What do you think?
Rate this book
Jakub Mortka #5
Cienie
W Milanówku giną dwie kobiety – córka i konkubina słynnego gangstera. Zastrzelono je z broni podkomisarza Kochana, a on sam znika. Dzwoni jednak do Mortki i prosi o pomoc – ktoś go wrabia.
W tym samym czasie aspirantka Sucha próbuje rozwikłać sprawę nagrania z ukrytej kamery, na którym widać, jak kilku mężczyzn gwałci chłopaka. Zidentyfikowała wysoko postawionych polityków. Wie, że jeśli ujawni nagranie, wszystkiego się wyprą. W dodatku chłopak popełnił samobójstwo.
Mortka i Sucha postanawiają sobie pomóc – jeszcze nie wiedzą, że ich śledztwa się łączą i że staną oko w oko ze śmiercią. Mnożą się pytania. Komu jest na rękę wina Kochana? Czy przyjaźń między komisarzem i podkomisarzem przetrwa tę próbę? Komu mogą zaufać? Czy można uciec od przeszłości? A może za każdym ciągnie się jakiś cień…
W tym samym czasie aspirantka Sucha próbuje rozwikłać sprawę nagrania z ukrytej kamery, na którym widać, jak kilku mężczyzn gwałci chłopaka. Zidentyfikowała wysoko postawionych polityków. Wie, że jeśli ujawni nagranie, wszystkiego się wyprą. W dodatku chłopak popełnił samobójstwo.
Mortka i Sucha postanawiają sobie pomóc – jeszcze nie wiedzą, że ich śledztwa się łączą i że staną oko w oko ze śmiercią. Mnożą się pytania. Komu jest na rękę wina Kochana? Czy przyjaźń między komisarzem i podkomisarzem przetrwa tę próbę? Komu mogą zaufać? Czy można uciec od przeszłości? A może za każdym ciągnie się jakiś cień…
480 pages, Paperback
First published January 15, 2018
29 people are currently reading
468 people want to read
About the author
Wojciech Chmielarz
59 books411 followersPolski pisarz i dziennikarz. Autor książek z cyklu Jakub Mortka, publikował między innymi dla "Pulsu Biznesu", "Polityki" czy "Nowej Fantastyki".
W 2013 oraz w 2014 nominowany do Nagrody Wielkiego Kalibru, w 2015 został jej laureatem za powieść Przejęcie. W 2019 roku laureat nagrody "Złoty Pocisk" w kategorii najlepszy kryminał 2018 roku, którą otrzymał za książkę Żmijowisko.
Source: wikipedia
W 2013 oraz w 2014 nominowany do Nagrody Wielkiego Kalibru, w 2015 został jej laureatem za powieść Przejęcie. W 2019 roku laureat nagrody "Złoty Pocisk" w kategorii najlepszy kryminał 2018 roku, którą otrzymał za książkę Żmijowisko.
Source: wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 99 reviews
January 19, 2018
Najchętniej dałabym tej części 4,5 gwiazdki, aby odróżnić jej ocenę od poprzednich, które oceniłam na 4 lub 3 gwiazdki ;). Jest mroczniej, z gęstszą atmosferą i szybszą akcją, ale mam kilka obiekcji do skrótów w fabule i "nieprawdopodobieństw", więc to nie jest 5 gwiazdek. Zdecydowanie jednak jest to najbardziej wciągająca część cyklu.
January 21, 2021
rzeczytałam cały cykl w grudniu i na początku stycznia. Był dla mnie papką, odtrutką, głupim serialem, jednym słowem pożywką dla przeoranego mózgu. Wszedł jak po maśle i tyle. Dwa tygodnie po skończeniu ostatniego tomu pamiętam.... niewiele.
Chmielarz ma sprawne, rzutkie pióro - jego kryminały wciągają od pierwszej strony, a Jakub Mortka to postać na tyle ciekawa, że jego osobiste losy mogą zainteresować. Wprawdzie Mortka wpisuje się w poczet policjantów po przejściach, ale przynajmniej nie epatuje depresją i ekstensywnym piciem. Mortka to typ porządnego, sprawiedliwego, oddanego pracy urzędnika. Zresztą to dlatego rozpadło się jego małżeństwo - praca zawsze stała na pierwszym miejscu. I nawet po rozwodzie, gdy żona ma nowego partnera, który nawiązuje całkiem dobry kontakt z synami policjanta, ten bardzo rzadko ma czas, by zadzwonić do dzieci.
Ciąg dalszy: http://przeczytalamksiazke.blogspot.c...
Chmielarz ma sprawne, rzutkie pióro - jego kryminały wciągają od pierwszej strony, a Jakub Mortka to postać na tyle ciekawa, że jego osobiste losy mogą zainteresować. Wprawdzie Mortka wpisuje się w poczet policjantów po przejściach, ale przynajmniej nie epatuje depresją i ekstensywnym piciem. Mortka to typ porządnego, sprawiedliwego, oddanego pracy urzędnika. Zresztą to dlatego rozpadło się jego małżeństwo - praca zawsze stała na pierwszym miejscu. I nawet po rozwodzie, gdy żona ma nowego partnera, który nawiązuje całkiem dobry kontakt z synami policjanta, ten bardzo rzadko ma czas, by zadzwonić do dzieci.
Ciąg dalszy: http://przeczytalamksiazke.blogspot.c...
January 1, 2023
„Ale się porobiło!” - to zdanie towarzyszyło mi przez całą książkę. No dobra, może niekoniecznie w tej formie, ale oryginału nie przytoczę, bo nie wypada ;) To była absolutnie najlepsza część serii. Było tu wszystko: dawna zbrodnia, brudny świat gangsterów i ludzi „na stołkach”, zło we wszystkich postaciach... I wiecie co? Nadal w tym wszystkim brak przesady - czapki z głów panie Chmielarz.
W mistrzowskim stylu pozamykane sprawy wskazują, że to ostatni tom, choć ja mam nadzieję, że kiedyś jeszcze i Mortce przeczytam, bo stał się moim ulubionym, książkowym policjantem. #Mortkadasięlubić
Ps. Ależ byłby z tego serial!
W mistrzowskim stylu pozamykane sprawy wskazują, że to ostatni tom, choć ja mam nadzieję, że kiedyś jeszcze i Mortce przeczytam, bo stał się moim ulubionym, książkowym policjantem. #Mortkadasięlubić
Ps. Ależ byłby z tego serial!
July 6, 2019
“Cienie” stanowią finał historii, którą Chmielarz misternie budował od pierwszego tomu. Widać wyraźnie, że wiele wątków i postaci nie pojawiło się w tej serii bez przyczyny, a piąta część doskonale domyka wszystkie te wątki i jednocześnie (taką mam nadzieję) stanowi świetny punkt wyjścia do kontynuacji tej historii.
Tym razem otrzymujemy coś innego niż tradycyjne śledztwo, bo wszystkie działania Mortki i Suchej mogłyby tak naprawdę skutkować zwolnieniem dyscyplinarnym. Nie mamy tu też w związku z tym typowego śledztwa – bohaterowie nie mają dostępu do wielu udogodnień, z których na co dzień korzystają policjanci prowadzący dochodzenia, muszą więc radzić sobie w nieco inny sposób.
Tak naprawdę całość akcji nie koncentruje się wokół dwóch zamordowanych kobiet, przez autorowi udało się skutecznie uśpić moją czujność i informacja o tym, kto tak naprawdę dokonał zabójstwa, stanowiła dla mnie duże zaskoczenie.
Ten tom zdecydowanie różni się od poprzednich, wiec zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdemu przypadnie do gustu. To oczywiście wciąż kryminał, ale tym razem o gangstersko-politycznej tematyce. Znów jest momentami śmiesznie, ale jednak zdecydowanie bardziej mrocznie niż do tej pory, ze względu na to, że fabuła dotyka takich tematów jak chociażby przestępstwa seksualne popełniane przez biznesmenów i polityków z pierwszych stron gazet, które ze względu na wszechobecne układziki z łatwością zamiata się pod dywan.
Tym razem otrzymujemy coś innego niż tradycyjne śledztwo, bo wszystkie działania Mortki i Suchej mogłyby tak naprawdę skutkować zwolnieniem dyscyplinarnym. Nie mamy tu też w związku z tym typowego śledztwa – bohaterowie nie mają dostępu do wielu udogodnień, z których na co dzień korzystają policjanci prowadzący dochodzenia, muszą więc radzić sobie w nieco inny sposób.
Tak naprawdę całość akcji nie koncentruje się wokół dwóch zamordowanych kobiet, przez autorowi udało się skutecznie uśpić moją czujność i informacja o tym, kto tak naprawdę dokonał zabójstwa, stanowiła dla mnie duże zaskoczenie.
Ten tom zdecydowanie różni się od poprzednich, wiec zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdemu przypadnie do gustu. To oczywiście wciąż kryminał, ale tym razem o gangstersko-politycznej tematyce. Znów jest momentami śmiesznie, ale jednak zdecydowanie bardziej mrocznie niż do tej pory, ze względu na to, że fabuła dotyka takich tematów jak chociażby przestępstwa seksualne popełniane przez biznesmenów i polityków z pierwszych stron gazet, które ze względu na wszechobecne układziki z łatwością zamiata się pod dywan.
October 17, 2018
Pod każdym względem najlepsza część cyklu, sięgająca z szacunkiem po wątki z pozostałych tomów i ładnie je zamykająca. To w końcu rasowy, polski kryminał, nie skupiający się na problemach przepisanych z poszczególnych wydań Polityki, ale chwytający czytelnika od początku za gardło.
Czy końcówka jest przekombinowana? Odrobinę, ale i tak satysfakcjonuje.
Żal było pożegnać się z kilkoma postaciami... Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś wrócimy do Kuby...chociaż chyba bardziej chciałbym, by to Sucha była głównym bohaterem.
(Można czytać z pominięciem każdego, poza 4 tomem)
Czy końcówka jest przekombinowana? Odrobinę, ale i tak satysfakcjonuje.
Żal było pożegnać się z kilkoma postaciami... Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś wrócimy do Kuby...chociaż chyba bardziej chciałbym, by to Sucha była głównym bohaterem.
(Można czytać z pominięciem każdego, poza 4 tomem)
August 31, 2025
3.5 / Pan Chmielarz znowu to zrobił! Zakończenie ogólnej sprawy jest, delikatnie mówiąc, mało satysfakcjonujące, ale ten epilog??? Wszystko po to, żeby czytelnik od razu sięgnął po kolejny tom.
A same "Cienie" - na pewno lepiej mi się je czytało niż poprzednią część, fabularnie ciekawsze i mocniej trzymające w napięciu. Mam jednak wrażenie, że autorowi zabrakło pomysłów na poprowadzenie kilku wątków i wydają się być one bardzo dziurawe. Niemniej niewiarygodnie dobrze czyta mi się tę serię i wciąż mam chęć wrócić do historii o Mortce.
A same "Cienie" - na pewno lepiej mi się je czytało niż poprzednią część, fabularnie ciekawsze i mocniej trzymające w napięciu. Mam jednak wrażenie, że autorowi zabrakło pomysłów na poprowadzenie kilku wątków i wydają się być one bardzo dziurawe. Niemniej niewiarygodnie dobrze czyta mi się tę serię i wciąż mam chęć wrócić do historii o Mortce.
April 1, 2024
Co za emocje - dziękuję za to,że jest wolne i mogłam pochłonąć książkę jednym tchem. Do samego końca trzyma w napięciu, a zakończenie...ale czemu mnie to nie dziwi - Wojciech Chmielarz to moje odkrycie tego roku i będę powtarzała po każdej jego przeczytanej książce - mistrz polskich kryminałów. Piąta część serii o komisarzu Mortce, została mi ostatnia do przeczytania - nie mogę się doczekać. Chyba ze wszystkich ta była najabrdziej wciągająca. Każdy wątek, bohaterowie, dopieszczony każdy szczegół, żeby jak najlepiej się czytało. No uwielbiam.
April 27, 2019
W zeszłym roku w okresie wielkanocnym zaczęłam swoją przygodę z komisarzem Jakubem Mortką. W tym roku w tym samym okresie ją zakończyłam. Oby na krótko! Z niektórymi bohaterami mam tak, że rodzą się między nami niezdrowe relacje;) serio. I tak też mam z Mortką, którego wiele razy miałam ochotę mocno walnąć w łepetynę, bo jeśli chodzi o prywatne decyzje, to facet czasami jest tak kompletnie bezmyślny, że nic tylko krzyczeć. A i tak nie mogę się od niego uwolnić. Z "Cieniami", jak z poprzednimi tomami - miałam sobie dawkować, czytać bez pośpiechu. I oczywiście, jak zwykle, udało mi się do czasu. Skończyło się na pobudce w sobotę przed 7 rano i pożarciu ponad 200 stron. No po prostu nie mogłam się oderwać. Najlepszy tom z cyklu, bez wątpienia. Bohaterowie Chmielarza są autentyczni, budzą różnego silne uczucia, na pewno nie są papierowi. I to w zasadzie odnosi się do większości postaci w książce, nawet tych pozornie mało istotnych. Sama intryga - mistrzostwo. Z takim zakończeniem, że głowa mała. Jeśli czytać kryminały, to tylko takie. Więc jeśli uchował się jeszcze jakiś miłośnik gatunku, który nie czytał cyklu, to bardzo, bardzo polecam. Psychofanka Jakuba Mortki.
November 24, 2018
Bardzo sprawne, bardziej thriller niż kryminał, nieźle rozgryzione postaci i zarysowany klimat układów i układzików, nawet wciąga. Tradycyjnie jak to w polskiej prozie sensacyjno-kryminalnej (przynajmniej tej na którą wpadam) postacie męskie lepsze niż żeńskie, choć i tak jest nieźle*. Pierwszych czterech tomów nie czytałam i nie będę wracać. Dało się spokojnie połapać, ale mocno to było chyba powiązane z przynajmniej tomem czwartym, więc pewnie jakby zaczynać, to może przynajmniej od nr 4.
/*ciekawe, czy ktoś już robił jakieś porównanie tych żeńskich bohaterek bardziej głównych, które się męskim autorom piszą jakieś takie podobne - zawsze zbyt zacięte, mocno podkreślające swoją nie-kobiecość, prowadzące prywatne krucjaty i z obowiązkową lekką traumą z przeszłości.
/*ciekawe, czy ktoś już robił jakieś porównanie tych żeńskich bohaterek bardziej głównych, które się męskim autorom piszą jakieś takie podobne - zawsze zbyt zacięte, mocno podkreślające swoją nie-kobiecość, prowadzące prywatne krucjaty i z obowiązkową lekką traumą z przeszłości.
December 20, 2025
Kolejny tom, w którym ten zjeb Kochan NIE umiera. A było tak blisko...
Dwie gwiazdki za to i za to, jak potoczył się wątek żony Kochana, poczułam się tym obrażona. Za te lata przemocy domowej autor zrobił z niej tak uzależnioną od Kochana, że zabiła jego kochankę, mimo że wcześniej odeszła od niego ze względu na ich dziecko. Teraz to dziecko miała w nosie. Cóż, plot twist był ważniejszy, co? 🤡
Poza tym nie lubię nikogo w tej serii i ze względu na ilość tomów zaczyna mi to bardzo przeszkadzać.
Dwie gwiazdki za to i za to, jak potoczył się wątek żony Kochana, poczułam się tym obrażona. Za te lata przemocy domowej autor zrobił z niej tak uzależnioną od Kochana, że zabiła jego kochankę, mimo że wcześniej odeszła od niego ze względu na ich dziecko. Teraz to dziecko miała w nosie. Cóż, plot twist był ważniejszy, co? 🤡
Poza tym nie lubię nikogo w tej serii i ze względu na ilość tomów zaczyna mi to bardzo przeszkadzać.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 15, 2025
Trochę za dużo wątków które na siebie naskakują. Pod koniec lepiej książka jest poprowadzona. Nie lubie jak POV kogoś się zmienia co 1,5 strony, mogło być tego mniej.
Po za tym bardzo fajny tytuł i dobrze łączą się wątki pomiędzy postaciami. Mam wrażenie że ta książka zaczyna coś nowego w serii komisarza Mortki i nie nogę się doczekać co będzie dalej.
Po za tym bardzo fajny tytuł i dobrze łączą się wątki pomiędzy postaciami. Mam wrażenie że ta książka zaczyna coś nowego w serii komisarza Mortki i nie nogę się doczekać co będzie dalej.
November 16, 2021
"Cienie" to część z serii, w której najwięcej się dzieje. Dużo strzelaniny, intryg, knucia, aby echa przeszłości nie wyszły na światło dzienne. Nie jest to następne śledztwo, a domykane są wątki z "Osiedla marzen". Mortka zyskał moją sympatię już w "Podpalaczu" no i kurde, nadal go lubię.
October 1, 2025
4⭐️/5. Za mną kolejna część o przygodach Jakuba Mortki. Oj, działo się w tej książce! Mamy tu policjanta oskarżonego o zbrodnię, znaczące przekraczanie uprawnień, przestępczy świat łączy się z ściśle z działaniami przedstawicieli władzy; akcja nabiera tempa, a wątki z ostatnich tomów składają się w jedną całość. Przy ,,Cieniach” nie sposób się nudzić.
February 21, 2018
https://czarnatulipanna.wordpress.com...
Kawał krwistej literatury
Kryminałów nie czytam (prawie) wcale, a zdecydowana większość spotkań z tym gatunkiem kończy się wielkim rozczarowaniem. Choć zwykle lektura nie zaczyna się źle, wraz z rozwojem fabuły wychodzą liczne niedociągnięcia. Jednego nie jestem w stanie wybaczyć książce – braku logiki. Nie znoszę, gdy bohaterowie zachowują się nielogicznie, gdy mają nielogiczne motywacje, a najbardziej, gdy nielogiczne jest zakończenie (bardzo popularne ostatnimi czasy – wszak trzeba zaskoczyć czytelnika, szkoda tylko, że często rozwiązaniem do bólu idiotycznym). Ale, ale! Możecie być spokojni. Nic z tych rzeczy nie znajdziecie w "Cieniach" Wojciecha Chmielarza.
Autor przywrócił mi wiarę w gatunek. W jego bohaterowie są wiarygodni – ludzie z krwi i kości, ich motywacje nie wydają się naciągane. Fabuła wciągnęła mnie od pierwszych stron – trup ściele się dość gęsto, policyjne układy i układziki wstrząsają, Mortka wzbudza sympatię, nie ma dłużyzn, akcja ma odpowiednie tempo i w końcu zakończenie – z zaskoczeniem, ale bez poczucia absurdu (to ogromny plus). Chociaż w powieści znalazłam wiele elementów typowych dla gatunku (np. główny bohater policjant zawsze musi mieć nieuporządkowane życie prywatne), to nie czułam, że znów zjadam odgrzewany kotlet – wręcz przeciwnie, niechętnie odrywałam się od czytania.
Już dawno nic mnie tak pozytywnie nie zaskoczyło, jak najnowsza powieść Wojciecha Chmielarza. Autor pozwolił mi uwierzyć, że powieść kryminalna znów może dać mi rozrywkę na poziomie (zamiast dotychczasowej irytacji). "Cienie" mają w sobie to COŚ. Specyficzny pazur, jaki miały polskie filmy sensacyjne z lat dziewięćdziesiątych, dzisiaj uznawane już za klasykę, a do których ja mam ogromny sentyment (zwłaszcza do "Psów" oglądanych cichaczem spod kołdry). W związku z powyższym uroczyście obwołuję Wojciecha Chmielarza Pasikowskim Polskiej Powieści Kryminalnej. Ponieważ było to moje pierwsze spotkanie z komisarzem Mortką, czuję się zobowiązana do nadrobienia wcześniejszych części, jednocześnie czekając na kontynuację.
Kawał krwistej literatury
Kryminałów nie czytam (prawie) wcale, a zdecydowana większość spotkań z tym gatunkiem kończy się wielkim rozczarowaniem. Choć zwykle lektura nie zaczyna się źle, wraz z rozwojem fabuły wychodzą liczne niedociągnięcia. Jednego nie jestem w stanie wybaczyć książce – braku logiki. Nie znoszę, gdy bohaterowie zachowują się nielogicznie, gdy mają nielogiczne motywacje, a najbardziej, gdy nielogiczne jest zakończenie (bardzo popularne ostatnimi czasy – wszak trzeba zaskoczyć czytelnika, szkoda tylko, że często rozwiązaniem do bólu idiotycznym). Ale, ale! Możecie być spokojni. Nic z tych rzeczy nie znajdziecie w "Cieniach" Wojciecha Chmielarza.
Autor przywrócił mi wiarę w gatunek. W jego bohaterowie są wiarygodni – ludzie z krwi i kości, ich motywacje nie wydają się naciągane. Fabuła wciągnęła mnie od pierwszych stron – trup ściele się dość gęsto, policyjne układy i układziki wstrząsają, Mortka wzbudza sympatię, nie ma dłużyzn, akcja ma odpowiednie tempo i w końcu zakończenie – z zaskoczeniem, ale bez poczucia absurdu (to ogromny plus). Chociaż w powieści znalazłam wiele elementów typowych dla gatunku (np. główny bohater policjant zawsze musi mieć nieuporządkowane życie prywatne), to nie czułam, że znów zjadam odgrzewany kotlet – wręcz przeciwnie, niechętnie odrywałam się od czytania.
Już dawno nic mnie tak pozytywnie nie zaskoczyło, jak najnowsza powieść Wojciecha Chmielarza. Autor pozwolił mi uwierzyć, że powieść kryminalna znów może dać mi rozrywkę na poziomie (zamiast dotychczasowej irytacji). "Cienie" mają w sobie to COŚ. Specyficzny pazur, jaki miały polskie filmy sensacyjne z lat dziewięćdziesiątych, dzisiaj uznawane już za klasykę, a do których ja mam ogromny sentyment (zwłaszcza do "Psów" oglądanych cichaczem spod kołdry). W związku z powyższym uroczyście obwołuję Wojciecha Chmielarza Pasikowskim Polskiej Powieści Kryminalnej. Ponieważ było to moje pierwsze spotkanie z komisarzem Mortką, czuję się zobowiązana do nadrobienia wcześniejszych części, jednocześnie czekając na kontynuację.
January 10, 2018
Jestem wielbicielką polskich kryminałów, więc gdy tylko dostałam propozycję napisania przedpremierowo o najnowszej powieści Wojciecha Chmielarza, powiedziałam zdecydowane TAK!, choć nie czytałam wcześniej nic spod pióra tego autora.
A więc jak to jest z tymi „Cieniami”?
Do bohaterów nie mam o co się przyczepić - świetnie wykreowani, bardzo różnorodni i trójwymiarowi, co jest wielką zaletą tej powieści.
Główna dwójka - Mortka i Sucha - świetnie ukazana, silna i mająca to przysłowiowe „coś”, co okazało się bardzo ważnym punktem historii.
Sama fabuła - genialna, a i wykonanie w żadnym razie nie zawiodło. Od samego początku zostałam wciągnięta do tej niesamowitej kryminalnej Warszawy, gdzie wszystko rządzi się swoimi prawami. Bardzo dobrze utrzymane tempo akcji, która na końcu serwuje nam totalne zaskoczenie, urwanie głowy, po których trzeba zbierać szczękę z podłogi - jestem na TAK.
Jedynym małym zgrzytem w książce okazał się ogrom bohaterów. Historię poznajemy z perspektywy co najmniej sześciu osób, co może być dość trudne do ogarnięcia, przynajmniej na początku. Możliwe jest, że osoby zaznajomione z wcześniejszymi częściami serii o komisarzu Mortce będą w stanie lepiej się w tym wszystkim odnaleźć, nie jestem pewna, w każdym razie ja czułam się co chwilę mylona tym, kto w tej chwili jest narratorem (pomimo trzecioosobowej narracji).
Wojciech Chmielarz pisze dość mało dialogów, ale w żadnym razie nie uwłacza to jego powieści. Styl tego pisarza jest bardzo dobrze skonstruowany, nie należy do najłatwiejszych, ale świadczy też o wiedzy autora na temat tego, o czym właściwie pisze - to się ceni jak nic. Właśnie pióro pana Chmielarza sprawiło, że ta książka była tak wciągająca.
Po więcej na temat „Cieni” zapraszam na bloga: http://slademwilka.blogspot.com/2018/...
A więc jak to jest z tymi „Cieniami”?
Do bohaterów nie mam o co się przyczepić - świetnie wykreowani, bardzo różnorodni i trójwymiarowi, co jest wielką zaletą tej powieści.
Główna dwójka - Mortka i Sucha - świetnie ukazana, silna i mająca to przysłowiowe „coś”, co okazało się bardzo ważnym punktem historii.
Sama fabuła - genialna, a i wykonanie w żadnym razie nie zawiodło. Od samego początku zostałam wciągnięta do tej niesamowitej kryminalnej Warszawy, gdzie wszystko rządzi się swoimi prawami. Bardzo dobrze utrzymane tempo akcji, która na końcu serwuje nam totalne zaskoczenie, urwanie głowy, po których trzeba zbierać szczękę z podłogi - jestem na TAK.
Jedynym małym zgrzytem w książce okazał się ogrom bohaterów. Historię poznajemy z perspektywy co najmniej sześciu osób, co może być dość trudne do ogarnięcia, przynajmniej na początku. Możliwe jest, że osoby zaznajomione z wcześniejszymi częściami serii o komisarzu Mortce będą w stanie lepiej się w tym wszystkim odnaleźć, nie jestem pewna, w każdym razie ja czułam się co chwilę mylona tym, kto w tej chwili jest narratorem (pomimo trzecioosobowej narracji).
Wojciech Chmielarz pisze dość mało dialogów, ale w żadnym razie nie uwłacza to jego powieści. Styl tego pisarza jest bardzo dobrze skonstruowany, nie należy do najłatwiejszych, ale świadczy też o wiedzy autora na temat tego, o czym właściwie pisze - to się ceni jak nic. Właśnie pióro pana Chmielarza sprawiło, że ta książka była tak wciągająca.
Po więcej na temat „Cieni” zapraszam na bloga: http://slademwilka.blogspot.com/2018/...
January 19, 2018
Każdy z trzech wątków otwierających Cienie nawiązuje do wydarzeń z poprzedniej części serialu. Niedługo po tym jak podkomisarz Dariusz Kochan odkrył grób trzech gangsterów zostaje zamordowana córka jednego z nich, Evelina Wilczyńska, oraz jej matka. Na miejscu zbrodni znaleziono broń Kochana. Tylko komisarz Jakub Mortka wie, gdzie podejrzany o zabójstwo Kochan się ukrywa. Wierzy w jego niewinność i przyrzeka pomoc, ale ma też do załatwienia inną pilną sprawę. Razem z prokuratorem Suchoniem Mortka usiłuje nakłonić gangstera Mieszka do dostarczenia dowodów przeciwko jego szefowi, warszawskiemu supergangsterowi Borzestowskiemu. Tymczasem aspirantka Sucha na pendrivie znalezionym w mieszkaniu Zuzy, zamordowanej na osiedlu marzeń, znajduje film pokazujący zbiorowy gwałt na młodym chłopaku. Wśród gwałcicieli rozpoznaje znanych polityków oraz mężczyznę, którego udaje jej się zidentyfikować jako wpływowego lobbystę, Michała Łazarowicza.
Nie bardzo lubię, gdy w kryminałach policyjnych autor dostarcza mi informacje, zanim z mozołem docierają do nich stróże prawa. Tak właśnie jest w Cieniach. Muszę jednak przyznać, że talent Wojciecha Chmielarza sprawił, że mimo tej zastosowanej przez niego metody narracji, czytałam książkę do końca z zainteresowaniem. Po pierwsze, pogłębianie wiedzy o tzw. dobrych i złych osobnikach i motywach ich działania samo w sobie okazało się ciekawe. Po drugie i ważniejsze, w umiejętny sposób tak poplątał autor główne wątki z kilkoma innymi, pobocznymi, że nie sposób było zrezygnować z proponowanego przez niego rozwiązania tego galimatiasu. Choćby po to, aby porównać je z własnymi intuicjami.
W wywiadzie nagranym po publikacji powieści autor zapowiedział powrót Jakuba Mortki, choć nie wiadomo w jakiej nowej roli komisarz wystąpi. Bo wraz z finałem przygód opisywanych w Cieniach jakiś etap jego policyjnej kariery dobiegł końca.
Nie bardzo lubię, gdy w kryminałach policyjnych autor dostarcza mi informacje, zanim z mozołem docierają do nich stróże prawa. Tak właśnie jest w Cieniach. Muszę jednak przyznać, że talent Wojciecha Chmielarza sprawił, że mimo tej zastosowanej przez niego metody narracji, czytałam książkę do końca z zainteresowaniem. Po pierwsze, pogłębianie wiedzy o tzw. dobrych i złych osobnikach i motywach ich działania samo w sobie okazało się ciekawe. Po drugie i ważniejsze, w umiejętny sposób tak poplątał autor główne wątki z kilkoma innymi, pobocznymi, że nie sposób było zrezygnować z proponowanego przez niego rozwiązania tego galimatiasu. Choćby po to, aby porównać je z własnymi intuicjami.
W wywiadzie nagranym po publikacji powieści autor zapowiedział powrót Jakuba Mortki, choć nie wiadomo w jakiej nowej roli komisarz wystąpi. Bo wraz z finałem przygód opisywanych w Cieniach jakiś etap jego policyjnej kariery dobiegł końca.
April 30, 2023
Na wstępie muszę napisać, że mam nadzieje, że to już koniec. Jak autor, po poprowadzeniu tej części tak, a nie inaczej, pokusi się o kolejny tom to nie będzie czego zbierać...
W odróżnieniu od poprzednich części w tej, co do za zasady, nie mamy nowej sprawy kryminalnej do rozwiązania. Autor kontynuuje i rozwiązuje wszystkie wątki, które miały swój początek w poprzednich tomach. Akcja toczy się wokół dotychczasowych bohaterów i to mnie troszkę rozczarowało, bo pomimo takiego, a nie innego zakończenia w "Osiedlu marzeń" liczyłam na nową zagadkę, niezależną od historii bohaterów. Taką decyzję autora przyjmuję pod warunkiem iż jest to faktycznie ostatni tom tej serii.
Rozwikłanie wszystkiego co było do rozwikłania wypadło bardzo dobrze. Może nie było żadnego WOW, ale wszystko złożyło się do kupy i było satysfakcjonujące. Historia mnie wciągnęła, tak jak każda książka o Mortce. W paru momentach autor trochę przekombinował, ale można przymknąć oko. Niezłe zakończenie serii (oby), choć mogło być lepiej.
_______________
EDIT 4 lata później: Właśnie miałam pomysł by zamknąć jedna z ulubionych serii czytając "Długą noc", ale po rzuceniu okiem na opinie okazało się, że miałam rację w 2019r. by dać sobie spokój z Chmielarzem, który jak widać zszedł na psy w każdym aspekcie swojej działalności.
W odróżnieniu od poprzednich części w tej, co do za zasady, nie mamy nowej sprawy kryminalnej do rozwiązania. Autor kontynuuje i rozwiązuje wszystkie wątki, które miały swój początek w poprzednich tomach. Akcja toczy się wokół dotychczasowych bohaterów i to mnie troszkę rozczarowało, bo pomimo takiego, a nie innego zakończenia w "Osiedlu marzeń" liczyłam na nową zagadkę, niezależną od historii bohaterów. Taką decyzję autora przyjmuję pod warunkiem iż jest to faktycznie ostatni tom tej serii.
Rozwikłanie wszystkiego co było do rozwikłania wypadło bardzo dobrze. Może nie było żadnego WOW, ale wszystko złożyło się do kupy i było satysfakcjonujące. Historia mnie wciągnęła, tak jak każda książka o Mortce. W paru momentach autor trochę przekombinował, ale można przymknąć oko. Niezłe zakończenie serii (oby), choć mogło być lepiej.
_______________
EDIT 4 lata później: Właśnie miałam pomysł by zamknąć jedna z ulubionych serii czytając "Długą noc", ale po rzuceniu okiem na opinie okazało się, że miałam rację w 2019r. by dać sobie spokój z Chmielarzem, który jak widać zszedł na psy w każdym aspekcie swojej działalności.
July 19, 2018
Kurwa, stary [z tym takim sykiem czyta Janusz Zadura, uch]! Czy naprawdę trzeba było 4 (CZTERECH) nudnych i nudniejszych książek o Mortce + 2 z cyklu gliwickiego (to dopiero nuda), żeby W KOŃCU napisać coś (tak) dobrego?! Nie można było tamtych 4/6 napisać do szuflady?!
No chyba że to zasługa redaktora, to należy podziękować wydawcy i pogratulować zmiany wydawnictwa (oraz zastanowić się WTF is dawne znakomite Czarne?).
3,5 gwiazdki.
Oraz last but not least: lektor! Lektor, lektor, lektor! (LEKTOR!). Oklaski, fanfary, ukłony! Całuski, cukiereczki, ciasteczka. Januszu Zaduro, love! I dla ciebie za tę robotę bez wahania 5 gwiazdek! Oraz love! I miejsce na podium wśród najlepszych lektorów (IMO) w tym kraju (obok Gosztyły i Stuhra Macieja).
No chyba że to zasługa redaktora, to należy podziękować wydawcy i pogratulować zmiany wydawnictwa (oraz zastanowić się WTF is dawne znakomite Czarne?).
3,5 gwiazdki.
Oraz last but not least: lektor! Lektor, lektor, lektor! (LEKTOR!). Oklaski, fanfary, ukłony! Całuski, cukiereczki, ciasteczka. Januszu Zaduro, love! I dla ciebie za tę robotę bez wahania 5 gwiazdek! Oraz love! I miejsce na podium wśród najlepszych lektorów (IMO) w tym kraju (obok Gosztyły i Stuhra Macieja).
June 6, 2018
Dobre podsumowanie serii z komisarzem Mortką - sprawna fabuła, czytałem namiętnie w każdej przerwie i nawet finał spełnił mocno moje oczekiwania.
Mam nadzieję jednakże, że to ostatnia część serii i że autor nie wpadnie na pomysł napisania części nr 6. Chodzi o to, że jest już takie zagęszczenie wątków, że za 2 lata jak pojawi się kolejna część to nie będę pamiętał nic i skończy się tak, że nie przeczytam.
Mam nadzieję jednakże, że to ostatnia część serii i że autor nie wpadnie na pomysł napisania części nr 6. Chodzi o to, że jest już takie zagęszczenie wątków, że za 2 lata jak pojawi się kolejna część to nie będę pamiętał nic i skończy się tak, że nie przeczytam.
November 27, 2020
Powieść "Cienie" jest piątą książką, w której główne "skrzypce" gra komisarz Jakub Mortka. Według autora, gdy pisał pierwszą z książek tej serii "Podpalacz" nie przypuszczał, że rozwinie się to w serię, której bohaterem będzie niezmordowany komisarz Wydziału do walki z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw Komendy Stołecznej Policji. Nawet po drugiej książce "Farma lalek" nie zanosiło się, że komisarz Mortka wróci w kolejnej powieści Wojciecha Chmielarza. Jak to podkreśliłem przy okazji opisywania kolejnych tomów tej powieści, każda jest integralną zamkniętą historią z kryminalną zagadką, którą trzeba rozwiązać.
W przypadku "Cienii" jest jednak inaczej, gdyż po ostatniej kropce "Osiedla Marzeń" czytelnik został z dwoma wątkami, które co prawda nie były bardzo ważne z punktu widzenia zakończonego śledztwa, ale stanowiły wstęp do ostatniej (???) części przygód komisarza Mortki i towarzyszących mu policjantów aspirantki Suchockiej "Suchej", podkomisarza Kochana i komisarza Grudę oraz bezwzględnego szefa warszawskiego podziemia Borzestowskiego, z którym łączą Mortkę nie tylko relacje policjant-przestępca, ale jeszcze coś więcej.
Przejdźmy więc do fabuły, głównym motywem tej książki jest podwójne zabójstwo w podwarszawskiej miejscowości, gdzie zabite zostały córka i konkubina zabitego parę lat wcześniej jednego z szefów mafii "Wilka". To właśnie sprawę zaginięcia i dwójki innych mafiosów, czy tak zwaną sprawę :Trójki z Neptuna" rozpracował ostatnio Kochan. Sprawa zabójstwa wydaje się być prosta, na miejscu zbrodni znaleziono sporo łusek i broń służbową podkomisarza Kochana, który automatycznie stał się głównym podejrzanym, szczególnie, że zniknął. Sprawę ma wyjaśnić komisarz Mortka, który pomimo antypatii jaką darzył ostatnio dawnego partnera w związku z maltretowaniem przez niego żony, nie jest przekonany o winie kolegi, jednak polecenia od przełożonego są jednoznaczne, znaleźć Kochana i zamknąć sprawę.
W międzyczasie Sucha na własną rękę próbuje rozwiązać sprawę nagrania sceny homoseksualnego gwałtu, którą znalazła na pendrivie dziewczyny zabitej w poprzedniej książce. Nikt oprócz niej nie wie o istnieniu tego filmu, jest to temat bardzo wrażliwy, gdyż na filmie wśród oprawców rozpoznaje znanych polityków. Ma świadomość, że samo nagranie nie stanowi mocnego dowodu przestępstwa, próbuje więc odnaleźć młodego chłopaka, który padł ofiarą brutalnego gwałtu. Niestety jakiś czas temu chłopak ten popełnił samobójstwo, a pracował dla mężczyzny, który był inicjatorem gwałtu, a który jest lobbystom parlamentarnym, powiązanym z różnymi frakcjami i partiami, czyli typ nie do ruszenia bez twardych dowodów.
O pomoc do Mortki zwraca się Kochan, twierdzi, że jest niewinny, a komisarz nie znajduje powodu, żeby mu nie wierzyć. W związku z tym zasadne wydaje się ustalenie, komu mogłoby zależeć na wrobieniu podkomisarza w podwójne zabójstwo. Przez dłuższą chwilę zarówno Mortka, jak i Sucha kręcą się w kółko ze swoimi nieoficjalnymi śledztwami, aż w końcu decydują się zwrócić do siebie o pomoc. Był to bardzo dobry ruch gdyż pewne ślady w obu sprawach prowadzą do słynnego pana B. Dzięki współpracy udaje im się sprawniej poprowadzić swoje śledztwa.
Jak zwykle u Chmielarza wartka fabuła, ślepe zaułki w które wprowadza czytelników, nie brakuje również dylematów moralnych, bo czy policjanci, który zabijają szefów mafii są nadal prawymi policjantami, czy zabicie tak złych i bezwzględnych przestępców może zostać usprawiedliwione dobrem społecznym. Wielokrotnie autor przypomina przysługę jaką Mortka wyświadczył Borzestowskiemu w "Podpalaczu", tylko czy na pewno była to jednostronna przysługa, czy przestępca swoim czynem nie wyświadczył przysługi Mortce. Taki dylemat moralny się zrodził.
Akcja powieści poprowadzona sprawnie i konsekwentnie, ale do czasu. Wydaje się, że motyw z przekazaniem Borzestowskiego skorumpowanym policjantom i lobbyście trochę wymsknął się autorowi spod kontroli, moim zdaniem zbyt wiele wątków chciał zamknąć tą strzelaniną w opuszczonych bunkrach pod Warszawą, wyszło to trochę nienaturalnie i zalatywało kinem klasy C, gdzie każdy jest wrogiem każdego, nie wiadomo komu ufać, a trup ściele się gęsto.
Gdyby nie ta jedna finalna scena, byłbym zachwycony tą książką jak poprzednimi, ale i tak uważam ją za bardzo dobrą powieść sensacyjną, a rozwiązanie zagadki śmierci dwóch kobiet chapeau bas. Wszystkie wątki zostały zakończone, więc nie wiadomo czy Chmielarz wróci do komisarza Mortki, jedno jest pewne nie uśmiercił go, chociaż mógł, ale przecież nie zabija się kur co znoszą złote jajka.
W przypadku tej książki polecam przeczytać najpierw "Osiedle marzeń", gdyż w dużym stopniu "Cienie" są bezpośrednią kontynuacją tamtej powieści.
my link text
W przypadku "Cienii" jest jednak inaczej, gdyż po ostatniej kropce "Osiedla Marzeń" czytelnik został z dwoma wątkami, które co prawda nie były bardzo ważne z punktu widzenia zakończonego śledztwa, ale stanowiły wstęp do ostatniej (???) części przygód komisarza Mortki i towarzyszących mu policjantów aspirantki Suchockiej "Suchej", podkomisarza Kochana i komisarza Grudę oraz bezwzględnego szefa warszawskiego podziemia Borzestowskiego, z którym łączą Mortkę nie tylko relacje policjant-przestępca, ale jeszcze coś więcej.
Przejdźmy więc do fabuły, głównym motywem tej książki jest podwójne zabójstwo w podwarszawskiej miejscowości, gdzie zabite zostały córka i konkubina zabitego parę lat wcześniej jednego z szefów mafii "Wilka". To właśnie sprawę zaginięcia i dwójki innych mafiosów, czy tak zwaną sprawę :Trójki z Neptuna" rozpracował ostatnio Kochan. Sprawa zabójstwa wydaje się być prosta, na miejscu zbrodni znaleziono sporo łusek i broń służbową podkomisarza Kochana, który automatycznie stał się głównym podejrzanym, szczególnie, że zniknął. Sprawę ma wyjaśnić komisarz Mortka, który pomimo antypatii jaką darzył ostatnio dawnego partnera w związku z maltretowaniem przez niego żony, nie jest przekonany o winie kolegi, jednak polecenia od przełożonego są jednoznaczne, znaleźć Kochana i zamknąć sprawę.
W międzyczasie Sucha na własną rękę próbuje rozwiązać sprawę nagrania sceny homoseksualnego gwałtu, którą znalazła na pendrivie dziewczyny zabitej w poprzedniej książce. Nikt oprócz niej nie wie o istnieniu tego filmu, jest to temat bardzo wrażliwy, gdyż na filmie wśród oprawców rozpoznaje znanych polityków. Ma świadomość, że samo nagranie nie stanowi mocnego dowodu przestępstwa, próbuje więc odnaleźć młodego chłopaka, który padł ofiarą brutalnego gwałtu. Niestety jakiś czas temu chłopak ten popełnił samobójstwo, a pracował dla mężczyzny, który był inicjatorem gwałtu, a który jest lobbystom parlamentarnym, powiązanym z różnymi frakcjami i partiami, czyli typ nie do ruszenia bez twardych dowodów.
O pomoc do Mortki zwraca się Kochan, twierdzi, że jest niewinny, a komisarz nie znajduje powodu, żeby mu nie wierzyć. W związku z tym zasadne wydaje się ustalenie, komu mogłoby zależeć na wrobieniu podkomisarza w podwójne zabójstwo. Przez dłuższą chwilę zarówno Mortka, jak i Sucha kręcą się w kółko ze swoimi nieoficjalnymi śledztwami, aż w końcu decydują się zwrócić do siebie o pomoc. Był to bardzo dobry ruch gdyż pewne ślady w obu sprawach prowadzą do słynnego pana B. Dzięki współpracy udaje im się sprawniej poprowadzić swoje śledztwa.
Jak zwykle u Chmielarza wartka fabuła, ślepe zaułki w które wprowadza czytelników, nie brakuje również dylematów moralnych, bo czy policjanci, który zabijają szefów mafii są nadal prawymi policjantami, czy zabicie tak złych i bezwzględnych przestępców może zostać usprawiedliwione dobrem społecznym. Wielokrotnie autor przypomina przysługę jaką Mortka wyświadczył Borzestowskiemu w "Podpalaczu", tylko czy na pewno była to jednostronna przysługa, czy przestępca swoim czynem nie wyświadczył przysługi Mortce. Taki dylemat moralny się zrodził.
Akcja powieści poprowadzona sprawnie i konsekwentnie, ale do czasu. Wydaje się, że motyw z przekazaniem Borzestowskiego skorumpowanym policjantom i lobbyście trochę wymsknął się autorowi spod kontroli, moim zdaniem zbyt wiele wątków chciał zamknąć tą strzelaniną w opuszczonych bunkrach pod Warszawą, wyszło to trochę nienaturalnie i zalatywało kinem klasy C, gdzie każdy jest wrogiem każdego, nie wiadomo komu ufać, a trup ściele się gęsto.
Gdyby nie ta jedna finalna scena, byłbym zachwycony tą książką jak poprzednimi, ale i tak uważam ją za bardzo dobrą powieść sensacyjną, a rozwiązanie zagadki śmierci dwóch kobiet chapeau bas. Wszystkie wątki zostały zakończone, więc nie wiadomo czy Chmielarz wróci do komisarza Mortki, jedno jest pewne nie uśmiercił go, chociaż mógł, ale przecież nie zabija się kur co znoszą złote jajka.
W przypadku tej książki polecam przeczytać najpierw "Osiedle marzeń", gdyż w dużym stopniu "Cienie" są bezpośrednią kontynuacją tamtej powieści.
my link text
December 4, 2025
" [...] ...najlepszym gwarantem dyskrecji jest niepamięć. Dlatego też te dwa słowa – „patrz i zapominaj” – powinny zostać uznane za maksymę hotelarskiej branży. [...]"
Czy podkomisarz Kochan byłby w stanie zabić dwie ważne kobiety pewnego gangstera? Po tym co wcześniej zrobił własnej żonie, dosłownie wszystko jest możliwe. Z tą trudną, a nawet bardzo trudną sprawą, będzie musiał się zmierzyć komisarz Jakub Mortka, w piątej części pod tytułem "Cienie". Czy uratuje przyjaciela? Czy uwierzy w jego niewinność?
Aspirantka Suchocka-Sucha również będzie miała ręce pełne roboty. Jest młoda i bardzo porywcza. Podobało mi się jej zaangażowanie. Były momenty, w których bałam się o jej życie. Ta postać idealnie nadaje się do tej pracy. Jest do niej stworzona. Czy będzie potrafiła współpracować z komisarzem Mortką?
To wyjątkowy tom. Mnóstwo tutaj walk, również męsko-damskich i nieprzewidzianych zwrotów akcji.
Słuchając tego tomu, miałam wrażenie, że przeniosłam się do dobrego sensacyjno-kryminalnego filmu, pełnego gangsterki, policjantów i biznesmenów.
Ten tom mną wstrząsnął. Doszło tutaj do poważnej zdrady. Kto kogo tu zdradził? Oczywiście tego wam nie napiszę. Podpowiem tylko, że warto doczytać do końca. Końcówka jest dopracowana do perfekcji. Cały ten tom naszpikowany jest różnymi emocjami. Bywa śmiech, ale i znajdzie się czas na łzy. Wojciech Chmielarz wie, jak wzruszyć czytelnika.
"Cienie", to rarytas dla każdego miłośnika kryminałów. Jest w nim wszystko to, co dobry kryminał powinien mieć.
Jak do tej pory, piąta część przygód komisarza Jakuba Mortki najbardziej przypadła mi do gustu. Jej treść poznałam dzięki audiobookowi. Czytał Janusz Zadura. Uwielbiam jego interpretacje. Warto wysłuchać jego interpretacji.
Nie wiem, jak Chmielarz, to robi, ale nie mogę oderwać się od jego bohatera. Mam nadzieję, że komisarz Mortka będzie żył na wieki, a autor o nim tak szybko nie zapomni.
Pamiętajcie! Całą serię czytamy po kolei. Wtedy lepiej zrozumieć przemiany, jakie zachodzą w głównym bohaterze, ale również w innych postaciach.
Wam polecam ten i poprzednie tomy, a sama pędzę do kolejnego.
Czy podkomisarz Kochan byłby w stanie zabić dwie ważne kobiety pewnego gangstera? Po tym co wcześniej zrobił własnej żonie, dosłownie wszystko jest możliwe. Z tą trudną, a nawet bardzo trudną sprawą, będzie musiał się zmierzyć komisarz Jakub Mortka, w piątej części pod tytułem "Cienie". Czy uratuje przyjaciela? Czy uwierzy w jego niewinność?
Aspirantka Suchocka-Sucha również będzie miała ręce pełne roboty. Jest młoda i bardzo porywcza. Podobało mi się jej zaangażowanie. Były momenty, w których bałam się o jej życie. Ta postać idealnie nadaje się do tej pracy. Jest do niej stworzona. Czy będzie potrafiła współpracować z komisarzem Mortką?
To wyjątkowy tom. Mnóstwo tutaj walk, również męsko-damskich i nieprzewidzianych zwrotów akcji.
Słuchając tego tomu, miałam wrażenie, że przeniosłam się do dobrego sensacyjno-kryminalnego filmu, pełnego gangsterki, policjantów i biznesmenów.
Ten tom mną wstrząsnął. Doszło tutaj do poważnej zdrady. Kto kogo tu zdradził? Oczywiście tego wam nie napiszę. Podpowiem tylko, że warto doczytać do końca. Końcówka jest dopracowana do perfekcji. Cały ten tom naszpikowany jest różnymi emocjami. Bywa śmiech, ale i znajdzie się czas na łzy. Wojciech Chmielarz wie, jak wzruszyć czytelnika.
"Cienie", to rarytas dla każdego miłośnika kryminałów. Jest w nim wszystko to, co dobry kryminał powinien mieć.
Jak do tej pory, piąta część przygód komisarza Jakuba Mortki najbardziej przypadła mi do gustu. Jej treść poznałam dzięki audiobookowi. Czytał Janusz Zadura. Uwielbiam jego interpretacje. Warto wysłuchać jego interpretacji.
Nie wiem, jak Chmielarz, to robi, ale nie mogę oderwać się od jego bohatera. Mam nadzieję, że komisarz Mortka będzie żył na wieki, a autor o nim tak szybko nie zapomni.
Pamiętajcie! Całą serię czytamy po kolei. Wtedy lepiej zrozumieć przemiany, jakie zachodzą w głównym bohaterze, ale również w innych postaciach.
Wam polecam ten i poprzednie tomy, a sama pędzę do kolejnego.
February 25, 2023
Cień kryminału
To, co mnie zaskoczyło - i to niestety na minus - to fakt, że "Cienie" to pozycja bardziej sensacyjna niż kryminał. Początkowa zagadka zabójstwa zostaje właściwie porzucona niemal do ostatnich stron powieści. Kulminacją zaś sensacyjnego podejścia jest do bólu schematyczne finałowe starcie w schronach, gdzie każdy atakuje każdego, niemal śmiertelnie ranne postacie ożywają, by w decydującej chwili odwrócić sytuację, a na końcu giną ci, co mieli zginąć. Za to jeśli chodzi o rozwiązanie zagadki kryminalnej, kiedy w końcu się pojawia, to jest naprawdę satysfakcjonujące i zaskakujące.
Fabuła stanowi właściwie kontynuację poprzedniej części, co samo w sobie nie jest złe, ale jednak brakuje tej części jakiegoś dostatecznego stopnia autonomiczności. Fajnie kontynuować niedokończone wątki, ale lepiej byłoby chyba, gdyby dopełniały one raczej akcję, która toczyłaby się wokół czegoś nowego.
Nie mogę też nie wspomnieć o pułapce, w którą często wpadają wieloczęściowe cykle i której ten o Mortce też nie uniknął. Chodzi o zanikanie grozy "głównego złego". Obraz groźnego gangstera Borzestowskiego mocno traci w "Cieniach", gdzie śledzimy część wydarzeń jego oczami i poznajemy go mocniej. W ogóle zbyt dużo jest chyba w tej książce ukazanych różnych punktów widzenia, na czym cierpi trochę tajemniczość i element zaskoczenia.
Podsumowując, w moim odczuciu ta część jest zdecydowanie słabsza od poprzednich. W następnej poproszę o większy stosunek kryminału do sensacji. Tak jak to było kiedyś.
To, co mnie zaskoczyło - i to niestety na minus - to fakt, że "Cienie" to pozycja bardziej sensacyjna niż kryminał. Początkowa zagadka zabójstwa zostaje właściwie porzucona niemal do ostatnich stron powieści. Kulminacją zaś sensacyjnego podejścia jest do bólu schematyczne finałowe starcie w schronach, gdzie każdy atakuje każdego, niemal śmiertelnie ranne postacie ożywają, by w decydującej chwili odwrócić sytuację, a na końcu giną ci, co mieli zginąć. Za to jeśli chodzi o rozwiązanie zagadki kryminalnej, kiedy w końcu się pojawia, to jest naprawdę satysfakcjonujące i zaskakujące.
Fabuła stanowi właściwie kontynuację poprzedniej części, co samo w sobie nie jest złe, ale jednak brakuje tej części jakiegoś dostatecznego stopnia autonomiczności. Fajnie kontynuować niedokończone wątki, ale lepiej byłoby chyba, gdyby dopełniały one raczej akcję, która toczyłaby się wokół czegoś nowego.
Nie mogę też nie wspomnieć o pułapce, w którą często wpadają wieloczęściowe cykle i której ten o Mortce też nie uniknął. Chodzi o zanikanie grozy "głównego złego". Obraz groźnego gangstera Borzestowskiego mocno traci w "Cieniach", gdzie śledzimy część wydarzeń jego oczami i poznajemy go mocniej. W ogóle zbyt dużo jest chyba w tej książce ukazanych różnych punktów widzenia, na czym cierpi trochę tajemniczość i element zaskoczenia.
Podsumowując, w moim odczuciu ta część jest zdecydowanie słabsza od poprzednich. W następnej poproszę o większy stosunek kryminału do sensacji. Tak jak to było kiedyś.
February 6, 2018
Tak szczerze mówiąc, troszkę się zawiodłam. "Cienie" zaczynają się dosyć dynamicznie, po czym troszkę spada "napięcie?" i przy każdym następnym rozdziale utrzymywał się na tym samym poziomie. Jak dla mnie akcja książki była średnia i troszkę przewidywalna. Po tej książce niestety spodziewałam się czegoś innego. Przyznam jednak, że zakończenie mimo reszty fabuły, jednak zrobiło na mnie wrażenie i wbiło mnie w fotel.
Plusem tej książki zdecydowanie są bohaterowie. Komisarz Mortka to bardzo fajnie i dobrze wykreowana postać. I jak na komisarza przystało jest ambitny i opanowany, a na dodatek uparty i zadziorny. Jako gliniarz jest dobry w tym co robi, a co do relacji z kobietami ... no cóż .. (przeczytacie zobaczycie ! :D ). Zwłaszcza, że drugą postacią z głównych bohaterów to właśnie płeć żeńska. Uparta i niezależna Sucha, która powiedziałabym, że ma problemy z emocjami, przez co niektóre dialogi i sceny doprowadzały mnie do refleksji. Bardzo polubiłam ten duet, czego nie mogę powiedzieć o pozostałych postaciach z powieści. Jest ich na prawdę dużo, przez co nie możemy ich do końca poznać. Możliwe, że są one lepiej opisane w wcześniejszych częściach serii, dlatego zastanawiam się czy ich również nie przeczytać.
Klimat tej książki momentami mnie przytłaczał, ale zapewne wynika to z tego, że na co dzień nie czytam książek o takiej tematyce. Książka ma swoje plusy jak i minusy, ale uważam, że warto ją przeczytać.
Plusem tej książki zdecydowanie są bohaterowie. Komisarz Mortka to bardzo fajnie i dobrze wykreowana postać. I jak na komisarza przystało jest ambitny i opanowany, a na dodatek uparty i zadziorny. Jako gliniarz jest dobry w tym co robi, a co do relacji z kobietami ... no cóż .. (przeczytacie zobaczycie ! :D ). Zwłaszcza, że drugą postacią z głównych bohaterów to właśnie płeć żeńska. Uparta i niezależna Sucha, która powiedziałabym, że ma problemy z emocjami, przez co niektóre dialogi i sceny doprowadzały mnie do refleksji. Bardzo polubiłam ten duet, czego nie mogę powiedzieć o pozostałych postaciach z powieści. Jest ich na prawdę dużo, przez co nie możemy ich do końca poznać. Możliwe, że są one lepiej opisane w wcześniejszych częściach serii, dlatego zastanawiam się czy ich również nie przeczytać.
Klimat tej książki momentami mnie przytłaczał, ale zapewne wynika to z tego, że na co dzień nie czytam książek o takiej tematyce. Książka ma swoje plusy jak i minusy, ale uważam, że warto ją przeczytać.
November 29, 2018
W podwarszawskim Milanówku policja znajduje trupy dwóch kobiet - wszystkie poszlaki wskazują na przyjaciela Jakuba Mortki podkomisarza Kochana. W tym samym czasie w ręce aspirantki Suchej wpada film z ukrytej kamery na którym widać zbiorowy gwałt jakiego dopuściła się grupa wpływowych polityków i biznesmenów. A sam komisarz Mortka próbuje zdobyć dowody przeciw jednemu z szefów mafii. Co mają ze sobą wspólnego wszystkie te sprawy i jak wiążą się ze śmiercią trzech gangsterów sprzed wielu lat?
Przygodę z twórczością Chmielarza zaczęłam nietypowo, bo od piątego tomu przygód komisarza Mortki. Ale cóż - kiedy książka za darmo pojawiła się w akcji czytaj.pl żal było nie skorzystać. I myślę, że na tym jednym spotkaniu z Mortką nie zakończę.
Wojciech Chmielarz ma prosty, ale bardzo sugestywny styl. Fabuła jest szybka, a zwroty akcji wartkie. Całość jest nieco bliższa sensacyjnej powieści niż obyczajowemu kryminałowi Agathy Christy, ale mimo to „czytało mi się” tę książkę doskonale.
Autor ma ciekawy sposób konstrukcji postaci. Z jednej strony są one jednowymiarowe i praktycznie nie zmieniają na kartach powieści. Ale z drugiej bardzo klarownie przedstawia ich motywacje, tak że momentami czytelnik współczuje nawet brutalnym mordercom.
Nie jest to zapewne najlepszy kryminał jaki czytałam. Ale z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy.
Przygodę z twórczością Chmielarza zaczęłam nietypowo, bo od piątego tomu przygód komisarza Mortki. Ale cóż - kiedy książka za darmo pojawiła się w akcji czytaj.pl żal było nie skorzystać. I myślę, że na tym jednym spotkaniu z Mortką nie zakończę.
Wojciech Chmielarz ma prosty, ale bardzo sugestywny styl. Fabuła jest szybka, a zwroty akcji wartkie. Całość jest nieco bliższa sensacyjnej powieści niż obyczajowemu kryminałowi Agathy Christy, ale mimo to „czytało mi się” tę książkę doskonale.
Autor ma ciekawy sposób konstrukcji postaci. Z jednej strony są one jednowymiarowe i praktycznie nie zmieniają na kartach powieści. Ale z drugiej bardzo klarownie przedstawia ich motywacje, tak że momentami czytelnik współczuje nawet brutalnym mordercom.
Nie jest to zapewne najlepszy kryminał jaki czytałam. Ale z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy.
April 27, 2025
Lubię kryminały z detektywem Mortką, chyba dlatego że postać tego policjanta wydaje się ludzka, ma on masę słabości, takich jak lenistwo czy brak cierpliwości, ale z drugiej strony niczym nie da się zrazić, jeśli chodzi o dążenie do sprawiedliwości, nawet jeśli jest to niezwykle trudne i innym niewygodne. Postrzega to jako swoją powinność. I ta powinność, którą może realizować w swojej pracy, jest dla niego najważniejsza. Jego życie uczuciowe jest typowe w tej profesji i nie przynosi nic nowego w obrazie policjanta z wydziału zabójstw, szkoda. W tej książce Mordka ściśle współpracuje z policjantką Suchocką, z którą nie nawiązuje szczególnej więzi, ale działa skutecznie. Ciekawy jest wątek jego przyjaźni z innym policjantem, Kochanem, którego życie osobiste oburza Mortkę, a jednak potrafi oddzielić to od zawodowej uczciwości. Sprawą opisana w książce nie jest na tyle ciekawa, by pozostała w mojej pamięci. Zamordowana zostaje konkubina gangstera i jej córka. Do przeczytania jako przerywnik kryminalny.
June 26, 2019
Robi się ciekawie! W Cieniach mamy w większości kontynuację wątków z poprzedniej części, czyli "taśmy" zamordowanej Zuzy, Borzestowski i Mieszko, niewyjaśniona sprawa "trójki z Neptuna". Wyjściowe morderstwo przewija się delikatną mgłą przez całą opowieść, głównie dlatego, że podejrzany (lub podejrzani) wydaje się oczywisty. Ale niespodzianka pojawi się jeszcze na koniec.
Chmielarz, co niecodzienne, trzyma fason całe serii. Co więcej, bohaterowe stają się coraz mroczniejsi, wielowymiarowi, dyskutują ze swoimi kluczowymi cechami, jednocześnie nabierając dużej autentyczności.
Pomysłu autorowi się nie tylko nie kończą, a wręcz rozkwitają. Dodatowym atutem jest zupełne zakorzenienie fabuły w realiach polskich, bez wzorowania się na amerykański rozmachu czy skandynawskiej psycho-makabrze. Chapeau bas!
Chmielarz, co niecodzienne, trzyma fason całe serii. Co więcej, bohaterowe stają się coraz mroczniejsi, wielowymiarowi, dyskutują ze swoimi kluczowymi cechami, jednocześnie nabierając dużej autentyczności.
Pomysłu autorowi się nie tylko nie kończą, a wręcz rozkwitają. Dodatowym atutem jest zupełne zakorzenienie fabuły w realiach polskich, bez wzorowania się na amerykański rozmachu czy skandynawskiej psycho-makabrze. Chapeau bas!
November 4, 2022
Strasznie mnie to wymęczyło. Trzeba koniecznie znać poprzednie części, a ja niestety miałem ponad dwuletnią przerwę, więc poza biciem żony mało co pamiętałem.
Nasycenie nieprawdopodobieństwami przyprawia o ból głowy, począwszy od otwierającej powieść sceny gwałtu, którego na odurzonym narkotykami chłopaku wspólnie i zgodnie dokonywali politycy wrogich sobie obozów, a skończywszy na kulminacyjnej scenie .
W dodatku bardzo słabo, o ile w ogóle, zredagowano tę książkę. Z całej lektury wyniosę chyba tylko tyle, że siedziba SGH to nie jest czołowe, ani żadne inne, osiągnięcie socrealistycznej architektury. Aż się upewniłem...
Nasycenie nieprawdopodobieństwami przyprawia o ból głowy, począwszy od otwierającej powieść sceny gwałtu, którego na odurzonym narkotykami chłopaku wspólnie i zgodnie dokonywali politycy wrogich sobie obozów, a skończywszy na kulminacyjnej scenie .
W dodatku bardzo słabo, o ile w ogóle, zredagowano tę książkę. Z całej lektury wyniosę chyba tylko tyle, że siedziba SGH to nie jest czołowe, ani żadne inne, osiągnięcie socrealistycznej architektury. Aż się upewniłem...
May 10, 2020
★★★★½
„Cienie” stanowią doskonałe zamknięcie historii - to mógłby być finał serii o Jakubie Mortce (autor domyka pewne wątki i zostawia swoich czytelników z poczuciem satysfakcji), ale cieszę się, że autor podjął inną decyzję. Bo Chmielarz jest zdecydowanie moim ulubionym polskim autorem kryminałów. „Cienie” dorównują poziomem pozostałym tomom serii, a momentami nawet je przewyższają - to trochę inny Mortka, bo nie mamy do czynienia z oficjalnym śledztwem i pojawia się sporo gangstersko-politycznych wątków, ale w takim klimacie Chmielarz również doskonale się odnajduje. Intrygi, przekręty, świat, w którym nawet ci, którzy powinni dbać o bezpieczeństwo, są gotowi do popełnienia zbrodni - to, póki co!, moja ulubiona powieść autora.
„Cienie” stanowią doskonałe zamknięcie historii - to mógłby być finał serii o Jakubie Mortce (autor domyka pewne wątki i zostawia swoich czytelników z poczuciem satysfakcji), ale cieszę się, że autor podjął inną decyzję. Bo Chmielarz jest zdecydowanie moim ulubionym polskim autorem kryminałów. „Cienie” dorównują poziomem pozostałym tomom serii, a momentami nawet je przewyższają - to trochę inny Mortka, bo nie mamy do czynienia z oficjalnym śledztwem i pojawia się sporo gangstersko-politycznych wątków, ale w takim klimacie Chmielarz również doskonale się odnajduje. Intrygi, przekręty, świat, w którym nawet ci, którzy powinni dbać o bezpieczeństwo, są gotowi do popełnienia zbrodni - to, póki co!, moja ulubiona powieść autora.
May 31, 2024
Zaczęło się bardzo dobrze - gęsta, ciężka atmosfera, wrabianie policjanta, motywy pościgu i ukrywania się… no po prostu cudownie. Szkoda tylko, że w międzyczasie doszło tyle wątków, które rozciągnęły tę książkę do takiego ekstremum, że naprawdę odechciewało się to chwilami czytać. Było tego po prostu za dużo, gubiłam się co, kto i dlaczego, co się dzieje, itd. - tym bardziej, że te wątki nie są związane zbytnio z wątkiem głównym, rozchodzą się tak daleko, że poza postaciami nie mają raczej nic wspólnego z Kochanem… Szkoda, bo poprzednie części naprawdę mi się podobały i byłam w stanie stwierdzić, że Chmielarz umie pisać, ale im dalej w las, tym jestem niestety mniej zainteresowana (i się wręcz zmuszam, żeby skończyć tą historię), a książki bardziej rozciągnięte.
Displaying 1 - 30 of 99 reviews