თავიდან 3 დავუწერე, მაგრამ მერე ვნახე, რომ „სამანიშვილის დედინაცვლისთვისაც“ 3 მქონდა დაწერილი და ჩამოვაკელი.
პირველ რიგში, ქართულ ლიტერატურას რეფლექსური ხასიათი აკლია, რაც ამ წიგნში გარკვეულწილად ნამდვილად არის და იმ თემებზე საუბრობს, რომლებიც, შეიძლება, აშკარაა და ისედაც ყველამ იცის, მაგრამ კულტურულ სივრცეში მსგავსი დემონსტირირება არ მომხდარა. ავტორი თითქოს ყველანაირად ცდილობს, დადებითი პერსონაჟის სახეს გაექცეს და ყველასთვის უარყოფითი თვისებების მიკერების ხარჯზე შექმნას, ვითომ და, ავთენტური ქართული თანამედროვე რეალობა. წიგნში არის მონაკვეთები, სადაც ეს მცდელობა წარმატებულად სრულდება. უფრო დასაწყისში. დასასრულისკენ კი ავტორი უკვე ზედმეტი ალუზიებით თამაშობს და სიუჟეტს ხელოვნურად იმდენად ხლართავს, ნებისმიერი კონკრეტული დასკვნის გამოტანა შეუძლებელი ხდება, გარდა იმისა, რომ საშინელ სივრცეში ვცხოვრობთ, რომელიც ინდივიდუალისტური იდეებით გამსჭვალული ადამიანების იდეოლოგიით იმართება. ეს კი, იდეაში, ტექსტს მხატვრულ კონტექსტს უკარგავს და ისედაც ყველამ ვიცით. ახალი კი ამაში მხოლოდ ისაა, რომ ავტორი არა რომელიმე მხარეს, არამედ ორივე მხარეს ერთდროულად აკნინებს.
რაც შეეხება თვითონ ტექსტს, ალბათ, ჩანაფიქრის დონეზე, კარგადაცაა აგებული და წერის სტილიც კარგია, თუმცა მონაკვეთებში ზედმეტი ალუზიები, ქვეტექსტები, დაფარული სათქმელები; ხშირად ზედმეტად უადგილო, გამომწვევი და ხელოვნურად სკანდალური სცენები საერთო სურათის აღქმას საგრძნობლად აძნელებს, რაც, ფაქტობრივად, კრახის ტოლფასია.
საბოლოო ჯამში, ყველაზე საინტერესო ისაა, ვინ დგას ამ წიგნის უკან. ვინ გაბედა და ილაპარაკა საქართველოში არსებული ძირითადი პრობლემური კასტების უარყოფით ასპექტებზე ერთდროულად. რაღაც ვარიანტები მაქვს, რომლებიც შეიძლება, საერთოდ არ გამართლდეს, თუმცა ავტორის გამჟღანვებით გამოწვეულ შოუს ნამდვილად დაველოდები.