Κογκό, εμφύλιος, δύο παιδιά. 16 ετών. Παιδιά. Ένα βιβλίο που θα μπορούσε να περιγράφει κάθε εμφύλιο, κάθε πόλεμο. Ένα βιβλίο που δεν θα έπρεπε να περιγράφει μια ιστορία που να έχει ζήσει κανένα παιδί. Ποτέ. Κανένας άνθρωπος. Ποτέ. Κι όμως..
Με λέξεις που διαλύουν το στομάχι κ εικόνες που τσακίζουν τον εγκέφαλο. Με έναν τρομακτικα ώμο ρεαλισμό που σελίδα με τη σελίδα θες να εξαφανιστεί, περιμένεις να γίνει κάτι να διακοπεί, να αλλάξει, να βελτιωθεί έστω κ λίγο όλη αυτή η ζοφερη εικόνα. Μα η πραγματικότητα δν είναι τόσο μακριά κ δυστυχώς απέχει από αυτό που θα ήθελε η ανθρωπιστική μας διάσταση κ κάθε ανθρώπινη υπόσταση.
Θάνατοι, βιασμοι, λεηλασίες, κατ επίφαση σωτήρες που απλά μαίνονται κ λυμαίνονται. Μοναξιά, εγκατάλειψη, βίαιοι αποχωρισμοι.
Και η ανθρωπιά, όσο κι αν προσπαθεί να τρυπώσει, δεν αρκεί κ δεν τα καταφέρνει.
Βιβλίο δύσκολο, δυνατό, ώμο στον ρεαλισμό του κ κυνικό στις περιγραφές του.