Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου

by Μαρία Παναγοπούλου

Την βάπτισαν Μαρία. Όμως το όνομα της καρδιάς της ήταν άλλο: Μάικα.
Μάικα, που στη γλώσσα των Πομάκων σημαίνει «μάνα». Όνομα που η ίδια το επέλεξε, θαρρείς από μια εσωτερική διαίσθηση… χωρίς να γνωρίζει πως λίγα χρόνια μετά, ο ίδιος ο Έρωτας θα της στερούσε το δικαίωμα να φέρει στον κόσμο δικά της παιδιά, αφήνοντάς την με την κοιλιά άδεια, την ψυχή κενή και μ’ ένα κουκλάκι, πιστό αντίγραφο μωρού, από αυτά που κάποιοι άνθρωποι συλλέγουν και ζουν μαζί τους σαν να είναι αληθινά, στην αγκαλιά της...
Ο Νικήτας Ρενιέρης, ένας άνδρας ωραίος, ισχυρός, που μοιάζει να τα έχει όλα, από ένα τραγικό γύρισμα της ειμαρμένης χάνει σε μια στιγμή τα πάντα: τη νεογέννητη κόρη του, τη νόμιμη σύζυγό του, μα και τη γυναίκα που λάτρεψε όσο καμμία....
Οι άνεμοι της μοίρας θα υφάνουν στον ιστό τους το χθες και το σήμερα των ηρώων και θα τους φέρουν μπροστά στην αποκάλυψη ότι ευτυχία και δυστυχία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Ένα μυθιστόρημα τρυφερό και σκληρό, συγκινητικό
και αγωνιώδες, με γοητευτικούς ήρωες που αναζητούν
αλήθειες οι οποίες οδηγούν σε ανατροπές και σε αποκαλύψεις
που πληγώνουν κατάκαρδα και δοκιμάζουν τις αντοχές της ανθρώπινης λογικής.

464 pages, Paperback

First published October 3, 2017

About the author

Η ΜΑΡΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Το πραγματικό της επίθετο είναι Παναγοηλιοπούλου, αλλά σε ηλικία 19 ετών, όταν ξεκίνησε να εργάζεται ως ρεπόρτερ στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, αναγκάστηκε να το περικόψει αφού ήταν γλωσσοδέτης για τους παραγωγούς των εκπομπών. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, σε περιοδικά και εφημερίδες, αλλά και στον χώρο των δημοσίων σχέσεων και της επικοινωνίας. Πρόσφατα ολοκλήρωσε ένα πρόγραμμα Εφαρμοσμένης Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τώρα φοιτά στο πρόγραμμα Θετικής Ψυχολογίας.

Reviews

[Georgia Retetakou · Rating 4 out of 5]

Μια αληθινή ιστορία με συνεχείς εναλλαγές, πολλές ανατροπές δοσμένη με έναν τρόπο που σε κρατάει δέσμιο των εξελίξεων. Που βγάζει πηγαία πολλούς προβληματισμούς σε σύγχρονα, αλλά και σε διαχρονικά Κοινωνικά ζητήματα. Πότε σκληρό, πότε τρυφερό και πότε αμείλικτο έρχεται να παίξει με τις σκέψεις, τα συναισθήματα μας και τα πιστεύω μας για να δώσει μια πιο ουσιώδη μορφή στην εξέλιξη της ιστορίας και στην πορεία που θέλησαν να ακολουθήσουν οι ήρωες της.

Η Μαρία Παναγοπούλου στην πρώτη της αυτή συγγραφική προσπάθεια με εξέπληξε ευχάριστα. Με την ποιότητα του λόγου της και την εξαιρετική τοποθέτηση των γεγονότων στο κείμενο της, δεν αφήνει ούτε για μια στιγμή την πλοκή να ησυχάσει και την αγωνία του αναγνώστη να ηρεμήσει. Βάζει σε συνεχή διλήμματα την σκέψη και αναθεωρεί διαρκώς τα πως και τα γιατί των πράξεων που μοιάζουν να αλλάζουν χρώμα και υφή κάθε φορά που η γνώση για κάτι καινούργιο έρχεται να δώσει την δικιά της απάντηση στα γεγονότα.

Μια γυναίκα αρπάζει το παιδί της, και το παιδί της φίλης της και εξαφανίζεται όταν στο χωριό που διαμένει κάνει την εμφάνιση του, ένας φαινομενικά άγνωστος άντρας. Τότε αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι μιας ιστορίας που μόνο η ίδια η ζωή μπορεί να πλέξει. Ένας γάμος που έχει απο καιρό τελειώσει. Μια εξωσυζυγική σχέση που θα φέρει τον έρωτα μιας ολόκληρης ζωής στην ζωή του πρωταγωνιστή. Μια φαινομενικά τέλεια σχέση αλλά και ένα απωθημένο στην ζωή της πρωταγωνίστριας, που θα την κρατήσει δέσμια μιας ολόκληρης ψυχολογικής πάλης. Και θα ορίσει την πορεία ζωής τόσων ανθρώπων. Αρρωστημένο μυαλό ή μήπως το αποτέλεσμα μιας απεγνωσμένης προσπάθειας βίωσης μιας πραγματικότητας που έχει χαθεί χωρίς επιστροφή για πάντα;

Μέσα απο κάθε κομμάτι της εξέλιξης ξεπετάγεται, ένα καινούργιο στοιχείο. Ένα νέο σημείο που συμπληρώνει σιγά σιγά το παζλ των γεγονότων χαρτογραφώντας παράλληλα το ψυχογράφημα της πορείας του κάθε ήρωα. Για να μας κάνει τελικά να αναρωτηθούμε: Είμαστε πάντα απόλυτοι κυρίαρχοι των πράξεων μας; ή μήπως τα πεπραγμένα μας εξαρτώνται απο κάτι άλλο ακαθόριστα προδιαγεγραμμένο που πλάθει είτε η ψυχολογία μας είτε η αλληλουχία ακούσιων και ανεξερευνητων κινήσεων μέσα στον χρόνο;

Τα συναισθήματα καθώς προχωρά η ιστορία εναλλάσσονται με έναν ιδιότυπο ρυθμό. Καθώς γνωρίζουμε τους ήρωες και εισχωρούμε στα βάθη της ψυχής τους. Στην πορεία της ζωής τους και τα βιώματα τους. Ο θυμός και η οργή των αρχικών μας σκέψεων και αντιδράσεων δίνουν την θέση τους στην κατανόηση και στην συμπόνια. Στην αναγνώριση των βαθύτερων ενστίκτων που οδηγούν τις πράξεις κάποιων ανθρώπων στον λάθος δρόμο και στις άσχημες επιλογές. Γιατί όλα έχουν την εξήγηση τους στα βάθη της καρδιάς και στο άδυτο της Ψυχής.

Φιλία που δοκιμάζεται, έρωτας που επαναπροσδιορίζεται. Μητρότητα που στερείται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Μητρότητα που διεκδικείται με πολύπλοκα μέσα και οδηγεί σε καταστάσεις απόγνωσης. Μυστικά και ψέματα που έρχονται στο Φως για να αλλοιώσουν και να δεσμεύσουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Λάθη που καθορίζουν και εγκλωβίζουν χωρίς επιστροφή τις πράξεις των ηρώων. Αλλά και ετεροχρονισμένες συγνώμες και απεγνωσμένη ανάγκη για συγχώρεση και εξιλέωση για τα καθοριστικά λάθη.

Το ¨Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου " είναι ένα καθαρά Κοινωνικό μυθιστόρημα που σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα με την αληθοφάνεια των γεγονότων, την κινηματογραφική καταγραφή των εξελίξεων αλλά κυρίως με τις πολλές και διαφορετικές μεταπτώσεις των συναισθημάτων που γεννάνε οι εγωιστικές πράξεις των ανθρώπων. Άλλες μπορούμε να τις δικαιολογήσουμε και άλλες όχι. Και είναι αυτό το σημαντικό κομμάτι που γεννάει αυτό το βιβλίο. Την πάλη με το μυαλό, την συνείδηση και το ένστικτο μας να σταυρώσουμε ή να δικαιολογήσουμε τις πράξεις των ηρώων. Γιατί πολλές φορές είναι εύκολο να δώσουμε απαντήσεις σε πράγματα που δεν έχουμε βιώσει. Υπάρχουν πράγματα όμως στην ζωή που το κάθε μυαλό και η κάθε συνείδηση τα βλέπει διαφορετικά. Ειδικά όταν αυτά τα πράγματα τα έχεις βιώσει έχοντας στερηθεί κάποια απο τα υπέρτατα αγαθά. όπως είναι η μητρότητα για μια γυναίκα. Μπαίνεις λοιπόν συνειδητά σε μια διαδικασία αναγνώρισης του λάθους και του σωστού σε έναν δρόμο που έχει προσδιορίσει η ίδια η ζωή και οι πράξεις των ανθρώπων. Θα δικαιολογήσεις και θα απορρίψεις με πάθος μπαίνοντας θέλοντας και μη στο πετσί του βιβλίου. Και τελικά αυτό είναι το μαγικό κλειδί που κρύβει στα χέρια της και στην πένα της η συγγραφέας. Σε απορροφά με τις λέξεις της και σε κρατά μέχρι το τέλος με τα ερωτηματικά της περιμένοντας την δικιά σου κρίση για κάθε πράξη του ήρωα της που γεννήθηκε μέσα απο την ίδια την πραγματικότητα.

https://vivlionerga.blogspot.gr/2018/...

[Elisso]

Το βιβλίο της Μαρίας Παναγοπούλου «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου» έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Όταν ξεκινάς να το διαβάζεις κολλάς κυριολεκτικά στον ιστό της αφήγησης και δεν το αφήνεις από τα χέρια σου μέχρι να γυρίσεις και την τελευταία σελίδα. Και αν δεν είναι αυτό επιτυχία ενός συγγραφέα τότε ποιο είναι;

Μπορεί να τη βάφτισαν Μαρία αλλά το όνομα που διάλεξε εκείνη, το όνομα της καρδιάς της, ήταν το Μάικα που στη γλώσσα των Πομάκων σημαίνει «Μάνα». Θαρρείς και το ήξερε ότι αυτό το όνομα κάποτε θα σήμαινε τόσα πολλά… Ο Θεός έρωτας τη χτύπησε με τα βέλη του αλλά ήταν φαρμακερά και της στέρησαν το δικαίωμα να ζήσει την απόλυτη ευτυχία μιας γυναίκας. Να φέρει στον κόσμο δικά της παιδιά. Την άφησε πίσω του με μια άδεια κοιλιά, με μια κενή ψυχή και με ένα κουκλάκι, πιστό αντίγραφο μωρού σαν αυτά που συλλέγουν κάποιοι άνθρωποι σαν να είναι αληθινά, στην αγκαλιά της…
Ο Νικήτας Ρενιέρης είναι ένας ωραίος άνδρας, ισχυρός και μοιάζει να τα έχει όλα. Η μοίρα όμως θα του παίξει ένα πολύ άσχημο παιχνίδι. Σε ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα θα χάσει όχι μόνο τη νόμιμη σύζυγο του και την νεογέννητη κόρη του αλλά και τη γυναίκα της καρδιάς του που την αγάπησε όσο καμιά άλλη…

Το «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου» αποτελεί ένα βιβλίο που βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία. Από εκείνες που πλάθει η ζωή με τέτοιο τρόπο που μας αφήνει έκπληκτους όταν τύχει να τις ακούσουμε. Μια ιστορία που μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό να αναρωτιόμαστε «Μα γίνονται αυτά τα πράγματα;». Κι όμως γίνονται όσο παράλογα κι αν μας φαίνονται. Η Μαρία Παναγοπούλου γράφοντας το πρώτο της βιβλίο δίνει στο αναγνωστικό κοινό μια πολύ δυνατή ιστορία αγάπης, μυστηρίου, αγωνίας και πολλών ανατροπών που μας κάνουν έρμαιο της και πιάνουμε τον εαυτό μας να παλεύουμε κι εμείς μαζί με τους ήρωες για να ξεσκεπάσουμε τα μυστικά τους. Μυστικά καλά κρυμμένα, μεταμφιεσμένα κάτω από ψεύτικα χαμόγελα και την καθημερινή ζωή που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Ένα μικρό λάθος, μια τυχαία συνάντηση και όλα μοιάζουν έτοιμα να καταρρεύσουν. Ένα παρελθόν και ένα παρόν που πλέκονται μαζί στα δίχτυα της αφήγησης της συγγραφέως και μας φωνάζουν ότι τελικά η ευτυχία και η δυστυχία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Η συγγραφέας έπλασε μια ηρωίδα, τη Μάικα, που όσο θα την αγαπήσει το αναγνωστικό κοινό άλλο τόσο θα τη μισήσει. Μια αντιηρωίδα θα λέγαμε που η ανάγκη της να νιώσει την υπέρτατη ευτυχία που χαρίζει ένα παιδί στην αγκαλιά σου θα τη φέρει στα πρόθυρα της παραφροσύνης σκορπίζοντας γύρω της συντρίμμια και καταρρακωμένους ανθρώπους. Η γραφή του βιβλίου μπορεί να είναι γλαφυρή αλλά αναβλύζει τόσο έντονα τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών της που δεν θα μας αφήσει ασυγκίνητους. Θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά τελικά δεν θα έφτανε αυτός ο χαρακτηρισμός για να αποδώσει στο μέγιστο το νόημα του βιβλίου. Είναι ένα βιβλίο με κοινωνικές προεκτάσεις που βουτάει με εξαιρετική αμεσότητα στη ψυχολογία των ηρώων του για να φέρει στην επιφάνεια τους πραγματικούς τους εαυτούς. Να τους οδηγήσει στην κάθαρση μέσα από την εξομολόγηση των πράξεων τους που τους έφεραν στο σημείο του παραλογισμού και της απρόσκοπτης απερισκεψίας. Ένα βιβλίο που μιλάει για την ανθρώπινη φύση, εκείνη που σε κάνει να μοιάζεις με αρπακτικό, έτοιμο να ξεσκίσεις τον οποιοδήποτε θέλει να σου στερήσει την ηρεμία σου, την ευτυχία σου, τη ζωή σου την ίδια.

Μια ιστορία που θα μας κάνει να ανακαλύψουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Τον εαυτό μας που θα τον δούμε στα μάτια του συντρόφου μας, του παιδιού μας, του φίλου μας. Και να ξέρετε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας… Και τα μάτια δεν ψεύδονται ποτέ…

[Eva Maraki · Rating 5 out of 5]

"ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ"

Πώς νιώθει κανείς όταν τελειώνει ένα μυθιστόρημα ,το οποίο από τη μια μεριά δεν το άφηνε από τα χέρια του μένοντας άυπνος&από την άλλη από την ώρα που έφτασε στην τελευταία του σελίδα νιώθει "μόνος",συγκλονισμένος&προβληματισμένος;Αγαπημένοι μου βιβλιόφιλοι,αυτό που σας προανέφερα το βίωσα στο πετσί μου όταν άφησα το βιβλίο "είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου"στην άκρη και έμεινα αποσβολωμένη να το κοιτάζω.Κατά καιρούς είχα την τύχη να πέσουν στα χέρια μου αρκετά καλά μυθιστορήματα.Αυτό,όμως,συγκαταλέγεται για μένα στα καλύτερα όλων των ετών.Χωρίς καμία υπερβολή...ναι αυτό ήταν..μυθιστόρημα που με παρέσυρε σα χιονοστιβάδα.
Ας σας προϊδεάσω λίγο για την πλοκή του.Δε θα σας καταθέσω πολλά γιατί και να ήθελα να το κάψω οι εξελίξεις εδώ είναι καταιγιστικές που θα θέλω ώρες να σας τις παραθέσω.Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία ,η οποία διαπραγματεύεται ένα πολύ ευαίσθητο θέμα γροθιά στο στομάχι.Μαρία,ή αλλιως Μάικα στη γλώσσα των Πομάκων.Μια γυναίκα που βίωσε τον όλεθρο εξαιτίας του άντρα που αγάπησε.Της στέρησε το δικαίωμα της μητρότητας και την άφησε με κοιλιά&ψυχή κενή και μ'ένα κουκλάκι πιστό αντίγραφο μωρού .Αυτή είναι η κεντρική ηρωίδα.Παράλληλα,συμπορεύονται μαζί της η Λιάνα,η πιστή αδερφή της καρδιάς της,η Μαριάνθη,η σύζυγος του Νικήτα ,του άντρα που ήρθε για να γιατρέψει τη λαβωμένη της ψυχή και η Άννα,μια γυναίκα που βρέθηκε τυχαία στο διάβα της και κάτι τη συνδέει βαθύ με τη Μάικα.Κοντά σ αυτες τις ηρωίδες σκιαγραφούνται τρεις προσωπικότητες αντρών,ο Νίκος ,που ειλικρινά τον μίσησα,ο Νικήτας που μου προξένησε ανάμεικτα συναισθήματα και ο Αντώνης Βαγενάς που ειλικρινά τον θαύμασα για την ακεραιότητα και την ηθική του.
Το κεντρικό θέμα του βιβλίου αλλά και το συνεπακόλουθό του(δε θέλω να σας το εκμηστηρευτώ γιατί θα σας χαλάσω τη μαγεία) είναι γροθιά στο στομάχι.Είναι ζητήματα ηθικής τάξης που σε κάποιους οι πράξεις των ηρώων είναι καταδικαστέες ενώ σε άλλους ,όπως εγώ, είναι απόρροια λαβωμένων ψυχών.Οι άνθρωποι όταν δοκιμάζονται ανελέητα με θέματα ορφάνιας ή υγείας χάνουν την υπομονή τους.Νιώθουν αδικημένοι,μόνοι,απελπισμένοι.Η αγάπη είναι γιατρικό.Αν όμως αυτή τους δώσει ακόμα μια σπρωξιά να πέσουν στο γκρεμό τι κάνουν;Θολώνουν.Κάνουν λάθη.Δε πρέπει να κρίνουμε με ελαφριά καρδιά τέτοιες ψυχές που χαρακώθηκαν.Θέλει ψυχή όμως βαθιά για να συγχωρέσει τα κρίματα τους,γιατί κάποια σφάλματα ειδικά όταν αυτά έχουν να κάνουν με αθώα παιδάκια δε συγχωρούνται εύκολα.
Τη Μάικα θα τη χαρακτήριζα με μια λέξη αντιηρωίδα.Πολύπλευρη με προσωπικότητα πολυδιάστατη που διαπράττει πολλά εγκλήματα.Εγκληματα που δε τα χωρά η λογική γιατί εχουν να κάνουν με παιδιά και μ ανθρώπους ψυχικά ασθενείς..Όμως ,έχασε τα πάντα.Τη γη κάτω από τα πόδια της.Πόνεσε,πληγώθηκε.Θύμα του έρωτα,αλλά και θύτης γιατί λάβωσε αθώους ανθρώπους.Πώς να τη κρίνει κανείς;Σίγουρα ο Θεός και οι τύψεις της θα την καταδικασουν στο δικαστήριο των ενοχών της.Με μια κατακρεουργημένη ψυχή &μ ενα κορμί ακρωτηριασμένο,σίγουρα εγώ δε θα τη δικάσω.
Έκλαψα πολλές φορές στην ανάγνωση του βιβλίου.Θύμωσα με κάποιους ήρωες,σκιάχτηκα από πράξεις άλλων ,συμπόνεσα .Πολλές φορές προσπάθησα να εντρυφήσω στην ψυχοσύνθεση τους για να τους κατανοήσω.Κάποιες φορές ναι το κατόρθωσα.Άλλες μου ήταν αδύνατο.Η επιτυχία όμως της συγγραφέως έγκειται στο γεγονός ότι σε κάθε πράξη,σε κάθε κυνική σκέψη των ηρώων προβληματίστηκα.Σκέψεις δαιδαλώδεις γεννήθηκαν στο νου μου και τα συναισθήματα "χόρευαν"μέσα μου στη μελωδία της καρδιάς.
Τώρα στα τεχνικά σημεία της δραματουργίας.Δε θα σας κουράσω πολύ φοβούμενη μήπως το αδικήσω.Είναι ένα μυθιστόρημα που κινείται σε κινηματογραφικούς ρυθμούς,άνετα θα μπορούσε να γυριστεί ταινια,με πλοκή καθηλωτική.Βιβλίο σωστός δυναμίτης.Ακόμα,η γραφή ρέει αβίαστα σα νερό και είναι παραστατικότατη και γλαφυρή.Χωρίς υπερβολές για να εκβιάσει το συναίσθημα.Άλλωστε αυτό δε χρειάζεται.Οι ήρωες της Παναγοπούλου "μιλούν"στην καρδιά του αναγνώστη από μόνοι τους .Σφιχτοδεμένη ,καθηλωτική δράση,ήρωες ηθογραφημένοι πλήρως και γραφή άρτια τα μυστικά της επιτυχίας ενός καλού μυθιστορήματος.Όταν αυτό είναι και αληθινή ιστορία με πληθώρα κοινωνικών μηνυμάτων και σκέψεων τότε η επιτυχία του είναι σίγουρη.Θα αγαπηθεί και από τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.
Κλείνοντας,μια σκέψη μου γεννήθηκε.Αν αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα της συγγραφέως τότε τι θα "πάθουμε"στα επόμενα;Η Μ.Παναγοπούλου ήρθε για να μείνει στο συγγραφικό πάνθεο.Απλά και λαικά"το χει".Χίλια μπράβο.Εμενα με κέρδισε.Αναμένω τα καλύτερα από την πένα της

[Καλλιοπη Κουγιώνη- Γιακουμή · Rating 5 out of 5]

Άποψη από τους "βιβλίων ορίζοντες", για το βιβλίο:

"Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου"
Συγγραφέας Μαρία Παναγοπούλου
Εκδόσεις Ωκεανός

Γράφει η Καλλιόπη Γιακουμή

Το "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου", είναι ένα βιβλίο που σε κερδίζει εύκολα από τις πρώτες του σελίδες.
Οι ήρωες του, ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, πρωτότυποι και αυθεντικοί, ζητούν την κατανόηση μας και οδηγούν την πένα της Μαρίας Παναγοπούλου, καθώς εκείνη ξεδιπλώνει την πλοκή της ιστορίας, αρμονικά και περίτεχνα.
Το "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου", είναι ένα εξαιρετικό πάντρεμα μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Με μια γραφή απλή και γλαφυρή, ανάλαφρη μα και δυνατή, η Μαρία Παναγοπούλου επιβεβαιώνει, πως η συγγραφή, δεν είναι τοποθέτηση λέξεων για δημιουργία εντυπώσεων. Η συγγραφή είναι εικόνα, είναι πράξη, είναι συναίσθημα. Ο "σωστός" συγγραφέας, δεν λέει απλά μια ιστορία, αλλά τη "δείχνει" στον αναγνώστη του και η Μαρία Παναγοπούλου, κερδίζει τον θαυμασμό μας, γι’ αυτήν την πρώτη συγγραφική της απόπειρα. Με το ταλέντο της, μας παρασύρει καθηλώνοντας μας, σε μια νοητή κινηματογραφική αίθουσα,
σ’ ένα έργο διαδραστικό, όπου ως θεατές πια, συμπληρώνουμε την εικόνα, γεμίζουμε τα κενά, μπορούμε να φανταζόμαστε και συνάμα προσπαθούμε να μαντέψουμε. Σ’ ένα έργο ερωτικό, μυστηριώδες, ανατρεπτικό. Σ’ ένα έργο, που μας προκαλεί ν’ ανακαλύψουμε ένοχα μυστικά και να ταράξουμε ισορροπίες. Σ’ ένα έργο, που το δικαίωμα συμμετοχής, σου δίνει ισχύ κι έτσι κρατά το ενδιαφέρον σου αμείωτο μέχρι το τέλος.
Το "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου", είναι ένα έργο "οδηγός", για τον θεατή που αναζητά τη λύτρωση μέσα από την προσωπική του κάθαρση. Ένα βιβλίο "καθρέφτης", για τον αναγνώστη που είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει επιτέλους τις αλήθειες του και να κοιταχτεί στα μάτια με τον πραγματικό του εαυτό.

http://www.vivlionorizontes.gr/2018/0...

[Τόνια Κυριφίδη · Rating 5 out of 5]

Λοιπόν! Πριν λίγες μέρες ολοκλήρωσα το βιβλίο της αγαπημένης Μαρία Παναγοπούλου Παναγοηλιοπούλου, με τίτλο «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου».
Μαρία μου, επέτρεψε μου σε αυτό το σημείο να εκφράσω μία προσωπική παρατήρηση.
Σ’ αυτό το πρώτο σου βιβλίο, που η πλοκή και οι συνεχόμενες ανατροπές του, με καθήλωσαν μέχρι και την τελευταία του σελίδα, θα έδινα έναν άλλο τίτλο, που θεωρώ ότι του ταιριάζει γάντι, γιατί συνάδει εξ’ολοκλήρου με το ψυχολογικό προφίλ της ηρωίδας. Θα το ονόμαζα λοιπόν «Η Σκοτεινή πλευρά της ψυχής»... 😉 και αυτό, γιατί πιστεύω ότι ηρωίδα σου είναι δύο αντικρουόμενες προσωπικότητες. Η μια πλευρά της, παραπέμπει τον αναγνώστη σε μία μάνα που για το παιδί της θυσιάζει την προσωπική της ευτυχία και η άλλη της πλευρά, αυτή η «σκοτεινή» ή καλύτερα η «θεοσκότεινη», παραπέμπει τον αναγνώστη σε μια αδίστακτη γυναίκα, η οποία είναι ικανή για τα πάντα, προκειμένου να φέρει σε πέρας το σατανικό της σχέδιο...
Για την ιστορία δεν θα πω τίποτα, γιατί όποιος αποφασίσει να διαβάσει αυτό το βιβλίο, (το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα), θα πρέπει να βουτήξει ολομόναχος στα άδυτα αυτής της απίστευτης ιστορίας και να καταδυθεί μέχρι την άβυσσο που κατακλίζει τις ψυχές όλων των ηρώων του βιβλίου.
Αυτό που έχω να πω όμως είναι πως, αν και δεν ξέρω πού σταματούν τα πραγματικά γεγονότα και πού ξεκινάει η μυθοπλασία, η εξαιρετική πένα της δημιουργού, οι περιγραφές και τα ψυχογραφήματα των συντελεστών της ιστορίας, δημιουργούν μία κινηματογραφική ατμόσφαιρα που απορροφά όλη την προσοχή μας, από την πρώτη κιόλας σελίδα έως και την τελευταία του βιβλίου.
Μαρία μου, ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ για αυτήν την τόσο καλά δεμένη περιπέτεια που μου προσέφερες, καθώς και για τα έντονα συναισθήματα που με έκανες να νιώσω καθ´όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης αυτού του εξαιρετικού βιβλίου.
Στους αναγνώστες έχω να πω, πως το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα συγκεκριμένο είδος πεζογραφίας. Μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα ψυχολογικό θρίλερ, με πολλά στοιχεία αστυνομικής δράσης και έντονες κοινωνικές προεκτάσεις, μα και διάχυτες ερωτικές περιγραφές. Όλα αυτά τα στοιχεία, συνθ��τουν ένα πολύπλευρο μυθιστόρημα, που βασίζεται όμως σε αληθινά γεγονότα και είναι σε θέση να καθηλώσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη!!!🌺🌺🌺
ΥΓ: Το δε εξώφυλλο, με την μαυρόασπρη φωτογραφία της αξέχαστης Άβα Γκάρντνερ, προσδίδει στο βιβλίο ακόμα ένα θετικό στοιχείο!!!👏👏👏

[Lena Papanikolaou · Rating 5 out of 5]

Η πρώτη συγγραφική προσπάθεια της συγγραφέως αποτέλεσε μια αναπάντεχη έκπληξη για μένα. Καταιγιστική πλοκή, άμεση γραφή και πολυδιάστατοι χαρακτήρες συνθέτουν ένα έξοχο ανάγνωσμα.Μια τυχαία συνάντηση που εξελίσσεται σε ένα καταστροφικό έρωτα....

Επιβλητικό και εθιστικό γραμμένο με τόση αληθοφάνεια που ''χάνεσαι'' στην κυριολεξία μέσα στις ζωές των ηρώων.Ένα άρτιο ψυχογράφημα γεμάτο σκοτεινά μυστικά που δε τα βάζει ο ανθρώπινος νους!Βυθίζεσαι μέσα στις σελίδες του χάνεις την αίσθηση του χρόνου και όσο προχωράς ζεις τις αποτρόπαιες πράξεις που πηγάζουν μέσα από τον απόλυτο παραλογισμό!Αναφωνείς από τις ραγδαίες εξελίξεις .Ήρωες που ψάχνουν την ευτυχία παγιδεύονται μέσα σε λάθη τραγικά . Οι μάσκες πέφτουν!Δεν υπάρχει γυρισμός!Γίνονται αμείλικτοι!Έρχεσαι αντιμέτωπος με απάνθρωπους εκβιασμούς, βλέπεις αδερφικές φιλίες να καταρρέουν. Οι προδοσίες βρίσκουν χώρο να ευδοκιμήσουν και να καταστρέψουν τις ζωές τους. Οι εκπλήξεις δεν έχουν τελειωμό! Έρχονται νέα στοιχεία μπροστά σου με σοκαριστικές εξελίξεις.Δέος και αγανάκτηση είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα που θα βιώσεις ! Βρίσκεσαι πλέον αντιμέτωπος με την παράνοια ....Αυτή κρατά τα σκήπτρα.Μίσος ,οργή.φθόνος!Ζεις στο έπακρο τις ψυχολογικές μεταπτώσεις μέσα από τα προμελετημένα σχέδια και τις ετεροχρονισμένες εξομολογήσεις. Οι λυτρωτικές συγγνώμες έρχονται στο φως όταν πλέον όλα είναι αργά και η πορεία του κάθε ήρωα έχει προκαθοριστεί..Ένα κοινωνικό έργο γεμάτο μηνύματα που προβληματίζει και δίνει τροφή για πολλές σκέψεις. Βάζοντας τον εαυτό μου στη θέση των ηρώων κάποιες καταστάσεις μπόρεσα εν μέρει να τις δικαιολογήσω αλλά κάποιες στάθηκε πραγματικά αδύνατο!

Ένα βιβλίο που με κέρδισε από την πρώτη του σελίδα και με κράτησε δέσμια του μέχρι και την τελευταία

Το μυστήριο, η αγωνία , η αναζήτηση της αλήθειας και οι ανεξέλεγκτες ανατροπές είναι σίγουρο ότι θα σας καθηλώσουν!!


https://lovebooksloveread.blogspot.co...

[Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου · Rating 5 out of 5]

Διαβάζοντας και μόνο το οπισθόφυλλο ξέρεις ότι θα βυθιστείς σε μία ιστορία μοναδική, συγκλονιστική, ανατρεπτική και τραγική. Το σημαντικότερο, όμως, προσωπικά για μένα ήταν η ένδειξη στο εξώφυλλο κάτω δεξιά «Αληθινή Ιστορία». Γιατί πραγματικά, όταν το είδα και αφού είχα τελειώσει την ιστορία, το μούδιασμα που ένοιωθα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης έγινε ακόμα πιο έντονο.
Η ιστορία από μόνη της είναι συγκλονιστική. Είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν θέλω να πω πολλά για τους ήρωες γιατί θα αποκαλύψω στοιχεία της ιστορίας και πραγματικά αξίζει να την ζήσετε και να την νοιώσετε χωρίς να ξέρετε το παραμικρό. Μόνο τότε θα νοιώσετε τον πόνο της Μάικα, την αγωνία του Νικήτα, την τραγωδία της Μαριάνθης, το δίλλημα και την ψυχική πίεση της Λιάνας, την οργή του Αντώνη, αλλά πάνω από όλα να νοιώσετε αγάπη, τρυφερότητα, συμπόνια για ένα μικρό κοριτσάκι. Και όλα αυτά θα έρθουν στο φως μέσα από μία τυχαία συνάντηση του Νικήτα και της μικρής Αέλιας.
Αναλυτικά ...
http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/...

[Kontogianni Litsa · Rating 5 out of 5]

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ Λίτσα Κοντογιάννη
Αν και πρόκειται για το πρώτο συγγραφικό πόνημα της κυρίας Παναγοπούλου, το αποτέλεσμα πραγματικά μας εκπλήσσει ευχάριστα.
Από την αρχή κιόλας μας ιντριγκάρει ο τίτλος του βιβλίου, που βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία, σε πραγματικά γεγονότα, και τα πρόσωπα είναι πραγματικά, υπαρκτά. Η δε περιγραφή τους είναι τόσο λεπτομερή που το βιβλίο μπορεί να χαρακτηριστεί κάλλιστα, πέρα από ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, και ως ψυχογράφημα.
Είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στη Μάνη, στο Σούνιο, στο Πήλιο, στη Χαλκιδική, στη Κομοτηνή, εν ολίγοις σε πολλά μέρη της Ελλάδας.
Στην ιστορία αυτή παντρεύονται δεξιοτεχνικά η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία, εναλλάσσονται με γοργό ρυθμό πολλά συναισθήματα όπως τρυφερότητα, θυμός, αγωνία, κατανόηση, μίσος, φθόνος και εγείρει κοινωνικά ζητήματα αλλά ταυτόχρονα δίνει άφθονη τροφή για προβληματισμό.
Μυστικά και ψέματα αποκαλύπτονται και διαρρηγνύονται οι σχέσεις των ηρώων μεταξύ τους. Τίποτα δεν μένει ίδιο. Έρωτας και φιλία δοκιμάζονται και μπαίνουν πλέον σε νέες βάσεις, και είναι πραγματικά απορίας άξιο πως μπορεί να αλλάξει η καλοστρωμένη ζωή κάποιου από τη μια στιγμή στην άλλη. Τελικά τίποτα δεν πρέπει να το θεωρούμε δεδομένο.
Μια αφήγηση που πραγματικά καθηλώνει από τις πρώτες κιόλας σελίδες και δημιουργεί στον αναγνώστη την ανάγκη να το διαβάσει απνευστί. Είναι δε, πολύ καλά δεμένη, δεν κάνει κοιλιά πουθενά, ούτε υπάρχουν άσκοπες επαναλήψεις, και το σπουδαιότερο, δεν κουράζει.
Δεν απουσιάζουν τα στοιχεία της ασταμάτητης πλοκής και των συνεχών ανατροπών. Στο τέλος όλα μπαίνουν στη θέση τους και επέρχεται η πολυπόθητη λύτρωση για τους ήρωες της ιστορίας.
Τελικά είναι όντως μεγάλη ευλογία να βλέπουμε τον εαυτό μας στα μάτια του συντρόφου μας, και όχι να παλεύουμε να του επιβάλουμε μια πλασματική πραγματικότητα ότι αφορά εμάς σε μια προσπάθεια να του κρύβουμε πράγματα.

[Ευαγγελία · Rating 4 out of 5]

Στην κυριολεξία ρουφάς κάθε του σελίδα και δεν το αφήνεις από τα χέρια του αν δεν τελειώσει. Από τα λίγα βιβλία που δεν προσπέρασα σχεδόν καμία σελίδα γιατί ήταν βαρετή. Δυναμικοί χαρακτήρες, ολοκληρωμένοι, αλλά, αν δεν ήξερα ότι ήταν αληθινή ιστορία, θα τους έλεγα κάπως παρατραβηγμένους και σε κάποια σημεία εκτός πραγματικότητας. Σε μια μυθοπλασία βέβαια δεν θα έδινα καμία σημασία σ' αυτό.
Αξίζει να το διαβάσετε.

[Λίτσα Σαλαχώρα · Rating 5 out of 5]

Όπως λέει και στο οπισθόφυλλο είναι ένα μυθιστόρημα τρυφερό και σκληρό με τους ήρωες να αναζητούν αλήθειες οι οποίες οδηγούν σε ανατροπές και δοκιμάζουν τις αντοχές της ανθρώπινης λογικής.
Μου άρεσε παρά πολύ ο τρόπος που γίνεται η αφήγηση από το παρελθόν στο παρόν.

[ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ · Rating 4 out of 5]

4,5 γιατί δεν μου αρέσουν τα μεταφυσικά στοιχεία. Ίσα που αναφέρεται κάτι στο τέλος, δεν είναι όλο το στορυ, απλά έχει τελικά στηριχθεί πάνω του.