What do you think?
Rate this book
Kadın ve Depresyon
112 pages, Paperback
Published August 1, 2002
1 person is currently reading
14 people want to read
About the author
Cem Mumcu
26 books28 followers1966 Akçaabat doğumlu. Çok erken yaşta okumaya ve yazmaya başladı. Hayatı kitap ve edebiyatın etrafında dönüp durdu. Tıp Fakültesini bitirdiğinde kendisini "çuvala tıkılmış gibi" hissetti. "Çuvaldaki delik" dediği psikiyatriden başını dışarı uzattı. Psikiyatride de artistik yaratıcılık ve duygudurum ile ilgili bilimsel araştırmalar yaptı. Şiir, öykü, roman, deneme ve eleştiri türlerinde eserler üretti. Yazar olmanın dışında yayıncı, editör ve kitapçı olarak da deliliğinin peşinden sürüklendi. 2001 yılında 1001 tane olmasını düşündüğü Binbir İnsan Masalları isimli Edebiyat projesine başladı. Hiçbir ödüle eser göndermedi. Doruktakiler 2004 Öykü Yazarı ödülü kendisine verildi. Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Artistik Yaratıcılık ve Sanat Psikolojisi dersi veriyor. Vatan Gazetesi'ne her pazar köşe yazıyor. Okuyan Us Yayınevi'nin Genel Yayın Yönetmeni.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
March 12, 2025
derine inmeyen bir çeşit özet, çok şey beklememek lazım...
December 5, 2021
Kadın ve Depresyon'da şiir duygusallığında hayatları olan kadınların depresyon, melankoli ve edebiyatla ilişkileri ele alınmıştır. Hüzünlü cümlelerle dolu bir kitap. Okunmalı.
"Tanrı, doğayı insan vücuduna yerleştirdiği gibi, mevsimleri de onun bedenine sokmuştur. "
"Keder anlarında insan, ana rahmindeki embriyo pozisyonuna geçer, aynı kış soğuğu karşısında olduğu gibi ... "
"Melankolik yapı ortaçağ boyunca sadece kadınlar için değil, tüm insanlar için aşağılanmış ve lanetlenmiştir."
"İmgelem, sıcakta iyi çalışır. Ateşi olan insanın hayal görmesi bundandır. Ve akıl, soğuğu ve kuruluğu sever. Bu nedenle acı, keder ve felaketler (yani melankoli!) insanı bilge yapar ..."
"Varoluşa karşı kederli bir kayıtsızlık içine giriyorum sık sık -ümitsiz bir teslimiyet duygusu ile, dünyevi olan her şeyin bir an önce sona ermesini istiyorum."Charlotte Bronte
"Kendimi sana doğru savuracağım, yenilmeksizin ve boyun eğmeksizin ey
ölüm"
"Birkaç gün sonra, güncesinde, yaşamı boyunca taşımak zorunda olduğu yükten, hastalığından söz eder: "Çölü aşan uzun bir kervanın son eşeği .. . Sırtına yüklenen denkleri. .. anıları, sahip olduğu şeyler, geçmişin erkeklerle kadınlarının sırtına yükledikleri ... Ayağa kalk, küçük eşek, diyorlar, sırtında yükün, yürü yolunda ... Yatmak yok; yüklerini bir yana bırakmak yok; unutmak da yok."
"sanat açısından bunlar -yani delilik nöbetleri- son derece verimli . . . İnsan daha verimli oluyor"
"İnsanların kendisine güldüğünü düşünüyordu. Tüm insanların sorunlarının nedeni olarak kendini görüyordu. Cezalandırılmasına inandığı ağır bir günah duygusu altında eziliyor ve yine yemek yemeyi reddediyordu."
"Sen bana olabilecek en büyük mutluluğu verdin. Eğer birisi beni kurtarabilecek olsaydı bu sen olurdun. Senin iyiliğin dışında her şey benden uzaklaştı. Senin yaşamını daha fazla berbat edemem. İki insanın bizim olduğumuzdan daha mutlu ola bileceğini düşünemiyorum."
"Ölmek
Bir sanattır, bütün diğer şeyler gibi.
Ben de bunu çok iyi yaparım,
Öyle bir yaparım ki, cehennem sanırsın,
Öyle bir yaparım ki, gerçek sanırsın . . ."
"birçok depresifin yüz ifadesini tanımlar: "Şu çirkin ölü maskeye bak, unutma onu. Bir tebeşir maskesi o, ardında ölü kuru zehir var, tıpkı ölüm meleği gibi. Bu sonbahar böyleydim, bir daha hiç böyle olmak istemiyorum. Sarkık dudaklı, umarsızca kederli ağız, düz sıkkın, uyuşmuş, anlamsız gözler: İçerideki kokuşmuş çürümenin belirtileri... "
"Bir gün, bir yerde -okulda, Avrupa'da, herhangi bir yerde- o boğucu çarpıtmalarıyla sırça fanusun yeniden üzerime inmeyeceğini nasıl bilebilirdim?"
"Ben diriliyorum, kalkıyorum işte
Küllerin arasından kızıl saçlarımla ..."
"Gerçek'ten anladığım bu - şiirde birçok bilinçdışı gerçek vardır. Şu gördüğünüz halimle ben bir yalanım. Kristal gerçek şiirimdir."
"ölüme giden yol çok uzun yoruyor beni."
"Yaşamı, GİTMEK olarak algılıyorum ... "
" ... Sonraki günlerde yıldırım gibi hızlı bir gelişme oluyor. Dünya çok güzelleşiyor. Gerçekdışı bir güzellikte yaşadığımı algılıyor, uykularımı kısaltıyorum. Sanki yeteneklerim gelişiyor. Her şeyi daha iyi anlıyorum. Kısa uykular beni daha diri, daha canlı kılıyor. Yorulmadan çalışıyorum. İnsanları
her zamankinden daha çok seviyorum. Sanki onlarda beni daha çok seviyor, daha çok arıyor. Yaşamın doğal akışı hızlanıyor. Düşünce akışım hızlanıyor . . . "
"Bir ruh hastası olduğum ve bunun kuşaktan kuşağa geçe geçe bana ulaşan kalıtsal bir miras olduğu gerçeğini öğrenmem, beni bir karar vermeye zorladı: Geçmişimin hapishanesinden kurtulacak ve yıllardır sırtımda taşıdığım yükleri atacak mıydım ... yoksa yine öyle berbat bir yaşam sürüp ölümü mü bekleyecektim?"
"Varlığımı tehdit eden bir dünyada hayatta kalabilmek için tüm duygu ve düşüncelerimi içime gömmem gerekmişti."
"Çocukluğumdan bugüne dek kaybettiğim şeyleri "yakalamak" için delice bir efor harcamamaya karar verdim. Bunun yerine hayatım yeni başlamış gibi yaşamak istiyordum. "
"Tanrı, doğayı insan vücuduna yerleştirdiği gibi, mevsimleri de onun bedenine sokmuştur. "
"Keder anlarında insan, ana rahmindeki embriyo pozisyonuna geçer, aynı kış soğuğu karşısında olduğu gibi ... "
"Melankolik yapı ortaçağ boyunca sadece kadınlar için değil, tüm insanlar için aşağılanmış ve lanetlenmiştir."
"İmgelem, sıcakta iyi çalışır. Ateşi olan insanın hayal görmesi bundandır. Ve akıl, soğuğu ve kuruluğu sever. Bu nedenle acı, keder ve felaketler (yani melankoli!) insanı bilge yapar ..."
"Varoluşa karşı kederli bir kayıtsızlık içine giriyorum sık sık -ümitsiz bir teslimiyet duygusu ile, dünyevi olan her şeyin bir an önce sona ermesini istiyorum."Charlotte Bronte
"Kendimi sana doğru savuracağım, yenilmeksizin ve boyun eğmeksizin ey
ölüm"
"Birkaç gün sonra, güncesinde, yaşamı boyunca taşımak zorunda olduğu yükten, hastalığından söz eder: "Çölü aşan uzun bir kervanın son eşeği .. . Sırtına yüklenen denkleri. .. anıları, sahip olduğu şeyler, geçmişin erkeklerle kadınlarının sırtına yükledikleri ... Ayağa kalk, küçük eşek, diyorlar, sırtında yükün, yürü yolunda ... Yatmak yok; yüklerini bir yana bırakmak yok; unutmak da yok."
"sanat açısından bunlar -yani delilik nöbetleri- son derece verimli . . . İnsan daha verimli oluyor"
"İnsanların kendisine güldüğünü düşünüyordu. Tüm insanların sorunlarının nedeni olarak kendini görüyordu. Cezalandırılmasına inandığı ağır bir günah duygusu altında eziliyor ve yine yemek yemeyi reddediyordu."
"Sen bana olabilecek en büyük mutluluğu verdin. Eğer birisi beni kurtarabilecek olsaydı bu sen olurdun. Senin iyiliğin dışında her şey benden uzaklaştı. Senin yaşamını daha fazla berbat edemem. İki insanın bizim olduğumuzdan daha mutlu ola bileceğini düşünemiyorum."
"Ölmek
Bir sanattır, bütün diğer şeyler gibi.
Ben de bunu çok iyi yaparım,
Öyle bir yaparım ki, cehennem sanırsın,
Öyle bir yaparım ki, gerçek sanırsın . . ."
"birçok depresifin yüz ifadesini tanımlar: "Şu çirkin ölü maskeye bak, unutma onu. Bir tebeşir maskesi o, ardında ölü kuru zehir var, tıpkı ölüm meleği gibi. Bu sonbahar böyleydim, bir daha hiç böyle olmak istemiyorum. Sarkık dudaklı, umarsızca kederli ağız, düz sıkkın, uyuşmuş, anlamsız gözler: İçerideki kokuşmuş çürümenin belirtileri... "
"Bir gün, bir yerde -okulda, Avrupa'da, herhangi bir yerde- o boğucu çarpıtmalarıyla sırça fanusun yeniden üzerime inmeyeceğini nasıl bilebilirdim?"
"Ben diriliyorum, kalkıyorum işte
Küllerin arasından kızıl saçlarımla ..."
"Gerçek'ten anladığım bu - şiirde birçok bilinçdışı gerçek vardır. Şu gördüğünüz halimle ben bir yalanım. Kristal gerçek şiirimdir."
"ölüme giden yol çok uzun yoruyor beni."
"Yaşamı, GİTMEK olarak algılıyorum ... "
" ... Sonraki günlerde yıldırım gibi hızlı bir gelişme oluyor. Dünya çok güzelleşiyor. Gerçekdışı bir güzellikte yaşadığımı algılıyor, uykularımı kısaltıyorum. Sanki yeteneklerim gelişiyor. Her şeyi daha iyi anlıyorum. Kısa uykular beni daha diri, daha canlı kılıyor. Yorulmadan çalışıyorum. İnsanları
her zamankinden daha çok seviyorum. Sanki onlarda beni daha çok seviyor, daha çok arıyor. Yaşamın doğal akışı hızlanıyor. Düşünce akışım hızlanıyor . . . "
"Bir ruh hastası olduğum ve bunun kuşaktan kuşağa geçe geçe bana ulaşan kalıtsal bir miras olduğu gerçeğini öğrenmem, beni bir karar vermeye zorladı: Geçmişimin hapishanesinden kurtulacak ve yıllardır sırtımda taşıdığım yükleri atacak mıydım ... yoksa yine öyle berbat bir yaşam sürüp ölümü mü bekleyecektim?"
"Varlığımı tehdit eden bir dünyada hayatta kalabilmek için tüm duygu ve düşüncelerimi içime gömmem gerekmişti."
"Çocukluğumdan bugüne dek kaybettiğim şeyleri "yakalamak" için delice bir efor harcamamaya karar verdim. Bunun yerine hayatım yeni başlamış gibi yaşamak istiyordum. "
June 28, 2024
Melankoli ve edebiyatın harmanlanması. Konu harika.
Biraz daha uzun ve kapsamlı olabilirdi.
"Melankolik yapı ortaçağ boyunca sadece kadınlar için değil, tüm insanlar için aşağılanmış ve lanetlenmiştir."
Biraz daha uzun ve kapsamlı olabilirdi.
"Melankolik yapı ortaçağ boyunca sadece kadınlar için değil, tüm insanlar için aşağılanmış ve lanetlenmiştir."
Displaying 1 - 3 of 3 reviews