Waarheen is de stalker op weg? Naar een vrouw, een woord, een ding, een dier? Een plek in het landschap, een herinnering, God misschien? In Stalker gaat het over de ondoorzichtigheid van het verlangen, een verlangen dat niet weet wat het wil, over het bezeten proberen benaderen van een nooit te bereiken doel dat verschillende gedaanten aanneemt, zonder dat het ooit langer dan een moment met een van deze metamorfosen samenvalt. Stalker volgt een zoektocht naar zin, die soms vernauwt tot een obsessie. Het is een jacht en een pelgrimstocht door een landschap dat niet luistert naar de wetten van de logica.
‘Het is een smal nest van verbeelding waaruit ik mijn bestaansrecht roof.’ ‘Ik ben het vat van dit verlies.’ ‘Van volta tot volta uit op vervulling.’ Dat laatste geldt dubbel en dik voor deze meer dan beloftevolle debuutbundel. Het jaar is voorbij, zoveel is zeker, maar voor mij de beste bundel van 2018.