Þessi bók var alveg ótrúleg og ég elskaði hana svo mikið. Hún snerti mig djúpt og ég varð svo tilfinningaleg við lesturinn að ég fór að gráta. Mér fannst sagan bæði falleg og hjartnæm, en líka ótrúlega sorgleg. Hún fékk mig til að hugsa um hversu hræðilegt það er að þurfa að yfirgefa heimili sitt, fjölskyldu og allt sem maður þekkir til að reyna að komast í öruggt skjól.
Mér þótti mjög vænt um Ishmael og það sem hann þurfti að ganga í gegnum. Það var sárt að lesa um hvernig líf hans breyttist úr því að vera venjulegur drengur í það að þurfa að berjast fyrir öryggi sínu og framtíð. Mér fannst sagan gera það auðvelt að setja sig í spor hans og finna til með honum. Ég gat ekki annað en fundið til með honum og vildi óska þess að hann þyrfti ekki að upplifa allt þetta.
Það sem mér fannst sérstaklega áhrifaríkt við bókina var að hún minnti mig á að á bak við fréttir af stríði og flóttafólki eru raunverulegt fólk, börn og fjölskyldur sem eiga sér drauma, minningar og vonir. Bókin hjálpaði mér að skilja betur hversu mikið fólk getur þurft að fórna og þola þegar það neyðist til að flýja heimili sitt. Mér fannst líka mikilvægt hvernig sagan sýnir að allir eiga skilið öryggi og tækifæri til að byggja sér betra líf.
Ég elskaði þessa bók og hún er ein af þeim sögum sem sitja lengi í manni eftir að lestrinum lýkur. Hún fékk mig til að gráta, hugsa og finna til með persónunum á þann hátt sem fáar bækur gera. Ég mæli henni heilshugar með og finnst að sem flestir ættu að lesa hana. Þetta er bók sem minnir mann á að sýna öðrum meiri samkennd og þakklæti fyrir það sem maður hefur. Ég veit að ég mun muna eftir þessari sögu lengi og ég er ótrúlega glöð yfir því að hafa lesið hana.