Το βιβλίο της Ηλιοπούλου µιλά για τέρατα, παρόλο που δεν ανήκει στις ιστορίες τρόµου. Τα τέρατά της είναι πλάσµατα που κατοικούν µέσα µας τιθασευµένα, αλλά, όταν η τάξη της καθηµερινότητας διασαλεύεται, αναδύονται και σέρνουν τον χορό. Μιλά ακόµα για τη διαφορετικότητα στην όψη ή τη συµπεριφορά του Άλλου ανθρώπου που ταράζει και ωθεί στη διαδικασία τερατοποίησής του. Έτσι που η αναπόφευκτη εµµονή στην εχθρότητα µετατρέπει σε τέρας και τον εχθρό του «τέρατος».
"Το γράψιµό της, συχνά οδηγούµενο από υπαινικτικό χιούµορ, κινείται µε άνεση στην κόψη του ξυραφιού, χωρίς σε καµίαστιγµή να γλιστρά στο κενό της ασάφειας. Αφήνει, όµως, περιθώρια στον αναγνώστη να κρατήσει τη δική του εκδοχή." Φαίδων Χατζηδημητρίου
Το βιβλίο αποτελείται από δεκαεπτά σύντομες ιστορίες, στην πλειονότητα τους ιδιαίτερα ρεαλιστικές, οι οποίες περιγράφουν πως συνηθισμένοι άνθρωποι μπορεί περάσουν τα όριο που τους χωρίζει από το τέρας κάτω υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Τα κίνητρα του καθενός μπορεί να ποικίλουν, ο θύτης και το θύμα να αλλάξουν θέσεις εύκολα, το πέρασμα από την ανθρωπιά στην απανθρωπιά ή αντίστροφα να γίνει αστραπιαία και το προς ποια κατεύθυνση θα εξελιχθούν τελικά τα πράγματα μπορεί να καθοριστεί συχνά από μια και μόνο στιγμή, με το αποτέλεσμα όμως συχνά να είναι οριστικό και αμετάκλητο.
Στην αρχή νόμιζα πως πρόκειται για παιδικό βιβλίο... μέχρι που διάβασα την πρώτη ιστορία. Η Βασιλική Ηλιοπούλου ξεδιπλώνει τα τέρατα που κρύβονται μέσα στον κάθε άνθρωπο και που αυτά ζωντανεύουν μόλις τους δοθεί το κατάλληλο ερέθισμα. Υπέροχα γραμμένα όλα τα διηγήματα και το κάθε ένα κρύβει για το τέλος μια δυνατή αυλαία.
Μια ενδιαφέρουσα γραφή/φωνή για "το τέρας εντός μας" αλλά και για την "εποχή του τέρατος". Ένα αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο για την εποχή μας και την περιρρέουσα αίσθηση δυστοπίας. Μια πρόσκληση να λυπηθούμε αλλά τελικά να συμφιλιωθούμε με το τέρας εντός μας αλλά και την έποχή του, άρα μια πρόσκληση συμφιλίωσης με τον εαυτό και τον κόσμο.