Tatsuyoshi No Takaramono (竜芳の宝物) ทัตซึโยชิ 2

Tatsuyoshi No Takaramono #2

by Senorita-P

เรื่องราวซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ
ไหนจะปริศนาเรื่องพินัยกรรมที่นอกจากจะยังคลี่คลายไม่ได้แล้ว
ยังมีเรื่องคดีบุกรุกพิพิธภัณฑ์อย่างต่อเนื่องมาให้ปวดหัวไม่หยุดหย่อน
ขณะเดียวกันความรู้สึกดีๆ ที่พัฒนาขึ้นทีละนิดก็เริ่มก่อตัวขึ้น

-----------------------------------------------------

“ที่ซาโตชิถามน่ะ ทำไมคุณโยชิโกะถึงตอบแบบนั้นออกไปล่ะครับ”
หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้น พยายามตีความ สรุปได้ว่าน่าจะหมายถึงคำถามสุดท้าย
ก่อนจะนึกเอาว่าเขาหมายถึงเรื่องที่เธอพูดใส่รายละเอียดมากเกินไป
“อ่า…ฉันไม่น่าพูดเรื่องจูบเลยใช่มั้ยคะ มาคิดดูแล้วมันก็ออกจะ…”
“เปล่าครับ ที่บอกไปว่าเป็นแค่คนรู้จักน่ะ”
คนฟังชะงัก ตอนนั้นเธอแค่จะพูดเพื่อแกล้งเขาเล่นๆ ก็เท่านั้น
“ก็ไม่รู้จะตอบว่าอะไรนี่คะ” โยชิโกะเม้มริมฝีปาก
“จะให้ตอบว่าคบกันอยู่จะเหมือนโกหกหรือเปล่า เพราะเรายังไม่ได้ตกลงกันเรื่องนั้นเลย
และฉันก็คิดว่าบางทีคุณทัตซึยะอาจจะไม่อยากคบกับ…”
“อยากสิครับ”
“…”
“ต้องอยากคบอยู่แล้ว ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาถามเลย…”
ทัตซึยะเว้นวรรค
“มันก็ออกจะเห็นได้ชัดไม่ใช่เหรอครับ”

Genres: Novels

509 pages, Paperback

Published November 1, 2017

Reviews

[addie · Rating 2 out of 5]

2.5/5 ไปไม่ค่อยสุดสักทาง เฉลยปมปริศนาคดีได้ค่อนข้างเดาง่ายแต่ไม่รู้เรื่องเท่าไหร่ อ่านจบแล้วก็ยังงงว่าคนร้าย “ลงมือ” ได้ยังไง แต่ก็พอจะเข้าใจว่าไม่ใช่นิยายสืบสวนโดยตรง ส่วนเลิฟไลน์ก็น่าเบื่อมาก ไม่ฟินไม่เขิน อ่านแล้วค่อนข้างจะเบื่อ ยิ่งหลังๆตัวละครโผล่มาเยอะมากยิ่งงงกว่าเดิมว่าเกิดอะไรขึ้น ใครเป็นใครไม่รู้

[Lily 百合花 · Rating 5 out of 5]

ชื่อเรื่อง – 竜芳の宝物 (Tatsuyoshi No Takaramono --- ทัตซึโยชิ)
ผู้แต่ง – Senorita-P


ตัวละคร
โยริคาวะ โยชิโกะ 寄川 芳子 อายุ 28 ปี ⇒ 30 ปี
อิวาคุระ ทัตซึยะ 岩倉 竜也 อายุ 28 ปี ⇒ 30 ปี
อาเมมิยะ สึมิเระ
อิจิโจ ซาโตชิ
ฟุชิมิ นาเดชิโกะ
โอโทโดะ คิโยทากะ อายุ 32 ปี
อิคุตะ โทยามะ


เล่ม 2

รีวิวหลังอ่าน

ตอนแรกว่าจะอ่านอีกสองเล่มปิดท้ายปีนี้ แต่อ่านไปอ่านมาก็พบว่า เราค่อยเป็นค่อยไปแบบชิลๆ แล้วกันนะ ก็เลยปิดจ๊อบของปีด้วยเรื่องที่เรารักมากๆ และเปย์หนักมากเช่นกัน กร๊ากๆ เรื่องนี้อ่านด้วยสปีดสูงสุด แบบว่าชอบมากจริงๆ เลยไม่สามารถหยุดอ่านได้เลย นอกจากถึงเวลานอนแล้วเราก็ง่วงมากแล้ว อันนั้นจำต้องปิดหนังสือแล้วเข้านอนไป ฮ่าๆๆๆ

ตอนรีวิวเล่มแรกลืมกรี๊ดกร๊าดหลายสิ่งไป พออ่านเล่ม 2 ไปก็นึกได้เรื่อยๆ ฮ่าๆ ว่าเรามีเรื่องต้องเม้าท์มอยเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกเยอะเลยแหละ ฮาาาาา

นอกจากโยชิโกะซังจะเป็นตำรวจสาวที่ทำตัวเป็นสาวปลาแห้ง แล้วก็ซกมกพอควรแล้ว เธอยังติดเกมจีบหนุ่มหนักมาก เราอ่านแล้วก็อินสิ ฮ่าๆ เพราะเราก็เล่นอยู่ทุกวัน ฮ่าๆ เล่นจนหลายทีเกือบจะเทแล้ว แต่เพราะมีเจ้าชายนับร้อยคนที่เราสะสมไว้ เลยตัดใจเทไม่ลงนั่นเอง เล่นต่อไป กร๊ากๆ โยชิโกะมีลักษณะนิสัยที่แบบว่าขนาดทัตคุงยังให้คำนิยามว่าแปลก แต่ทัตคุงก็บอกเองนะว่า ชอบที่โยชิโกะซังมองโลกในแง่บวกมากๆ ถึงแม้หลายๆ ครั้งคำพูดของโยชิโกะจะทำเอาหงายเงิบแล้วก็ไปต่อไม่ถูกก็ตาม ฮ่าๆๆๆ

เอาเป็นว่าคนอย่างโยชิโกะซังเนี่ย ใครจะปะทะฝีปากด้วยนะ เราว่าไม่ง่ายเลยจริงๆ นะ คำพูดเธอสามารถทำเอาอีกฝ่ายแอบตะลึงได้เลยว่า เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร ฮ่าๆๆๆ แต่ระหว่างพระนางเนี่ย เราว่าเคมีเข้ากันดีสุดๆ เลยนะ ชอบๆๆ

สำหรับเล่มนี้ เราว่าหนักไปทางการสืบคดีที่เกี่ยวโยงวุ่นวายกันไปหมดมากกว่าด้านความรัก (ยกเว้นช่วงตอนพิเศษที่คนเขียนจัดหนักให้สิบกว่าตอนอ่ะนะ ฮ่าๆๆ) แต่เรื่องราวก็ผูกกันจนทำให้วางไม่ลงจริงๆ ถึงอ่านๆ ไปเราจะมึนๆ บ้างว่าตกลงของจริงอยู่ไหนกันแน่ แต่รวมๆ แล้วการดำเนินเรื่องสนุกจริงๆ เมื่อคืนถึงขั้นตั้งใจว่าถ้าอ่านไม่จบ จะไม่ยอมไปนอนเลย ฮ่าๆ

และแอบหวังเล็กๆ ว่าจะมีเรื่องราวของซาโตชิซังแยกออกมาอีกเรื่องนะ เป็นตัวละครที่น่าสนใจดี ฮาาาา ประมาณว่าเป็นหนุ่มกินเนื้อของแท้เลย ไหนๆ มีเรื่องราวของหนุ่มกินพืชที่บางทีก็ทำตัวเป็นหนุ่มกินเนื้ออย่างทัตคุงแล้ว ก็น่าจะมีเรื่องราวของหนุ่มกินเนื้อแบบเต็มๆ บ้างเนอะ

ถึงบางประเด็นอาจจะจบเหมือนยังไม่จบ แต่เราก็คิดว่าจบแบบนี้แหละโอเคที่สุดแล้ว บางอย่างก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเปิดเผยออกไปให้ใครได้รู้กัน ปล่อยให้เป็นไปแบบนี้แหละดีที่สุดแล้วจริงๆ

สำหรับชื่อเรื่อง เรายังไม่เคยพูดถึงเลยเนอะ ตอนแรกเราก็จำชื่อเรื่องไม่ได้ ฮ่าๆ คือจำได้แต่คำหลังไง 宝物 (Takaramono) ที่แปลว่า สมบัติของมีค่า แต่พอเราอ่านไปอ่านมา เออ เพิ่งคิดได้ว่า เรื่องก็จะแปลว่าสมบัติของทัตคุงกับโยชิโกะซังไงล่ะ ฮ่าๆ เพราะคำหน้าคำว่า 竜芳 (Tatsuyoshi ทัตซึโยชิ) เป็นคันจิที่มาจากชื่อของทัตซึยะคุงกับโยชิโกะซังมารวมกันนั่นเอง ส่วนคำว่า の (No โนะ) ก็แปลว่าของ (แบบแสดงความเป็นเจ้าของ)

ใครที่ไม่คุ้นกับการอ่านแนวญี่ปุ่นอาจจะงงๆ ไปบ้างได้ แต่ถ้าหากคุ้นเคยก็จะรู้สึกได้ว่าเรื่องนี้เขียนได้ดีมากค่ะ อ่านแล้วเหมือนอ่านหนังสือแปลญี่ปุ่นจริงๆ เลย อย่างตรงช่วงตัวละครพูดคำว่า “เห?” (เป็นคำอุทานที่ใช้เวลาสงสัยอะไรสักอย่าง จะพูดคำนี้ออกมาแบบลากเสียงยาวๆ) เราก็เหตามทันที ฮ่าๆๆๆ เป็นคำที่เราชอบใช้เช่นกัน หรืออย่างเวลาที่ตัวละครพูดว่า “ทางนี้ก็เช่นกัน” ก็จะนึกประโยคภาษาญี่ปุ่นออกมาได้เลย ฮ่าๆๆๆ

ขำหนักมาก (ตรงนี้อาจจะเหมือนสปอยล์ช่วงฮาๆ แต่ขออภัยจริงๆ นะที่อยากจะพูดถึงมากๆ เลย ถ้าใครไม่โอเค ข้ามย่อหน้านี้ไปแค่ย่อหน้าเดียวได้เลยนะ) ตอนที่สารวัตรของโยชิโกะซังคิดในใจว่า เออ โชคดีแล้วที่ลูกเราเกิดช้ากว่าโยชิโกะไปหลายปี เลยไม่ได้เป้นเพื่อนซี้โตมาด้วยกันไรงี้ ฮ่าๆ คือไม่อยากให้ลูกสาวตัวเองสนิทสนมแล้วก็ติดนิสัยแปลกๆ จากโยชิโกะซังนั่นเอง เลยขำหนักมากตอนที่โดนโยชิโกะพูดกลับมาว่า ไม่ได้สนิทสนมกันนะ แต่คุยกันบ่อยๆ ในโลกออนไลน์เรื่องเกมจีบหนุ่ม เรานี่ไม่รู้ว่าควรจะสงสารสารวัตรดีไหมนะ ฮ่าๆๆๆๆ แต่ขำหนักมากจริงๆ นะ

อ่านไปอ่านมาก็อยากจะอ่านไปถึงรุ่นลูกรุ่นหลานของโยชิโกะซังกับทัตคุงจังเลยนะ ฮ่าๆๆๆ จะเป็นยังไงกันบ้างนะ ลูกๆ จะได้เชื้อพ่อหรือเชื้อแม่ไปกันแน่นะ แต่เราเชียร์ให้เป็นเหมือนพ่อจะดีกว่า กริกริ

พออ่านเรื่องนี้จบแล้ว ก็อยากจะอ่านเรื่องต่อๆ ไปของคนเขียนเลยค่ะ ฮ่าๆ คนเขียนคงได้แต่บอกว่าให้ใจเย็นๆ นะ ค่อยๆ รอไป นั้นขอเอริกะ 3-4 ก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวเราจะกลับไปอ่านซาโฮะรอแล้วกัน อิอิ เพราะยังไม่ได้อ่านซาโฮะเลย

ถ้าใครชอบแนวนิยายญี่ปุ่น ที่มีเรื่องราวความรักชวนอมยิ้มของนางเอกนิสัยแปลกๆ กับพระเอกที่ออกแนวซึนๆ ประกอบกับเรื่องราวที่มีการสืบคดีที่ดูจะเป็นคดีใหญ่ โยงกันอีรุงตุงนังดี ก็ลองอ่านกันดูนะคะ เราอยากให้มีแนวนี้ออกมาให้ได้อ่านกันเยอะๆ จริงๆ เลย สำหรับเราชอบมากถึงมากที่สุดค่ะ ถือเป็นเล่มจบปีที่ดีที่สุดของเราเลย ฟินเวอร์ๆ อิอิ เดี๋ยวคงได้กลับมาอ่านใหม่อีกสักรอบ เพราะชอบเรื่องนี้จริงๆ ^^

[สปอยล์]

สรุปว่าทุกคนไปเจอกันที่ร้านอาหาร นาเดชิโกะเลยบอกว่าจริงๆ แล้วคุณย่ายังมีชีวิตอยู่ คุยไปคุยมาโยชิโกะเริ่มเดาได้ว่าคิโยทากะที่เป็นสายสืบประจำตระกูลของอิจิโจ และเป็นลูกชายเจ้าของร้าน รวมถึงเป็นรุ่นพี่ที่โยชิโกะเคยเห็นแวบๆ เลยเดาได้ทันทีว่าน่าจะเป็นตำรวจสากล รวมถึงสึมิเระที่ฉากหน้าเป็นเลขาของอวี่เหวินหยางเซิงก็เป็นตำรวจสากลด้วยเช่นกัน

ไม่นานหลังจากสึมิเระโดนจับได้ว่าเป็นตำรวจสากล ซาโตชิช่วยไว้ แถมโดนนาเดชิโกะสั่งให้เอาห้องให้สึมิเระพัก แล้วตัวเขาก็ต้องออกไปอยู่ที่อื่น ซาโตชิชอบการทำงานของสึมิเระ เลยอยากได้เป็นเลขาส่วนตัว สึมิเระพูดดักคอไว้ว่า ถ้าทำงานด้วยกันจะไม่ยอมเป็นของเขา กร๊ากๆ พูดให้คิดว่าจีบได้เหรอ นี่ก็สงสัยนาง���ยู่

โยชิโกะสืบเกี่ยวกับเรื่องสมบัติต่อ แต่หลังจากที่ทัตคุงบอกพ่อแม่ว่าคบกับโยชิโกะแล้ว (แอบเนียนๆ ว่าคบกันก่อนย่าจะมอบบ้านให้ ฮ่าๆ) พ่อแม่แอบตกใจ แต่ก็ดีใจ เพราะลูกโสดมาตลอด พ่อของทัตคุงโดนใส่ร้ายว่ามีส่วนเอาของปลอมไปไว้ในพิพิธภัณฑ์ โยชิโกะได้รับงานปลอมตัวเป็นสาวกลางคืน ก็รีบใส่ทั้งชุดนั้นมาหาถึงที่เลย ทำเอาทัตคุงแอบตกใจตอนไปรับเลย สุดท้ายทนายก็ประกันตัวออกมาได้ แต่ก็ยังไม่พ้นผิดนะ ทัตคุงกับโยชิโกะซังและเดอะแกงค์ต้องรวมตัวกันหาทางแก้ปัญหานี้ให้ได้โดยไว

โยชิโกะไปพักที่บ้านอีกหลังของทัตคุง ส่วนนาเดชิโกะก็อยู่กับสาวใช้ที่เป็นสายให้กับอวี่เหวินหยางเซิง ซึ่งไปๆ มาๆ นาเดชิโกะก็สงสัยว่านอกจากทำงานให้อวี่เหวินหยางเซิงแล้ว นางน่าจะทำงานให้อีกคนด้วย ตอนหลังก็จะมีเฉลยว่าคนๆ นั้นคือปู่ของทัตคุง ยังไม่ตายแต่ก็ทำเหมือนตายจากไปแล้ว และคนที่เดาได้ก็มีแค่นาเดชิโกะ ทัตคุง และโยชิโกะซัง แต่ก็ปล่อยให้เป็นไปแบบนี้ เพราะเคารพการตัดสินใจของปู่

อวี่เหวินหยางเซิงพาตัวโยชิโกะไปพูดคุย บอกว่าให้เอาของมาให้ภายในสามวัน ถ้าคุยกับทัตคุงจะรู้เองว่าคืออะไร โยชิโกะใช้เล่ห์เหลี่ยมมากมายจึงสามารถอัดเสียงพูดออกมาให้ตำรวจเกียวโตได้เห็นแล้วก็จะพบว่าพ่อของทัตคุงไม่เกี่ยวข้องเลย ทัตคุงหาข้อมูลไปมาพบว่าสิ่งที่อวี่เหวินหยางเซิงตามหาน่าจะเป็นกล่องไม้ แล้วก็เดาถูกแหละ

กล่องไม้นี้เป็นสิ่งที่ปู่ของทัตคุงเอามาจากจีน ซึ่งจริงๆ ถ้าย้อนไปในอดีตแล้ว ตระกูลมุระโอกะเอามาจากญี่ปุ่น ปู่เลยอยากนำกลับมาไว้ที่ๆ แท้จริงนั่นเอง ตอนแรกทุกคนเดาว่าเป็นเพราะอวี่เหวินหยางเซิงแค้นที่ปู่มีส่วนทำให้แม่ของอวี่เหวินฯ ตายจากไป (เพราะปู่จะเลี่ยงไปงานอะไรสักอย่าง เลยอ้างว่ารถเสีย แล้วตัดสายเบรกรถตัวเอง แล้วพอดีแม่ของอวี่เหวินฯ ป่วย จะไปโรงพยาบาลก็ใช้รถคันนั้นเลยเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา) ปู่รู้สึกผิดทั้งกับตระกูลเดิมของตัวเอง แล้วก็อิวาคุระด้วย

แต่หาไปหามาก็พบว่ากล่องไม้ตามพิพิธภัณฑ์ต่างๆ ล้วนเป็นของปลอมจ้า หาของจริงไม่เจอเลย สืบไปสืบมาก็พบอีกว่าเมื่อ 50 ปีก่อนมีมูลนิธิให้เงินสนับสนุนในการนำกล่องไม้ไปจัดแสดงไรงี้ ก็เดาได้แหละว่าปู่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ คิดไปคิดมาทั้งสองนึกถึงภาพวาดปริศนาที่บ้านของทั้งคู่ เลยรีบพุ่งกลับไปหาปริศนาคำใบ้

เพื่อพบว่าจริงๆ แล้วไม่ใช่จุดที่จะเกิดเหตุขโมยของในพิพิธภัณฑ์ แต่สามารถลากเป็นจุดต่อกันเป็นคันจิคำว่า 今 อิมะ ที่แปลว่าตอนนี้ ซึ่งพ้องเสียงกับคำว่า 居間 อิมะ ที่แปลว่าห้องนั่งเล่น เลยเดากันว่าน่าจะอยู่ในห้องนั่งเล่นในฟากที่ทัตคุงอยู่มากกว่า เลยไปหากันจนเจอกล่องไม้ และจากการที่สึมิเระพบเจอว่าบริษัทขนส่งเนี่ย จริงๆ แล้วมีหุ้นเป็นของพวกฮุ่ยเจินที่โดนมุราโอกะไปเอาหุ้นมา (แบบเหมือนเป็นหนี้ไรงี้) แถมใส่ชื่อเจ้าของเป็นปู่ทัตคุง ทีนี้จะใช้บริษัทขนส่งใช้ในงานด้านผิดกฎหมาย พวกฮุ่ยเจินเลยยอมไม่ได้ ก็อยากจะตามหาโฉนดให้เจอ เลยทำให้เดากันว่าสิ่งที่อวี่เหวินตามหาไม่ใช่กล่องไม้ แต่เป็นโฉนดชื่อปู่ของทัตคุงนั่นเอง ในกล่องไม้ที่เจอเลยมีโฉนด ซึ่งใช้กุญแจห้องเก็บของที่โยชิโกะมีไขออกมานั่นเอง

จริงๆ บ้านที่ทั้งสองอยู่นั้นเป็นของมุราโอกะมั้งนะ แต่เพราะพอตกเป็นของปู่แล้ว ย่าเลยตัดสินใจมอบให้โยชิโกะกับทัตคุง เพื่อทำให้อวี่เหวินฯ เข้ามาไม่ได้ น่าจะประมาณนี้แหละ

โยชิโกะกับคิโยชิกะทำการสลับโฉนด แต่สลับไปสลับมาและมั่นใจว่าของจริงเก็บไว้ เอาของปลอมไปให้ แต่แท้จริงแล้วมีคนสลับอีกจ้าาาา อวี่เหวินเลยได้ของจริงไป โยชิโกะกับทัตคุงเลยต้องแอบไปที่เรือเพื่อชิงกลับมา อวี่เหวินโดนมือที่สามวางแผนให้โดนจับกุมท่ามกลางของจริงที่เป็นสมบัติของชาติ ว่าอวี่เหวินกำลังขนไปจีนไรงี้ ซึ่งตรงนี้เราจะงงๆ ว่า ตกลงของจริงนั้น ตลอดมาอยู่ที่ไหนฟระ แล้วใครเอาของปลอม ของจริงไรงี้มาจากไหน ตรงนี้ก็งงๆ อยู่ดี แต่มือที่สามที่เข้ามาคือปู่ที่ส่งสายคนนั้นให้มาทำนั่นเอง แล้วสุดท้ายพอได้โฉนดไป ก็คืนให้กับพวกฮุ่ยเจินไป

คุณย่าตัดสินใจอยู่ใกล้วัด ส่วนปู่ตัดสินใจไม่เปิดเผยว่ามีชีวิตอยู่ รู้ก็แค่สายลับ แล้วก็ทัตคุง โยชิโกะ แล้วก็นาเดชิโกะ ส่วนคุณย่าอาจจะรู้แต่ทำเป็นไม่รู้ก็ได้นะ เราคิดว่าแบบนั้นแหละ ฮ่าๆ ปู่ก็ยังส่งสายให้ดูแลทุกคนในบ้านอยู่ดี เรื่องคุณย่ายังมีชีวิตอยู่ก็มีแค่คนในตระกูลที่รู้ พอถึงงานแต่งพระนางเลยไม่สามารถร่วมงานได้ไงล่ะ

กว่าทัตคุงจะขอโยชิโกะแต่งงานก็ผ่านไป 2 ปี โดยตลอดเวลาโยชิโกะก็เคยพูดถึงก่อนนะ แต่ก็จะมีเหตุให้ไม่ได้พูด ทัตคุงไม่ยอมมีอะไรด้วยจนกว่าจะแต่งงาน แค่ทำมากสุดก็โดนโยชิโกะบอกว่านางไม่ถือนะ กร๊ากๆ แต่ทัตคุงก็ไม่ยอม แม้ว่าจะห้ามใจแทบไม่อยู่ก็ตาม

ทัตคุงกับโยชิโกะไปหาพ่อแม่ทัตคุงก่อน พอแม่รู้ว่าเป็นตำรวจก็ตกใจ แล้วก็พูดเหมือนอยากให้ออกจากงานตำรวจ (เราขำตอนพ่อของทัตคุงบอกแม่ว่า โยชิโกะเป็นผู้หญิงแบบที่ชอบอยู่หัวโต๊ะเหมือนคุณ ฮ่าๆๆๆ) แต่ทัตคุงตามใจโยชิโกะนะ ฮ่าๆ แล้วหลังจากนั้นทั้งสองก็ไปหาพ่อแม่โยชิโกะ ทัตคุงฟินกับการกินผักที่พ่อแม่เธอปลูกมากๆ แล้วก็งงๆ ตอนพ่อแม่เธอให้วันเดือนปีของปีหน้าไว้ โยชิโกะบอกทีหลังว่านั่นคือวันเกิดลูกของเธอกับเขาที่พ่อแม่นั่งทำนายจากความน่าจะเป็น ฮ่าๆ

โยชิโกะตั้งใจพาทัตคุงไปร้านอาหารจีน เพราะนาเดชิโกะบอกว่าคิโยทากะชอบไปร้านนี้ เลยทำให้มีแรงฮึกเหิมสำหรับ 18+ กร๊ากๆ โยชิโกะกับเพื่อนรุ่นน้องสนใจเลยลากแฟนไปร้านนี้ แล้วบังเอิญเจอกันทั้งหมด เลยได้ร่วมโต๊ะกันหมดเลย ฮ่าๆๆๆ นาเดชิโกะก็ไม่ยอมแต่งงานกับคิโยทากะสักที ส่วนซาโตชิกว่าจะรู้เรื่องทั้งสอง ก็ตอนงานแต่งของโยชิโกะนั่นเอง แล้วถ้าเขารู้ โลกก็จะรู้ตามมา ซึ่งคิโยทากะดีใจมาก เพราะนาเดชิโกะไม่ยอมแต่งกับเขาสักที เขาอยากจะให้โลกรู้ แต่นาเดชิโกะไม่ยอมไง

พอทัตคุงเอ่ยปากขอโยชิโกะแต่งงาน นางก็ดีใจนะ แต่ก็แบบว่าไหนล่ะแหวน ทัตคุงก็บอกว่าแม่ให้ตราปั๊มประจำตระกูลแล้วนะ กร๊ากๆ แล้วก็บอกว่าแหวนอยากให้ไปเลือกเองมากกว่า กลัวไม่ถูกใจไรงี้ โคตรเอาใจว่าที่ภรรยาเลยนะจ๊ะ ชอบหนุ่มซึนคนนี้จังเลย อิอิ

พอแต่งงานแล้วโยชิโกะเหนื่อยมาก จนหลับข้ามวันข้ามคืน ทัตคุงได้แต่งงที่โดนเมียทิ้งไปนอนห้องเดิม พอโยชิโกะตื่นก็หิวมาก แล้วก็พบว่าเป็นไข้ ทัตคุงรอคอยมานาน ให้กินยาแล้ว ก็กินโยชิโกะต่อเลย ฮ่าๆๆๆๆ จบแค่นี้แหละนะ

ลืมพูดถึงสึมิเระ พอทำงานให้ซาโตชิได้สามเดือนมั้ง ก็กลับจีนไปอยากไปทำงานที่ตัวเองอยากทำ ซาโตชิคิดถึงเลยวางแผนจะไปดูงานและเที่ยวเซี่ยงไฮ้สักสัปดาห์หนึ่ง หวังว่าจะมีเรื่องของทั้งสองให้เราตามต่อนะ กริกริ

Start 20.39 น. Tue 26 Dec 2017
End 0.02 น. Fri 29 Dec 2017
Review Date 20.25 น. Fri 29 Dec 2017

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

มาถึงเล่มจบ ถือได้ว่าเป็นนิยายอ่านได้สบายๆ ไม่เครียดและแถมยังให้ความสนุก ผู้แต่งทำการบ้านมาดีเกี่ยวกับความเป็นญี่ปุ่นต่าง ๆ เสียนิดนึงตรงบทเฉลยความจริงว่าเดาง่ายไปนิดนึง แต่ก็โดยรวมชอบค่ะ หลังๆนางเอกเรานี่โดนพระเอกโจมตีกลับตลอด จะแอ้วเขา แค่เขาพูดตอบโต้กลับมาก็หน้าแดงทำอะไรไม่ถูกแล้ว

ในเล่มนี้ก็มีตัวละครอื่นออกมาเกี่ยวข้องมากขึ้น ก็คนรอบๆข้าง จริงๆสนใจลูกพี่ลูกน้องพระเอกมาก ดูเป็นผู้หญิงที่แบบทำตามใจชอบพอสมควร แต่ก็ดูมีอะไรน่าสนใจจนเขียนอีกเล่มได้เ���ยทีเดียว เชียร์ให้อ่านค่ะ ใครชอบแนวอ่านสบายแต่มีความสนุกอ่านเพลินอมยิ้ม ซื้อมาเลยค่ะ

[Patrawan Dear]

#ทัตซึโยชิ เล่ม 2 / Senorita-P

ในเล่มจบนี้เรื่องราวซับซ้อนชวนติดตามมากค่ะ โดยเฉพาะ part สืบสวนที่ตามลุ้นกันจนไม่อยากวางหนังสือ แต่น่าเสียดายที่พอเฉลยแล้วพบว่าเรามีจุดไม่เคลียร์อยู่หลายจุดเลย

ถ้าบอกว่าเรื่องนี้เป็นนิยายรักเบาสมอง ก็ถือว่าผู้เขียนเดินเรื่องได้สนุกมาก ๆ สร้างคาแรกเตอร์ตัวละครได้ดี จนอยากจะเทดาวให้ไปหมดตัว แต่พอมี part สืบสวนเข้ามาปน แล้วเฉลยออกมาแป้ก เฉลยไม่เคลียร์ เช่น บอกแค่ว่าผู้อยู่เบื้องหลังแท้จริงเป็นใคร ทำอะไรลงไป แต่ไม่บอกวิธีการ ไม่ให้รายละเอียดว่าทำได้อย่างไร ไม่มีการปูพื้นให้เชื่อได้ว่าคนคนนั้นจะทำเรื่องราวทั้งหมดได้ และยังมีจุดค้างคาอื่น ๆ อีก เรื่องราวทั้งเรื่องจึงดูล่องลอย จนต้องขออนุญาตตามหักดาวคืน

อย่างไรก็ตาม ยังคงนับเป็นหนังสือที่อ่านได้สนุก แนวแปลก ไม่จำเจ ควรค่าแก่การสนับสนุนและตามอ่านผลงานเล่มต่อ ๆ ไปค่ะ :)

[Apothecary · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ลดสัดส่วนความเฮฮาและพาร์ทหวาน ๆ ลง จะเน้นที่การเปิดปมตระกูลพระเอกและการแก้ไขปริศนามากกว่า ซึ่งเราว่าก็เพลิน ๆ ดีนะ อาจจะคาดเดาง่ายไปบ้างในบางตอน แต่ก็ถือว่าเชื่อมโยงได้ดี อันที่จริงชอบกิมมิคการเอาเล่าเรื่องด้วยวัตถุโบราณอยู่แล้วเลยค่อนข้างอิน 5555

ใครคาดหวังพาร์ทหวาน ๆ ของพระนางเล่มนี้ก็มีให้นะไม่ใช่ว่าไม่มีเลย แต่ความเฮฮาปาจิงโกะอาจจะลดลงไปบ้าง เพราะพวกคุณ ๆ ทั้งหลายเค้ากำลังง่วนอยู่กับการไขคดี

ถือเป็นหนังสืออ่านสบาย ๆ อีกเล่มนึง ปมอาจจะไม่ได้ซับซ้อนมากนัก แต่ก็พอจะมีให้ตื่นเต้นเป็นระยะ ๆ เอาเป็นว่าไปตามกันต่อในเล่ม 3 ว่าจะแก้ปมยังไงดีกว่า

ปล.ตอนพิเศษดีมากกก คุ้มค่าแก่การอ่าน

[Pollarin · Rating 4 out of 5]

ฮืมม นี้เป็นแนวสืบสวนแหละ (มั่นใจมาก) 5555

ผิดคาดนิดหน่อยจากความรู้สึกที่หยิบมาอ่านตอนแรก เพราะกำลังต้องการอะไรเบาๆ อยู่...เรื่องนี้ก็ไม่ใช่หนักเกินไป แต่แน่นอนว่าไม่ได้เบาเป็นปุยนุ่นแน่นอน

ยังคงนับถือความคุมโทนญี่ปุ่นได้อย่างมั่นคงเหนียวแน่น ไม่มีหลุดธีมแม้สักนิด อ่านไปก็นึกว่าอ่านนิยายแปลไป คนเขียนข้อมูลแน่นจริงๆ

เล่มนี้รู้สึกว่าดำเนินเรื่องสนุกกว่าเล่มแรกนิดหน่อย เข้าใจว่าคงเป็นการรวบยอดเก็บปม ต่างจากตอนแรกที่ต้องค่อยๆ ปูเนื้อเรื่อง รวมๆ แล้วก็อ่านได้เพลินๆ ไม่ถึงกับวางไม่ลง แต่ก็ไม่ถึงกับอยากวางทิ้งไว้อย่างนั้น..ไม่ใช่แบบหลังแน่นอน

ด้านความรัก (ที่ถูกมองเป็นเรื่องรองอยู่หน่อยๆ ) ก็ราบรื่นดี ค่อยๆ มีนู่นนี่ให้จั๊กจี้หัวใจเล่น อ่านไปอมยิ้มไป เป็นความน่ารักที่คงเส้นคงวา ไม่มีมือที่สามมากวนใจ (เว้นน้องแจกัน อะแฮ่ม)

ส่วนเรื่องปมปริศนาใหญ่ คิดว่าทำให้ใหญ่พอสมควรเลย พวกการขัดแข้งขัดขากันของนักธุรกิจ พวกมาเฟียจีน เรื่องความขัดแย้งนั่นเราคิดว่าเป็นเหตุผลที่ดีอย่างหนึ่ง ดูไม่ใช่อะไรแค่ความแค้นจิ๊บจ๊อยของสองตระกูลใหญ่หรืออะไรทำนองนั้น

ปริศนา..อืม จบง่ายไปหน่อย มีการพลิกผันของสถานการณ์แต่ก็พอเดาได้รางๆ ไม่ถึงกับทำให้แปลกใจ ออกเป็นแนวพยักหน้าอืมๆ กับตัวเองมากกว่า ก็ดูลงตัวดี

คุณปู่..บอสลับที่โผล่มาแค่นิดหน่อยแต่เป็นตัวการสำคัญของเรื่องราวต่างๆ มากมาย คิดว่าเรื่องพื้นหลังของเขายังน้อยไปหน่อย หรืออาจจะมากพอก็ได้ แต่เป็นเราเองที่ไม่เข้าใจเหตุผลที่ต้องแกล้งทำเป็นตายแล้วหลบหายหน้าไปจากคุณย่าและลูกหลาน

ตอนแรกก็คิดว่าคุณย่าเองก็เป็นคนวางแผนการต่างๆ ตั้งแต่ต้นเรื่อง เป็นคนฉลาด จะต้องรู้แน่นอนว่าคุณปู่ยังไม่ตาย แต่คิดไปคิดมา ทั้งสองคนคงร่วมมือวางแผนกันตั้งแต่แรกแล้วมากกว่า

และนี่แหละที่เราไม่เข้าใจ วันเวลาตั้งแต่รุ่นลูกจนถึงรุ่นหลาน..ยาวนานเกินไปสำหรับสิ่งติดค้างในใจของคุณปู่หรือเปล่า ทิ้งคนรักให้เลี้ยงลูกและปกครองตระกูลคนเดียว ส่วนตัวเองหลบไปเบื้องหลัง รอการแก้แค้น...ที่เพิ่งจะมาเริ่มตอนรุ่นหลานเนี่ย (วางแผนยาวนานไม่นับนะ เพราะอยู่ด้วยกันก็วางแผนได้นี่)

ก็ซาบซึ้งอยู่หรอก เราเองก็อินกับอะไรที่แบบ ไม่ได้อยู่ข้างกันแล้วแต่ก็มีคนคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ....แต่มองไปก็หงุดหงิดเหลือเกิน ออกจะเห็นแก่ตัวไปหน่อยหรือเปล่า

เรื่องที่เราติดใจ..อ่า ก็มีอีกนิดหน่อย คือเรื่องของนาเดชิโกะ เราติดใจตัวละครนี้มากพอสมควรตั้งแต่เห็นว่าเธอ ‘เรียนหมอเป็นงานอดิเรก’ ...ก็ เป็นเพราะชอบผู้หญิงเก่งๆ ล่ะนะ ถึงอยากได้อยากรู้เกี่ยวกับคนนี้มากอีกหน่อย

เพราะพฤติกรรมเรื่องหนีออกจากบ้านเอย รวมหัวกับพ่อแอบแม่เรียนหมอเอย นิสัยแปลกๆ ของเจ้าตัวเอย...น่าสนใจน้อยซะเมื่อไหร่

เพราะงั้นก็เลยไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่กับการที่ชีวิตรักของนางและรุ่นพี่ (ผู้เป็นตำรวจสากล เป็นสายลับและเจ้าของกิจการต่างๆ มากมาย แถมยังตามติดสาวเจ้าแจ..โอ้มายก้อด) จะให้เห็นแค่เรื่องอย่างว่าเท่านั้น อยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้สองคนนี้กิ๊กกันได้ หรือเรื่องทั่วๆ ไปที่ไม่ใช่เรื่องบนเตียงมากกว่า

พูดถึงผู้หญิงเก่ง อีกคนเลยคือคุณเลขา 2.5 คนนี้เราประทับใจมานานละ เป็นผู้หญิงอีกแบบที่ชอบ แอบเชียร์ให้คู่กับคุณชายบ้านอิจิโจอยู่หน่อยๆ ดูสมน้ำสมเนื้อกันดีนะ

โดยรวมแล้วเล่มนี้ก็ยังคงมาตรฐานได้ดี คุมธีม คุมคาแรคเตอร์และเส้นเรื่องดี อ่านสนุกมุกไหลลื่น อ่านไปอมยิ้มไปขำไป เป็นเรื่องที่สนุกเรื่องหนึ่ง

แต่จากทุกมุกที่ทำให้ฮาตลอดเรื่องแล้ว มีฉากนึงที่เราประทับใจเป็นพิเศษ คือตอนที่แม่ของพระเอกถามเรื่องว่าที่ลูกสะใภ้ว่าเป็นคนแบบไหน แล้วคุณพ่อตอบว่า

“ดูแล้วน่าจะเป็นผู้หญิงที่ชอบนั่งกินข้าวที่หัวโต๊ะเหมือนเธอ”

55555555555555555555555555555

อ่านแล้วเราขำที่สุดในทุกมุกที่เล่นมา มันดูไม่มีอะไรเลย แต่ก็เผยถึงความเป็น #พ่อบ้านใจกล้า ของคุณพ่อออกมาได้นิดนึงเลยอะ อ่านแล้วชอบมาก ได้มาก!!

อื่นๆ ก็มีที่นางเอกมโนว่าโดนขอแต่งงานด้วยประโยคที่มีคำว่าผักเยอะที่สุดในโลก โฮ่...เยอะแยะไปหมด ถ้าไล่ออกมาทั้งหมดก็ไม่ต้องทำอะไรกันแล้วล่ะ5555

สรุปก็คือ ของนักเขียนคนนี้ดี บรรยายดีตัวละครมีสเน่ห์ มุกแทรกมาได้ถูกที่ถูกทาง ไม่แป้ก แต่ด้วยความที่เป็นธีมญี่ปุ่น ทำให้หลังจากนี้...นอกจากจะมีพล็อตที่น่าสนใจจริงๆ หรือ..อืม ไม่ก็ต้องรอมีอารมณ์อยากอ่านธีมนี้น่ะนะ ถึงจะหยิบของเค้ามาอ่าน ยิ่งจากเรื่องย่อแล้วซาโฮะเองก็ดูเป็นมังงะยุ่นมาก...คงอีกนานเลยกว่าจะคว้าขึ้นมาจากกองดอง

[Uminaka16 · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายแนวญี่ปุ่นที่เขียนโดยคนไทย ที่ญี่ปุ่นจ๋ามาก จนคิดว่าคนแต่งเป็นญี่ปุ่นหรือเปล่า เพราะใส่ความญี่ปุ่นมาเต็มมาก ทั้งชื่อเมือง ถนนหนทาง วัตถุโบราณ พิพิธภัณฑ์ ดาบ ทุกอย่างสมจริงจนน่าทึ่ง

นอกจากเรื่องความเป็นญี่ปุ่น เรื่องอื่นผู้เขียนก็หาข้อมูลมาอย่างดี ทั้งเรื่อง ไวน์ เสื้อผ้า น้ำหอม แบรนด์เนม ธุรกิจ ปริศนาที่วางไว้สเกลใหญ่กว่าที่คิดมาก ชื่นชมเรื่องนี้

ในส่วนของพระเอกนางเอก และผู้คนที่รายล้อม อันนี้ดีงาม โดยเฉพาะบุคลิกของพระ-นาง ที่ชัดเจนมากๆ ชอบมุกซ้ำๆ ที่โยชิโกะเต๊าะคุณทัตสึยะ และมุกแจกันราชวงศ์ชิงมาก

หัก 1 ดาวสำหรับปมปริศนาที่ยาวและซับซ้อนเกินไป ดูจากปกแล้วไม่คิดว่าเนื้อหาจะออกมาเป็นโทนนั้น มีเบื่อๆ นิดหน่อยช่วงกลางเล่ม 2

ตอนพิเศษดีงามมากค่ะ

[Moji Juf-Fuf · Rating 3 out of 5]

โดยส่วนตัวชอบเล่มแรกมากกกว่า พอมาเล่มสองผู้เขียนได้เน้นไปทางสืบสวน ซึ่งทำได้ดีในแง่ของเรื่องราวที่ซับซ้อน (ช่วงกลางเริ่มรู้สึกแผ่วลงไป) แต่พอถึงจุดเฉลยกลับแป้ก เรารู้สึกว่าผู้เขียนเฉลยไม่เคลียร์ บอกแค่ใครเป็นคนทำ แต่ไม่บอกว่าทำอย่างไร ทำไมถึงดำเนินเรื่องมาเป็นอย่างนั้น ซึ่งถือเป็นหัวใจหลักของการเขียนสืบสวน แม้จะบอกว่าไม่แน่ใจว่านิยายเรื่องนี้แนวไหน แต่เมื่อกล้าเทปมมาแนวสืบสวนแทบจะเต็มที่แบบนี้ก็ควรทำให้ปมเรื่องเคลียร์ เหมือนกับที่ผู้เขียนทำได้ดีมากๆ ในแนวคอมเมดี้และคาเรกเตอร์ตัวละคร พออ่านจบแล้วเสียดายอยู่เหมือนกัน อีกนิดเดียวก็จะลงสวยแล้ว

ปล.ถ้าผู้เขียนผ่านมาเห็นก็ขอให้เก็บไปพิจารณา เผื่อมีโอกาสได้เขียนเรื่องต่อไปแล้วมีผสมแนวสืบสวนอีก

[Ning · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายที่อ่านแล้วอมยิ้มได้ทั้งเรื่อง เพราะพระนางน่ารักจริงๆ บทสนทนา บทเต๊าะกันนั้น ตลกดี

แต่ในส่วนของคดี แรกๆดีนะ ดูซับซ้อนมีอะไรดี แต่ตอนจบดูรวบๆไปหน่อย แต่ถือว่าโอเค ไม่มีอะไรเสียหาย

มาพูดถึงสำนวน จะออกแนวญี่ปุ่นๆนิดนึง ถ้าคุ้นเคยกันเรื่องแปล หนัง หรือละคร อยู่แล้วคงอ่านได้ไม่สะดุด แต่ถ้าไม่คุ้น อาจจะอ่านแล้วมีงงๆได้

สรุปว่าเรื่องนี้อ่านได้สนุกและเพลิดเพลินดีต่ะ

[Nattapan · Rating 3 out of 5]

2.5 - 3 stars. The contents about investigation are so so, but its love story is quite cute and funny.

[Miss Jan€Kim · Rating 4 out of 5]

พระเอก..อิวาคุระ ทัตซึยะ อายุ 28 ปี
อาชีพ..นักตรวจสอบ/ประเมินสมบัติ
ของที่ชอบ..วัตถุโบราณ
งานอดิเรก..ดื่มชาอยู่บ้าน
ความสามารถ..แยกแยะของเลียนแบบออกจากของจริง
vvvvvvvvvvvv❤️vvvvvvvvvvv
โอ้ยยยย 😉 คือชอบพระเอก (innocent man) คนนี้มากๆ ซื่อๆ มึนๆ ตามนางเอกไม่ค่อยจะทัน
#ชอบตรงนี้แหละ
บางครั้งก็ทำอะไรที่ทำให้คนอ่าน(และนางเอก)
กรี๊ดๆ ได้แบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ❤️😍
อ่านแล้วจิ้นว่าตัวเป็นยัยตำรวจบ๊องคนนั้น
ก็แล้วกัน 😂😂😂
🍱🍣🥦🥒🎎🎏🇯🇵🍱🍣🥦🥒🎎🎏
นางเอก..โยริคาวะ โยชิโกะ อายุ 28 ปี
อาชีพ..ตำรวจ
ของที่ชอบ..อิวาคุระ ทัตซึยะ
งานอดิเรก..ดื่มเบียร์อยู่บ้าน
ความสามารถ..เล่นเกมส์จีบหนุ่ม/ทุ่มคนตัวใหญ่กว่า
vvvvvvvvvvvv❤️vvvvvvvvvvv
นี่ก็ชอบอีก โยชิโกะมีสกิลการจีบหนุ่ม(ทัตซึยะ)
โดยอิงมาจากเกมส์ที่ตัวเองเล่น 😂😂
มันก็จะออกแนวรุกบ้าง หยอดบ้าง ย่อยบ้าง
บ๊องๆบ้าง แต่ส่วนใหญ่เห็นรุกเค้าที่ไหร่..
เจอความใสๆ ซื่อๆ ของหนุ่มกินพืชรุกกลับแบบ
ต้องไปตั้งหลักกันเลยที่เดียว 😍😘

นิยายสนุกมากๆค่ะ ได้จิ้นฟินเฟ่อ คู่พระ/นาง
คนอ่านก็อ่านไป กรี๊ดไป เขินไป ฮาไปด้วยอีก 🤪
ได้ลุ้นไปกับการตามไขคดีของคนทั้งคู่ที่ร่วมด้วยช่วยกัน #คนอ่านก็คาดเดาไป..
การดำเนินเรื่องดีมากๆเลยค่ะ สลับซับซ้อน
น่าสนใจ น่าติดตาม น่าค้นหา
บทบาทของตัวละครแต่ละคนในการร่วมไขคดี
ก็น่าติดตาม ทั้งคู่ทัตซึยะ ซาโตชิ นาเดชิโกะ 👍🏻

ข้อมูลส่วนขยายความรู้ให้คนอ่านก็ครบถ้วน #เริ่ดค่ะ สำนวนภาษาก็ดีงามฝุดๆ บทพูดของ
พระเอก innocent man นี่ส่วนตัวชอบมาก
คืออ่านแล้วให้ความรู้สึกว่า เอ่อว่ะทัตคุง
เป็นหนุ่มกินพืชจริงๆ (แต่ก็แอบกินเนื้อด้วย) 🤣