ทรราชตื้อรัก เล่ม 5

一世倾城 #5

by Su Xiao Nuan, 苏小暖, ซูเสี่ยวหน่วน

หลังจากหนานกงหลิวอวิ๋นยอมเอ่ยปากบอกรักซูลั่ว

ก็มีเหตุให้เข้าใจผิดกันเพราะชายคนรักของนางที่ตามมาจากภพก่อน

เป็นเหตุให้เทพธิดาเยียนเซี๋ยทำร้ายนางจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

มีเพียงสิ่งเดียวที่จะช่วยชีวิตซูลั่วได้...เสวียนเชินสีเลือด...

ที่ช่วยให้คนตายฟื้นคืนชีพได้

แต่การจะได้มานั้นกลับไม่ง่ายเลยสักนิด

พวกเขาต้องไปยังตำหนักมู่เซียน ซึ่งต้องใช้กุญแจสี่ดอกถึงจะผ่านเข้าไปได้

ซ้ำกุญแจแต่ละดอกนั้นยังอยู่กับสิบสกุลใหญ่

หากไม่ได้ความช่วยเหลือจากคนเหล่านั้น

เห็นทีซูลั่วคงไม่อาจมีชีวิตรอดเป็นแน่

ทว่าเรื่องยุ่งยากยังไม่จบเพียงแค่นั้น

เพราะไม่ใช่เพียงเข้าไปในตำหนักก็จะได้เสวียนเชินสีเลือดมา

พวกเขายังต้องเข้าไปสู่วิหารเก้าชั้นโดยต้องผ่านด่านทั้งเก้าให้ได้เสียก่อน

ยังไม่ทันไรก็เห็นเค้าลางความวุ่นวายเสียแล้ว...เช่นนี้ซูลั่วจะรอดชีวิตได้หรือไม่

522 pages, Paperback

Published December 1, 2017

About the author

Associated Names:
* 苏小暖 (Chinese)
* Su Xiao Nuan (English)
* ซูเสี่ยวหน่วน (Thai)

Reviews

[Jerawan Meesangnilverakul · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้ก็อ่านได้เพลินๆ ไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากเล่มก่อนๆมาก ด้วยความโชคดีของนางเอกเราเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
แต่เล่มนี้เป็นครั้งแรกที่ซูลั่วยอมรับความรู้สึกของตนเองที่มีต่อหนานกงหลิวอวิ๋น
และเป็นครั้งแรกที่ซูลั่วของเราไม่ได้ใช้พลังยุทธ์เลย

หลังจากที่อยู่ๆ โอวหยางอวิ๋นฉี่ ปรากฏตัวขึ้นอย่างลึกลับ และพยายามแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกับซูลั่ว
ทำให้หนานกงผิดใจกับซูลั่ว เปิดโอกาสให้กับนางมารเยียนเซี๋ยทำร้ายซูลั่วได้
ซูลั่วบาดเจ็บสาหัส จนไม่อาจใช้พลังยุทธ์ได้ หนานกงจึงต้องตามหา เสวียนเชินสีเลือด เพื่อต่อชีวิตให้นาง
โดยที่จะต้องผ่านด่านวิหารเก้าชั้นในตำหนักมู่เซียนให้ได้เสียก่อน

เนื้อเรื่องของเล่มนี้ จะโฟกัสที่เหล่านางเอกฝ่าด่านวิหารเก้าชั้น และมีฉากสวีทกับตัวพระ-นางเยอะขึ้นกว่าแต่เก่า
เนื่องจากทั้งพระ-นางเราได้สารภาพรักกันแล้ว ความหวานมีเพิ่มเป็นทวีคูณ นางเอกก็ถึงเนื้อถึงตัวพระเอกมากขึ้น ไม่เหนียมอาย และคอยผลักไสพระเอกตลอด กล้าแสดงความรักมากขึ้น
ส่วนพระเอกน่ะเหรอ ตั้งแต่ไหนแต่ไรก็รักนางเอกมาก มาถถึงเล่มนี้ ยิ่งรักกว่าเดิม ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม แบกนางเอกขึ้นหลังตลอดดด แทบไม่ให้นางเอกออกแรงอะไรเล้ยยย รักเกินนน
นางเอกก็อย่างที่บอกไม่ได้รำคาญอีกต่อไป ในเมื่อยอมรับความรู้สึกแล้ว หนานกงทำอะไรก็ดีไปหมดดด

ความโชคดีของซูลั่วก็ยังมีมาเรื่อยๆ ถึงนางเอกจะใช้พลังไม่ได้ แต่มีพระเอก นางเอกแทบไม่ต้องกระดิกนิ้ว
เล่มนี้รู้สึกว่าตัวละครมาใหม่ แต่มาเพื่อให้ตายในเล่มนี้ เหมือนนข.เริ่มรู้ว่าตัวละครเยอะไปล่ะนะ จะให้ตามล่านางเอกหลายๆคนก็ไม่ไหว ให้ตายไปบ้างก็ดี แต่ก็ยังเหลือนางหลี่เหยาเหยาที่ไม่ยอมตายสักที ตายยากตายเย็น ขนาดจอมมารเยียนเซี๋ยออกมาแค่เล่มเดียวกว่าๆยังตายง่ายๆ แทนที่หลี่เหยาเยสจะตาย แล้วตัวร้ายเป็นจอมมารแทน โอ๊ยยยย

ความโชคดีของนางเอก อ่านไปบางทีก็หมั่นไส้ คนอะไรโชคดีขนาดน้าน ถ้าไม่มีพระเอก ไม่มีสัตว์วิเศษ ไม่มีอะไรเลย เป็นคนธรรมดา ไม่รู้นิยายจะออกมาเป็นยังไง แต่ก็นะ นิยายเขาวางมาแบบนี้

สรุปก็คือ อ่านได้เพลินๆ พลอตอะไรก็รู้มาหมดแล้ว ก็เฉยๆ แต่เล่มนี้ระทึกนิดนึง นิดนึงจริงๆตอนที่ซูลั่วโดนทำร้ายเกือบตาย ไม่มีพลังยุทธ์ อยากรู้ว่านางเอกจะทำยังไง

ปล.ลืมบอก แอบจิ้นจื่อเหยียนกับเป่ยเฉินอิ่งมาก คือสองคนนี้อยู่ด้วยกันคงสนุกน่าดู แอบมีโมเม้นต์ถึงเนื้อถึงตัวกันให้เห็นบ้าง แต่ทำไมฉันจิ้นกว่าคู่เอก!! สองคนนี้มันน่าเอ็นดูเกินไปแล้ว! เป่ยเฉินอิ่งต้องลงเอยกับจื่อเหยียนแน่ๆ ฟันธง ชอบความปากร้ายของนางและตวามเจ้าเล่ห์ของเป่ยเฉินมาก เล่มหน้าขอโมเม้นต์ของคู่นี้เยอะๆ

[Pollarin · Rating 5 out of 5]

กลับมาสนุกแล้ว หลังจากเล่มที่แล้วทำเอาหงุดหงิดไปหมดตั้งแต่เรื่องย่อปกหลังจนกระทั่งเนื้อเรื่อง

เล่มนี้ปกหลังไม่สปอยล์ตั้งแต่ต้นจนจบอีก แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะสปอยล์ไม่ได้หรือเปล่า เพราะถ้าสปอยล์คงไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้ว (ถึงจะไม่ต้องลุ้นเลยก็เถอะ ลั่วลั่วซูซะขนาดนี้) จะให้ดีเล่มหน้าอย่าสปอยล์หมดอีกจะดีกว่า

อะแฮ่ม

ทิ้งช่วงการซื้อมาหลังจากออกเล่มสี่พอสมควร หนึ่งเพราะงบหมด ซื้อเรื่องอื่นไปหมดแล้ว สองเพราะเหนื่อยอกเหนื่อยใจกับเล่มที่แล้ว แต่พอได้อ่านทดลองอ่านก็ตัดสินใจได้สักที แต่ว่าทิ้งช่วงมานานขนาดนี้แล้ว รอแค่แปบเดียวเล่มหกควรจะออกมาได้แล้วมั้ง?

เนื้อเรื่องเปิดด้วยการทะเลาะกันของพระนาง ด้วยเรื่องที่เข้าใจได้ทั้งสองฝ่าย แต่ไอ้จังหวะที่จะบอกๆ พระเอกก็เดินหนีไปก่อนนี่ช่างน่าหงุดหงิดไม่ว่าจะไปโผล่ในหนัง ละคร หรือในหนังสือจริงๆ

เรียกได้ว่านางเอกกลับสู่สภาวะเดิมก่อนย้ายข้ามภพมาเลยทีเดียว ไร้สามารถ เป็นสวะผู้หนึ่ง แต่เนื้อเรื่องดำเนินมาสองปีห้าเล่มแล้ว จะเหมือนเดิมเป๊ะๆ ก็ดูจะดูถูกนางเอกของเราไปหน่อย คราวนี้เป็นตัวสวะ +7

+7 คืออะไร +7 ก็คือบวกพลังของตัวเองที่ยังเหลือนิดหน่อย สัตว์วิเศษทั้งสาม พระเอก จื่อเหยียน แล้วก็เป่ยเฉินอิ่งไงล่ะ

นางเอกนี่ดวงดีขั้นสุดจริงๆ /ถอนหายใจ ได้พลังนางเอกมาสักเสี้ยวก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเอนท์แล้ว เหอะๆๆ

พูดถึงสัตว์เลี้ยงก่อน จิ้งจอกเก้าหางตัวใหม่ล่าสุด ดวงนางเอกนั้น...อ่านมาถึงเล่มห้าถ้าไม่รู้ก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ขนาดโผล่มาเล่นๆ ยังเก็บได้ถึงขั้นจ่าฝูง..ที่ไม่ชอบใจนิดหน่อยเพราะมารังแกมังกรน้อยเนี่ยแหละ ฮึ่ม...แต่พลังลูกแกะนั่นตลกดี ชอบๆ5555

เนื้อเรื่องเล่มนี้อ่านแล้วนึกว่าอ่านพี่เยี่ยอยู่ นี่คือการลงดันฝ่าไปทีละด่านหรือเปล่า /หลอนอิพี่หนักมาก

แต่ละด่านสนุกดี มีความตลกตรงคะแนนนับทีละครึ่ง นางเอกจะว่าหมดดวงก็พูดยาก บอกแล้วว่า+7ซะขนาดนั้น555

ฉากนึงที่ชอบคือฉากที่นางเอกหลงอยู่ในหมอกแล้วจะแทงพระเอก ตอนนั้นที่พูดชื่อโอวหยางอวิ๋นฉี่ออกมาคือพอใจมาก แปลว่าไม่เหลือเยื่อใย ซึ่งเป็นเรื่องดี เพราะไม่งั้นคงน่าเบื่อแย่

กับตอนที่เหยาเหยาหนีหายไปได้ สองเหตุผลที่นางเอกคิด ถ้าสุดท้ายตกลงใจคิดว่าเพราะพระเอกตัดใจไม่ลงจะด่าให้ นับว่าฉลาด ไม่เสียทีที่เกิดมาดวงดี

เนื้อเรื่องเล่มนี้สำหรับเราที่ไม่คาดหวังโครงเรื่อง คาดหวังเพียงโชคดีของนางเอกกับการรังแกพวกตัวโกงแล้ว สนุกมาก กลับมาสนุกเหมือนสมัยไปตกปลากับเป่ยเฉินอิ่งรอบแรกแล้ว ความซูของนางเอกนี่ช่างทำให้สบายใจจริงๆ อ่านแล้วไม่ต้องลุ้นเลย

อยากจะพูดถึงตัวละครหลักๆ สามคนสักหน่อย

คนแรก คุณชายเป่นเฉิน คนนี้เราชอบตั้งแต่ออกมาครั้งแรก ตั้งแต่ยังตามอ่านในเด็กดี พูดตรงๆ ก็ชอบมากกว่าพระเอกอีก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าอยากให้เป็นพระเอกหรอกนะ พระเอกน่ะคนนี้ก็ดีแล้ว ใครจะให้ซูลั่วได้เท่าหนานกงหลิวอวิ๋นกัน (สารภาพตามตรง ทุกวันนี้ยังติดเรียก หนานกงหลิวหยุน ตามเด็กดีอยู่เลย)

เล่มนี้บทออกเยอะมาก ดีใจ /ชูป้ายไฟ ถึงจะกังวลเรื่องความรู้สึกที่มีต่อลั่วลั่ว ซึ่งดูท่าหนานกงจะรู้แล้วเหมือนกัน แต่เห็นความจิตใจดี ความรักจริงใจที่มีต่อศิษย์พี่รองของตัวเองก็โล่งอก หวังว่าพระเอกจะคิดแบบนี้เหมือนกัน

เล่มนี้เหมือนไม่ค่อยมีบทอารมณ์ที่มีต่อลั่วลั่วเท่าไหร่ อ่านไปก็สบายใจไป ไม่คิดว่าตอนจบยังอุตส่าห์หย่อนมาอีกหน่อยตอนลั่วลั่วมองด้วยความเป็นห่วงฉากใกล้ตาย เฮ้อ.....หยุดความรู้สึกนั้นให้ไวแล้วใส่ใจคนข้างตัวเร็วๆ เข้า ตัดสินใจลงเรือนี้ตั้งแต่โมเมนท์ยังไม่ทันมานี่แหละ

คนที่สอง จื่อเหยียน
สาวน้อยที่เพิ่งจะจำชื่อได้รางๆ 5555 เพื่อนสนิทนางเอก เพื่อนร้ากที่ลุยกันมาเล่มที่แล้ว ตัวละครที่ปากไวไม่แพ้เป่ยเฉินแถมยังปากคมกล้ากว่าด้วยมั้ง55555 ตอนอ่านแล้วน��กถึงใครบางคนที่ยังนึกไม่ออกว่าเป็นใคร คลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยอ่านเจอจากที่ไหนมาก่อน ความรู้แบบนี้น่าหงุดหงิดจริงๆ

จื่อเหยียนมาลุยพร้อมเป่ยเฉิงอิง ไม่รู้คนเขียนตั้งใจจับคู่สองคนนี้มั้ย ถ้าใช่ก็ดี แต่ถ้าไม่ใช่แล้วให้จื่อเหยียนรักเป่ยเฉิน กลายเป็นรักสี่เส้าที่มีสถานะเป็นเพื่อนสนิทศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน...คงแย่แน่ ไม่ชอบอะไรแบบนั้นเลย

คนที่สาม หลี่เหยาเหยา
นางร้ายฉบับสูตรสำเร็จ ดวงซวยขั้นสุดคือนางเนี่ยแหละ เป็นศัตรูลั่วลั่วแล้วยังกล้าเรียกว่าตัวเองโชคดีก็ดูจะไม่รับความจริงเกินไปหน่อย

ระหว่างทางก็สร้างเรื่องให้ตัวเองกับพี่รองมากมาย สงสารแต่พี่รองเท่านั้นแหละ ตายเพราะความโง่งี่เง่าเห็นแก่ตัวของคนที่ตัวเองรักแท้ๆ

ตอนจบ..อืม คิดไว้แล้วล่ะว่าต้องรอดไปได้แน่ๆ เหอๆ ถ้าไม่มีคนไปป่าวประกาศความวิเศษของเลือดนางเอก แล้วเล่มต่อๆ ไปจะเอาอะไรขายกิน...หมายถึง จะเอาอะไรทำให้นางเอกมีเรื่องพัฒนาตัวเองต่อๆ ไปได้เล่า

แขนที่ขาด..ยังไงซะคนในตระกูลก็คงหาทางต่อให้อยู่ดีแหละ สงสารก็แต่พี่น้องสกุลลั่ว ตายไปเร็วขนาดนี้นับว่าหมดปัญหาของนางเอกไปหนึ่งก็จริง แต่เหยาเหยาที่คงกระพันมาตั้งแต่เล่มหนึ่งยังไม่ตาย....ปัญหาก็ยังไม่หมดหรอก

ก่อนหนีนางถามพระเอกว่าจะฆ่านางจริงๆ เหรอ ไม่รู้ว่าการได้เห็นความแน่วแน่ของพระเอกแล้วจะตัดใจได้หรือเคียดแค้นนางเอกต่อไปกันแน่

ตัดใจได้ก็คงเป็นปัญหาไม่น้อย ท่าทางจะลงมือเลือดเย็นยิ่งกว่าเดิม แต่ถึงอย่างไรก็เรียกได้ว่ามีการพัฒนา แต่ถ้ายังตัดใจไม่ได้ ละเมอเพ้อพกเหมือนที่เป็นมาตลอดเล่มนี่...ก็เป็นตัวโง่งมตัวหนึ่งจริงๆ

แต่เป็นแค่ตัวโง่งมแบบนั้นก็ดี ขอแค่ยังรัก พระเอกจะทำอะไรพวกลั่วลั่วก็นำไปก้าวนึงแล้ว คนรักมากเป็นฝ่ายแพ้..ยังไงคำพูดนี้ก็ใช้ได้กับทุกที่นั่นแหละ

อีกคนละกัน คนนี้ชอบ ท่าทางจะมีความเกี่ยวข้องกับแม่ลั่วลั่วด้วย..

คุณชายเจ็ด

เท่าที่อ่านดูท่าจะรักท่านแม่ไม่น้อย มีความเอ็นดูต่อ ‘นังหนู’ ระดับไม่ธรรมดา ถึงขั้นติดสินบนเจ้าของด่านให้นี่.. แต่ก็นั่นแหละ ดูเป็นคนโหดเหี้ยมแต่ก็ร่าเริงใจดี(กับนางเอก)อยู่เหมือนกัน บุคคลิกแบบนี้อยากให้โผล่มาเป็นตัวช่วยนางเอกในเล่มต่อๆ ไปอีกจัง

และความไม่สมเหตุสมผลอย่างกรีดเลือดอาบร่างพระเอกนั่น...ก็ช่างมันเถอะ นิยายแฟนตาซี หาเหตุผลมากไปมีแต่จะหงุดหงิด

พระเอก..เปย์ไม่อั้นเหมือนเดิม ที่จริงนิสัยแบบนี้ตายตัวมาก ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นหรือเชียร์เลย แต่คนแบบนี้ก็ผู้ชายในอุดมคติทั่วๆ ไปแหละนะ ไม่ขวางอะไรหรอก

ตอนที่ยอมแก่ในทุกก้าวที่เดินนี่...ประทับใจจริงๆ

สุดท้าย ตัดจบได้เหี้ยมมาก แทบกรีดร้องวิ่งเอาหัวชนข้างฝาตายกันไปข้าง

ขอให้เล่มหกออกเร็วๆ..

[Nattapan · Rating 3 out of 5]

Still too good to be true, but this book will make you happy again.