ไร้เสน่หา

by ว.วินิจฉัยกุล

ความรักเป็นอารมณ์อันอ่อนหวานละมุนละไมนำความสุขสดชื่นมาให้แก่ ผู้ที่ได้รับเป็นเสมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจให้เกิดความเบิกบานเป็นพลังให้ต่อสู้อุปสรรคต่างๆให้ล่วงผ่านไปได้ผู้คนจึงแสวงหาและปรารถนาที่จะสมหวังในรักกันทั้งสิ้น นงรามคือผู้หญิงคนหนึ่งที่ดิ้นรนไขว่คว้าหาความรักมาตลอดชีวิตเพราะฝังใจว่าพ่อแม่ญาติพี่น้องไม่มีใครรักเธอเลยความขาดแคลนในวัยเยาว์ผลักดันให้เธอต่อสู้ด้วยความมานะบากบั่นกระทั่งก้าวสู่ความสำเร็จในระดับที่เหนือกว่าผู้คนที่อยู่รอบข้างแต่”เปลือกนอก”ที่ห่อหุ้มเธอไว้ไม่สามารถนำพาไปสู่จุดหมายได้เธอทุรนทุรายด้วยกองไฟแห่งความริษยาอาฆาตที่สุมอยู่ในใจจนกระทั่งในที่สุดเพลิงร้ายนั้นก็เผาไหม้ตัวเธอเอง...

599 pages, ebook

Published December 7, 2017

About the author

ว.วินิจฉัยกุล เป็นหนึ่งในนามปากกาของ รองศาสตราจารย์ ดร.คุณหญิงวินิตา ดิถียนต์ ซึ่งเป็นนักประพันธ์นวนิยายชาวไทย นามปากกาที่เป็นที่รู้จักอื่นๆ ได้แก่ แก้วเก้า, รักร้อย, ปารมิตา, วัสสิกา และ อักษรานีย์

Reviews

[Pairash Pleanmalai · Rating 4 out of 5]

เดินเรื่องเริ่มแรกที่ตัวละครนิสัยไม่ดี แน่ละก็ชื่อนิยายก็บอกแล้ว มันก็สนุกไปอีกแบบ เนื้อหาฉับไว ไม่ติดอยู่ที่ใดนานๆ
พอไปกลางๆ ย้ายโฟกัสไปทุกๆตัวละคร จนเริ่มจับทางไม่ได้
และคาดเดาผิดหลายที ไม่ได้เดินในแนวทางที่คิดว่าจะเป็น เช่น คิดว่าจะรุนแรงแต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น
และที่ต้องเดาไปตลอดเรื่องเลยคือ พระเอกคือใครกันนะ

(เรื่องนี้ติดบรรยายเสื้อผ้าหน้าผมของตัวละครเยอะมาก)

[Lily 百合花 · Rating 3 out of 5]

ชื่อเรื่อง – ไร้เสน่หา
ผู้แต่ง – ว.วินิจฉัยกุล


ตัวละคร
นงราม (นง) อายุ 42 ปี
ประอร (อร) อายุ 21 ปี
นัยนา (นัย)
เนตรนลิน (แนท) อายุ 19 ปี
อนุพล (โอ้, พล)
หมอทยา
ดนู
ชไม


รีวิวหลังอ่าน

เรื่องนี้เล่าเรื่องเกี่ยวกับคนที่ขาดความรักได้ดีนะคะ คนๆ หนึ่งที่ขาดรัก และต้องการความรัก ถึงจะมีรักอื่นๆ ล้อมรอบมากมาย ก็ไม่สามารถเข้าถึงจิตใจที่ต้องการความรักในอีกรูปแบบหนึ่งได้เลย

อ่านแล้วบางช่วงเนือยๆ เอื่อยๆ จนไม่รู้ว่าจุดพีคของเรื่องจะอยู่ที่ไหน แต่พอช่วงที่กำลังจะเบื่อ 555+ ก็จะมีจุดที่สนุกจนวางไม่ลงอยู่ ก็จะเป็นแบบนี้สลับไปเรื่อยๆ จนจบเรื่องเลย และแอบคิดว่าจบได้รวบรัดไปหน่อย ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เล่าและพูดถึงละเอียดมากมาย

ไม่ชอบตัวละครสักตัวเลย 555+ อ่านไปก็บ่นตัวละครไป แต่คิดว่าหากนงรามรู้จักปล่อยวางและรักตัวเองมากกว่านี้ ก็คงจะไม่ปล่อยให้ความที่คิดว่าไม่มีใครรักเธอมาทำร้ายเธอได้ขนาดนี้ เมื่อเทียบกับชไม เพื่อนของนงรามแล้ว ความสุขของการใช้ชีวิตก็คงจะต่างกันจริงๆ แหละ

เนตรนลิน เป็นชื่อที่เพราะมากอ่ะ เราเห็นแล้วชอบชื่อนี้จริงๆ ถือเป็นตัวละครสำคัญของเรื่องเลยก็ว่าได้

ส่วนความรักระหว่างหนุ่มสาวนั้น อ่านแล้วไม่ค่อยอินเท่าไรนัก บางทีก็ไม่แปลกหรอกที่ลูกพี่ลูกน้องจะแต่งงานกัน แต่เราก็ไม่ชินอยู่ดี เลยเป็นการอ่านที่รู้สึกแปลกๆ ไป

ความเยอะของนงรามนี่อ่านไปได้แต่กลอกตามองบนจริงๆ หลายๆ ครั้งก็ชอบยุแยงตะแคงรั่วมากๆ คิดเข้าข้างตัวเอง โอ๊ยยย คือก็เข้าใจว่าป้าแกมีปัญหาด้านจิตใจ แต่อ่านไปก็เกิดของขึ้นตามไปด้วย 555+

โดยรวมก็สนุกและให้แง่คิดที่ดีจริงๆ ค่ะ เพียงแต่ความสนุกมันจะปนๆ กับความเรื่อยๆ ของเรื่องสักหน่อย แต่อย่างน้อยการอ่านเรื่องนี้ ก็ทำให้เราคิดว่าบางครั้งก็อย่าไปไขว่คว้าความรักมากจนเกินไปเลย อย่าเอาแต่คิดว่าชีวิตนี้ช่างบัดซบ ไม่มีใครรักเลย แล้วก็ใช้ชีวิตไปในแบบที่ควรจะเป็น ปล่อยวางและทำใจให้มีความสุข แม้บางครั้งจะว้าเหว่ และแอบคิดเหมือนป้านงรามก็ตาม 555+

[สปอยล์]

เดิมประอรพักอาศัยอยู่กับนงราม นงรามเปิดห้องให้เช่าห้องหนึ่ง มักจะทำอาหารและกินร่วมกัน มีอะไรก็แชร์ๆ กัน อยู่กันเหมือนพี่น้องไรงี้ นงรามเป็นพี่สาวของนัยนา นัยนาเคยแต่งงานกับนิกร คนที่นงรามตกหลุมรัก ต่อมานิกรตายไป นัยนาก็ได้แต่งกับนายพล นัยนามีลูกสาวชื่อเนตรนลิน ทำงานที่เดียวกับนงราม

นงรามติดพันกับทวีลาภ ที่เป็นเซลล์แมนที่บริษัท มักจะชวนเขามาที่บ้าน ทำให้ความสัมพันธ์กับประอรเริ่มเปลี่ยนแปลงไป ชอบพูดจาร้ายๆ ใส่ประอร แล้วเมื่อมีดนู เพื่อนบ้านคอยมาหาและทักทาย ก็ชอบพูดประมาณว่าประอรให้ท่าดนูงี้ จนสุดท้ายประอรต้องหาหออยู่ แล้วออกจากที่นี่ไป

เมื่อติดพันกับทวีลาภ ก็ทำให้เงินหดหายไปมาก ฝ่ายเนตรนลินได้รู้จักกับหมอทยา ต่อมานงรามอาละวาดจนต้องเข้าโรงพยาบาล ก็ได้หมอทยาช่วยรักษาดูแล นัยนาจะให้ลูกสาวแต่งงานกับอ้อม ซึ่งเป็นลูกชายของนิพล พี่ชายของนิกรนี่เอง แต่ตอนที่ทำความรู้จักกัน มยุเรศมาแสดงตัวว่าเป็นเมียและมีลูกกับเขา แล้วเพราะหึงหวงทำให้เล็งปืนมาทางเนตรนลิน แต่โดนแย่งปืนจนทำให้อ้อมตาย มยุเรศเป็นบ้าไปเลย

ประอรแต่งงานกับดนู นงรามก็ชอบพูดกระแนะกระแหนอีกตามเคย ตอนแรกๆ ประอรก็คิดตามจริงๆ จนดนูได้แต่บอกว่าอย่าไปคิดตามเลย ทำเท่าที่เราทำแล้วมีความสุขดีกว่า

ต่อมาทั้งสองบ้านก็คิดจะดองกันอีก โดยให้เนตรนลินแต่งงานกับอนุพล ลูกคนโตนั่นเอง ซึ่งทำงานทางใต้ นานๆ ทีจะขึ้นมาสักครั้ง แรกทีเดียวฝ่ายชายปฏิเสธนะ แต่ต่อมาเหมือนจะตกหลุมรักเนตรนลินจริงๆ และพยายามเข้าหาสาวเจ้า

นงรามได้สอนหนังสือให้ลูกชายของนัยนา ชอบพูดยุแหย่ให้เนตรนลินคิดว่าหมอทยามีคู่หมั้นอยู่แล้ว และหมอทยาไม่เคยแสดงออกอะไร พอห่างๆ กันไป ก็เลยไม่ได้สานสัมพันธ์กัน เราว่าจริงๆ สองคนนี้รักกันแหละ แต่เพราะแค่นงรามพูดให้เข้าใจผิด เนตรนลินก็ถอยห่างไปซะแล้ว แอบเสียดายอ่ะ เพราะเราอินกับคู่นี้มากกว่ากับอนุพลนะ เหอๆ

เพราะอนุพลหน้าเหมือนนิกรมากๆ ทำให้นงรามได้เจอแล้วก็คอยเกาะติด แถมยังมโนว่าอนุพลชอบนาง ชอบบอกใครต่อใครว่าอนุพลจะแต่งงานกับนงราม ขนาดอนุพลย้ายไปทำงานที่ภาคใต้แล้ว นงรามยังตามไปจนมีปัญหาใหญ่โต อนุพลต้องแอบหนีบินกลับมากรุงเทพ และขอย้ายกลับกรุงเทพชั่วคราวด้วย ไม่งั้นทำงานไม่ได้แน่ๆ

หลังจากโดนนงรามตาม ทำให้เขาพบว่าตัวเองรักเนตรนลิน เลยโอเคจะแต่งงานด้วย แต่อย่าเพิ่งบอกสาวเจ้าไรงี้ เขาจะจัดการเอง เนตรนลินออกไปข้างนอกกับอนุพลบ่อยๆ ยังไม่ได้เปิดใจรับรักเขาด้วยนะ ยิ่งตอนเห็นว่าเขาเก็บรูปเธอตอนเด็กไว้ในบ้านเขา ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรด้วย แต่ออกไปด้วยก็ไม่ได้บอกนงรามว่าไปไหนกับใคร

นงรามกลับบ้านตัวเอง ไปเจอพี่สะใภ้ก็ทะเลาะกัน ไปเจอเพื่อนที่ชื่อชไม เพื่อนก็ให้อยู่ด้วย แต่ก็มีไปแซะเขานะ แต่เพื่อนก็ไม่ได้สนอะไร เพราะแฮปปี้กับชีวิต แค่กังวลกับอาการแปลกๆ ของนงรามมากกว่า พอเข้ากรุงเทพ ก็เลยได้มาหาเนตรนลิน

ตอนนั้นเองนงรามรู้ว่าอนุพลจะแต่งกับใคร ก็เลยจิตหลุดไปเลยงานนี้ ไม่มีสติอีกต่อไปแล้ว พอทวีลาภมาก็สั่งฆ่าเนตรนลิน ทวีลาภทำเป็นเออออ แล้วก็มาบอกเนตรนลิน อนุพลก็ทำเป็นขู่ๆ ทวีลาภจนยอมบอกทุกอย่าง

จากนั้นนงรามไม่มาทำงานอีกเลย ที่ทำงานก็เตรียมไล่ออกแล้ว แล้วพอไปที่บ้านก็พบว่าป่วยจนจำใครไม่ได้จริงๆ งานนี้มีอนุพลกับหมอทยาช่วยกันพานงรามไปโรงพยาบาล

สุดท้ายก็ปิดท้ายว่าอนุพลทำท่าหึงหวงเนตรนลิน แล้วก็เข้าใจกันในที่สุด จริงๆ ก่อนหน้านี้เนตรนลินตอบตกลงแต่งงานแล้ว แต่อนุพลคิดว่าเนตรนลินไม่ได้รักเขา แต่รักหมอทยา ก็เลยมีท่าทีแปลกไปแหละ (ทำไมตอนจบช่างสั้นเหลือเกิน ต่ออีกสักบทไม่ได้เหรอคะ 555+ เหมือนหน้ากระดาษหายไปเลย ฮาาา) แต่เอาจริงๆ เราคิดว่าเนตรนลินอ่ะรักหมอทยา แต่เพราะเข้าใจผิดกัน ก็เลยตัดใจและคิดว่าเป็นไปไม่ได้ล่ะ เหอๆๆๆๆ

Start 19.39 น. Mon 21 Aug 2017
End 11.56 น. Thu 14 Sep 2017
Review Date 15.31 น. Thu 14 Sep 2017

[addie]

Reading this is worse than preparing for my exam

[Muchi Muchima · Rating 3 out of 5]

เนตรนลิน

[อ่านเรื่อยๆ มาเรียงๆ · Rating 4 out of 5]

ตอนเราหยิบไร้เสน่หามาอ่าน ช่วงครึ่งแรกแทบไม่รอด รู้สึกอืดมาก คล้ายกับอ่านเรื่องราวของคนป่วยทางจิตในนิยายทั่วไป นางเอกก็จะได้ครองคู่กับพระเอกอะไรแบบนี้ แต่พอถึงกลางเรื่องหลังจากที่ทวีลาภหายไป นงรามมีอาการหลุดจนถูกส่งเข้าโรง’บาล พอฟื้นขึ้นมา คล้ายกับเป็นคนละคน เพราะนงรามคิดได้ว่า หากทำตัวเหมือนเมื่อก่อนก็คงเอาชนะคนที่ตัวเองเกลียดไม่ได้ พออ่านถึงตอนนี้เรารู้สึกตื่นเต้นและว๊าวมาก

ด้วยความที่นิยายไทยหลายๆ เรื่อง โดยเฉพาะนิยายสะท้อนสังคมเก่าๆ มักดำเนินเรื่องแบบราบเรียบ จุดเริ่มไปจุดจบ ท้ายสุดได้ข้อคิด แต่ไร้เสน่หากลับมีจุดพลิกตรงกลางเรื่องเลยชวนให้น่าติดตามมากๆ

แต่แล้วมันก็พลิกได้ไม่นาน เพราะด้วยความที่นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องของนงราม นงรามเป็นคนป่วย แล้วคนป่วยก็ต้องมีอาการป่วยแสดงออกมา นงรามกลับมาเป็นผู้เป็นคนได้ไม่นาน ยังไม่ทันเอาชนะใคร อาการทางจิตก็แสดงออกมา ในแบบที่เห็นจุดจบออกมารำไร สุดท้ายนงรามก็พ่ายไปแบบเรียบๆ 55+

ก่อนหน้านี้เราได้อ่าน #เทวาพาคู่ฝัน ซึ่งก็จะมีตัวละครชื่อว่า #สารา เป็นหญิงสาวที่มีนิสัยคล้ายกับนงราม เรียนเก่ง โดดเดี่ยว ถือตัว มัธยัสถ์ ทะเยอทะยาน ทำทุกอย่างด้วยมือของตัวเอง รวมไปถึงอาการทางจิตอย่างคิดเข้าข้างตัวเองจนผิดจากความเป็นจริง แยกไม่ออกระหว่างความเป็นจริงกับความฝัน และลงท้ายด้วยการป่วยทางจิตจนในที่สุดต้องเข้าโรง’บาล ตัวละครสองตัวนี้เหมือนกันอย่างแยกไม่ออก คล้ายๆ นงรามก็คือ สารา ในนิยายชุด spin-off ยังไงอย่างนั้น

สำหรับเรา สิ่งที่ผลักดันให้นงรามมาถึงจุดที่เลวร้ายนี้คือ ครอบครัว ไม่ใช่ตัวของนงรามเอง เรื่องราวมันเริ่มจากครอบครัวที่ให้ความรัก ให้การเลี้ยงดูเด็กผู้หญิงสองคนในแบบที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง เด็กหญิงคนพี่เอาการเอางาน พ่อกับแม่จึงโยนหน้าที่ทุกอย่างมาให้เพราะคิดว่าลูกสาวทำได้ ขณะที่อีกคนเกิดมามีน่าตาน่ารัก พ่อแม่และพี่ชายจึงพร้อมใจกันทะนุทนอมจนไม่เคยต้องทำอะไรเลย

อีกทั้งยังมีการเปรียบเทียบจากคนรอบข้าง เด็กหญิงคนเล็กที่น่าตาน่ารัก ได้รับความชื่นชม แตกต่างจากเด็กหญิงคนพี่ พ่อแม่ก็ไม่เคยปลอบหรือให้กำลังใจ ไม่เคยกล่อมเกลาว่าคนเรามีข้อดีที่แตกต่างกัน ท้ายที่สุดนงรามถึงต้องพยายามทุกอย่างเพื่อให้มีจุดยืนที่คนอื่นจะมองเห็นเด็กหญิงที่โดดเดี่ยวในวันวานบ้าง

ในตอนท้ายของเรื่อง หลังจากที่นงรามเข้าโรง’บาลแล้ว เนตรนลินพาแม่และยายมาเยี่ยมนงราม คำพูดของยายที่ว่า “โธ่เอ๋ย! เวรกรรมอะไรก็ไม่รู้ของเอ็ง ถึงต้องมาเป็นยังงี้ พ่อแม่อุตส่าห์เลี้ยงมา นึกว่าจะได้ดี” เป็นคำพูดที่ทำให้เรามองเห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด นงรามก็แค่คนที่น่าสงสารที่เกิดมาในครอบครัวที่ไม่เคยให้เธอได้เลยแม้กระทั่งความรัก

สำหรับนิยายเรื่องนี้ เราว่าดี อ่านสนุกกว่านิยายไทยเก่าๆ หลายเรื่อง แต่ก็มีความคล้ายกับนิยายสืบสวน นั่นคือ อ่านครั้งเดียวก็คงเพียงพอให้รู้เรื่องราวและจุดจบ ไม่ใช่นิยายที่มีเนื้อหาสุนทรีย์ที่จะหยิบมาอ่านซ้ำ จะอย่างไรนิยายก็เกี่ยวข้องกับผู้ป่วยทางจิต เราอ่านให้พอรู้เรื่องเข้าใจได้ แต่จะให้อ่านซ้ำๆ ก็สงสารนงรามเกินไป เพราะในสายตาเรานงรามเป็นเหยื่อไม่ใช่ผู้กระทำ

อ้อ แต่ถึงจะบอกว่าเป็นนิยายที่เล่าเรื่องราวของคนที่เจ็บป่วยทางจิต แต่เราก็รู้สึกว่าอาจเพราะนิยายถูกเขียนออกมานานหลายปีแล้ว ก็จะมีข้อมูลบางจุดที่ดูแปลกหากหยิบมาพูดในปัจจุบัน อย่างการที่จิตแพทย์ในเรื่องบอกว่า พ่อแม่เลิกกันเพราะยึดเอาแต่ความสุขของตัวเองเป็นหลัก หย่าร้างกันง่ายแบบเดียวกับสังคมตะวันตก สุดท้ายคนที่ต้องรับผลคือลูก ซึ่งในปัจจุบันเราก็รับทราบกันดีว่า เด็กที่มีสุขภาพจิตดี ไม่จำเป็นว่าพ่อแม่ต้องอยู่ด้วยกัน ครอบครัวที่พ่อแม่หย่าร้างก็เลี้ยงดูลูกให้มีความสุขได้ มันขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ที่มีต่อกันมากกว่าการทนหรือจำใจอยู่แบบที่คนในอดีตยึดถือ เป็นต้น

ไร้เสน่หานี้ถูกนำเอาไปทำเป็นละครด้วย เรายังไม่ได้ดู แต่ก็จะไปหามาดูเพราะอยากรู้ว่านงรามจะถูกตีความยังไงเมื่อเป็นบทละคร ซึ่งแน่นอนค่ะว่า เรื่องนี้ เรา #แนะนำอ่าน อ่านได้เพลินๆ อ่านถึงกลางเรื่องก็เริ่มสนุกค่ะ โทนเรื่องถึงจะเกี่ยวกับอาการป่วยแต่ก็ไม่ได้เป็นโทนเครียดนะคะ เนื้อหาไม่ได้ดำดิ่งขนาดนั้น อีกทั้งยังมีเรื่องความรัก เรื่องครอบครัวด้วย ก็อ่านเอาสนุกค่ะ #เชียร์ ค่ะเล่มนี้ 😊😊

[Sahachad Bank · Rating 5 out of 5]

สนุกมาก ผู้เขียนเขียนเรื่องนี้ไว้นานแล้ว แต่อ่านแล้วรู้สึกว่าเนื้อหาไม่เก่า ใจหนึ่งก็เกลียดนงราม ใจหนึ่งก็รู้สึกสงสาร
ชอบตัวละครที่เป็นเพื่อนของนงราม ชื่อ "ชไม" ซึ่งมีชีวิตคล้ายนงราม คือ ไม่ได้แต่งงาน แต่กลับเลือกแนวทางชีวิตของตนเองไปอีกทาง ที่พอใจกับสิ่งที่ตัวเองมี ไม่คิดร้าย มองโลกอย่างความเป็นจริง

[merryhoho · Rating 4 out of 5]

ไร้เสน่หา

- ตัวละคร นงราม เรียกได้ว่าทำให้ส่ายหน้าอย่างระอาๆพร้อมกับสงสารกับการกระทำและทัศคติของเธอได้ทั้งเรื่อง เป็นบุคคลที่ ขาด และต้องการการเติมเต็มมาตลอดทั้งชีวิต ดิ้นรน โหยหาความรัก จนไม่รู้ว่าจุดไหนของชีวิตที่นงรามจะสามารถใช้ชีวิตได้ปกติสุขอย่างที่ควรจะเป็นเสียที ซึ่งการปรากฎตัวของ ชไม ก็เหมือนเป็นภาพสะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างของสองตัวละครได้เป็นอย่างดี

- ไม่ประทับใจกับความรักของเนตรนลินกับอนุพล ที่เป็นพระนางของเรื่อง เพราะตัวละครพยายามทำให้ความรู้สึกมันดูยุ่งยากไปหมดจนน่าหงุดหงิด (แต่เพราะเป็นมนุษย์ก็เป็นธรรมดาที่จะซับซ้อน) เลยประทับใจความรักของ ดนูกับประอร มากกว่า นั่นเพราะ เรียบง่าย อ่านแล้วรู้สึกว่ามันไม่ซับซ้อน เป็นความหวานที่ผ่อนปรนความขมของเรื่อง รู้สึกโรแมนติกขึ้นมานิดๆท่ามกลางบรรยากาศชวนตึงเครียด มันมีออร่าความอบอุ่นละมุนเวลาสองคนนี้ออกมาจนเรารู้สึกได้ ทั้งๆที่ก็ใช้ชีวิตปกติ ไม่มีคำพูดหวานเลี่ยน การกระทำชวนฟินอะไรขนาดนั้น (อันนี้น่าจะเป็นรสนิยมความชอบส่วนตัวในแง่ของความรัก เลยทำให้อินกับคู่นี้มากกว่าคู่หลัก)

- ประทับใจกับสำนวนของ ว.วินิจฉัยกุล ไม่ผิดหวังกับบทพูด บทบรรยาย (แม้ว่าในเรื่องนี้จะบรรยายเกี่ยวกับเคร��่องแต่งกายมากไปเสียหน่อย) การกระทำของตัวละครมีเหตุผลรองรับว่า ที่เขาแสดงพฤติกรรมแบบนี้ เพราะอะไร ทำให้เชื่อว่าตัวละครมีชีวิตจิตใจ เป็นมนุษย์จริงๆ

- แต่อยากให้พ่อแม่ของนงรามฉุกคิดหรือสะท้อนใจขึ้นมาสักนิด ว่าจุดเริ่มต้นของความบิดเบี้ยวภายในจิตใจของนงรามมันเกิดมาจากการเลี้ยงดูของพวกตนทั้งสิ้น

- เป็นหนังสืออีกเล่มที่ให้ข้อคิดในการใช้ชีวิตได้เป็นอย่างดี ไม่รู้สึกยัดเยียดคำสอน แต่กลับกลมกลืนไปกับเส้นเรื่องและตัวละคร