Ik ben momenteel enorm aan het genieten van ‘Afscheid van de handkus’, het recentste opus van Benno Barnard. Het eerste deel van dit boek bevat een soort journaal en daarin noemt hij zijn eigen poëzie beter dan die van Kaváfis. (p.117) Die uitspraak maakte nieuwsgierig, dus leende ik een willekeurige bundel van Barnard uit in de plaatselijke bibliotheek. En warempel, zijn uitspraak blijkt geen grootspraak. De schipbreukeling is zonder discussie de dichtbundel die dit jaar het meest indruk op me maakte. Wat een rijkdom. Dit is bijzonder sterk werk dat naar meer smaakt.