Στο κομόστεγο γαλανό υφέρπει επιθυμία επίψαυσης. Θάθελα να μπορώ να γράψω: Στην Ιόλης έβρεχε επίσης, και στο επίρρημα να καταχωρείται το δικαίωμα της μεταμόρφωσης όπως συμβαίνει με την εισαγωγική πρόταση σε κάποιο κεφάλαιο από “το βιβλίο του Μαννουέλ”:
Στην οδό Κλοβί ξημέρωνε επίσης
Εκείνη όμως, η σαν από αίμα κοιλιά που διαγράφει μια διαδρομή εν είδει ρουμπρίκας στο θολωτό του ουρανού, ικανοποιώντας μιαν αδιάσειστη αιτιότητα της ενέργειας ενός βορινού ανεμου, με απομακρύνει αποφασιστικά από όσους νοιάζομαι αυτήν την ώρα. Αντίθετα, η πράξη της αυγής ως καθολική αναφορά, [...]
--- δεκαεπτά συν δύο ποιητικές μονοκονδυλιές που για τίτλο τους φέρουν ένα χρώμα κι έξι κελαηδισμοί.