Πήραν την πόλη πήραν την

by Maria Lampadaridou Pothou

Είκοσι ένα µυθιστορήµατα σε πολλαπλές ανατυπώσεις. Έξι βιβλία ποιητικής πρόζας. Δύο δοκιµίου (Beckett, Ελύτης). Θεατρικά της έργα έχουν παιχτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αµέτρητες συνεργασίες σε εφηµερίδες και περιοδικά. Επίσης, έχει γράψει ποίηση, δώδεκα ποιητικές συλλογές και τον συγκεντρωτικό τόµοΜαζεύω τα υπάρχοντά µου. Βιβλία της έχουν µεταφραστεί και εκδοθεί στα γαλλικά, σουηδικά και αγγλικά και διδάσκονται σε πανεπιστήµια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έξι διδακτορικές εργασίες έχουν γίνει πάνω στα βιβλία της, στα πανεπιστήµια Αθηνών, Πάτρας και Μπάρι. Είναι πτυχιούχος του Παντείου και της Σορβόννης, όπου, µε υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, σπούδασε αισθητική και ιστορία θεάτρου. Πατρίδα της η Λήµνος φιλτάτη. Πήραν την Πόλη, πήραν την... είναι το ιστορικό µυθιστόρηµα που µίλησε στην ψυχή του αναγνώστη. Ίσως γιατί ο σηµερινός άνθρωπος, της παγκοσµιο­ποίησης και της αβεβαιότητας, αισθάνεται την ανάγκη να βρει τις ρίζες του και την ιστορία του, την καθαρότητα της ελληνικότητάς του.



«Προσπάθησα να δώσω στον ήρωά µου, τον Πορφύριο, κάποιες µαγικές ιδιότητες, µυθικές. Γιατί τα πρόσωπα που περνούν στις διαστάσεις του θρύλου είναι τρισµέγιστα. Κι εγώ έπρεπε να εναρµονίσω στις ίδιες αναλογίες τα δικά µου πρόσωπα του µύθου, αυτά που έπλασα, για να µπορούν να σταθούν πλάι στα πραγµατικά. Πιστεύω πως ο µύθος µου ο πολύ ανθρώπινος έκανε το ογκώδες αυτό µυθιστόρηµα να αγαπηθεί έτσι όπως αγαπήθηκε από τους αναγνώστες. Παράλληλα µε τα τραγικά ιστορικά γεγονότα, ξετυλίγεται το ανθρώπινο δράµα του ήρωά µου, το υπαρξιακό του δράµα, σαν µια αναγωγή στην οδυνηρή περιπέτεια ολόκληρου του θυσιασθέντος ελληνισµού».



Ύστερα από είκοσι χρόνια και είκοσι δύο επανεκδόσεις, το κλασικό πλέον έργο της Μαρίας Λαµπαδαρίδου Πόθου σε µια νέα διαδροµή στον Χρόνο. Το Πήραν την Πόλη, πήραν την… ζωντανεύει τις τελευταίες ηµέρες της σπαρασσόµενης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Λεπτό προς λεπτό καταγράφει τις πενήντα επτά ηµέρες πολιορκίας της Βασιλεύουσας έως την Άλωση. Με τη δύναµη του ποιητικού ενορατικού λόγου, αλλά και µε αναλυτική διείσδυση και θέση έναντι της ιστορίας, η συγγραφέας δίνει την ύστατη αγωνία, τον ύστατο αγώνα, που στάθηκε ορόσηµο στη νεότερη ιστορία του ελληνισµού. Όµως, πέρα από αυτό, και µε µυθικό άξονα τον ήρωά της, δίνει τη συγκλονιστική πορεία της παρακµής του Βυζαντίου, καθώς και την οδυνηρή περιπέτεια του ελληνισµού µετά την καταστροφή.

«Είναι µεγάλη η συγκίνηση που νιώθω, καθώς, ύστερα από είκοσι χρόνια, το µυθιστόρηµα αυτό ξεκινά το νέο ταξίδι του στον Χρόνο. Αισθάνοµαι σαν να το έγραψα χτες. Τόσο ζωντανή στη σκέψη µου η κάθε λέξη του. Η κάθε στιγµή αγωνίας που χαράχτηκε µέσα στο µυαλό µου σαν όρκος. Με τέτοια δύναµη γράφτηκε. Όπως έχω ήδη πει, εκείνο που µε ενδιέφερε ήταν να βρω αυτό που σχεδόν πάντα µένει έξω από την ιστορία: Το πάθος, το θαύµα, τον όρκο της ψυχής, το ρίγος. Να βρω το µεγαλείο εκείνων των τραγικών πολιορκηµένων, που η θυσία τους, ο τιµηµένος θάνατος που επέλεξαν, έγινε σύµβολο στη συνείδηση του Γένους. Και όλα αυτά προσπάθησα να τα περάσω µέσα από την οδύνη της Μιας Συνείδησης, της Μιας µοναχικής κραυγής, αυτής του ήρωά µου, του νεαρού πολεµιστή από τη Λήµνο. Μόνον έτσι η ιστορία µπορεί να γίνει προσωπική µας αλήθεια. Να φτάσει στην υπέρβαση και στην αυτογνωσιακή κάθαρση».

Genres: Historical Fiction

752 pages, Paperback

First published January 1, 1996

About the author

Author of more than twenty novels, Maria Lampadaridou Pothou is a best selling novelist in Greece, honoured by the Academy of Athens and other literary societies. Some of her novels are set in the Byzantine period and some are based on contemporary life with a strong existential and supernatural element. She has also written poetry and theatre. Her plays have been performed in Greece and abroad. Works of hers have been translated into French, Swedish and English, and are included in literary courses in universities in Greece and abroad. Her poetic work The Mystic Passage was nominated by the Greek Ministry of Culture for the Prize of Europe.

Maria was born in the small Greek island of Lemnos, in Greece, where she grew up, before going to the Panteion University in Athens to study political sciences. A French government fellowship subsequently enabled her to study theatre at Sorbonne University. She is currently living in Athens, Greece, where she has spent most of her life with her husband and son.

Maria says of her work: "I write because by writing I find beauty. To speak about terror or human cruelty is to seek a way for beauty and justice. To write is to go against. All my novels, historical or not, are a path from the soul to the soul." Her play "Antigone or the Nostalgia of tragedy," a modern version of the Sophoclean tragedy, was written in 1967 as a protest against the Greek dictatorship. The play was performed in the US (California State University at Hayward) in 1996.

Natalia and Christina is the author’s first novel published in the UK. More information about her work can be found on her personal webpage, http://www.marialpothou.gr/

Reviews

[Yanper · Rating 5 out of 5]

Πρώτη φορά διάβασα ιστορικό μυθιστόρημα με τόσο λυρισμό. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας είναι τόσο μα τόσο ποιητική, ακόμη και όταν διαβάζεις σκηνές γεμάτες πόνο, βία και σκοτωμούς απαλύνονται από την χρήση μίας σειράς θαυμάσιων λέξεων. Τολμώ να πω ότι η ιστορία περνάει σε δεύτερο πλάνο και αναδεικνύεται κυρίαρχα η πλουσιότητα της ελληνικής γλώσσας. Νομίζω είναι από τα καλύτερα βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας.

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 5 out of 5]

Είναι μερικά βιβλία που αλλιώς τα περιμένεις και αλλιώς βγαίνουν τελικά. Το είχα στη βιβλιοθήκη μου περίπου 2 χρόνια να κάθεται επειδή νόμιζα ότι θα διαβάσω κάτι σαν ιστορική αποτύπωση των πραγματικών γεγονότων. Δεν θα μπορούσα να κάνω πιο λανθασμένη πρόβλεψη, αφού άθελά μου υποτίμησα εντελώς τη δύναμη του λόγου της κ. Λαμπαδαρίδου.
Η αφήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπο. Ο Πορφύριος Σγουρομάλλης καταγράφει τις αναμνήσεις του από την πολιορκία της Πόλης και τα γεγονότα που προηγήθηκαν αυτής, προκειμένου να τα παραδώσει στον γιο του.
Η ιστορική αποτύπωση των γεγονότων είναι άψογη. Μάλλον, η λέξη άψογη δεν μπορεί να αποδώσει πλήρως το πόσο όμορφα τα έχει καταγράψει η συγγραφέας, αφού ούτε για μια στιγμή δεν κουράστηκα και δεν ένιωσα ότι διαβάζω μάθημα ιστορίας. Τα σκίτσα στο τέλος του βιβλίου σε συνδυασμό με τις όμορφες περιγραφές των χώρων και των αρωμάτων με βοήθησαν πολύ να μεταφερθώ μέσα στα τείχη της Κωνσταντινούπολης του 1453.
Είναι εξαιρετική επίσης και η περιγραφή των μαχών και των συναισθημάτων των πολεμιστών. Καταφέρνει και σου μεταφέρει την αποφασιστικότητα, τη γενναιότητα αλλά και τον φόβο των λιγοστών υπερασπιστών της Πόλης. Οι περιγραφές είναι τόσο έντονες που στις τελευταίες σελίδες όπου συμβαίνουν οι τελικές μάχες πριν την άλωση της Πόλης ήταν σαν να ήμουν κάπου δίπλα στον Πορφύριο και να παρακολουθούσα μαζί του το αίμα που κυλούσε και να βίωνα τον πανικό και την απελπισία των κατοίκων.
Εκτός όμως από την (θα το πω για άλλη μια φορά) θαυμάσια αποτύπωση της ιστορικής πραγματικότητας και την μεταφορά στο χρόνο, το βιβλίο είναι ένας ύμνος στην αγάπη (ορίστε, δεν κατάφερα να αποφύγω τη χρήση εκφράσεων- κλισέ).
Ο Πορφύριος ως γιος, συμπολεμιστής και φίλος μας μεταφέρει τα αισθήματά του για τους ανθρώπους που αγαπάει και θέλει να προστατέψει. Κυρίως όμως ως σύζυγος και ως πατέρας που αγωνιά για την τύχη της γυναίκας και του γιου του, που παλεύει κατά την πολιορκία να τους προστατέψει και αργότερα, μετά την άλωση παλεύει να ζήσει χωρίς αυτούς...
(Ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει άνθρωπος που θα φτάσει σε αυτό το σημείο του βιβλίου και θα μείνει αδάκρυτος:
"..Όμως και εδώ η άμυνα λύγισε σε λίγο. Και τότε, μόνον τότε, άρχισα να τρέχω μέσα στην τουρκοπατημένη Πόλη. Να τρέχω αλαλιασμένος, με σαλεμένο το λογικό, Ελένη μου, να φωνάζω, Ελένη, Ελένη μου, και Κωνσταντίνε μου..." )
Δεν ξέρω, τα συναισθήματα που δημιουργούνται είναι τόσο έντονα που νομίζω τελικά θα μου μείνουν στο μυαλό και την καρδιά πιο πολύ αυτά και λιγότερο το ιστορικό μέρος του βιβλίου.
Για να κλείσω και επειδή μερικά βιβλία δεν χρειάζονται πολλά λόγια, να πω απλά ότι αν σκοπεύετε να διαβάσετε ένα μόνο βιβλίο μέσα στη χρονιά ας είναι αυτό.

https://kiallovivlio.blogspot.com/

[Φωτεινή Ναούμ · Rating 5 out of 5]

Εδώ και μέρες προσπαθώ να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας για ένα βιβλίο που υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου πάνω από δέκα χρόνια τώρα και όμως δεν υπάρχει χρόνος που να έχει περάσει και να μην ανατρέξω πάλι σε αυτό.
Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που περιγράφει τις τελευταίες μέρες του Βυζαντίου. Οι αγώνες, ο μόχθος και πάνω απ όλα η πίστη και η μάταιη, γινατεμένη ελπίδα των απλών ανθρώπων αλλά και του Κωνσταντίνου, να σώσουν τη βασιλεύουσα.

«Πως πολλές φορές, μια μόνο στιγμή μπορεί να χωρέσει το αιώνιο σαν αυτές τις μοναχικές στιγμές, όπου η ψυχή ωριμάζει με μιας, σαν άνθος εξαίσιο, έτσι ξέραμε κι οι δυο, εκείνη τη μοιράμενη στιγμή, σκοτεινά και αξεδιάλυτα, ξέραμε για τον μελλούμενο πόνο».

Ένας γνώριμος τόπος που μας τον συστήνει ξανά η κυρία Λαμπαδαρίδου Πόθου, με λόγο ποιητικό, οι λέξεις κυλούν όπως τα ρυάκια με γάργαρο νερό. Κι είναι κι αυτό βασικό συστατικό που το κάνει ξεχωριστό μέσα μου. Όλη η οδύνη, ο πόνος, ο σπαραγμός, η ελπίδα για το ανέφικτο, περιγράφεται με τρόπο τόσο γλαφυρό, που νιώθεις τα μηνίγγια να χτυπούν και την καρδιά να πάλλεται κάτω απ το στήθος, μα είναι οι λέξεις τέτοιες, τα νοήματα τα αγνά, που υπερβαίνουν τον πόνο, κατανικούν τον θυμό και αναδεικνύουν μια ευγένεια, μια ευγένεια που παρά την ατίμωση ξεχωρίζει όπως το λάδι απ το νερό και βγαίνει στην επιφάνεια.

«Σαν κρύσταλλο θαμπό το πρωινό εκείνο, το τελευταίο της Βασιλεύουσας. Αρώματα των κήπων και υγρές πνοές του Βοσπόρου και θαλασσοπούλια στους τρούλους της. Γλυκά, σαν επίδεσμοι ετύλιγαν τα πληγωμένα μέλη της οι αιωρούμενες δέσμες της πρωινής καταχνιάς, να μην ακούγεται το ψυχορράγημά της. Το άλλο ξημέρωμα θα την έβρισκε σκοτωμένη ανάμεσα στα λουλούδια της, σπαραγμένη σαν άνοιξη επάνω στο σταυρό της»

Με συγκινεί η ικανότητα της κ Πόθου, όχι μόνο σε ότι αφορά την καταβύθιση στον ψυχισμό των ηρώων, αλλά και στην περιγραφή της βασιλεύουσας, των ανθρώπων που τη συνθέτουν, στο αόρατο και όμως υπαρκτό που απορρέει από κάθε της μυθιστόρημα, πόσω μάλλον από αυτό, που πρόκειται για έναν ύμνο πραγματικά της βασιλεύουσας και των ανθρώπων που έζησαν αυτές τις τελευταίες σπαραχτικές της μέρες.

«Κελαηδούσαν ξετρελαμένα τα πουλιά και μοσκοβολούσανε τα πανύψηλα δέντρα τα αιωνόβια, κέδροι υψικάρηνοι και χρυσόπευκα, και το δροσερό αεράκι το ανοιξιάτικο, έφερνε τις πνοές από τα δάση τα απέραντα της Μικρασίας, που στις σκιερές αγκαλιές τους τις υγρές και τις απάτητες φώλιαζε το βασίλειο των αγριμιών-αυτό που έχει για αρχή ζωής τη βία την άλογη. Όμως τώρα, ύστερα απ όσα έζησα, λέω, μπορεί να μην είναι πιο άγρια η ζωή των αγριμιών από αυτή των ανθρώπων»

Πρόκειται για ένα βιβλίο εξαιρετικό, κάθε σελίδα αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά, μήπως και καταφέρεις να την απολαύσεις, να τη ρουφήξει το δέρμα σου και να αφομοιωθεί. Το ξεφυλλίζω και απόψε όλο αγωνία, όλο λαχτάρα να χορτάσω την αναγνωστική μου βουλιμία με όσες περισσότερες εικόνες μπορώ, αν ήταν δυνατόν θα σας τις μετέφερα όλες.
Δεν είμαι καλή στις κριτικές, πολύ φοβάμαι πως όταν αγαπώ ένα βιβλίο τόσο πολύ, δεν είμαι καλή ούτε στις περιγραφές των συναισθημάτων μου.

Η λογοτεχνική βαρύτητα αυτού του έργου, ξεπερνά κάθε μου καλή διάθεση-προσπάθεια να το αποδώσω όπως θα επιθυμούσα, αλλά αδυνατώ. Το μόνο που μένει, είναι να το διαβάσετε. Ξανά και ξανά. Όπως αξίζει σε ένα έργο πραγματικά καλό.

«Το μυαλό μου πονάει. Όμως δεν θέλω να με κουκουλώσουνε ετούτα τα πελώρια κύματα του ύπνου, που παλιρροούν στο σώμα μου, δεν θέλω να χαθώ μέσα στη λήθη, όχι, ξύπνιος να μείνω, να ζήσω στιγμή τη στιγμή την αξημέρωτη νύχτα».

[Paraskevi · Rating 2 out of 5]

Με κούρασε αρκετά. Στις μισές σελίδες θα μπορούσε σίγουρα να συμπεριλάβει ό,τι χρειαζόταν για να αποτελέσει ένα καλό μυθιστόρημα για την πολιορκία και την άλωση της Πόλης.
Επίσης, ένα ακόμη αρνητικό για μένα ήταν οι μυθικές - μαγικές ιδιότητες του ήρωα που προσέδωσαν πολύ άσχημη εικόνα σε γεγονότα τέτοιας σημαντικότητας.
Βέβαια, στο τέλος απέκτησα μια λεπτομερή εικόνα των γεγονότων όπως βιώθηκαν από τους απλούς ανθρώπους αλλά και από ιστορικά πρόσωπα όπως ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

[Emmanouil · Rating 1 out of 5]

Δεν μου άρεσε καθόλου. Οι πολλές και ανουσιες περιγραφές μαζι με τον υπερβολικό λυρισμό με έκαναν να αναρωτιέμαι γιατι έχει τόσες καλές κριτικές. Με το ζόρι το τελείωσα...

[Sotiris Karaiskos · Rating 3 out of 5]

Ένα ποιητικό μυθιστόρημα για τα γεγονότα που οδήγησαν στην άλωση της Κωνσταντινούπολης. Η συγγραφέας, με την ομολογουμένως πολύ όμορφη γραφή της, καταφέρνει να δώσει μία ποιητική διάσταση σε οτιδήποτε συμβαίνει, ακόμα και στις βαρβάρες στιγμές της σφαγής. Παράλληλα με πολλές θρησκευτικές και μεταφορικές παρεμβολές δίνει μία διάσταση σχεδόν μυστηριακή. Με λίγα λόγια ως ένα λογοτεχνικό δημιούργημα το βιβλίο στέκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Τα προβλήματα αρχίζουν στα υπόλοιπα.

Η αλήθεια είναι ότι ως ιστορικό μυθιστόρημα το βιβλίο δεν λέει πολλά και η όμορφη γραφή δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση, ειδικά από τη στιγμή πού αρχίζει να γίνεται επαναλαμβανόμενη. Τα ιστορικά γεγονότα παρουσιάζονται με έναν απόλυτα εξιδανικευμένο τρόπο, με ιστορικά λάθη που φτάνουν στα όρια της παραποίησης της ιστορίας, με απλοϊκή ανάλυση των γεγονότων, κλοπές από το έργο του Ράνσιμαν και έναν απόλυτα μανιχαϊστικό διαχωρισμό ανάμεσα στους καλούς Έλληνες και στους κακούς Τούρκους, τους σκύλους καταραμένους όπως τους αποκαλεί τουλάχιστον 200 φορές μέσα στο κείμενο.

Οπότε στο τέλος αυτό που η συγγραφέας κάνει είναι να παίρνει τα ιστορικά γεγονότα και να μας προσφέρει μία ποιητική εκδοχή τους που δεν συμπίπτει απαραίτητα με την πραγματικότητα. Δεν αμφιβάλλω για την ομορφιά του κειμένου αλλά το ιστορικό μυθιστόρημα χρειάζονται και άλλα πράγματα.

[Dimitris · Rating 3 out of 5]

Ήθελα να διαβάσω ένα βιβλίο για την άλωση, καθώς μου αρέσει να ανακαλύπτω την ιστορία μας μέσα από βιβλία. Τι πιο ευκολοανάγνωστο από ένα μυθιστόρημα λοιπόν, σωστά; Λάθος! Δεν είναι όλα τα βιβλία για όλους.

Θετικά:
Τα ιστορικά γεγονότα είναι ακριβή, τα ιστορικά πρόσωπα, η χρονική σειρά των γεγονότων επίσης. Δεν παραλείπονται επίσης και οι γνωστοί θρύλοι και παραδόσεις: κόκκινη μηλιά, μαρμαρωμένος βασιλιάς κτλ. Υπάρχει χάρτης της πόλης και σκίτσο με την τομή των τειχών και γενικά έχει γίνει μια αξιόλογη προσπάθεια η διήγηση της ιστορίας να αφηγηθεί μέσα στο πραγματικό ιστορικό πλαίσιο, έτσι όπως έχει διασωθεί από αυτόπτες μάρτυρες και εξιστορήσεις.

Αρνητικά
Η γραφή είναι ιδιαιτέρως λυρική - υπερβολική σε πολλά σημεία για το δικό μου γούστο. Έχει γίνει κατάχρηση ορισμένων επιθέτων, όπως: μεταξένια, σμαραγδένια, πορφυρά, χρυσό-κάτι, σε βαθμό που γίνεται κουραστικό και μειώνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Το ίδιο συμβαίνει με τη συχνότητα που οι ήρωες κλαίνε και δακρύζουν. Επίσης αχρείαστο είναι κατά τη γνώμη μου το στοιχείο του υπερφυσικού σε σχέση με τον βασικό ήρωα, ο οποίος είναι ανίκητος σε όλες τις μάχες και διαισθάνεται διάφορα γεγονότα. Η ιστορία (και το μυθιστόρημα) θα μπορούσε να εξελιχθεί στις μισές σελίδες και να μην απολέσει τίποτα από την ουσία της.

Από τις λίγες φορές που ήθελα να τελειώσω ένα βιβλίο και με κούραζε κάθε φορά που το έπιανα μόλις μετά από λίγες σελίδες. Θα το πρότεινα για το ιστορικό του σκέλος, όχι όμως για το μυθιστορηματικό του.

[Lefki Sarantinou · Rating 3 out of 5]

Έχει πολλά ιστορικά στοιχεία αναμφισβήτητα. Επίσης η συγκεκριμένη συγγραφέας γράφει πάντα ωραία. Απλά ήταν υπερβολικά λεπτομερές σε κάποια σημεία και η Ιστορία υπερτερεί υπερβολικά έναντι της μυθοπλασίας, οπότε ξεχνάς ότι διαβάζεις ιστορικό μυθιστόρημα-λογοτεχνία και όχι Ιστορία.

[Victoria Konstantinidou · Rating 5 out of 5]

Ισως οτι πιο υπεροχο εχω διαβασει στη ζωη μου και το εννοω . Απολαυσα καθε του σελιδα . Ριγησα με τις περιγραφες και εκλαψα με την ιστορια που επλεξε με μαεστρια η καταπληκτικη του συγγραφεας . Ταξιδεψα στην Πολη της αλωσης αλλα και τον πονο των ανθρωπων που δεν καταφεραν να τη σωσουν . Πραγματικα μια απο τις πιο καταπληκτικες δουλειες .

[Anna Konstantinidou · Rating 3 out of 5]

Το θέμα από μόνο του είναι αυτο που κινεί το ενδιαφέρον του αναγνωστη και δημιουργεί συγκίνηση. Θεωρώ ότι λογοτεχνικά δεν τα πήγε και πολύ καλά. Αν έκοβε τις άπειρες επαναλήψεις θα μπορούσε να είναι ένα ωραίο μυθιστόρημα. Ωραίο, όχι αριστούργημα. Κάπου όλη αυτή η ασθματικη αφήγηση τόσων σελίδων, από ένα και μόνο πρόσωπο που λέει συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, κουράζει.

[Ρωξάνη Τόκου · Rating 5 out of 5]

Απερίγραπτα αληθινό, λυρικό, σπαρακτικό. Το μόνο βιβλίο στην κατοχή μου με τόση αυθυπαρξία, που ζηλότυπα αποφάσισα να μη δανείσω σε κανέναν.

[Emmanuel Pothos · Rating 5 out of 5]

One of my all time favourite historical novels blending historical facts with compelling characters and a touch of myth.

[Παναγιώτης Αρχοντής · Rating 5 out of 5]

Συγκλονιστική αφήγηση των πιο δραματικών σελίδων της ιστορίας μας με μυθιστορηματικό τρόπο. Μοναδικό ταξίδι στις τελευταίες ημέρες της Πόλης της καρδιάς μας. Εξαιρετικό !!!!

[Μαρία Ηλιάδου · Rating 5 out of 5]

Ένα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα, που πραγματικά μεταφέρει τον αναγνώστη μέσα στην Κωνσταντινούπολη, στην πολιορκία της, στην Άλωσή της και σε όσα συνέβαιναν εκ των έσω. Πολύ συναίσθημα, στον υπερβολικό του λογοτεχνικό βαθμό: πολλή αγάπη, πολύς έρωτας, πολύς πόνος, πολλή νοσταλγία, πολλή δυστυχία και πολλή ευτυχία. Ένα από τα αριστουργήματα της ελληνικής λογοτεχνίας κατά τη γνώμη μου.

[Iordanis · Rating 4 out of 5]

Οι τελευταίες ημέρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αποτυπώνονται μέσα από τις μνήμες ενός χαρισματικού πολεμιστή, ο οποίος πασχίζει να κατανοήσει το κοσμοϊστορικό γεγονός της Άλωσης και τη βαρύτητα της συμμετοχής του σε αυτό. Με μία ποιητική, γοητευτική και χειμαρρώδη γλώσσα η συγγραφέας σκιαγραφεί με πάθος από τη μία τον ηρωισμό, την αυτοθυσία αλλά και τους φόβους των αγωνιστών μέχρι το τραγικό τους τέλος κι από την άλλη την εσωτερική πάλη του αφηγητή δεκαεπτά χρόνια μετά. Αποσπάσματα όπως το παρακάτω είναι πραγματικά απολαυστικά: «Ένας άνδρας ως εκεί πάνω ήτανε. Γεροδεμένος και τραχύς, με μάτι αστραφτερό και δάχτυλα που άγγιζαν αθέατες τις επιφάνειες γεγονότων, τις ψηλαφούσανε με κωδικούς θησαυρισμένης πείρας.»
Ωστόσο υπάρχουν μοτίβα, ακόμα και φράσεις, που επαναλαμβάνονται πολλές φορές κατά τη διήγηση και σε συνδυασμό με τον άτακτο τρόπο που γίνεται η μετάβαση μεταξύ των δύο χρονικών περιόδων, καθιστούν συχνά κουραστική την ανάγνωση των 600+ σελίδων του βιβλίου. Ένα ακατέργαστο διαμάντι.

[Bella Baxter · Rating 5 out of 5]

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, ζωντανεύουν οι μορφές των υπερασπιστών, των απλών κατοίκων, αλλά και των Οθωμανών κατακτητών, αναδεικνύοντας το μέγεθος του χαμού και το τέλος μιας εποχής.
Το βιβλίο δεν είναι μια ψυχρή ιστορική καταγραφή, αλλά μια λογοτεχνική ανασύσταση του κλίματος, των συναισθημάτων και της ατμόσφαιρας του Βυζαντίου που χάνεται. Επιχειρεί να εξερευνήσει την ανθρώπινη διάσταση της τραγωδίας _ τον ηρωισμό, την απώλεια, τον πόνο και την ελπίδα των ανθρώπων που έζησαν εκείνες τις δραματικές στιγμές.
Δυο καλοκαίρια με ακολούθησε στις διακοπές ... αλλά γύριζε ατελείωτο , ίσως λόγω του όγκου του.
Κακώς είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο
Σύσταση:Πολύ πετυχημένη δουλει�� από την συγγραφέα. Σίγουρα θα ψάξω και άλλα βιβλία της .