Ένας σκακιστής σκοτώνεται σε μια πλατεία της Νέας Υόρκης και μεταφέρεται στη Μικρή Ζωή, μια μεταθανάτια κατάσταση με περιορισμένη χρονική διάρκεια. Εκεί θα κληθεί να ανασυγκροτήσει το μυθιστόρημα 4001 του Αυστριακού Ρόμπερτ Κράους και να διαπιστώσει αν ο συγγραφέας βρίσκεται σε κάποιο σημείο του άγνωστου αυτού τόπου. Ο Αργός σίδηρος, μέσα από μια διαδοχή προσεκτικά σκηνοθετημένων επεισοδίων, οδηγεί τον αναγνώστη σε ένα δυστοπικό, παραληρηματικό ταξίδι με θέμα τον ίλιγγο της μνήμης, της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου.
Ο Σωφρόνης Σωφρονίου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1976. Έχει σπουδάσει Ψυχολογία στην Κύπρο και Νευροεπιστήμες στη Νέα Υόρκη. Εργάστηκε για τρία χρόνια ως ερευνητής στο τμήμα Νευρολογίας του νοσοκομείου Mount Sinai. Από το 2010 ασχολείται με τη λογοτεχνική συγγραφή.
Διάβασα πέρσι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα Οι πρωτόπλαστοι, πολυβραβευμένο και πολυσυζητημένο. Μ' άρεσε αρκετά που συνδύασε πρόσφατη ιστορία της Κύπρου (τέλη δεκαετίας 1940), με ζωγραφική, μυστικισμό, κυνηγητό και δράση στην Νέα Υόρκη, μουσική, πολιτική, και επιδράσεις από Παμούκ, όπως και διάφορες τεχνικές αφήγησης όπως 2ο πρόσωπο, γράμματα, emails, στιχομυθίες.
Έτσι όταν είδα ότι βγήκε το δεύτερό του βιβλίο ενθουσιάστηκα, και χάρηκα πολύ όταν μου το έστειλαν δώρο.
δυστυχώς
απογοητεύτηκα οικτρά.
δεν κατάλαβα Θεό, Βούδα και Αλλάχ...
Η γραφή πυκνή και ωραία, φαίνεται από την πρώτη ότι ο συγγραφέας ξέρει το αντικείμενό του, αλλά ταυτόχρονα ήταν και δυσνόητη, αργή, συγχυτική , είχε αρκετές αναφορές σε αμερικάνικες ταινίες του 30-50 που κάνω μεσάνυχτα, αρκετές αναφορές στη μουσική τζαζ που κάνω μαύρα μεσάνυχτα και η τραγική ειρωνεία- ασχολείτο με το θέμα της μνήμης. γιατί τραγική ειρωνεία; διότι η μνήμη μου με αυτό το βιβλίο έπαθε μπλακάουτ. Βασικά δε θυμάμαι καν το όνομα του πρωταγωνιστή, δε θυμάμαι πώς άρχισε το βιβλίο, πώς τελείωσε, τι ήθελε να πει ο συγγραφέας. . .
Ήταν όλα ένα κουβάρι που για να το ξεμπλέξεις ήθελες κόπο αρκετό. Ευτυχώς άκουσα μια συμβουλή εδώ στο Goodreads να δω τον Δεσμώτη του Ιλίγγου του Χίτσκοκ πριν ξεκινήσω το βιβλίο. Η ταινία μ'άρεσε και αναφέρεται αρκετά στο βιβλίο, αλλά δε βοήθησε αρκετά έτσι που να το απολαύσω.
Ένα βιβλίο 340 σελίδων μου πήρε μια βδομάδα να το διαβάσω. Σε μια φάση διάβαζα μόνο και μόνο για να το τελειώσω, μόνο και μόνο για να δω πού το πάει ο συγγραφέας. Δεν είδα. . . .
Κι όλα αυτά που αναφέρονται στο οπισθόφυλλο, ότι: Ένας σκακιστής σκοτώνεται σε μια πλατεία της Νέας Υόρκης και μεταφέρεται στη Μικρή Ζωή, μια μεταθανάτια κατάσταση με περιορισμένη χρονική διάρκεια. Εκεί θα κληθεί να ανασυγκροτήσει το μυθιστόρημα 4001 του Αυστριακού Ρόμπερτ Κράους και να διαπιστώσει αν ο συγγραφέας βρίσκεται σε κάποιο σημείο του άγνωστου αυτού τόπου. τελικά ελάχιστα μας απασχολούν, και ελάχιστα αναφέρονται στο βιβλίο, κάπου κάπου αχνοφαίνονται στο περιθώριο.
Ωραίο να τελειώνεις ένα βιβλίο με ερωτήματα, να σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς, αλλά όχι να το τελειώνεις με περισσότερα ερωτήματα απ' όσα είχες πριν το ξεκινήσεις.
Μια προχω υπερρεαλιστικη προσέγγιση του μετα-γινεσθαι με αναφορές σε δυνητικά έργα, λογοτεχνικά κατά βάση, που όμως δεν έχουν υπάρξει ποτέ σε δημόσια θέα. Ο λόγος ρέει, είναι πυκνός κ σίγουρα θα είχε μεγαλύτερη απήχηση αν είχε εκδοθεί κάπου έξω
Συνήθως τα δυστοπικά βιβλία δεν με συγκινούν ιδιαίτερα, κυρίως επειδή σχεδόν ποτέ δε μοιάζει η γραφή αβίαστη, σε σχεδόν όλα όσα έχω διαβάσει, η προσπάθεια του συγγραφέα είναι εμφανής. Το ίδιο συμβαίνει και στο συγκεκριμένο βιβλίο, που ξεκινά με ενδιαφέροντα τρόπο, αποτελεί όμως μάλλον άσκηση ύφους. Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα, οι λογοτεχνικές και κινηματογραφικές αναφορές πλούσιες. Συμβουλή: καλό είναι να έχει δει κανείς πρόσφατα τον Δεσμώτη του Ιλίγγου του Χίτσκοκ πριν την ανάγνωση.
confused? so was the protagonist. a weird word that nothing makes sense in it. very enticing once you jump into it. felt like a greek version of a magically realistic novel by murakami.