No século XIII, unha "troupe" de artistas itinerantes procedentes de Galicia percorre os reinos do Camiño de Santiago. É un momento de cambio político, cultural e lingüístico nunha Europa inmersa en cruentas loitas de poder. As persecucións relixiosas e as ansias expansionistas coinciden co auxe das cantigas galego-portuguesas e co declive da lírica provenzal. Un códice oculto, a Inquisición, a herexía cátara e os segredos da alquimia uniranse ás cantigas medievais para conformar unha engaiolante trama nunha novela con grandes doses de intriga."A arte de trobar" é unha novela luminosa, escrita con felicidade e coñecemento, que non renuncia ao humor. Configurada a partir de capítulos curtos, é capaz de integrar unha trama implacable coa tradición máis notable de versos en galego e occitano. Documentada con rigor, e dotada dun ritmo moi áxil, "A arte de trobar" constitúe un vibrante fresco desta nosa historia, que se escribiu en folla de pergamiño e con pluma de ave, á beira do mar.
Santiago González Lopo, coñecido como Santiago Lopo, nado en Vigo o 2 de marzo de 1974, é un escritor, profesor e tradutor galego.
Actualmente é profesor de francés na Escola Oficial de Idiomas de Pontevedra. Iniciouse profesionalmente traducindo guións cinematográficos en inglés para televisión. Dende o 2000 colabora coa revista Unión Libre, onde publicou diversos artigos e traducións.
Terrible. Hay dos historias independientes y las dos son soporíferas, súper aburrido y no tiene NADA rescatable. Estuve todo el tiempo confundida porque no me enteraba de lo que estaba leyendo. Lo único bueno que rescato es el plot twist hacia el final del libro, eso sí que no me lo esperaba en absoluto.
"Cando vexo o mar sei que nuno vive nas súas ondas"
No se Santiago, no me gusta como escribes, no he entendido casi nada pero bueno ni tan mal, medio tetrico a veces y me he enterado que un personaje es tía al final del libro😀
Un libro de aventuras medieváis con trasfondo histórico. Elvira, escapando das poutas da Inquisión, únese a un grupo de comediantes que percorren a península. A narración mestura catarismo, cantigas, e a obsesión polo esoterismo de determinados nobres e membros da Igrexa. Aparecen algunhas personaxes históricas como María Balteira. Capítulos curtos e sinxelos de ler.
"Os meus acompañantes veñen de moi lonxe, dunha terra verde e húmida onde os espíritos vagan na bruma mariña."
+
"Houbo un instante de vacilación, ese intervalo no que o mundo se detém, no que os amantes se asoman ao precipicio e dubidan se prolongar a mirada ou retirarse para sempre.!
Aos meus alumnos das clases particulares acordoulles que tiñan que ler este libro unha semana antes do examen e tíveno que ler rapidamente. Todo o contexto é interesante e entendo por que o tiveron que ler no cole, pero buff é maliño a verdade. Todo acontece porque si sen ser explicado dentro do mundo do libro (hai un momento que enferman dous persoaxes porque si porque o necesita para a trama yikes) e por non falar do final que madre mía. Valeume para falar do Deus Ex Machina con eles polo menos.
Descoñezo todas as obras que se presentaron ao Xeráis, polo que non sei se esta é a absoluta merecedora do premio. Mais si creo que é unha novela que dignifica este galardón.
Moi interesante, elegante, entretida e recomendable
Houbo un tempo no que me atraían mais este tipo de novelas históricas medievais, hoxe en día non é o que maís disfruto, e quizais iso inflúe na miña puntuación deste libro. Paréceme xenial que introduza cantigas, pero o final do libro paréceme precipitado e pouco crible en xeral.
Gustoume bastante aínda que hai partes algo raras e turbias como o de querer facer un homúnculo, non vou dicir como. O plot twist do final está moi ben aínda que eu non quería que Nuno morrese. Non está mal pero non engancha.
Unha merda. Supoño que o autor quería meter todo o tema de literatura profana medieval galego-portuguesa nun libro e e saíulle isto. Podíase facer mellor pero peor imposible. Aborrecín cada sílaba lida. Encima entereime a medio camiño que unha era muller. Vaia hostia á literatura, de verdade. Ningunha das dúas historias me gustaron.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Da historia á imaxinación, da lectura á comprensión e estima. Unha obra suave na que un argumento de base histórico é explicativo para a nosa cultura actual. Novela ambientada arredor da persecución cátara nos tempos da segunda voda de Fernando III. Ten unha trama sinxela e unha posta en escena rica en referencias que leva de xeito doado ata o remate, tendo sempre a Galicia e o galego como punto de contraste e aplicación de feitos.
Ten partes algo raras e en si a época medieval non é que me entusiasme, pero está ben escrito, os personaxes teñen forza e a mensaxe que deixa da lingua e da nación é bonita.