What do you think?
Rate this book
Περνώντας τους λύκους για σκυλιά
Ο Φρανκ αποφυλακίζεται μετά από πέντε χρόνια που πέρασε στη φυλακή για μια ληστεία που έκανε με τον αδερφό του τον Φαμπιάν. Φιλοξενείται από την Τζέσικα, σύντροφο του Φαμπιάν, και τους γονείς της. Ο πατέρας παραποιεί κλεμμένα αυτοκίνητα, η μάνα απασχολείται περιστασιακά ως καθαρίστρια σ’ ένα γηροκομείο. Η Τζέσικα έχει μια μικρή κόρη, τη Ραχήλ, που δεν τρώει σχεδόν τίποτα και δεν μιλάει. Τι να έχει δει άραγε ή ακούσει η μικρή ζώντας σ’ αυτή την ολέθρια οικογένεια όπου βασιλεύουν το μίσος, το ψέμα κι η συμφορά;
Σε μια απομονωμένη αγροικία που λιώνει από τον καύσωνα, στις παρυφές ενός ανησυχητικού δάσους, τα πάθη θα οξυνθούν. Η απουσία του Φαμπιάν παρατείνεται κι ο Φρανκ βρίσκεται στριμωγμένος ανάμεσα στην επικίνδυνη γοητεία της Τζέσικα και τις ραδιουργίες των δύο γέρων, σαν ξεμοναχιασμένο ζώο περικυκλωμένο από πεινασμένους λύκους…
Σε μια απομονωμένη αγροικία που λιώνει από τον καύσωνα, στις παρυφές ενός ανησυχητικού δάσους, τα πάθη θα οξυνθούν. Η απουσία του Φαμπιάν παρατείνεται κι ο Φρανκ βρίσκεται στριμωγμένος ανάμεσα στην επικίνδυνη γοητεία της Τζέσικα και τις ραδιουργίες των δύο γέρων, σαν ξεμοναχιασμένο ζώο περικυκλωμένο από πεινασμένους λύκους…
320 pages, Paperback
First published January 11, 2017
21 people are currently reading
250 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 38 reviews
March 24, 2024
ANIME ATTRAVERSO L’INFERNO
I cani del titolo di questo romanzo non sono animali domestici, non sono adatti alla pet therapy, non sono il migliore amico dell’uomo, neppure compagno.
Sono bestie randagie, anche se vivono in branco, bestie selvagge che non rispettano le regole del mucchio, sono animali infidi, aggressivi, pericolosi.
Poi, arrivano i lupi.
O meglio, sono i cani che si rivelano lupi: più feroci dei randagi, assaltano e non conoscono guinzagli.
Franck ha circa venticinque anni, dei quali cinque passati in carcere per una rapina compiuta insieme al fratello Fabien, quattro anni più grande. È stato zitto, non ha parlato, durante gli interrogatori ha incassato le botte in silenzio, ma non ha tradito il fratello, gli ha risparmiato arresto e detenzione.
Quando esce, si aspetta di trovarlo, sorridente riconoscente, e generoso col bottino della rapina.
Invece, quando Franck varca il cancello della prigione, Fabien non c’è, e non c’è neppure qualcun altro che lo aspetta.
Dopo un po’, però, arriva Jessica, la donna di Fabien.
Jessica, bionda, giovane, e mortalmente attraente, anche lei con un nome più inglese che francese a rimarcare che Le Corre si muove in un mondo che più che noir è “polar”, e Jean-Pierre Melville è il suo mentore cinematografico (regista mai rimpianto abbastanza).
Jessica gli dice che Fabien è in Spagna per un affare e starà via qualche settimana.
Porta Franck a casa sua, dove c’è sua figlia Rachel, una bambina taciturna e smarrita, e la coppia di genitori di Jessica, Roland e Maryse, che sembrano più vecchi della loro età probabilmente perché sono alcolizzati e fumatori così incalliti da far impallidire i turchi, o forse perché sono rapaci che sanno solo depredare ma non cacciare.
C’è anche un cane, un grosso mastino scorbutico e minaccioso, che appare e scompare nei momenti più imprevedibili, e sembra avere un piano da perseguire.
Anche questa volta (mi riferisco al romanzo precedente, Dopo la guerra) siamo a Bordeaux e dintorni, con l’oceano Atlantico davanti, l’estuario della Garonna, e, non lontano, i Pirenei.
Franck ci metterà del tempo a capire che è caduto in una tana di serpi che frequentano crotali. Le serpi sono vipere e lo stanno aspettando…
A me pare che Le Corre abbia una notevole abilità nel creare atmosfera, situazioni, e soprattutto, personaggi: sembra non avventurarsi in approfondimenti psicologici, ma i suoi caratteri sono sfaccettati e vivi come palpitassero davanti a noi.
È un girone infernale di cui non si ha esperienza, che mette i brividi, ma nel quale ci conduce per mano rendendo anche i momenti più sanguinari credibili e verosimili.
I cani del titolo di questo romanzo non sono animali domestici, non sono adatti alla pet therapy, non sono il migliore amico dell’uomo, neppure compagno.
Sono bestie randagie, anche se vivono in branco, bestie selvagge che non rispettano le regole del mucchio, sono animali infidi, aggressivi, pericolosi.
Poi, arrivano i lupi.
O meglio, sono i cani che si rivelano lupi: più feroci dei randagi, assaltano e non conoscono guinzagli.
Franck ha circa venticinque anni, dei quali cinque passati in carcere per una rapina compiuta insieme al fratello Fabien, quattro anni più grande. È stato zitto, non ha parlato, durante gli interrogatori ha incassato le botte in silenzio, ma non ha tradito il fratello, gli ha risparmiato arresto e detenzione.
Quando esce, si aspetta di trovarlo, sorridente riconoscente, e generoso col bottino della rapina.
Invece, quando Franck varca il cancello della prigione, Fabien non c’è, e non c’è neppure qualcun altro che lo aspetta.
Dopo un po’, però, arriva Jessica, la donna di Fabien.
Jessica, bionda, giovane, e mortalmente attraente, anche lei con un nome più inglese che francese a rimarcare che Le Corre si muove in un mondo che più che noir è “polar”, e Jean-Pierre Melville è il suo mentore cinematografico (regista mai rimpianto abbastanza).
Jessica gli dice che Fabien è in Spagna per un affare e starà via qualche settimana.
Porta Franck a casa sua, dove c’è sua figlia Rachel, una bambina taciturna e smarrita, e la coppia di genitori di Jessica, Roland e Maryse, che sembrano più vecchi della loro età probabilmente perché sono alcolizzati e fumatori così incalliti da far impallidire i turchi, o forse perché sono rapaci che sanno solo depredare ma non cacciare.
C’è anche un cane, un grosso mastino scorbutico e minaccioso, che appare e scompare nei momenti più imprevedibili, e sembra avere un piano da perseguire.
Anche questa volta (mi riferisco al romanzo precedente, Dopo la guerra) siamo a Bordeaux e dintorni, con l’oceano Atlantico davanti, l’estuario della Garonna, e, non lontano, i Pirenei.
Franck ci metterà del tempo a capire che è caduto in una tana di serpi che frequentano crotali. Le serpi sono vipere e lo stanno aspettando…
A me pare che Le Corre abbia una notevole abilità nel creare atmosfera, situazioni, e soprattutto, personaggi: sembra non avventurarsi in approfondimenti psicologici, ma i suoi caratteri sono sfaccettati e vivi come palpitassero davanti a noi.
È un girone infernale di cui non si ha esperienza, che mette i brividi, ma nel quale ci conduce per mano rendendo anche i momenti più sanguinari credibili e verosimili.
August 15, 2019
Un noir feroce, che non ammette interruzioni. Franck esce di galera, ma la libertà tanto desiderata non è come l’aveva immaginata. Una casa ai margini di un bosco, una famiglia ambigua, una giovane donna seducente, una bambina di 8 anni già adulta. Franck è risucchiato suo malgrado in un concatenarsi di fatti e in un crescendo di violenza da cui sembra non esserci via d’uscita.
Un ritmo lento che avvolge come le spire di un serpente, una trama perfetta che avanza implacabile verso una conclusione inattesa.
Un ritmo lento che avvolge come le spire di un serpente, una trama perfetta che avanza implacabile verso una conclusione inattesa.
September 16, 2019
Πρώτη ανάγνωση του Ερβέ Λε Κορ, ενός ακόμη Γάλλου νουαρίστα που πολύ τον συνδέουν με το νεοπολάρ. Εδώ όμως ο Λε Κορ περισσότερο δίνει μια σκληρή και βρώμικη νουάρ ιστορία που αφήνει μια υπόγευση πίκρας.
Το βιβλίο λέει την ιστορία του Φρανκ που μόλις βγήκε από την φυλακή και πρόκειται να μείνει για μερικές μέρες με τον αδερφό του, μόνο και μόνο για να μάθει από την κοπέλα του πως έχει πάει σε ταξίδι. Για να τον περιμένουν, λοιπόν, θα μείνει στην εξοχή με εκείνη, τους γονείς της και την μικρή της κόρη, η οποία δεν μιλάει πολύ, και το αντιπαθητικό τους σκυλί. Όπως θα περίμενε κανείς τα πράγματα δεν αργούν να πάνε κατά διαόλου, σε μια ιστορία με κλεμμένα ναρκωτικά, ενώ σύντομα ο ήρωας νιώθει σαν ανυπεράσπιστο ζώο κυκλωμένο από λύκους.
Παρότι η ιστορία δεν ξεφεύγει κατά πολύ από τα όρια για να καταλήξει σε κάτι φιλόδοξο (σαν τα βιβλία του Φερέυ ή του Γκρανζέ, ένα πράμα), σίγουρα θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή ενός εξαιρετικού κινηματογραφικού θρίλερ. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι και η πλοκή σκληρή, αξιοποιώντας στο έπακρο την γαλλική ύπαιθρο και την υπερβολική ζέστη του καλοκαιριού σε σημείο που να νιώθεις ο ίδιος να πνίγεσαι. Αν υπάρχει κάτι αρνητικό να μετρήσεις στο βιβλίο είναι πως αργεί πολύ να μπει στο ζουμί και πως με πενήντα λιγότερες σελίδες θα ήταν πιο σφιχτό σα σύνολο. Από την στιγμή όμως που έχουν χτιστεί τα θεμέλια και ξεκινά η δράση τότε το βιβλίο γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον και αγωνιώδες, τόσο ώστε να δυσκολεύεσαι να το αφήσεις κάτω. Και το τελικό αποτέλεσμα αποζημιώνει.
Το "Περνώντας τους Λύκους για Σκυλιά" αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα νουάρ αφηγήματος που ακόμη και αν μένει μακριά από συνωμοσίες και ψυχοπαθείς δολοφόνους μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον μέσα από ένα λυτό περιβάλλον και μια καλοδουλεμένη ιστορία.
Το βιβλίο λέει την ιστορία του Φρανκ που μόλις βγήκε από την φυλακή και πρόκειται να μείνει για μερικές μέρες με τον αδερφό του, μόνο και μόνο για να μάθει από την κοπέλα του πως έχει πάει σε ταξίδι. Για να τον περιμένουν, λοιπόν, θα μείνει στην εξοχή με εκείνη, τους γονείς της και την μικρή της κόρη, η οποία δεν μιλάει πολύ, και το αντιπαθητικό τους σκυλί. Όπως θα περίμενε κανείς τα πράγματα δεν αργούν να πάνε κατά διαόλου, σε μια ιστορία με κλεμμένα ναρκωτικά, ενώ σύντομα ο ήρωας νιώθει σαν ανυπεράσπιστο ζώο κυκλωμένο από λύκους.
Παρότι η ιστορία δεν ξεφεύγει κατά πολύ από τα όρια για να καταλήξει σε κάτι φιλόδοξο (σαν τα βιβλία του Φερέυ ή του Γκρανζέ, ένα πράμα), σίγουρα θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή ενός εξαιρετικού κινηματογραφικού θρίλερ. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι και η πλοκή σκληρή, αξιοποιώντας στο έπακρο την γαλλική ύπαιθρο και την υπερβολική ζέστη του καλοκαιριού σε σημείο που να νιώθεις ο ίδιος να πνίγεσαι. Αν υπάρχει κάτι αρνητικό να μετρήσεις στο βιβλίο είναι πως αργεί πολύ να μπει στο ζουμί και πως με πενήντα λιγότερες σελίδες θα ήταν πιο σφιχτό σα σύνολο. Από την στιγμή όμως που έχουν χτιστεί τα θεμέλια και ξεκινά η δράση τότε το βιβλίο γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον και αγωνιώδες, τόσο ώστε να δυσκολεύεσαι να το αφήσεις κάτω. Και το τελικό αποτέλεσμα αποζημιώνει.
Το "Περνώντας τους Λύκους για Σκυλιά" αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα νουάρ αφηγήματος που ακόμη και αν μένει μακριά από συνωμοσίες και ψυχοπαθείς δολοφόνους μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον μέσα από ένα λυτό περιβάλλον και μια καλοδουλεμένη ιστορία.
February 5, 2017
Il est dangereux de prendre des loups pour des chiens, tout comme de prendre des vessies pour des lanternes… Ou de prendre des remorqueurs pour des gondoles, comme le chantait Maurane.
Franck va en faire l’amère expérience, lui qui pensais retrouver son frangin à sa sortie de prison, le voici obligé d’attendre son retour en compagnie de la nouvelle copine de son frère et des parents de celle-ci.
Entre nous, un séjour dans une congrégation de moines bénédictins serait plus sympathique que de se retrouver à table avec ces deux vieux dont on ne sait trop ce qu’ils pensent, cachés derrière leurs regards torves et Jessica, la meuf de son frère, chaude comme une baraque à frites, que dis-je, c’est pas une chatte, mais un volcan en feu et qui aime que les hommes la prenne tel un pompier au prise avec un grand incendie.
Si le pitch de départ ressemble à une resucée (Jessica, calme-toi) réchauffée, la suite l’est moins. Je ne dirai rien de plus pour vous garder vierge de tout savoir.
Le point fort, ce sont les personnages, tout en aigreur, tout en secrets, tout en mystères, tout en noirceur, tout en magouilles…
Entre Jessica (qui a chaud partout) et son caractère bipolaire gémeaux qui passe de Jessica-qui-rit à Jessica-qui-grogne-et-frappe en moins de temps qu’il ne lui en faut pour ôter son string et les vieux dont la mère est mauvaise comme une teigne et dont le père est louche, le pauvre Franck fait figure d’agneau parmi toute cette meute.
Le départ du roman est assez lent, tout se met en place, tout le monde s’observe, tels des chiens de faïence, et s’ils étaient vraiment des chiens, on pourrait dire qu’il se renifleraient le trou du cul en attendant de voir.
C’est rempli de non-dits, de mystères, d’absences, de secrets, et on s’embourbe dedans, la violence est larvée, latente, suintant par tous les pores, le tout étant toujours sur le fil du rasoir, tendu comme la corde d’un string, ou du jeans de notre Franck qui ne peut s’empêcher d’avoir des afflux de sang bien placé en voyant la Jessica déhancher son petit cul.
Les descriptions de l’environnement sont criantes de réalisme, on sent la moiteur, la chaleur, le soleil implacable qui darde ses rayons dans cet espèce de OK Corral où Wyatt Earp brille par son absence.
La tension est toujours à son comble, on ne sait pas ce qu’il va se passer, on découvre, on frémit, on tremble pour la petite Rachel, cette gamine qui ne balance pas 20 lignes de dialogues mais à laquelle on s’attache instantanément.
Sa mère, Jessica, on aimerait lui balancer une masse de 20 tonnes sur la gueule tant elle est exaspérante avec ses sautes d’humeur et son caractère qui ne sait jamais de quel côté il va osciller.
Et cette attente que l’auteur sait si bien décrire, sait si bien nous faire vivre, ralentissant les gestes comme si la chaleur qui règne dans cette arène plaquait tout le monde au sol.
Pourtant, malgré tout ça, j’ai mis du temps à entrer dans le roman, à m’y immerger totalement, surnageant que je faisais au-dessus de toute ce foutoir, de ce terroir qui fleurait bon les magouilles et compagnie, avec ces gens que l’on n’aimerait pas fréquenter ou croiser au coin d’un bois, même à midi.
Oui, je suis passée à côté de quelques chose, sans doute, j’ai loupé la main qui aurait dû me happer directement et ce n’est qu’après la moitié du livre que je me suis laissée vraiment aller dedans.
Un roman noir sordide, violent, traitre, composés de gens à qui il ne faut pas tourner le dos car tout compte fait, qui peut dire où sont vraiment les chiens et les loups dans tout ce petit monde de la truande ?
Franck va en faire l’amère expérience, lui qui pensais retrouver son frangin à sa sortie de prison, le voici obligé d’attendre son retour en compagnie de la nouvelle copine de son frère et des parents de celle-ci.
Entre nous, un séjour dans une congrégation de moines bénédictins serait plus sympathique que de se retrouver à table avec ces deux vieux dont on ne sait trop ce qu’ils pensent, cachés derrière leurs regards torves et Jessica, la meuf de son frère, chaude comme une baraque à frites, que dis-je, c’est pas une chatte, mais un volcan en feu et qui aime que les hommes la prenne tel un pompier au prise avec un grand incendie.
Si le pitch de départ ressemble à une resucée (Jessica, calme-toi) réchauffée, la suite l’est moins. Je ne dirai rien de plus pour vous garder vierge de tout savoir.
Le point fort, ce sont les personnages, tout en aigreur, tout en secrets, tout en mystères, tout en noirceur, tout en magouilles…
Entre Jessica (qui a chaud partout) et son caractère bipolaire gémeaux qui passe de Jessica-qui-rit à Jessica-qui-grogne-et-frappe en moins de temps qu’il ne lui en faut pour ôter son string et les vieux dont la mère est mauvaise comme une teigne et dont le père est louche, le pauvre Franck fait figure d’agneau parmi toute cette meute.
Le départ du roman est assez lent, tout se met en place, tout le monde s’observe, tels des chiens de faïence, et s’ils étaient vraiment des chiens, on pourrait dire qu’il se renifleraient le trou du cul en attendant de voir.
C’est rempli de non-dits, de mystères, d’absences, de secrets, et on s’embourbe dedans, la violence est larvée, latente, suintant par tous les pores, le tout étant toujours sur le fil du rasoir, tendu comme la corde d’un string, ou du jeans de notre Franck qui ne peut s’empêcher d’avoir des afflux de sang bien placé en voyant la Jessica déhancher son petit cul.
Les descriptions de l’environnement sont criantes de réalisme, on sent la moiteur, la chaleur, le soleil implacable qui darde ses rayons dans cet espèce de OK Corral où Wyatt Earp brille par son absence.
La tension est toujours à son comble, on ne sait pas ce qu’il va se passer, on découvre, on frémit, on tremble pour la petite Rachel, cette gamine qui ne balance pas 20 lignes de dialogues mais à laquelle on s’attache instantanément.
Sa mère, Jessica, on aimerait lui balancer une masse de 20 tonnes sur la gueule tant elle est exaspérante avec ses sautes d’humeur et son caractère qui ne sait jamais de quel côté il va osciller.
Et cette attente que l’auteur sait si bien décrire, sait si bien nous faire vivre, ralentissant les gestes comme si la chaleur qui règne dans cette arène plaquait tout le monde au sol.
Pourtant, malgré tout ça, j’ai mis du temps à entrer dans le roman, à m’y immerger totalement, surnageant que je faisais au-dessus de toute ce foutoir, de ce terroir qui fleurait bon les magouilles et compagnie, avec ces gens que l’on n’aimerait pas fréquenter ou croiser au coin d’un bois, même à midi.
Oui, je suis passée à côté de quelques chose, sans doute, j’ai loupé la main qui aurait dû me happer directement et ce n’est qu’après la moitié du livre que je me suis laissée vraiment aller dedans.
Un roman noir sordide, violent, traitre, composés de gens à qui il ne faut pas tourner le dos car tout compte fait, qui peut dire où sont vraiment les chiens et les loups dans tout ce petit monde de la truande ?
April 12, 2023
Reseña en Instagram: https://www.instagram.com/p/Cq8dl7EuepT/
Este libro está en mi librero desde hace cinco años. Así que ya era tiempo de leerlo, sobre todo porque sólo son 300 páginas, y se veía interesante. Pero esas 300 páginas parecían 1.000, se me hizo eterno.
📚
Y es que no pasa absolutamente nada en las primeras 100 páginas de esta novela. Nada. No hay conflicto, no hay enganche, nada. Me quedé esperando, solamente por mi absurda manía de no abandonar los libros.
📚
Después de las primeras 100 páginas viene el conflicto, y el motor de la novela. Algo que tendría que haber estado al principio, si no, pierde al lector, como me perdió a mí. Y es un conflicto bueno, que te lleva hacia adelante, pero como está tan alejado del inicio, no se hace tan interesante de leer.
📚
Destaco que está muy bien escrito, y quizá sea una de las razones por las que no lo abandoné. Pero eso no es suficiente. La buena escritura debe ser acompañada sí o sí con buen ritmo. Te lo venden como un thriller, y está lejos de ser eso. Lo que más me gustó fue la escena final. Un final que si hubiese estado potenciado por páginas anteriores, sería recordable. Pero el final es olvidable como la misma novela.
Este libro está en mi librero desde hace cinco años. Así que ya era tiempo de leerlo, sobre todo porque sólo son 300 páginas, y se veía interesante. Pero esas 300 páginas parecían 1.000, se me hizo eterno.
📚
Y es que no pasa absolutamente nada en las primeras 100 páginas de esta novela. Nada. No hay conflicto, no hay enganche, nada. Me quedé esperando, solamente por mi absurda manía de no abandonar los libros.
📚
Después de las primeras 100 páginas viene el conflicto, y el motor de la novela. Algo que tendría que haber estado al principio, si no, pierde al lector, como me perdió a mí. Y es un conflicto bueno, que te lleva hacia adelante, pero como está tan alejado del inicio, no se hace tan interesante de leer.
📚
Destaco que está muy bien escrito, y quizá sea una de las razones por las que no lo abandoné. Pero eso no es suficiente. La buena escritura debe ser acompañada sí o sí con buen ritmo. Te lo venden como un thriller, y está lejos de ser eso. Lo que más me gustó fue la escena final. Un final que si hubiese estado potenciado por páginas anteriores, sería recordable. Pero el final es olvidable como la misma novela.
July 8, 2018
Sinceramente, al terminar el último capítulo pensé que el libro estaba incompleto... No entiendo cómo el autor ha dejado el final así. Quizá yo me he perdido algo importante o quizá no supe entenderlo, pero esto no es un final abierto... esto yo lo calificaría de "historia incompleta"
Creo que he empezado la crítica por el final... y es que prácticamente es lo único que no me ha dejado indiferente. El libro tiene algún punto positivo como su atmósfera asfixiante y el clima alrededor de los personajes que está muy conseguido.
Referente a lo negativo, el ritmo de la historia. Es como una montaña rusa, nunca acaba de arrancar del todo o, mejor dicho, cuando crees que arranca la historia se vuelva a estancar y vuelves al punto de partida.
En fin, un libro que simplemente me ha entretenido pero no me ha aportado nada más. No lo volvería a leer y no lo recomendaría ya que no le he encontrado nada especial. Lectura de usar y tirar. Poco más.
Creo que he empezado la crítica por el final... y es que prácticamente es lo único que no me ha dejado indiferente. El libro tiene algún punto positivo como su atmósfera asfixiante y el clima alrededor de los personajes que está muy conseguido.
Referente a lo negativo, el ritmo de la historia. Es como una montaña rusa, nunca acaba de arrancar del todo o, mejor dicho, cuando crees que arranca la historia se vuelva a estancar y vuelves al punto de partida.
En fin, un libro que simplemente me ha entretenido pero no me ha aportado nada más. No lo volvería a leer y no lo recomendaría ya que no le he encontrado nada especial. Lectura de usar y tirar. Poco más.
June 3, 2023
Un très bon thriller. Le male gaze m'a un peu gâché la lecture, dommage.
September 4, 2018
Novela con una atmósfera de western altamente tensa, este noir rural ambientado en Landas de Gascuña, sur de Francia, dispone de belleza a pesar de la hostilidad del entorno, de unos personajes desconcertantes, y de los bajos instintos que pululan por toda la novela de Hervé Le Corre. Un libro que evolucionará entre el sol ardiente del verano, la humedad pegajosa en el cuerpo, y el veneno de las serpientes.
Franck ha pasado cinco años en la cárcel por no delatar al cómplice con el que perpetró un atraco, su hermano Fabien. Jessica, la novia de Fabien, lo recogerá a la salida de la prisión y le dará cobijo en la casa que comparte con sus padres, su hija, un perro negro y grande como salido del infierno, y también con Fabien que se encuentra en España cerrando un negocio. Allí Franck se encontrará una familia extraña, hostil. Franck, que no quiere más entornos opresivos como los de la cárcel sino vivir en una ciudad, ver personas, respirar la libertad, se debe a su hermano Fabien y esperará su regreso entre una familia que habita en un lugar en medio de la nada.
https://www.abrirunlibro.com/2018/09/...
Franck ha pasado cinco años en la cárcel por no delatar al cómplice con el que perpetró un atraco, su hermano Fabien. Jessica, la novia de Fabien, lo recogerá a la salida de la prisión y le dará cobijo en la casa que comparte con sus padres, su hija, un perro negro y grande como salido del infierno, y también con Fabien que se encuentra en España cerrando un negocio. Allí Franck se encontrará una familia extraña, hostil. Franck, que no quiere más entornos opresivos como los de la cárcel sino vivir en una ciudad, ver personas, respirar la libertad, se debe a su hermano Fabien y esperará su regreso entre una familia que habita en un lugar en medio de la nada.
https://www.abrirunlibro.com/2018/09/...
February 4, 2017
Un bon roman noir à la française dans un style soigné tout en restant vraisemblable pour le contexte social évoqué, comme une étude de mœurs façon Zola du 21e siècle, avec son lot de sexe, drogues, trahisons
En même temps, un regard sans concession mais humain, sur des êtres qui n'ont pas choisi leurs destins, l'ont subi sans trop savoir comment ne pas se noyer dans les turpitudes de cette 'chienne' de vie qui marginalise et vous entraine vers le bas fond de l'âme humaine.
Certains s'en sortiront peut-être, d'autres réservent des surprises au lecteur
Et puis il y a Rachel, une enfant autour de qui le monde tourne, qui sert de lanterne ou de bouée de sauvetage au principal personnage Franck à peine sorti de prison
Cette histoire se lit d'une traite pour qui aime le roman réaliste noir
On notera en bémol l'absence total des "représentants de la loi" malgré les violences, et les disparitions suspectes ...
En même temps, un regard sans concession mais humain, sur des êtres qui n'ont pas choisi leurs destins, l'ont subi sans trop savoir comment ne pas se noyer dans les turpitudes de cette 'chienne' de vie qui marginalise et vous entraine vers le bas fond de l'âme humaine.
Certains s'en sortiront peut-être, d'autres réservent des surprises au lecteur
Et puis il y a Rachel, une enfant autour de qui le monde tourne, qui sert de lanterne ou de bouée de sauvetage au principal personnage Franck à peine sorti de prison
Cette histoire se lit d'une traite pour qui aime le roman réaliste noir
On notera en bémol l'absence total des "représentants de la loi" malgré les violences, et les disparitions suspectes ...
February 1, 2025
Very disappointing. This is a work of literary fiction and frankly I wish it weren't. There is far too much description and way too many metaphors. I wish it were simply a crime novel about a guy released from prison who gets involved with his missing brother's coked up, crazy girlfriend and her ties with hoodlums out for revenge. That story line might have made for an intriguing French film noir with a tough guy who falls for a deceitful and deadly femme fatale. Instead, the plot meanders for nearly 300 pages and concludes with a confusing tale of who killed whom, followed by a disappointingly abrupt ending.
August 17, 2024
Un diamant noir, un éclat de ténèbres.
Quel style, quelle construction, quel étouffement délicieux !
Le Corre parle de misère sociale sur fond d’ultraviolence, crée des personnages complexes au possible et nous hypnotise pour nous faire plonger dans un nid de vipères. Le tout dans un climat moite et écrasant, un peu pourri mais tellement enivrant.
Crade et exquis, je suis absolument conquis.
Je recommande si chaudement !
Quel style, quelle construction, quel étouffement délicieux !
Le Corre parle de misère sociale sur fond d’ultraviolence, crée des personnages complexes au possible et nous hypnotise pour nous faire plonger dans un nid de vipères. Le tout dans un climat moite et écrasant, un peu pourri mais tellement enivrant.
Crade et exquis, je suis absolument conquis.
Je recommande si chaudement !
June 11, 2021
Πολύ καλό, ατμοσφαιρικό νουάρ! Νιώθεις ότι πνίγεσαι από τη ζέστη και την καταθλιπτική ατμόσφαιρα. Ίσως με λιγότερες σελίδες να μιλούσαμε για ένα διαμάντι!
January 13, 2025
Un bon petit polar, easy reading.
May 25, 2022
Όταν ο Φρανκ αποφυλακίζεται, η Τζέσικα, η κοπέλα του αδερφού του, Φαμπιάν, τον οδηγεί σε ένα αγρόκτημα, όπου μένει με την κόρη της και τους γονείς της. Ο Φρανκ κι ο αδερφός του έχουν ληστέψει μια τράπεζα αλλά έχει συλληφθεί μόνο ο πρώτος.
Ο Φαμπιάν λείπει στην Ισπανία, για να επενδύσει τα κλοπιμαία όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται η Τζέσικα. Στον Φρανκ δε δίνει κανείς περαιτέρω εξηγήσεις ή σχετικές λεπτομέρειες.
Στο αγρόκτημα οι γονείς της κοπέλας ζουν επιδιδόμενοι σε παράνομες δραστηριότητες.
Η μικρή Ραχήλ αν και φειδωλή στις λέξεις, ωστόσο καταφέρνει να συνάψει μια στενή σχέση με τον Φράνκ.
Η Τζέσικα, ένα άτομο με αρκετά προβλήματα να ταλαιπωρούν τον ψυχισμό της και άκρως χειριστικη, παρόλαυτα θα σαγηνέψει τον Φράνκ - που ... θα αργήσει να αντιληφθεί τι συμβαίνει...
Πρόκειται για ένα νουάρ μυθιστόρημα, που περιγράφει τη γαλλική κοινωνία με απατεώνες Γάλλους, αθιγγανους, Σέρβους. Σε αυτή την περιθωριοποιημένη κοινοτητα, που είναι υπαρκτή εδώ και αρκετά χρόνια τώρα, τοποθετεί ο συγγραφέας την υπόθεση, αποφεύγοντας να προβεί στον κοινωνικό σχολιασμό της.
Ο Le corre ανασυνθέτει με τρόπο γλαφυρό αυτό το σκοτεινό υπόβαθρο της αφήγησης του.
Οι χαρακτήρες του εμπνέουν τη συμπάθεια και το μίσος ταυτόχρονα.
Ένα μυθιστόρημα γεμάτο μυστήριο, σκοτάδι και περιγραφές που κόβουν την ανάσα του αναγνώστη και τον καθηλώνουν!
Ο Φαμπιάν λείπει στην Ισπανία, για να επενδύσει τα κλοπιμαία όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται η Τζέσικα. Στον Φρανκ δε δίνει κανείς περαιτέρω εξηγήσεις ή σχετικές λεπτομέρειες.
Στο αγρόκτημα οι γονείς της κοπέλας ζουν επιδιδόμενοι σε παράνομες δραστηριότητες.
Η μικρή Ραχήλ αν και φειδωλή στις λέξεις, ωστόσο καταφέρνει να συνάψει μια στενή σχέση με τον Φράνκ.
Η Τζέσικα, ένα άτομο με αρκετά προβλήματα να ταλαιπωρούν τον ψυχισμό της και άκρως χειριστικη, παρόλαυτα θα σαγηνέψει τον Φράνκ - που ... θα αργήσει να αντιληφθεί τι συμβαίνει...
Πρόκειται για ένα νουάρ μυθιστόρημα, που περιγράφει τη γαλλική κοινωνία με απατεώνες Γάλλους, αθιγγανους, Σέρβους. Σε αυτή την περιθωριοποιημένη κοινοτητα, που είναι υπαρκτή εδώ και αρκετά χρόνια τώρα, τοποθετεί ο συγγραφέας την υπόθεση, αποφεύγοντας να προβεί στον κοινωνικό σχολιασμό της.
Ο Le corre ανασυνθέτει με τρόπο γλαφυρό αυτό το σκοτεινό υπόβαθρο της αφήγησης του.
Οι χαρακτήρες του εμπνέουν τη συμπάθεια και το μίσος ταυτόχρονα.
Ένα μυθιστόρημα γεμάτο μυστήριο, σκοτάδι και περιγραφές που κόβουν την ανάσα του αναγνώστη και τον καθηλώνουν!
December 30, 2024
This is a much more nasty, at times hard-boiled noir than one would associate with French writers. I hoped for another dose of the sort of gallic noir written by Pascal Garnier, Jean-Patrick Manchette, Frederic Dard and others. Their writing is terse, dark, humorous, but full of menace, taking place in ordinary often domestic settings and featuring life's misfits. There are twists, often a big one at the end, and they are in the ilk of Georges Simenon, just refined.
This is unfortunately not that. After serving five years in prison for carrying his older brother Fabien’s drugs, 26-year-old Frenchman Franck quickly finds himself in compromising situations with Fabien’s girlfriend, Jessica, and her drug-dealing family. Its more of a modern day American style noir thriller, something I appreciate much less. Its subject, the mistreatment of children, is one that leans itself less to the inclusion of humour. There is an intensity to the story that certainly holds the attention, though as a whole it is nothing special, and quite easily forgotten I fear.
This is unfortunately not that. After serving five years in prison for carrying his older brother Fabien’s drugs, 26-year-old Frenchman Franck quickly finds himself in compromising situations with Fabien’s girlfriend, Jessica, and her drug-dealing family. Its more of a modern day American style noir thriller, something I appreciate much less. Its subject, the mistreatment of children, is one that leans itself less to the inclusion of humour. There is an intensity to the story that certainly holds the attention, though as a whole it is nothing special, and quite easily forgotten I fear.
February 8, 2025
That was wild
February 18, 2017
Excellent, magistral, un véritable coup de poing que j'ai dévoré en trois après midi. C'est finement écrit, détaillé, sans tomber dans l'analyse chirurgicale du décor. Les personnages sont poignants, chacun dans leurs styles. Le suspens est génialement mené, je ne me serai pas douté de cette fin. Vraiment je conseil pour peu que l'on aime le genre poisseux et violent.
March 21, 2025
When Franck got caught after a robbery he did with his brother Fabien 5 years ago, he decided to keep his mouth shut about Fabien's involvement and spend the years he is sentenced to in prison. So here we are - on the day he is released. Except that Fabien is not there to meet him - instead Fabien's girlfriend Jessica is there with a wild tale about a work-related trip to Spain. Franck does not have much of a choice so decides to go with her while trying to connect with his brother. The family home they end up in houses also Jessica's parents and daughter and Franck becomes a part of that family - on the side of it but always there and connected. And Fabien never calls...
It is obvious from very early in the novel that Fabien is never going to call or come back. I am pretty sure that Franck also knew it early on even if he did not admit it to himself for a very long time. The descriptions of rural France and the woods behind the home add to the gothic feeling of the house itself and the family arrangement. And that family is not really innocent either - they all are involved in crimes in one way or another and get in trouble because of it (some of them very brutal and graphically described in the novel). The supporting characters while memorable sound more like types than actual people - from the gypsy Serge to the old friends of Franck, they seem to be there just to drive the narrative. The novel revolves around the idea of the family - the one you are born into, the ones you make along the way.
Reading through the novel is like playing with one of those nesting Russian dolls - there are deceptions on top of deceptions - sometimes purposefully built to deceive, sometimes self-deceptions and sometimes just bad decisions based on incomplete information. But that structure keeps you reading - through all the brutality and seemingly implausible actions towards the end and the final truth. That kind of narrative can start feeling almost gimmicky but here it works - not just because we learn the details together with Franck but also because the unmasking of the deceptions is a huge part of the novel.
There is noone innocent in this novel (maybe except for the little girl) but also there is no pretense of innocence. Everyone knows they are and does not deny it. The narrative is gritty and dark - it feels like what I expect when I hear a novel being called French Noir.
The ending sounds almost incomplete and yet it closes the story - it was always about the two brothers reuniting. I wish we knew what Franck chooses to do next but that is a tale for another day - life is never really that ordered.
If you like gritty noir, check this novel - but expect extremely brutal language and actions.
It is obvious from very early in the novel that Fabien is never going to call or come back. I am pretty sure that Franck also knew it early on even if he did not admit it to himself for a very long time. The descriptions of rural France and the woods behind the home add to the gothic feeling of the house itself and the family arrangement. And that family is not really innocent either - they all are involved in crimes in one way or another and get in trouble because of it (some of them very brutal and graphically described in the novel). The supporting characters while memorable sound more like types than actual people - from the gypsy Serge to the old friends of Franck, they seem to be there just to drive the narrative. The novel revolves around the idea of the family - the one you are born into, the ones you make along the way.
Reading through the novel is like playing with one of those nesting Russian dolls - there are deceptions on top of deceptions - sometimes purposefully built to deceive, sometimes self-deceptions and sometimes just bad decisions based on incomplete information. But that structure keeps you reading - through all the brutality and seemingly implausible actions towards the end and the final truth. That kind of narrative can start feeling almost gimmicky but here it works - not just because we learn the details together with Franck but also because the unmasking of the deceptions is a huge part of the novel.
There is noone innocent in this novel (maybe except for the little girl) but also there is no pretense of innocence. Everyone knows they are and does not deny it. The narrative is gritty and dark - it feels like what I expect when I hear a novel being called French Noir.
The ending sounds almost incomplete and yet it closes the story - it was always about the two brothers reuniting. I wish we knew what Franck chooses to do next but that is a tale for another day - life is never really that ordered.
If you like gritty noir, check this novel - but expect extremely brutal language and actions.
May 27, 2024
Franck vient de sortir de prison après avoir commis un braquage. N’ayant aucun endroit où aller, il est hébergé dans le sud de la Gironde par la belle-famille de son frère, parti travailler quelques semaines en Espagne. La famille qui vit dans une ferme isolée semble assez dysfonctionnelle. Le père retape au noir des voitures volées, la mère est aigrie et alcoolique, leur fille Jessica oscille entre violence et frénésie sexuelle et sa fille, la petite Rachel, est une enfant solitaire et effrayée. Au fil des jours, Franck prend part aux affaires de la famille, notamment celles de Jessica, la femme de son frère, qui mène une vie dissolue et semble avoir des comptes à rendre à des trafiquants. Alors qu’il vient à peine de sortir de prison, le piège se referme peu à peu sur Franck.
J’ai choisi de découvrir cet auteur en choisissant précisément ce livre dans sa biographie : un « roman noir du terroir à la française » qui évoque le « country noir » américain. Une atmosphère de bas-fond, poisseuse et déshumanisée, une écriture âpre, froide, si éloquente, un style épuré, violent pour un univers glauque et barbare. Le mutisme et le silence des uns, l’exubérance des autres au service du mal, quelle noirceur ! Franck est un brave type au fond, il n’a rien voulu de ce qui arrive, la prison ne l’a pas endurci et son empathie pour la petite Rachel procure la touche d’humanité nécessaire à cette intrigue implacable.
J’ai tout aimé dans ce récit: l’intensité psychologique, les relations tendues et violentes entre des personnages qui se retrouvent au coeur d’un même drame. Un dénouement que je n’ai absolument pas vu venir et que je n’attendais d’ailleurs pas tant le style de l’auteur se suffit à lui-même: il nous déverse une peinture sociale extrêmement noire qui soulève des sujets d’actualité tels que les violences faites aux enfants. Quelle claque !
J’ai choisi de découvrir cet auteur en choisissant précisément ce livre dans sa biographie : un « roman noir du terroir à la française » qui évoque le « country noir » américain. Une atmosphère de bas-fond, poisseuse et déshumanisée, une écriture âpre, froide, si éloquente, un style épuré, violent pour un univers glauque et barbare. Le mutisme et le silence des uns, l’exubérance des autres au service du mal, quelle noirceur ! Franck est un brave type au fond, il n’a rien voulu de ce qui arrive, la prison ne l’a pas endurci et son empathie pour la petite Rachel procure la touche d’humanité nécessaire à cette intrigue implacable.
J’ai tout aimé dans ce récit: l’intensité psychologique, les relations tendues et violentes entre des personnages qui se retrouvent au coeur d’un même drame. Un dénouement que je n’ai absolument pas vu venir et que je n’attendais d’ailleurs pas tant le style de l’auteur se suffit à lui-même: il nous déverse une peinture sociale extrêmement noire qui soulève des sujets d’actualité tels que les violences faites aux enfants. Quelle claque !
June 26, 2025
Franck is released from prison after 5 years for a robbery he and his brother Fabien pulled off. Instead of Fabien meeting him upon his release, it's Fabien's girlfriend Jessica waiting for him outside the prison gates. Jessica is one of those sexy laconic sultry types that you'll find in so many noir novels. Manbait, exuding sex and trouble in equal doses. She tells Franck that Fabien is somewhere in Spain working on a potential job. He may or may not have the money he and Franck got from their heist five years ago. Franck will stay with Jessica until Fabien returns. She then brings Franck to a remote house in the country where he'll wait for Fabien's return. There he meets Jessica's eight-year-old daughter Rachel, and Jessica's parents, Roland and Maryse. Everything feels off to Franck. Jessica is both hot and cold with him, in heat one minute, then ice cold hours later. Her daughter Rachel is silent and distant. Her parents act suspicious and hostile. Five years of prison rest uneasily on Franck's psyche. It's not long before Jessica is coming on to him. Her father Roland introduces Franck to a cat known as "The Gypsy". Everyone acts strange around Franck. Then a night at a rave on the coast with Jessica turns violent. The sage old advice "Never go to bed with a woman who has more troubles than you do" was never truer. People want money from Jessica and Fabien. It's not long after that people are killed. And Fabien's absence hangs over it all.
This is a longish, more literary, novel than your typical noir caper. Interestingly, there are no cops, no detectives in this story. There is no sense of order in the world either. I'm not familiar with Herve Le Corre's books at all. This might be the only one translated into English. I would definitely read more by him. It unfolds slowly, layering the sense of doom over its players. Recommended to crime fiction fans.
This is a longish, more literary, novel than your typical noir caper. Interestingly, there are no cops, no detectives in this story. There is no sense of order in the world either. I'm not familiar with Herve Le Corre's books at all. This might be the only one translated into English. I would definitely read more by him. It unfolds slowly, layering the sense of doom over its players. Recommended to crime fiction fans.
October 5, 2022
En alt for varm sommer kommer Franck ut av fem år i fengsel, rett inn til Jessica og hennes brokete familie, det går fort til hælvete. Alt er svett, klamt, stinkende, møkkete og ubehagelig til det helt klaustrofobiske. Le Corre skriver så du får smaken i munn, men allikevel blir historien seig og tar tid å komme seg gjennom.
May 6, 2023
Lento, repetitivo, descripciones siempre iguales de lo sucio del Viejo, lo asquerosa de la Vieja y lo "buena" que está la chica, el conflicto con la chica siempre se soluciona con sexo duro o ella drogandose y loca, no hay una trama clara que seguir, hasta la página 288 no sabes a dónde va a ir a parar esto y el final no se cierra. Lo único decente el personaje de la niña.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 9, 2024
Όχι τόσο καλό, όσο τα ''Διασχίζοντας τη νύχτα'' και ''Μετά τον πόλεμο'' που με είχαν ενθουσιάσει.
Λιγότερο ''μαύρο'', χωρίς τη βροχή (αλλά αντίθετα, με καύσωνα) και με ένα τέλος όχι τόσο πικρό και αληθινό.
Αν δεν είχα τόσο μεγάλες προσδοκίες από το 4ο βιβλίο του Le Corre που διάβασα, ίσως να το απολάμβανα περισσότερο.
Λιγότερο ''μαύρο'', χωρίς τη βροχή (αλλά αντίθετα, με καύσωνα) και με ένα τέλος όχι τόσο πικρό και αληθινό.
Αν δεν είχα τόσο μεγάλες προσδοκίες από το 4ο βιβλίο του Le Corre που διάβασα, ίσως να το απολάμβανα περισσότερο.
February 17, 2025
Muy irregular para mi unas veces me absorbía y me atrapaba y otras me resulta denso y pesado o directamente no aporta nada y lo leo muy por encima.La ambientación es buena pero las descripciones son pobres, aunque te hace una idea de los personajes.Lo mejor es que es muy visual y la lectura transmite sensaciones. Es un libro sórdido triste sin esperanza pero vale la pena.
March 3, 2022
Très bien écrit mais très dur.
Heureusement que parfois tout de même les protagonistes boivent une bière ou apprécient un petit déjeuner avec un bol de lait, parce que sinon ils n'arrêtent jamais d'enchaîner les emmerdes et les situations violentes, c'est assez épuisant.
Heureusement que parfois tout de même les protagonistes boivent une bière ou apprécient un petit déjeuner avec un bol de lait, parce que sinon ils n'arrêtent jamais d'enchaîner les emmerdes et les situations violentes, c'est assez épuisant.
April 8, 2023
Dyster og spennende thriller. Le Corre skildrer karakterene godt og bidrar til å billedliggjøre boken på en meget god måte. Jeg vet ikke hva et godt ord for "gritty" er på Norsk, men det ville uansett vært et meget treffende adjektiv for denne fortellingen.
January 6, 2026
Ενας τελείως διαφορετικός τρόπος να περιγράψεις μία luben πλευρά της Γαλλίας.
Ο συγγραφεας μεσα αποτα ματια ενος μολις αποφυλακισμένου ανδρα περιγραφει ολα αυτα που μπορει να συμβαινουν πισω απο την εξιδανικευμενη εικόνα μίας χώρας και τον συνθηκών διαβίωσής της
Ο συγγραφεας μεσα αποτα ματια ενος μολις αποφυλακισμένου ανδρα περιγραφει ολα αυτα που μπορει να συμβαινουν πισω απο την εξιδανικευμενη εικόνα μίας χώρας και τον συνθηκών διαβίωσής της
August 7, 2018
Una narracion cargada de calidad , sucesos bien estructurados que hacen que la lectura sea libiana y entretenida , muy recomendable .
October 18, 2018
Me habría gustado leerlo en idioma original (?)
October 22, 2018
κρυα μπυρα,ιδρωτας,σεξ,βια,μαφια,αδερφικη αγαπη,μυστικα,ψεματα κι ενα κοριτσακι αθωο...ειναι πραγματι ενα νουαρ μυθιστορημα...θα μου αρεσε και σε ταινια να το δω.ωραια γραφη κ εκταση οση πρεπει...
Displaying 1 - 30 of 38 reviews