegels is de schrijver van het boek en hij is zelf ook de protagonist in het verhaal. Hij is een journalist in Antwerpen en heeft een opa die op het stervende bed ligt. Hij is bijna doof en blind en heeft ook kanker . Hij zou graag euthanasie willen plegen maar in dat tijd in 2002 was het verboden om euthanasie te plegen voor iemand als de opa van Tom. Hij voldeed niet aan de waarde om euthanasie te mogen plegen. Zijn opa was eerst een socialistische mens maar met de tijd heen werd hij steeds een aanhanger van het Vlaams Blok geworden. Hij was van mening dat Antwerpen was opgebouwd door de Antwerpenaren zelf en dat de buitenlanders terug moesten gaan naar hun landen en ook zelf hun landen moesten opbouwen. Mijn idee op dat moment was iets anders.
Als de landen van al die buitenlanders bevrijd worden door soldaten en dictatoriale leiders die door de westerse landen in die landen werden opgezet. Dan zouden de meerderheid van al die buitenlanders naar hun oorspronkelijke landen terug keren.
Tom zijn kleinzoon was van mening dat je de buitenlanders moet kennen en het bekeken vanaf hun standpunt. Dus wou hij in contact komen met de buitenlanders op zijn school kon hij deze contact niet vinden dus is hij het gaan opzoeken in de sportclubs maar hij zelf was niet zo sportief dus was het geen succes.
Maar hij heeft met zijn opa deel genomen aan een inburgeringscursus. Daar heeft hij een goeie band gevonden met buitenlanders en heeft hij zelfs een Pakistaanse vrouw ontmoet waarmee hij later in relatie is gegaan. Maar hun relatie was geen groot succes want de verschillen waren te groot.
Het eerste verschil was het de taal ze konden mekaar niet goed verstaan en met dit bedoel ik de bedoeling van hun taal was niet duidelijk voor elkaar.
En op een dag zijn ze samen de oma van Tom gaan bezoeken en daar heeft de oma van Tom zich vergist met de eerste vrouw van Tom en dit kon Nadia helemaal niet waarderen en dus hebben ze een einde gezet aan hun relatie.
Tom was zelf ook bang om zoals zijn opa te beëindigen. Eerst een socialist maar op het einde een aanhanger van het Vlaams blok.
Bibliografisch adres en biografie
Het boek “Los” is geschreven door Tom Naegels. Het is een roman van 216 pagina’s. Het boek is verschenen tijdens de maand maart in 2005. De uitgeverij van het boek is Meulenhoff-Manteau.
Tom Naegels werd geboren in Antwerpen op 14 oktober 1975. Hij heeft taalkunde gestudeerd aan het universiteit van Antwerpen . Naegels in intussen getrouwd en heeft een zoon en samen wonen zij in Berchem (Antwerpen) dat grenst aan Borgerhout.
Naegels wou met zijn boek ‘Los’ zijn motto overbrengen.
‘Laat los en aanvaard: dat zijn woorden die ik belangrijk vind. Sluit je niet de hele tijd op in wat jij vindt dat moet gebeuren. Als je het eigen groot gelijk loslaat, wordt het leven makkelijker. Hoe losser je je voelt, hoe minder belang je hecht aan uiterlijk vertoon en hoe evidenter het is om je verbonden te voelen met mensen. Het zijn heel dikwijls banale dingen die mensen van elkaar doen vervreemden: hij spreekt niet precies de taal die ik spreek, of hij draagt kleren die ik niet leuk vind of hij gaat niet op dezelfde manier met zijn vrouw om als ik.(bron: interview in knack, 6 april 2005)
Recensies
1)
Tom Naegels is journalist bij een Vlaamse krant, en heeft in dit boek enkele persoonlijke ervaringen verwerkt.
Zijn opa -bompa- is bijna negentig en ligt in het ziekenhuis. Hij heeft besloten dat hij dood wil, maar ook in België kan dat niet zomaar. Het hele proces van de paperassen moet doorgewerkt worden voor euthanasie mogelijk is. Dus eet bompa niet meer.
Tom gaat vaak bij hem op bezoek en ziet de aftakeling aan, waarbij hij zich steeds herinnert hoe strijdlustig zijn opa altijd was. Een van de dingen waar hij over tekeer kon gaan waren de asielzoekers, de buitenlanders die hele wijken van Antwerpen in bezit hebben genomen, ten koste van de Antwerpenaren zelf(1). Wat komen ze hier doen, vindt opa, wij Belgen hebben dit land ook zelf opgebouwd en zo gemaakt dat we er rustig en voorspoedig in kunnen leven. Moeten die buitenlanders daarvan komen profiteren? Laat ze in hun eigen land alles gaan opbouwen, precies zoals wij gedaan hebben! Tom geneert zich voor de mening van zijn opa(2), vooral omdat de man bepaald geen blad voor zijn mond neemt, en luidkeels zijn ideeën verkondigt.
Tom zelf vindt dat hij eerst de buitenlanders moet leren kennen(3), voor hij een oordeel velt. En dat valt niet mee. Hoe moet hij vrienden maken onder de Marokkanen? Dat is net de groep die Antwerpen onveilig maakt. Maar er zaten geen Marokkanen op zijn school, ze wonen niet waar hij woont. Hij probeert het bij sportclubs(3), en jawel, daar zitten buitenlanders, maar die zijn niet zijn type. Tom is trouwens helemaal niet zo sportief, dus dit loopt ook spaak.
Hij probeert een inburgeringscursus, (3)met zijn opa die immers een echte volksmens is, hij kan de buitenlanders de ware Antwerpenaar leren kennen, maar opa bederft de boel, met zijn onverbloemde taal.. Er is één lichtpuntje: Tom ontmoet er de Pakistaanse Nadia, met wie hij een verhouding krijgt. Dat is ook een manier om de asielzoeker te leren kennen immers.
Ook door zijn werk als journalist komt hij in aanraking met buitenlanders, dus langzaam gaat hij zich toch een beeld vormen. En is dat dan zoveel anders dan wat zijn opa vond?
Openhartig boek over de tegenstrijdigheden, waar we allemaal tegenaan lopen. Het is allemaal niet zo zwart-wit. Naegels weet met humor te vertellen over de situaties waarin hij terecht komt, en wel zo neerzet, dat je er herkenning in vindt.
(Bron: https://www.leestafel.info/tom-naegels)
(1)Morele argument: Opa doet een racistische opmerking over de buitenlanders.
(2) Emotionele argumenten: Ik kon het me voorstellen hoe gênant het kon zijn voor Tom als zijn opa een dergelijke uitspraken doet.
(3) Filosofische argumenten. Er zijn voldoende ideeën om de kijk op mens en maatschappij boeiend te maken en aan te tonen.
2)
In “De Tijd” beoordeelt Jeroen Overstijns deze roman.
Voor boeken als 'Los' halen heren met rolkraag op vernissages wel eens de term 'relevant' van stal alsmede hun instemmende bewondering, zelfs zonder het boek gelezen te hebben. 'Los' is dan ook een heel concreet antwoord op de vraag hoe het met onze hedendaagse conditie gesteld is. Al staat achter dat antwoord een nieuw vraagteken. De cover vermeldt wel het label 'roman' maar 'Los' is evenzeer een non-fictieboek(1). Het claimt de werkelijkheid en heeft daar alle recht op, eenvoudigweg omdat Tom Naegels er een uitstekend boek mee gemaakt heeft.[….]
'Los' is een boek waarmee zichtbaar wordt dat het maatschappelijke debat rond de multiculturele samenleving in Vlaanderen de laatste jaren een nieuwe wending heeft genomen. De progressieve demonisering van het Vlaams Belang tegen de achtergrond van het nazisme (banden tussen nazie-ideeën en het zeventigpuntenprogramma, recent nog het vroegere bezoek van Koen Dillen aan Leon Degrelle) was objectief gezien wellicht bijzonder terecht, maar het heeft op geen enkel moment geleid tot een beter begrip van het fenomeen. Het heeft progressief Vlaanderen enkel in staat gesteld zichzelf te feliciteren met zijn eigen progressiviteit. 'Los' staat voor een andere manier om ermee om te gaan. Het zoekt naar begrip voor veel standpunten en verpersoonlijkt vooral politieke motieven tot hun subjectieve emotionele laag. Op een of andere manier klinkt dat als rechtvaardig, al is de nuance er ook de achilleshiel van.
Tom Naegels heeft in ieder geval de credibiliteit om zo een thema vast te pakken. Hij heeft jarenlang gewerkt als regionaal journalist voor Het Laatste Nieuws in Antwerpen ('reportages maken over de zot van de dag', heet het in 'Los'), woont in Borgerhout en kent dus de problemen een beetje(2). Natuurlijk kan je Tom Naegels verwijten dat zijn relativering van goed en fout een impliciete goedkeuring is voor de ideeën van het Vlaams Belang, maar zo kan je elke nuance in het debat fnuiken. Naegels heeft door zijn individualisering van een maatschappelijk thema in heel herkenbare verhalen en door ook zijn eigen gevoel te laten spelen, een uitstekende vorm gevonden om in een heel persoonlijk boek acute maatschappelijke breuklijnen te tonen op een manier dat het je als lezer raakt. Faction is een zelden beoefend genre in deze contreien. Tom Naegels doet het minstens even goed als Chris De Stoop, Frank Westerman en Filip Rogiers (deze laatste trouwens over hetzelfde thema). 'Los' is, nu vooruit dan - de rolkragen hebben gelijk, inderdaad een 'relevant' boek.
Ook in De Standaard is de roman “Los”positief besproken.
De verwachtingen waren hooggespannen voor Tom Naegels' nieuwe roman. Los is meer een 'best of' dan een nieuw boek, maar dan wel een 'best of' die zijn naam waard is. Het is een van die zeldzame romans die je zonder aarzelen aan iedereen in je vriendenkring en familie kunt aanbevelen. DE nieuwe roman van Tom Naegels dook eind 2004 al op in de eindejaarslijstjes van bekende mediamensen: dáár zaten zij nu eens op te wachten. Zijn columns in De Standaard lieten het beste vermoeden: als de auteur in dat genre zo sterk geworden was, dan moest hij in staat zijn om zijn drie vorige boeken (zeer wisselend ontvangen) te doen vergeten.
Naegels heeft geen overbodige risico's genomen: als zijn vierde roman presenteert hij eenvoudigweg het beste uit zijn columns en uit vorig werk, fijn geslepen, nog beter verwoord dan anders en thematisch hechter vervlochten dan je in het begin denkt.
Wie geregeld Naegels' columns leest, zal veel echo's daarvan horen in Los . Wie bovendien Naegels' tweede roman las (maar die groep mensen is niet erg groot), herkent in Toms bompa uit Los meteen het personage Henri Constandt uit Meester Kader Los is een vlekkeloze prestatie, een aaneenschakeling van hoogtepunten. [….]LOS is een fantastisch grappige roman. Voor een deel gaat dit boek zelfs over humor, over hoe ironie ons scheidt van de allochtonen(3). Toch is niet alles in dit
boek ironie. Neem volgende zinnen: ,,Komen [Vlaamse moslims] ooit op straat voor meer werk, beter onderwijs, minder racisme? Betogen ze ooit voor zichzelf? Nooit gezien. Maar als het gaat om solidariteit met de Palestijnen, dán staan ze met honderden hun kop eraf te schreeuwen: 'Bush! Sharon! Assassin!!' Alsof de eerste socialisten nooit betoogd hadden voor de achturendag of betaalde vakantie, maar wél tegen de uitbuiting van spoorwegarbeiders in pakweg Angola. Internationalisme, oké, maar alleen internationalisme?''
Twee vaststellingen. Eén: een uitdrukking als ,,je kop eraf schreeuwen'' is niet te rijmen met een afstandelijk-ironische kijk. Los is niet alleen maar om te lachen. Daarvoor is Naegels' analyse te hard, daarvoor is zijn cynisme te juist, daarvoor is de realiteit momenteel iets te ernstig. En twee: deze roman bulkt zodanig van de spitante meningen, scherpe observaties en hilarische scènes dat het moeilijk is om niet te blíjven citeren.
Dat maakt van Los een van die heel zeldzame romans die je zonder aarzelen aan iedereen in je vriendenkring en familie kunt aanbevelen.
In Trouw heeft Rob Schouten het boek besproken. In feite gaat het in dit realistische boek om twee liefdes, die voor de vreemdeling en die voor de eigen volkse Vlaming, die op het eerste gezicht slecht vallen te rijmen, maar in de ietwat timide intellectueel die Naegels is, toch samenkomen. Daarmee brengt hij op aardige wijze het dilemma in kaart: hoe kun je het nieuwe begrijpen zonder het oude te verraden.
Oplossingen voor wat ook in Vlaanderen kennelijk dagelijkse kost is geworden, het probleem veilig en waardig te leven, draagt Naegels niet aan, maar hij beschrijft het allemaal ingeleefd en van twee kanten. Sympathiek, dat is geloof ik het woord voor dit boek.
Bron: https://www.scholieren.com/boekversla...
(1)Realistische argumenten: Het boek is iets tussen fictie en non-fictie.
(2)Intentionele argumenten: Het is betrouwbaar want Tom heeft zelf in de regio gewoond en gewerkt als journalist zoals in het boek.
(3) amusementargumenten: Hij maakt van bepaalde dingen een grap.
Wanneer ik een boek moest kiezen om te lezen ,had ik geen flauw idee welk boek ik moest lezen.
Dus heb ik zomaar een boek uit de klas gehaald. Ik ben begonnen met lezen. In het begin vond ik het boek niet zo leuk ik had het idee dat het een langdradig verhaal gaat worden. Maar hoe verder het verhaal ging hoe leuker een aangenamer ik het begon te vinden.
Tom Naegels is de schrijver van het boek en hij is zelf ook de protagonist in het verhaal. Hij is een journalist in Antwerpen en heeft een opa die op het stervende bed ligt. Hij is bijna doof en blind en heeft ook kanker . Hij zou graag euthanasie willen plegen maar in dat tijd in 2002 was het verboden om euthanasie te plegen voor iemand als de opa van Tom. Hij voldeed niet aan de waarde om euthanasie te mogen plegen. Zijn opa was eerst een socialistische mens maar met de tijd heen werd hij steeds een aanhanger van het Vlaams Blok geworden. Hij was van mening dat Antwerpen was opgebouwd door de Antwerpenaren zelf en dat de buitenlanders terug moesten gaan naar hun landen en ook zelf hun landen moesten opbouwen. Mijn idee op dat moment was iets anders.
Als de landen van al die buitenlanders bevrijd worden door soldaten en dictatoriale leiders die door de westerse landen in die landen werden opgezet. Dan zouden de meerderheid van al die buitenlanders naar hun oorspronkelijke landen terug keren.
Tom zijn kleinzoon was van mening dat je de buitenlanders moet kennen en het bekeken vanaf hun standpunt. Dus wou hij in contact komen met de buitenlanders op zijn school kon hij deze contact niet vinden dus is hij het gaan opzoeken in de sportclubs maar hij zelf was niet zo sportief dus was het geen succes.
Maar hij heeft met zijn opa deel genomen aan een inburgeringscursus. Daar heeft hij een goeie band gevonden met buitenlanders en heeft hij zelfs een Pakistaanse vrouw ontmoet waarmee hij later in relatie is gegaan. Maar hun relatie was geen groot succes want de verschillen waren te groot.
Het eerste verschil was het de taal ze konden mekaar niet goed verstaan en met dit bedoel ik de bedoeling van hun taal was niet duidelijk voor elkaar.
En op een dag zijn ze samen de oma van Tom gaan bezoeken en daar heeft de oma van Tom zich vergist met de eerste vrouw van Tom en dit kon Nadia helemaal niet waarderen en dus hebben ze een einde gezet aan hun relatie.
Tom was zelf ook bang om zoals zijn opa te beëindigen. Eerst een socialist maar op het einde een aanhanger van het Vlaams blok.
April 1, 2021
Extra half sterretje voor Borgerhout
December 5, 2016
Tom Naegels is journalist in Antwerpen en krijgt de opdracht om voor zijn krant over vreemdelingen en het typische Vlaams racisme te schrijven. Doorheen het boek komt hij met beide partijen in contact en probeert hij zich in beide standpunten in te leven. Zelf is hij absoluut geen racist. Zijn bompa daarentegen wel. Dit komt al snel naar voor en wordt verduidelijkt met volgende quote: "Van racisme naar homofobie en terug, van Israël naar Deurne, van internationale politiek naar zijn ziekenhuisbed - geen man die de wereld zo synthetisch overschouwt als bompa."
Toms bompa is zwaar ziek. Hij verloor vijftien jaar geleden zijn rechternetvlies. Vijf jaar later sprong er een adertje in zijn linkernetvlies. Sindsdien is bompa zo goed als blind. Zijn gehoor gaat er ook op achteruit en daar komt nog eens bij dat hij kanker heeft. Hij eist euthanasie. In hoofdstuk 10 beschrijft Tom Naegels de wet rond euthanasie en wordt er al vlug duidelijk gemaakt dat bompa niet aan de voorwaarden voldoet. Doorheen het boek komt dit onderwerp regelmatig terug naar voren. Voor bompa is dit geen leven meer. Uit wanhoop dienen ze vervalste papieren in maar deze worden natuurlijk geweigerd. Bompa sterft uiteindelijk door uithongering.
Ondertussen wordt er ook nog ingegaan op Toms nieuwe liefde, Nadia. Ze is een mooie, jonge Pakistaanse vrouw die hij leerde kennen tijdens een inburgeringsworkshop. De beschrijving van hun relatie blijft oppervlakkig tot het einde. Dan merkt de lezer dat er veel verschillen zijn tussen Tom en Nadia. Hun relatiebreuk was dan ook onvermijdelijk.
Zoals hierboven al beschreven kwam Tom vaak in contact met de multiculturele verschillen in onze samenleving. Het boek dateert van 2005, maar toch waren de verhalen nog steeds herkenbaar en actueel. Als journalist heeft hij enkele ingangen in de Marokkaanse gemeenschap en maakt daar dan ook gebruik van. Op die manier schept hij een duidelijk beeld tussen enerzijds de allochtonen en anderzijds de reacties van de autochtonen.
‘Los’ is een heel eenvoudig boek. In gewone, vlotte spreektaal met korte hoofdstukken en weinig spanning. Toch slaagde Tom Naegels er wel in de lezer te blijven boeien. Daarnaast is ‘Los’ ook een boek waarmee zichtbaar wordt dat het maatschappelijke debat rond de multiculturele samenleving in Vlaanderen de laatste jaren een nieuwe wending heeft genomen. Ook zoekt het naar begrip voor veel standpunten en verpersoonlijkt vooral politieke motieven tot hun subjectieve emotionele laag.
Kortom, 'Los' is een boek dat enkele belangrijke, actuele, ethische thema's op een eenvoudige en toegankelijke manier aanhaalt. Het kon me zeker bekoren en bleef me boeien. Bovendien was zijn schrijfstijl zeer vlot.
Toms bompa is zwaar ziek. Hij verloor vijftien jaar geleden zijn rechternetvlies. Vijf jaar later sprong er een adertje in zijn linkernetvlies. Sindsdien is bompa zo goed als blind. Zijn gehoor gaat er ook op achteruit en daar komt nog eens bij dat hij kanker heeft. Hij eist euthanasie. In hoofdstuk 10 beschrijft Tom Naegels de wet rond euthanasie en wordt er al vlug duidelijk gemaakt dat bompa niet aan de voorwaarden voldoet. Doorheen het boek komt dit onderwerp regelmatig terug naar voren. Voor bompa is dit geen leven meer. Uit wanhoop dienen ze vervalste papieren in maar deze worden natuurlijk geweigerd. Bompa sterft uiteindelijk door uithongering.
Ondertussen wordt er ook nog ingegaan op Toms nieuwe liefde, Nadia. Ze is een mooie, jonge Pakistaanse vrouw die hij leerde kennen tijdens een inburgeringsworkshop. De beschrijving van hun relatie blijft oppervlakkig tot het einde. Dan merkt de lezer dat er veel verschillen zijn tussen Tom en Nadia. Hun relatiebreuk was dan ook onvermijdelijk.
Zoals hierboven al beschreven kwam Tom vaak in contact met de multiculturele verschillen in onze samenleving. Het boek dateert van 2005, maar toch waren de verhalen nog steeds herkenbaar en actueel. Als journalist heeft hij enkele ingangen in de Marokkaanse gemeenschap en maakt daar dan ook gebruik van. Op die manier schept hij een duidelijk beeld tussen enerzijds de allochtonen en anderzijds de reacties van de autochtonen.
‘Los’ is een heel eenvoudig boek. In gewone, vlotte spreektaal met korte hoofdstukken en weinig spanning. Toch slaagde Tom Naegels er wel in de lezer te blijven boeien. Daarnaast is ‘Los’ ook een boek waarmee zichtbaar wordt dat het maatschappelijke debat rond de multiculturele samenleving in Vlaanderen de laatste jaren een nieuwe wending heeft genomen. Ook zoekt het naar begrip voor veel standpunten en verpersoonlijkt vooral politieke motieven tot hun subjectieve emotionele laag.
Kortom, 'Los' is een boek dat enkele belangrijke, actuele, ethische thema's op een eenvoudige en toegankelijke manier aanhaalt. Het kon me zeker bekoren en bleef me boeien. Bovendien was zijn schrijfstijl zeer vlot.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 28, 2022
Zeer mooi boek dat de sociale problemen euthanasie en racisme/discriminatie/cultuurclash benadert door de ogen van Tom, een journalistje die al langer droomt van schrijver te zijn. Door dit perspectief werkt het verhaal en de vlotte schrijfstijl zeer toegankelijk zoals het de Vlaamse cultuur beaamt. Los daarvan blijft LOS een fantastisch boek dat men later nog steeds kan lezen om een beeld te krijgen van onze maatschappij, waarin het recht om te mogen sterven evenwaardig wordt aan het recht op leven als hoe culturen van elkaar kunnen leren, een van m'n favoriete boeken.
November 17, 2021
Hij komt een aantal keer zo dicht in de buurt van een inzicht dat hem een boel zal doen snappen, en dan glipt het als zand door z'n vingers. Jammer gewoon.
Heel weinig zelfinzicht. En zelfs wanneer hij wél zelfinzicht heeft, reikt hij niet ver genoeg.
Ook de hypocrisie deed me grijs worden. Het neerkijken op een ander terwijl hij zichzelf wijsmaakt dat hij dat niet doet. De onlosmakelijkheid die hij tussen daden en hele bevolkingsgroepen ziet, waarmee hij niet enkel naar Marokkanen kijkt maar zelfs naar waar zijn eigen referentiekader vandaan komt, zonder ook maar een seconde het kader zelf los te laten. Zo zoeken naar antwoorden en verbinding, zonder ook maar een seconde werkelijk te proberen verbinding te maken.
Echt zo jammer, meer kan ik niet zeggen.
Heel weinig zelfinzicht. En zelfs wanneer hij wél zelfinzicht heeft, reikt hij niet ver genoeg.
Ook de hypocrisie deed me grijs worden. Het neerkijken op een ander terwijl hij zichzelf wijsmaakt dat hij dat niet doet. De onlosmakelijkheid die hij tussen daden en hele bevolkingsgroepen ziet, waarmee hij niet enkel naar Marokkanen kijkt maar zelfs naar waar zijn eigen referentiekader vandaan komt, zonder ook maar een seconde het kader zelf los te laten. Zo zoeken naar antwoorden en verbinding, zonder ook maar een seconde werkelijk te proberen verbinding te maken.
Echt zo jammer, meer kan ik niet zeggen.
July 10, 2017
Een persoonlijk verhaal van de journalist Tom Naegels, die een periode in zijn leven beschrijft waar verschillende zaken, die hem persoonlijk raken, samenkomen. Hij scheidt van zijn vrouw en heeft een Pakistaanse vriendin, zijn bompa hongert zichzelf uit, en Borgerhout is erg woelig, wat Naegels confronteert met zijn eigen tegenstrijdige gedachten betreffende racisme.
Het is een heel erg mannelijk perspectief, rationeel en vrij afstandelijk. Politiek ook. Interessant, maar niet echt de stijl die ik graag lees.
Het is een heel erg mannelijk perspectief, rationeel en vrij afstandelijk. Politiek ook. Interessant, maar niet echt de stijl die ik graag lees.
August 31, 2017
De roman heeft enorm veel grappige passages en herkenbare momenten die écht ongemakkelijke zelfreflectie uitlokken. Toch treedt het verhaal snel in herhaling, worden de clichés -al dan niet bewust- opgestapeld en wordt het toch voorspelbaar. De schrijfstijl leunt -wederom al dan niet bewust- iets te veel aan naar journalistiek om het verhaal echt een roman te noemen, waardoor het bij momenten zeer onwennig leest. Ook een iets beter uitgewerkte verhaallijn had het boek zeker wel goedgedaan.
July 28, 2022
Zijn schrijfstijl is niet helemaal mijn ding, maar hij vertelt wel een belangrijk verhaal over hoe racisme overal zit en we allemaal best eerst naar onszelf kijken. (Ik denk dat het een beetje lijkt op Nonkels, maar ik heb dat nog niet gezien, dus ik ben niet helemaal zeker hihi)
March 8, 2023
Tom Naegels beschrijft een episode van enkele maanden tot een jaar in zijn leven. Zijn aftakelende grootvader, zijn journalistiek werk en zijn liefdesperikelen zijn de hoofdthema's. Eerlijk vakmanschap.
December 31, 2021
Heerlijk Vlaams, maatschappijkritisch en actueel. Toch wist ik me niet te motiveren om verder te lezen..
August 7, 2022
Schoon, echt schoon! Bijwijlen grappig, bijwijlen confronterend, een mooie afwisseling tussen sociale en private thema’s. Erg van genoten!
July 23, 2023
Levensecht
January 2, 2025
Halverwege gestopt. Leestijd liever aan andere boeken besteden.
June 14, 2023
Eigenlijk 2,5*. Vlotte, fijne schrijfstijl, maar de inhoud is weinig diepgaand.
Het boek kwam uit in 2005, toch lijken de aangekaarte zaken nog steeds actueel. Vooroordelen en racisme zijn soms diepgeworteld, zelfs bij mensen die zich links (willen) profileren. Tom toont aan vanwaar dat schijnt te komen. Ik kan het soms begrijpen, al lijken het voornamelijk ondoordachte, slappe excuses.
Toch graag gelezen, dit boekje. Boeiende passage uit Toms leven.
Het boek kwam uit in 2005, toch lijken de aangekaarte zaken nog steeds actueel. Vooroordelen en racisme zijn soms diepgeworteld, zelfs bij mensen die zich links (willen) profileren. Tom toont aan vanwaar dat schijnt te komen. Ik kan het soms begrijpen, al lijken het voornamelijk ondoordachte, slappe excuses.
Toch graag gelezen, dit boekje. Boeiende passage uit Toms leven.
November 15, 2018
Een geweldig goed boek over euthanasie, racisme, progressief vs volkse ideeën, ... Het is niet zo heel dik, dus leest gemakkelijk weg.
December 19, 2016
Tom Naegels schrijft in zijn boek "los" over een veelbesproken maatschappelijk probleem, namelijk racisme. zoals het boek zelf zegt: "Los is een indringende roman waarin de tegenstrijdigheden van het moderne leven tegen het licht worden gehouden."
Tom Naegels is journalist bij een Vlaamse krant, en heeft in dit boek enkele persoonlijke ervaringen verwerkt.
Zijn opa is bijna negentig en ligt in het ziekenhuis. Hij heeft besloten dat hij dood wil, maar ook in België kan dat niet zomaar. Het hele proces van de paperassen moet doorgewerkt worden voor euthanasie mogelijk is. Dus eet bompa niet meer.
Tom gaat vaak bij hem op bezoek en ziet de aftakeling aan, waarbij hij zich steeds herinnert hoe strijdlustig zijn opa altijd was. Een van de dingen waar hij over tekeer kon gaan waren de asielzoekers, de buitenlanders die hele wijken van Antwerpen in bezit hebben genomen, ten koste van de Antwerpenaren zelf. Wat komen ze hier doen, vindt opa, wij Belgen hebben dit land ook zelf opgebouwd en zo gemaakt dat we er rustig en voorspoedig in kunnen leven. Moeten die buitenlanders daarvan komen profiteren? Laat ze in hun eigen land alles gaan opbouwen, precies zoals wij gedaan hebben! Tom geneert zich voor de mening van zijn opa, vooral omdat de man bepaald geen blad voor zijn mond neemt, en luidkeels zijn ideeën verkondigt.
Tom zelf vindt dat hij eerst de buitenlanders moet leren kennen, voor hij een oordeel velt. En dat valt niet mee. Hoe moet hij vrienden maken onder de Marokkanen? Dat is net de groep die Antwerpen onveilig maakt. Maar er zaten geen Marokkanen op zijn school, ze wonen niet waar hij woont. Hij probeert het bij sportclubs, en jawel, daar zitten buitenlanders, maar die zijn niet zijn type. Tom is trouwens helemaal niet zo sportief, dus dit loopt ook spaak.
Hij probeert een inburgeringscursus, met zijn opa die immers een echte volksmens is, hij kan de buitenlanders de ware Antwerpenaar leren kennen..maar opa bederft de boel, met zijn onverbloemde taal.. Er is één lichtpuntje: Tom ontmoet er de Pakistaanse Nadia, met wie hij een verhouding krijgt. Dat is ook een manier om de asielzoeker te leren kennen immers.
Ook door zijn werk als journalist komt hij in aanraking met buitenlanders, dus langzaam gaat hij zich toch een beeld vormen.
dit is de tweede keer dat ik "los" lees, de eerste keer dat ik het las is ongeveer 3 jaar geleden. toen vond ik het boek niet heel speciaal, maar na de tweede keer dat ik het las begreep ik het boek meer en kon ik me beter inleven in het boek. ik raad het boek zeker aan. een kleine tip, lees het boek heel aandachtig en als je iets niet goed begrijpt lees het stuk dan zeker opnieuw.
Tom Naegels is journalist bij een Vlaamse krant, en heeft in dit boek enkele persoonlijke ervaringen verwerkt.
Zijn opa is bijna negentig en ligt in het ziekenhuis. Hij heeft besloten dat hij dood wil, maar ook in België kan dat niet zomaar. Het hele proces van de paperassen moet doorgewerkt worden voor euthanasie mogelijk is. Dus eet bompa niet meer.
Tom gaat vaak bij hem op bezoek en ziet de aftakeling aan, waarbij hij zich steeds herinnert hoe strijdlustig zijn opa altijd was. Een van de dingen waar hij over tekeer kon gaan waren de asielzoekers, de buitenlanders die hele wijken van Antwerpen in bezit hebben genomen, ten koste van de Antwerpenaren zelf. Wat komen ze hier doen, vindt opa, wij Belgen hebben dit land ook zelf opgebouwd en zo gemaakt dat we er rustig en voorspoedig in kunnen leven. Moeten die buitenlanders daarvan komen profiteren? Laat ze in hun eigen land alles gaan opbouwen, precies zoals wij gedaan hebben! Tom geneert zich voor de mening van zijn opa, vooral omdat de man bepaald geen blad voor zijn mond neemt, en luidkeels zijn ideeën verkondigt.
Tom zelf vindt dat hij eerst de buitenlanders moet leren kennen, voor hij een oordeel velt. En dat valt niet mee. Hoe moet hij vrienden maken onder de Marokkanen? Dat is net de groep die Antwerpen onveilig maakt. Maar er zaten geen Marokkanen op zijn school, ze wonen niet waar hij woont. Hij probeert het bij sportclubs, en jawel, daar zitten buitenlanders, maar die zijn niet zijn type. Tom is trouwens helemaal niet zo sportief, dus dit loopt ook spaak.
Hij probeert een inburgeringscursus, met zijn opa die immers een echte volksmens is, hij kan de buitenlanders de ware Antwerpenaar leren kennen..maar opa bederft de boel, met zijn onverbloemde taal.. Er is één lichtpuntje: Tom ontmoet er de Pakistaanse Nadia, met wie hij een verhouding krijgt. Dat is ook een manier om de asielzoeker te leren kennen immers.
Ook door zijn werk als journalist komt hij in aanraking met buitenlanders, dus langzaam gaat hij zich toch een beeld vormen.
dit is de tweede keer dat ik "los" lees, de eerste keer dat ik het las is ongeveer 3 jaar geleden. toen vond ik het boek niet heel speciaal, maar na de tweede keer dat ik het las begreep ik het boek meer en kon ik me beter inleven in het boek. ik raad het boek zeker aan. een kleine tip, lees het boek heel aandachtig en als je iets niet goed begrijpt lees het stuk dan zeker opnieuw.
May 10, 2016
De jonge journalist Tom Naegels is hoofdpersonage van zijn eigen roman. Drie verhaallijnen worden door mekaar verweven. Er is de naar de dood verlangende, zieke bompa: van stamboeksocialist is hij verveld tot misnoegde, racistische Antwerpse knorpot. Er is de jongeman Tom die zijn liefde van jaren inruilt voor een nieuwe liefde, een Pakistaanse asielzoekster. Als voor- en achtergrond zijn er de rellen in Borgerhout van 2002. In elk van de drie verhaallijnen lijkt Tom zijn houvast kwijt. Hij weet niet hoe dat moet met de euthanasie van zijn grootvader en al evenmin met zijn tirannieke discours over de maatschappij. Hij vindt de juiste toon niet om om te gaan met de culturele verschillen tussen hem en zijn nieuw lief. En hij krijgt geen vat op de tegenstellingen en spanningen tussen allochtonen en autochtonen in Antwerpen. Fijntjes laat hij het latente en aperte racisme zien bij zijn bompa, bij zijn nieuw lief, bij zijn collega's, bij de Marokkanen en evengoed bij zichzelf. Het is een beeld van een maatschappij die te snel te veel veranderd, waardoor niemand nog kan volgen. Het is een vlotlezend tijdsdocument, met veel humor. Erg fijn om 15 jaar later (voor hen die het toen bewust meegemaakt hebben) te lezen. Maar ook voor jongeren interessant en herkenbaar, denk ik.
August 29, 2011
Erg vlot geschreven en toegankelijke (kleine) roman n.a.v. probleemthema's euthanasie en racisme. Tegelijkertijd ook een beetje een coming-of-age verhaal over een derderangsjournalist die ervan droomt om schrijver te worden. Het geheel werkt en er staan enkele rake observaties in.
Het racisme-thema wordt sterk geënt op Abou Jahjah, die aanvankelijk mede verantwoordelijk gesteld werd voor enkele relletjes in Borgerhout, eerst door de pers, dan ook door de politiek, en vervolgens
ook door het gerecht. Achteraf bleek van die beschuldigingen niets overeind te blijven en vertrok de man gedegouteerd terug naar zijn land van oorsprong. Ik vraag me af wie van de hedendaagse lezers deze centrale figuur nog kent. Het is alleszins interessant om de vergelijking te maken tussen de echte Abou Jahjah en de gelijknamige romanfiguur hier.
De verfilming van Jan Verheyen is een flauw afkookseltje van deze op zich al niet echt diepgaande roman en lijkt soms zelf het Vlaamse racisme wat te vergoelijken. 't Is allemaal maar om mee te lachen, mijnheer?
Het racisme-thema wordt sterk geënt op Abou Jahjah, die aanvankelijk mede verantwoordelijk gesteld werd voor enkele relletjes in Borgerhout, eerst door de pers, dan ook door de politiek, en vervolgens
ook door het gerecht. Achteraf bleek van die beschuldigingen niets overeind te blijven en vertrok de man gedegouteerd terug naar zijn land van oorsprong. Ik vraag me af wie van de hedendaagse lezers deze centrale figuur nog kent. Het is alleszins interessant om de vergelijking te maken tussen de echte Abou Jahjah en de gelijknamige romanfiguur hier.
De verfilming van Jan Verheyen is een flauw afkookseltje van deze op zich al niet echt diepgaande roman en lijkt soms zelf het Vlaamse racisme wat te vergoelijken. 't Is allemaal maar om mee te lachen, mijnheer?
March 1, 2017
Let me start by saying this book is shite. Upon its release it was hyped beyond reason and if you were part of the ones who didn't like it, you were branded a xenophobe and a racist. The story centers around the riots in Antwerpen nearly a decade ago, yet instead of tackling any real topics, the story just meanders around and the reader gets hit with so much politcal correct thoughts, that it's almost nauseauting if you're not a left winged filantropist. As someone who experienced these riots first hand, I can not shake the idea that this book was nothing more than political propagande that got force fed to populace. The only reasons why it still gets a star and not a zero, is because the writing itself and his choice of words are solid, and beacause the story is set in the greatest city of the world, Antwerp.
September 21, 2022
in Los schrijft journalist Tom Naegels over zijn bompa, zijn relatiebreuk en racisme in Borgerhout. Het resultaat zijn haast dagboekfragmenten, beschouwingen over zijn grootvader en diens wens om te sterven, zijn rebound-avontuurtje met een jonge ingeweken Pakistaanse en de vele verschillen tussen hen. Dit alles tegen de achtergrond van de relletjes in Borgerhout en de opkomst van de AEL onder Dyab Abou Jahjah.
Naegels schrijft eerlijk, bijna meer ironisch, en toont heel goed hoe diepgeworteld bepaalde racistische vooroordelen zitten, hoe groen en links je jezelf ook tracht te profileren. Jammer dat hij aan de oppervlakte blijft en deze thema's niet dieper beroert.
Naegels schrijft eerlijk, bijna meer ironisch, en toont heel goed hoe diepgeworteld bepaalde racistische vooroordelen zitten, hoe groen en links je jezelf ook tracht te profileren. Jammer dat hij aan de oppervlakte blijft en deze thema's niet dieper beroert.
August 3, 2011
An old socialist turns into into a sourly disappointed racist man who spends his days complaining about not getting euthanasia. A wellmeaning journalist and a true believer of a better multicultural tomorrow screws up his relationschip with an African woman. Young angry muslims build up a storm in the city center, led by a man who may or may not be a schrewd demagogue. In short, scenes from today's Antwerp, the world's smallest metropolis.
Anyone seen the movie yet?
Anyone seen the movie yet?
April 20, 2015
Goed boek over euthanasie, racisme en het leven in een multiculturele samenleving. Ik vind de schrijfstijl van Tom Naegels top. Vlot, met wat humor. Maar ik snap ook wel waarom je het minder goed zou kunnen vinden, hij werkt vaak met opsommingen waardoor het boek een beetje als een jeugdboek of een chicklit aandoet. Maar ik vind die naïviteit best tof, zeker in contrast met de zware thematiek van het boek.
June 10, 2016
Hoewel de roman in het algemeen wat last heeft van oppervlakkigheid en Naegels veelal in het anekdotische vervalt, kaart hij op een vlotte en humoristische manier maatschappelijke relevante thema's aan. Een zeer toegankelijk boek dat wellicht in de eerste plaats een jonger lezerspubliek aanspreekt.
December 12, 2023
Grote fan van Tom Naegels als historisch verteller (zie Nieuw België) maar als romanschrijver vond ik er niets aan. Zijn personages zijn heel stereotyperend, en constant krijg je het gevoel alsof hij heel hard probeert om niet racistisch te zijn, maar zijn buurtbewoners in Borgerhout hem geen andere keus laten.
November 9, 2008
A bit of a cynical book on actual Belgian topics: immigration, racism, euthanasia. It's an easy and interesting read
Displaying 1 - 30 of 35 reviews