What do you think?
Rate this book
The History of Moors in Spain: The Last of the Goths, Wave of Conquest, People of Andalusia, The Great Khalif, Holy War, Cid the Challenger, Kingdom of Granada
In 711 the Islamic Moors of Arab and Berber descent in North Africa crossed the Strait of Gibraltar onto the Iberian Peninsula, and in a series of raids they conquered Visigothic Christian Hispania and founded the first Muslim countries in Europe. The Last of the Goths The Wave of Conquest The People of Andalusia A Young Pretender The Christian Martyrs The Great Khalif The Holy War The City of the Khalif The Prime Minister The Berbers in Power My Cid the Challenger The Kingdom of Granada The Fall of Granada Bearing the Cross
- GenresHistoryNonfictionSpain
238 pages, Kindle Edition
Published January 1, 2018
27 people are currently reading
146 people want to read
About the author
Stanley Lane-Poole
450 books101 followersStanley Lane-Poole was a British orientalist and archaeologist.
Poole was from a famous orientalist family as his paternal grandmother Sophia Lane Poole, uncle Reginald Stuart Poole and great-uncle Edward William Lane were famous for their work in this field.
His other great-uncle was Richard James Lane, a distinguished Victorian lithographer and engraver.
He worked for the British Museum from 1874 to 1892.
Poole was from a famous orientalist family as his paternal grandmother Sophia Lane Poole, uncle Reginald Stuart Poole and great-uncle Edward William Lane were famous for their work in this field.
His other great-uncle was Richard James Lane, a distinguished Victorian lithographer and engraver.
He worked for the British Museum from 1874 to 1892.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
September 11, 2022
This book works as a guide book for all the future Studies of Spanish History.
Very good references are introduced in this book.
And it is very en-/ in-form’at-ive/ -if:
(Kindle Ed., locations 199-207)
Tarīf returned in July, having successfully accomplished his mission. He had landed at the place which still bears his name, Tarīfa, had plundered Algeciras, and seen enough to assure him that Count Julian's tale of the defenceless state of Spain was true...Mūsa despatched one of his generals, the Moor Tārik, with 7,000 troops, most of whom were also Moors, to make another raid upon Andalusia. The raid carried him further than he expected. Tārik landed at the lion's rock, which has ever since borne his name, Gebal-Tarik, Gibraltar, and after capturing Carteya, advanced inland. He had not proceeded far when he perceived the whole force of the Goths under Roderick advancing to encounter him. The two armies met on the banks of a little river, called by the Saracens the Wady Bekka, near the Guadalete, which runs into the Straits by Cape Trafalgar.
Just FYI, guess what "Guadalcanal" means.
(Kindle Ed., locations 111-112)
...The Arabs before the time of Mohammed had been a collection of rival tribes or clans, excelling in the savage virtues of bravery, hospitality, and even chivalry, and devoted to the pursuit of booty...
Just like the Mongols before Genghis. The book tells many "fresh" points as well, and it is hard to believe that the book was written in the 19th cent’ury.
(Kindle Ed., locations 33-55)
...For nearly eight centuries, under her Mohammedan rulers, Spain set to all Europe a shining example of a civilized and enlightened State. Her fertile provinces, rendered doubly prolific by the industry and engineering skill of her conquerors, bore fruit an hundredfold. Cities innumerable sprang up in the rich valleys of the Guadalquivir and the Guadiana, whose names, and names only, still commemorate the vanished glories of their past. Art, literature, and science prospered, as they then prospered nowhere else in Europe. Students flocked from France and Germany and England to drink from the fountain of learning which flowed only in the cities of the Moors. The surgeons and doctors of Andalusia were in the van of science: women were encouraged to devote themselves to serious study, and the lady doctor was not unknown among the people of Cordova. Mathematics, astronomy and botany, history, philosophy and jurisprudence were to be mastered in Spain, and Spain alone. The practical work of the field, the scientific methods of irrigation, the arts of fortification and shipbuilding, the highest and most elaborate products of the loom, the graver and the hammer, the potter's wheel and the mason's trowel, were brought to perfection by the Spanish Moors. In the practice of war no less than in the arts of peace they long stood supreme. Their fleets disputed the command of the Mediterranean with the Fatimites, while their armies carried fire and sword through the Christian marches. The Cid himself, the national hero, long fought on the Moorish side, and in all save education was more than half a Moor. Whatsoever makes a kingdom great and prosperous, whatsoever tends to refinement and civilization, was found in Moslem Spain. In 1492 the last bulwark of the Moors gave way before the crusade of Ferdinand and Isabella, and with Granada fell all Spain's greatness. For a brief while, indeed, the reflection of the Moorish splendour cast a borrowed light upon the history of the land which it had once warmed with its sunny radiance. The great epoch of Isabella, Charles V., and Philip II., of Columbus, Cortes, and Pizarro, shed a last halo about the dying moments of a mighty State. Then followed the abomination of desolation, the rule of the Inquisition, and the blackness of darkness in which Spain has been plunged ever since. In the land where science was once supreme, the Spanish doctors became noted for nothing but their ignorance and incapacity, and the discoveries of Newton and Harvey were condemned as pernicious to the faith. Where once seventy public libraries had fed the minds of scholars, and half a million books had been gathered together at Cordova for the benefit of the world, such indifference to learning afterwards prevailed, that the new capital, Madrid, possessed no public library in the eighteenth century, and even the manuscripts of the Escurial were denied in our own days to the first scholarly historian of the Moors, though himself a Spaniard. The sixteen thousand looms of Seville soon dwindled to a fifth of their ancient number; the arts and industries of Toledo and Almeria faded into insignificance; the very baths—public buildings of equal ornament and use—were destroyed because cleanliness savoured too strongly of rank infidelity...
That’s because it was “before” the Renaissance in Europe:
(William Manchester, “A World Lit Only by Fire: The Medieval Mind and the Renaissance, Portrait of an Age” (New York: Little, Brown and Company, 1992), pp. 26-27) ...Except for the introduction of waterwheels in the 800s and windmills in the late 1100s, there had been no inventions of significance. No startling new ideas had appeared, no new territories outside Europe had been explored. Everything was as it had been for as long as the oldest European could remember. The center of the Ptolemaic universe was the known world—Europe, with the Holy Land and North Africa on its fringes. The sun moved round it every day. Heaven was above the immovable earth, somewhere in the overarching sky; hell seethed far beneath their feet. Kings ruled at the pleasure of the Almighty; all others did what were told to do. Jesus, the son of God, had been crucified and resurrected, and his reappearance was imminent, or at any rate inevitable. Every human being adored him (the Jews and the Muslims being invisible). During the 1,436 years since the death of Saint Peter the Apostle, 211 popes had succeeded him, all chosen by God and all infallible. The Church was indivisible, the afterlife a certainty; all knowledge was already known. And nothing would ever change...
The fate switched as other European nations got their independence from the Catholic Church, while Spain stayed deep in that faith away from the rising power of Humanity and natural science. Its glorious years were only possible because they broke the teachings of the Christ (who told the Humanity to love each other, even the enemies) by robbing others in Europe, Africa, Asia and the Americas, and even that was only possible thanks to Columbus, who went against the old teachings of the Church, which was that the Earth was flat. Seriously our Humanity would be better off without the lying Church author'ity. Yeah, it was the Church to be blamed. Even under the ancient Roman authority Hispania prospered.
(Kindle Ed., locations 161-162)
...The very clergy, who preached about the brotherhood of Christians, now that they had become rich and owned great estates, joined in the traditional policy and treated their slaves and serfs as badly as any Roman noble...
The circle of life of a society.......
(Kindle Ed., locations 137-140)
...In a society so demoralized there were no elements of opposition to a resolute invader. The wealthy nobles were too deeply absorbed in their pleasures to be easily roused by rumours of an enemy; their swords were rusty with being too long laid aside. The slaves felt little interest in a change of masters, which could hardly make them more miserable than they already were; and the burghers were discontented with the arrangement of the burdens of the State, by which they had to bear most of the cost while they reaped none of the advantages.
They say the Moon is to decline again once it reaches its full status.
The Story of Evil Circle of Human Nature and Our Societies: It has always been the same in an'y country that “demoralization” has been the end of the “luxury on the surface” of that sinking soc'iety.
Unfortunately this pattern has been routine in every Human society as if it is a clear “circle of life” of a nation. Anyone who wishes to build an eternal prosperity of a nation and society must remember this truth and find a way somehow to prevent this from happening.
And the lesson we learn from this hi-stor'y of Spain is that “unity” is the very base of all social and national growth, success and prosperity.
(Kindle Ed., locations 125-126)
...as it happened, there was a quarrel at that time between Julian the governor of Ceuta and Roderick the King of Spain, which opened the door to the Arabs.
Always ... di-vis'ion is not-the way.
It is a true history book with tons of lessons of our world for the readers.
These following lines are pretty much the on[e]ly error I have found to edit:
(Kindle Ed., locations 201-203)
...Still Mūsa was not disposed to venture much upon the new conquest. The Khalif of Damascus had enjoined him on no account to risk the whole Moslem army in unknown dangers, and had only authorized small foraying expeditions. Still, encouraged by Tarīf's success, Mūsa resolved upon a somewhat larger venture...
A suggested correction:
“...Although Mūsa was not disposed to venture much upon the new conquest as the Khalif of Damascus had enjoined him on no account to risk the whole Moslem army in unknown dangers, and had only authorized small foraying expeditions, still, encouraged by Tarīf's success, Mūsa resolved upon a somewhat larger venture...”
It is a non-fiction research book of history, yet the read feels classic and elegant like an old literature, and so personally it was quite pleasant to read a beautiful line after an'other.
I'd say it is a very good reading, and I recommend this book to anyone of interest in the subject.
Very good references are introduced in this book.
And it is very en-/ in-form’at-ive/ -if:
(Kindle Ed., locations 199-207)
Tarīf returned in July, having successfully accomplished his mission. He had landed at the place which still bears his name, Tarīfa, had plundered Algeciras, and seen enough to assure him that Count Julian's tale of the defenceless state of Spain was true...Mūsa despatched one of his generals, the Moor Tārik, with 7,000 troops, most of whom were also Moors, to make another raid upon Andalusia. The raid carried him further than he expected. Tārik landed at the lion's rock, which has ever since borne his name, Gebal-Tarik, Gibraltar, and after capturing Carteya, advanced inland. He had not proceeded far when he perceived the whole force of the Goths under Roderick advancing to encounter him. The two armies met on the banks of a little river, called by the Saracens the Wady Bekka, near the Guadalete, which runs into the Straits by Cape Trafalgar.
Just FYI, guess what "Guadalcanal" means.
(Kindle Ed., locations 111-112)
...The Arabs before the time of Mohammed had been a collection of rival tribes or clans, excelling in the savage virtues of bravery, hospitality, and even chivalry, and devoted to the pursuit of booty...
Just like the Mongols before Genghis. The book tells many "fresh" points as well, and it is hard to believe that the book was written in the 19th cent’ury.
(Kindle Ed., locations 33-55)
...For nearly eight centuries, under her Mohammedan rulers, Spain set to all Europe a shining example of a civilized and enlightened State. Her fertile provinces, rendered doubly prolific by the industry and engineering skill of her conquerors, bore fruit an hundredfold. Cities innumerable sprang up in the rich valleys of the Guadalquivir and the Guadiana, whose names, and names only, still commemorate the vanished glories of their past. Art, literature, and science prospered, as they then prospered nowhere else in Europe. Students flocked from France and Germany and England to drink from the fountain of learning which flowed only in the cities of the Moors. The surgeons and doctors of Andalusia were in the van of science: women were encouraged to devote themselves to serious study, and the lady doctor was not unknown among the people of Cordova. Mathematics, astronomy and botany, history, philosophy and jurisprudence were to be mastered in Spain, and Spain alone. The practical work of the field, the scientific methods of irrigation, the arts of fortification and shipbuilding, the highest and most elaborate products of the loom, the graver and the hammer, the potter's wheel and the mason's trowel, were brought to perfection by the Spanish Moors. In the practice of war no less than in the arts of peace they long stood supreme. Their fleets disputed the command of the Mediterranean with the Fatimites, while their armies carried fire and sword through the Christian marches. The Cid himself, the national hero, long fought on the Moorish side, and in all save education was more than half a Moor. Whatsoever makes a kingdom great and prosperous, whatsoever tends to refinement and civilization, was found in Moslem Spain. In 1492 the last bulwark of the Moors gave way before the crusade of Ferdinand and Isabella, and with Granada fell all Spain's greatness. For a brief while, indeed, the reflection of the Moorish splendour cast a borrowed light upon the history of the land which it had once warmed with its sunny radiance. The great epoch of Isabella, Charles V., and Philip II., of Columbus, Cortes, and Pizarro, shed a last halo about the dying moments of a mighty State. Then followed the abomination of desolation, the rule of the Inquisition, and the blackness of darkness in which Spain has been plunged ever since. In the land where science was once supreme, the Spanish doctors became noted for nothing but their ignorance and incapacity, and the discoveries of Newton and Harvey were condemned as pernicious to the faith. Where once seventy public libraries had fed the minds of scholars, and half a million books had been gathered together at Cordova for the benefit of the world, such indifference to learning afterwards prevailed, that the new capital, Madrid, possessed no public library in the eighteenth century, and even the manuscripts of the Escurial were denied in our own days to the first scholarly historian of the Moors, though himself a Spaniard. The sixteen thousand looms of Seville soon dwindled to a fifth of their ancient number; the arts and industries of Toledo and Almeria faded into insignificance; the very baths—public buildings of equal ornament and use—were destroyed because cleanliness savoured too strongly of rank infidelity...
That’s because it was “before” the Renaissance in Europe:
(William Manchester, “A World Lit Only by Fire: The Medieval Mind and the Renaissance, Portrait of an Age” (New York: Little, Brown and Company, 1992), pp. 26-27) ...Except for the introduction of waterwheels in the 800s and windmills in the late 1100s, there had been no inventions of significance. No startling new ideas had appeared, no new territories outside Europe had been explored. Everything was as it had been for as long as the oldest European could remember. The center of the Ptolemaic universe was the known world—Europe, with the Holy Land and North Africa on its fringes. The sun moved round it every day. Heaven was above the immovable earth, somewhere in the overarching sky; hell seethed far beneath their feet. Kings ruled at the pleasure of the Almighty; all others did what were told to do. Jesus, the son of God, had been crucified and resurrected, and his reappearance was imminent, or at any rate inevitable. Every human being adored him (the Jews and the Muslims being invisible). During the 1,436 years since the death of Saint Peter the Apostle, 211 popes had succeeded him, all chosen by God and all infallible. The Church was indivisible, the afterlife a certainty; all knowledge was already known. And nothing would ever change...
The fate switched as other European nations got their independence from the Catholic Church, while Spain stayed deep in that faith away from the rising power of Humanity and natural science. Its glorious years were only possible because they broke the teachings of the Christ (who told the Humanity to love each other, even the enemies) by robbing others in Europe, Africa, Asia and the Americas, and even that was only possible thanks to Columbus, who went against the old teachings of the Church, which was that the Earth was flat. Seriously our Humanity would be better off without the lying Church author'ity. Yeah, it was the Church to be blamed. Even under the ancient Roman authority Hispania prospered.
(Kindle Ed., locations 161-162)
...The very clergy, who preached about the brotherhood of Christians, now that they had become rich and owned great estates, joined in the traditional policy and treated their slaves and serfs as badly as any Roman noble...
The circle of life of a society.......
(Kindle Ed., locations 137-140)
...In a society so demoralized there were no elements of opposition to a resolute invader. The wealthy nobles were too deeply absorbed in their pleasures to be easily roused by rumours of an enemy; their swords were rusty with being too long laid aside. The slaves felt little interest in a change of masters, which could hardly make them more miserable than they already were; and the burghers were discontented with the arrangement of the burdens of the State, by which they had to bear most of the cost while they reaped none of the advantages.
They say the Moon is to decline again once it reaches its full status.
The Story of Evil Circle of Human Nature and Our Societies: It has always been the same in an'y country that “demoralization” has been the end of the “luxury on the surface” of that sinking soc'iety.
Unfortunately this pattern has been routine in every Human society as if it is a clear “circle of life” of a nation. Anyone who wishes to build an eternal prosperity of a nation and society must remember this truth and find a way somehow to prevent this from happening.
And the lesson we learn from this hi-stor'y of Spain is that “unity” is the very base of all social and national growth, success and prosperity.
(Kindle Ed., locations 125-126)
...as it happened, there was a quarrel at that time between Julian the governor of Ceuta and Roderick the King of Spain, which opened the door to the Arabs.
Always ... di-vis'ion is not-the way.
It is a true history book with tons of lessons of our world for the readers.
These following lines are pretty much the on[e]ly error I have found to edit:
(Kindle Ed., locations 201-203)
...Still Mūsa was not disposed to venture much upon the new conquest. The Khalif of Damascus had enjoined him on no account to risk the whole Moslem army in unknown dangers, and had only authorized small foraying expeditions. Still, encouraged by Tarīf's success, Mūsa resolved upon a somewhat larger venture...
A suggested correction:
“...Although Mūsa was not disposed to venture much upon the new conquest as the Khalif of Damascus had enjoined him on no account to risk the whole Moslem army in unknown dangers, and had only authorized small foraying expeditions, still, encouraged by Tarīf's success, Mūsa resolved upon a somewhat larger venture...”
It is a non-fiction research book of history, yet the read feels classic and elegant like an old literature, and so personally it was quite pleasant to read a beautiful line after an'other.
I'd say it is a very good reading, and I recommend this book to anyone of interest in the subject.
April 19, 2022
Endülüs: Arapların İspanya'yı Fethi ve Sonrası
Stanley Lane-Poole (1886)
Önsözden:
"İspanya'nın tarihi bize hüzünlü bir çelişki sunar. 700'lü yıllarda Berberi Tarık bin Ziyad, Vizigotların topraklarını Müslümanların egemen olduğu uzun krallıklar serisine ekledi. Yaklaşık sekiz yüzyıl boyunca Müslümanların egemenliğinde kalan İspanya tüm Avrupa'ya parlak bir uygar ve bilge devlet örneği sergiledi. Bu toprakların bereketi egemen güçlerin sanayi ve mühendislik alanlarındaki yetenekleriyle fazlasıyla arttı.
Sanat, edebiyat ve bilim burada Avrupa'nın başka hiçbir yerinde görülmedik oranda gelişti. Fransa, Almanya ve İngiltere'den öğrenciler yalnızca Müslümanların kentlerinde ulaşılan bu bilgelik pınarında susuzluklarını dindirmek için buralara akın ettiler. Endülüs'ün operatör ve doktorları da bu bilim katarında yerlerini aldı: Kadınlar kendilerini bilime adamaya yönlendirildiler ve kadın hekimler Cordoba halkı için bildik simalar oldular. Matematik, astronomi, botanik, tarih, felsefe ve hukuk bilimi dallarında eğitim yalnız ve yalnız İspanya'da sürdürülmekteydi.
Alan çalışmaları, bilimsel sulama yöntemleri, berkitme ve gemi yapımı, tezgahlarda en kaliteli ve karmaşık ürünlerin dokunması, gravür ve çekiçleme, çömlekçi çarkları ve duvarcı malaları İspanya'daki Müslümanlar tarafından en mükemmel şekilde geliştirildi.
1492'de Müslümanların son kaleleri Ferdinand ve Isabella'nın seferleri ile yerle bir oldu ve Granada'nın düşüşü ile birlikte İspanya tüm gücünü yitirdi. Aslında bir dönem bu ülkenin topraklarını aydınlatmış olan Müslüman görkemi kısa bir süre daha işlevini sürdürdü.
Bunu korkunç bir çöküş, Engizisyon Dönemi ve İspanya'nın karanlığa gömülmesi izledi. Bir zamanlar bilimin egemen olduğu bu topraklarda İspanyol doktorlar cehaletleri ve yeteneksizlikleri ile ünlendiler ve Newton'un, Harvey'in buluşları inançlara aykırı bulunarak lanetlendi. Bir zamanlar bilim adamlarının yararlandığı, yarım milyondan fazla kitabın yer aldığı Cordoba'nın aksine, eğitim önemini öylesine yitirdi ki on sekizinci yüzyılda yeni başkent Madrid'de hiçbir bir kütüphane oluşturulmadı; hamamlar -son derece dekoratif ve yararlı olan bu kamu kurumları- temizliğin yalnızca asillere özgü olduğu iddiasıyla yerle bir edildi (Orta Çağ'da Hıristiyanlık yıkanmayı kafirlik saydığı için, aynı şekilde 16.yy'da bile İngiltere Kralı II.Phlilip, kafirlik sayıp tüm hamamları yıktırmıştı)
Müslümanların sulama yöntemlerinden yoksun kalan toprak kısa sürede kıraçlaştı ve ihmale uğradı; en zengin ve bereketli vadiler kurudu ve kaderlerine terk edildi; Endülüs'ün her tarafındaki en kalabalık kentler yıkıma uğradı ve bilim adamları, sanatçılar, tüccarlar ve şövalyelerin yerini dilenciler, keşişler ve haydutlar aldı. Sonuç olarak Müslümanları yerlerinden eden İspanya son derece zavallı bir duruma düştü."
***
"Araplar tarafından "Endülüs" olarak tanımlanan, bizim Andalusia adını verdiğimiz yarımadanın üçte ikisini geri kalan kesimden ayırmak amacıyla Mağribiler burada Orta Çağ'da ün kazanan ve tüm Avrupa barbar bir cehalet ve kargaşa içindeyken Batı dünyasına eğitim ve uygarlık açısından ışık tutan Cordoba Krallığı’nı oluşturdular. Arap fatihler Endülüs'te son derece hoşgörülü, adil ve mantıklı bir yönetim sergilediler. Bu yönetim yeteneğini nasıl kazandıklarını anlamak zor zira onlar Arabistan çöllerinden gelmişlerdi ve hızla kazandıkları zaferler yabancı ulusları yönetme sanatını öğrenme firsatı tanımamıştı. Kısmen Yunanları ve İspanyolları örnek almış olsalar da bu sorunu çözmüyor zira bu örnekler başka yerlerde benzer sonuçlara ulaşamamışlardı.
İspanyollar da en az Hıristiyanlar kadar çok tanrılıydı; Constantinus tarafından yaygınlaştırılan yeni sistem çoğunluğu Romalı olan nüfus üzerinde etkili olmadı. Onlar yeni bir dinin değil, barışçı ve müreffeh bir hayat sürmenin peşindeydiler. Bu da onlara Mağribiler tarafından sağlandı."
"Dindar insanlar ve özellikle rahipler yetkilerini ellerinden alan ve Hıristiyanlık yerine yapay bir inancı geçerli kılan Müslümanlara duydukları nefreti bastıramamaktaydılar. Mağribilerin hoşgörülü davranışları, neşe içinde olmaları ve yaşamdan keyif almaları, bu ateşli fanatikleri daha da kışkırtıyordu; onlar eski zamanlardaki azizler gibi zulüm görmeyi yeğliyor, şehit düşmek istiyorlardı. İspanya'da o döneme kadar geçerli olan Hıristiyanlıktaki kayıtsızlığın yerini kısa sürede ani ve zorlu bir coşku aldı ve bir şahadet savaşı baş gösterdi."
(Endülüs Mağribi devleti, 912'de kötü yönetimler ve çıkan kargaşalarla çöktü ve 930'da, yeni halife III.Abdurrahman ile tekrar 200 yıl önceki tam bütünlüğüne ulaştı.)
"III. Abdurrahman'ın yönetim anlayışı tüm yetkilere sahip olmak ve krallığı kendi atadığı görevlilerle yönetmekti. Her şeyden önce eski yöneticiler döneminde görevlerini kötüye kullanmış olan Arap aristokrasisine hiçbir yetki vermedi. Yüksek makamlara soylu ailelerden gelmeyen ve eski Arap aristokrasisinin ayakları altında ezilmelerini engelleyen krallarına son derece sadık olan kişileri atadı. Merkezdeki gücünü kendi seçtiği Slavların ya da paralı yabancıların kumanda ettiği düzenli ve büyük bir ordu ile sağladı. Komuta edenlerin ve yöneticilerin çoğu son derece eğitimli insanlardı ve sultana çok bağlıydılar."
"Ünlü halife III.Abdurrahman 961'de öldü. Yetmiş yaşındaydı ve elli yıllık iktidarında İspanya'nın yaşam koşullarında en hayalperestlerin bile düşleyemeyeceği oranda değişiklikler gerçekleştirmişti. Yirmi bir yaşında tahta geçtiğinde ülke binlerce soyguncu kabile reisi ya da maceraperestin elindeydi; eyaletler kendi iktidarlarını oluşturmuşlardı ve halk sultanın yetkisine karşı çıkan çok sayıda kliklere bölünmüştü; ülkede anarşi ve yağma hüküm sürmekteydi. Güneyde, Afrika'daki Fatımiler hanedanı İspanya'yı kendi imparatorluklarına katmak peşindeydi; kuzeyde Hıristiyan prensler atalarından kalma dominyonlara saldırmaya ve Mağribileri bu topraklardan atmaya hazırlanıyorlardı. Tüm bu kargaşa ve yıkım ortamında Abdurrahman düzeni ve refahı sağlamıştı. İktidarının ilk yarısında Müslüman sömürgelerinin tamamında barışı ve güçlü yönetimi egemen kıldı; kliklerin yetkilerini sonlandırıp her sınıftan vatandaşın sultanın sarsılmaz gücünü tanımasına yol açtı. İktidarının ikinci yarısında ülkenin dışındaki düşmanlara karşı devletin onurunu ve gücünü savundu."
Cordoba hiçbir zaman onun yönetimindeki kadar zengin ve müreffeh olmadı; mağribi kenti Cordoba, sanat, bilim ve uygarlık alanlarında "dünyanın en parlak görkemine" sahipti.
Endülüs hiçbir dönemde bu kadar eğitimli, doğal açıdan zengin, insanların beceri ve bilgisiyle bu kadar mükemmel olmadı; devlet hiçbir zaman istikrarı bu oranda sağlamadı; halifenin gücü, bilgeliği, zenginliği tüm Avrupa ve Afrika'da dillere destan oldu; Endülüs'ün yoksulluğun en dibinden gücün ve refahın şahikasına ulaşması yalnızca Ünlü Halife III. Abdurrahman'ın zekâsı ve iradesi sayesinde oldu."
"Cordoba'nın 10.yy'daki görkemi dünyanın en üst düzeyindeyken, o dönemde Sakson asıllı atalarımızın saz damlı ahşap kulübelerde yaşadığını, kaba bir dille konuştuğunu ve sadece birkaç keşişin okuryazar olduğunu anımsarsak Mağribilerin olağanüstü bir uygarlığa sahip olduğunun ayırtına varabiliriz."
"Kuzeydeki Hıristiyanlar Araplardan çok farklıydı. Eski bir krallıktan gelmelerine karşın kuzeydeki devletler birçok yeni yetme ulusların özelliklerine sahiptiler. Kaba ve eğitimsizdiler; Hıristiyanlar sadece savaşçıydılar ama özveri gerektiren zorlu yaşam koşulları sayesinde uzun seferlerde Mağribilere oranla daha dayanıklı ve gözü pektiler, sadece kılıç sallamayı biliyorlardı. Yoksullukları onları başkalarının hizmetkarı olmaya zorlamıştı; en fazla para verenin emrine giriyor, hayatlarını kazanmak için savaşıyorlardı."
(Halifelerin soyundan değil zeka, beceri, hile ve acımasızlığıyla başbakanlıktan gelen ve Cordoba ve Endülüs ihtişamını devam ettirip en yükseğe çıkaran Mansur'un 1002'de ölmesinden kısa süre sonra, 1010'da saray ve kent yağmalanarak harabeye çevrildi; karmaşaların ardından 11-13.yy arasında Afrika'dan gelen Arap kabileleri Murabıtlar ve Muvahhidler Endülüs birliğini büyük oranda devam ettirdi.)
"Muvahhidlerin kontrolü kaybetmesi ve kargaşalar sonrasında kurulan Granada Krallığı Magribilerin İspanya'daki istihkamı oldu. Her taraftan kuşatılmış olmalarına karşın Mağribiler güçlü bir orduya sahiptiler. Fethettikleri kentlerde yenik düşen Müslüman devletlerin en cesur savaşçıları kılıçlarını kalan son Müslüman kralının hizmetine sundular. Kayıtlara gore Valencia'dan elli bin, Sevila, Xerez ve Cadiz'den üç yüz bin Mağribi kaçarak ona sığındı. Buna karşın Granada Castilia kralına haraç vermek zorundaydı."
Granada Cordoba'nın yerine geçerek bir sanat ve bilim merkezi oldu."
"1491'de Granada, yükselen kuvvet olan Katolik kral Ferdinand'a teslim oldu. İspanyol yöneticiler ne akıllı ne de Mağribilerle olan ilişkilerinde dürüsttüler ve zamanla çok daha zalim ve sahtekâr oldular. Kafirlerin yerli ve renkli giysilerini çıkarıp Hıristiyanların şapka ve pantolonlarını giymeleri, yıkanmaktan vazgeçmeleri ve galip gelenler gibi kirli gezmeleri, dillerini, adetlerini, törenlerini, hatta isimlerini terk edip İspanyolca konuşmaları, İspanyol gibi davranmaları ve İspanyol isimleri almaları istendi. Ünlü imparator V. Charles bu korkunç yasayı 1526'da onayladı ama onu uygulamaya koymama akıllılığını gösterdi; Engizisyon bu süre "hoşgörü trafiği"nden yararlanarak hazinesini zenginleştirdi. II.Philip ise babasının mantıklı davranarak bir kenara bıraktığı bu acımasız yasayı uygulamaya koydu. 1567'de dil, gelenek ve benzeri konulardaki iğrenç kısıtlamaları hayata geçirdi ve temizlik yasağının geçerli olması için El Hamra'daki güzelim hamamları yıktırdı.
Sınır dışı etme işlemi 1610'a kadar devam etti; yarım milyondan fazla Mağribi ya sürgüne gitti ya da perişan oldu. Söylendiğine göre Granada'nın teslim olmasından on yedinci yüzyılın ilk on yılı arasında en az üç milyon Mağribi sürgüne yollandı."
"İnsanevladının yaradılışından bu yana yalnızca ırkların ve dinlerin birbirleriyle çatışmasına tanık olmaktayız."
Stanley Lane-Poole (1886)
Önsözden:
"İspanya'nın tarihi bize hüzünlü bir çelişki sunar. 700'lü yıllarda Berberi Tarık bin Ziyad, Vizigotların topraklarını Müslümanların egemen olduğu uzun krallıklar serisine ekledi. Yaklaşık sekiz yüzyıl boyunca Müslümanların egemenliğinde kalan İspanya tüm Avrupa'ya parlak bir uygar ve bilge devlet örneği sergiledi. Bu toprakların bereketi egemen güçlerin sanayi ve mühendislik alanlarındaki yetenekleriyle fazlasıyla arttı.
Sanat, edebiyat ve bilim burada Avrupa'nın başka hiçbir yerinde görülmedik oranda gelişti. Fransa, Almanya ve İngiltere'den öğrenciler yalnızca Müslümanların kentlerinde ulaşılan bu bilgelik pınarında susuzluklarını dindirmek için buralara akın ettiler. Endülüs'ün operatör ve doktorları da bu bilim katarında yerlerini aldı: Kadınlar kendilerini bilime adamaya yönlendirildiler ve kadın hekimler Cordoba halkı için bildik simalar oldular. Matematik, astronomi, botanik, tarih, felsefe ve hukuk bilimi dallarında eğitim yalnız ve yalnız İspanya'da sürdürülmekteydi.
Alan çalışmaları, bilimsel sulama yöntemleri, berkitme ve gemi yapımı, tezgahlarda en kaliteli ve karmaşık ürünlerin dokunması, gravür ve çekiçleme, çömlekçi çarkları ve duvarcı malaları İspanya'daki Müslümanlar tarafından en mükemmel şekilde geliştirildi.
1492'de Müslümanların son kaleleri Ferdinand ve Isabella'nın seferleri ile yerle bir oldu ve Granada'nın düşüşü ile birlikte İspanya tüm gücünü yitirdi. Aslında bir dönem bu ülkenin topraklarını aydınlatmış olan Müslüman görkemi kısa bir süre daha işlevini sürdürdü.
Bunu korkunç bir çöküş, Engizisyon Dönemi ve İspanya'nın karanlığa gömülmesi izledi. Bir zamanlar bilimin egemen olduğu bu topraklarda İspanyol doktorlar cehaletleri ve yeteneksizlikleri ile ünlendiler ve Newton'un, Harvey'in buluşları inançlara aykırı bulunarak lanetlendi. Bir zamanlar bilim adamlarının yararlandığı, yarım milyondan fazla kitabın yer aldığı Cordoba'nın aksine, eğitim önemini öylesine yitirdi ki on sekizinci yüzyılda yeni başkent Madrid'de hiçbir bir kütüphane oluşturulmadı; hamamlar -son derece dekoratif ve yararlı olan bu kamu kurumları- temizliğin yalnızca asillere özgü olduğu iddiasıyla yerle bir edildi (Orta Çağ'da Hıristiyanlık yıkanmayı kafirlik saydığı için, aynı şekilde 16.yy'da bile İngiltere Kralı II.Phlilip, kafirlik sayıp tüm hamamları yıktırmıştı)
Müslümanların sulama yöntemlerinden yoksun kalan toprak kısa sürede kıraçlaştı ve ihmale uğradı; en zengin ve bereketli vadiler kurudu ve kaderlerine terk edildi; Endülüs'ün her tarafındaki en kalabalık kentler yıkıma uğradı ve bilim adamları, sanatçılar, tüccarlar ve şövalyelerin yerini dilenciler, keşişler ve haydutlar aldı. Sonuç olarak Müslümanları yerlerinden eden İspanya son derece zavallı bir duruma düştü."
***
"Araplar tarafından "Endülüs" olarak tanımlanan, bizim Andalusia adını verdiğimiz yarımadanın üçte ikisini geri kalan kesimden ayırmak amacıyla Mağribiler burada Orta Çağ'da ün kazanan ve tüm Avrupa barbar bir cehalet ve kargaşa içindeyken Batı dünyasına eğitim ve uygarlık açısından ışık tutan Cordoba Krallığı’nı oluşturdular. Arap fatihler Endülüs'te son derece hoşgörülü, adil ve mantıklı bir yönetim sergilediler. Bu yönetim yeteneğini nasıl kazandıklarını anlamak zor zira onlar Arabistan çöllerinden gelmişlerdi ve hızla kazandıkları zaferler yabancı ulusları yönetme sanatını öğrenme firsatı tanımamıştı. Kısmen Yunanları ve İspanyolları örnek almış olsalar da bu sorunu çözmüyor zira bu örnekler başka yerlerde benzer sonuçlara ulaşamamışlardı.
İspanyollar da en az Hıristiyanlar kadar çok tanrılıydı; Constantinus tarafından yaygınlaştırılan yeni sistem çoğunluğu Romalı olan nüfus üzerinde etkili olmadı. Onlar yeni bir dinin değil, barışçı ve müreffeh bir hayat sürmenin peşindeydiler. Bu da onlara Mağribiler tarafından sağlandı."
"Dindar insanlar ve özellikle rahipler yetkilerini ellerinden alan ve Hıristiyanlık yerine yapay bir inancı geçerli kılan Müslümanlara duydukları nefreti bastıramamaktaydılar. Mağribilerin hoşgörülü davranışları, neşe içinde olmaları ve yaşamdan keyif almaları, bu ateşli fanatikleri daha da kışkırtıyordu; onlar eski zamanlardaki azizler gibi zulüm görmeyi yeğliyor, şehit düşmek istiyorlardı. İspanya'da o döneme kadar geçerli olan Hıristiyanlıktaki kayıtsızlığın yerini kısa sürede ani ve zorlu bir coşku aldı ve bir şahadet savaşı baş gösterdi."
(Endülüs Mağribi devleti, 912'de kötü yönetimler ve çıkan kargaşalarla çöktü ve 930'da, yeni halife III.Abdurrahman ile tekrar 200 yıl önceki tam bütünlüğüne ulaştı.)
"III. Abdurrahman'ın yönetim anlayışı tüm yetkilere sahip olmak ve krallığı kendi atadığı görevlilerle yönetmekti. Her şeyden önce eski yöneticiler döneminde görevlerini kötüye kullanmış olan Arap aristokrasisine hiçbir yetki vermedi. Yüksek makamlara soylu ailelerden gelmeyen ve eski Arap aristokrasisinin ayakları altında ezilmelerini engelleyen krallarına son derece sadık olan kişileri atadı. Merkezdeki gücünü kendi seçtiği Slavların ya da paralı yabancıların kumanda ettiği düzenli ve büyük bir ordu ile sağladı. Komuta edenlerin ve yöneticilerin çoğu son derece eğitimli insanlardı ve sultana çok bağlıydılar."
"Ünlü halife III.Abdurrahman 961'de öldü. Yetmiş yaşındaydı ve elli yıllık iktidarında İspanya'nın yaşam koşullarında en hayalperestlerin bile düşleyemeyeceği oranda değişiklikler gerçekleştirmişti. Yirmi bir yaşında tahta geçtiğinde ülke binlerce soyguncu kabile reisi ya da maceraperestin elindeydi; eyaletler kendi iktidarlarını oluşturmuşlardı ve halk sultanın yetkisine karşı çıkan çok sayıda kliklere bölünmüştü; ülkede anarşi ve yağma hüküm sürmekteydi. Güneyde, Afrika'daki Fatımiler hanedanı İspanya'yı kendi imparatorluklarına katmak peşindeydi; kuzeyde Hıristiyan prensler atalarından kalma dominyonlara saldırmaya ve Mağribileri bu topraklardan atmaya hazırlanıyorlardı. Tüm bu kargaşa ve yıkım ortamında Abdurrahman düzeni ve refahı sağlamıştı. İktidarının ilk yarısında Müslüman sömürgelerinin tamamında barışı ve güçlü yönetimi egemen kıldı; kliklerin yetkilerini sonlandırıp her sınıftan vatandaşın sultanın sarsılmaz gücünü tanımasına yol açtı. İktidarının ikinci yarısında ülkenin dışındaki düşmanlara karşı devletin onurunu ve gücünü savundu."
Cordoba hiçbir zaman onun yönetimindeki kadar zengin ve müreffeh olmadı; mağribi kenti Cordoba, sanat, bilim ve uygarlık alanlarında "dünyanın en parlak görkemine" sahipti.
Endülüs hiçbir dönemde bu kadar eğitimli, doğal açıdan zengin, insanların beceri ve bilgisiyle bu kadar mükemmel olmadı; devlet hiçbir zaman istikrarı bu oranda sağlamadı; halifenin gücü, bilgeliği, zenginliği tüm Avrupa ve Afrika'da dillere destan oldu; Endülüs'ün yoksulluğun en dibinden gücün ve refahın şahikasına ulaşması yalnızca Ünlü Halife III. Abdurrahman'ın zekâsı ve iradesi sayesinde oldu."
"Cordoba'nın 10.yy'daki görkemi dünyanın en üst düzeyindeyken, o dönemde Sakson asıllı atalarımızın saz damlı ahşap kulübelerde yaşadığını, kaba bir dille konuştuğunu ve sadece birkaç keşişin okuryazar olduğunu anımsarsak Mağribilerin olağanüstü bir uygarlığa sahip olduğunun ayırtına varabiliriz."
"Kuzeydeki Hıristiyanlar Araplardan çok farklıydı. Eski bir krallıktan gelmelerine karşın kuzeydeki devletler birçok yeni yetme ulusların özelliklerine sahiptiler. Kaba ve eğitimsizdiler; Hıristiyanlar sadece savaşçıydılar ama özveri gerektiren zorlu yaşam koşulları sayesinde uzun seferlerde Mağribilere oranla daha dayanıklı ve gözü pektiler, sadece kılıç sallamayı biliyorlardı. Yoksullukları onları başkalarının hizmetkarı olmaya zorlamıştı; en fazla para verenin emrine giriyor, hayatlarını kazanmak için savaşıyorlardı."
(Halifelerin soyundan değil zeka, beceri, hile ve acımasızlığıyla başbakanlıktan gelen ve Cordoba ve Endülüs ihtişamını devam ettirip en yükseğe çıkaran Mansur'un 1002'de ölmesinden kısa süre sonra, 1010'da saray ve kent yağmalanarak harabeye çevrildi; karmaşaların ardından 11-13.yy arasında Afrika'dan gelen Arap kabileleri Murabıtlar ve Muvahhidler Endülüs birliğini büyük oranda devam ettirdi.)
"Muvahhidlerin kontrolü kaybetmesi ve kargaşalar sonrasında kurulan Granada Krallığı Magribilerin İspanya'daki istihkamı oldu. Her taraftan kuşatılmış olmalarına karşın Mağribiler güçlü bir orduya sahiptiler. Fethettikleri kentlerde yenik düşen Müslüman devletlerin en cesur savaşçıları kılıçlarını kalan son Müslüman kralının hizmetine sundular. Kayıtlara gore Valencia'dan elli bin, Sevila, Xerez ve Cadiz'den üç yüz bin Mağribi kaçarak ona sığındı. Buna karşın Granada Castilia kralına haraç vermek zorundaydı."
Granada Cordoba'nın yerine geçerek bir sanat ve bilim merkezi oldu."
"1491'de Granada, yükselen kuvvet olan Katolik kral Ferdinand'a teslim oldu. İspanyol yöneticiler ne akıllı ne de Mağribilerle olan ilişkilerinde dürüsttüler ve zamanla çok daha zalim ve sahtekâr oldular. Kafirlerin yerli ve renkli giysilerini çıkarıp Hıristiyanların şapka ve pantolonlarını giymeleri, yıkanmaktan vazgeçmeleri ve galip gelenler gibi kirli gezmeleri, dillerini, adetlerini, törenlerini, hatta isimlerini terk edip İspanyolca konuşmaları, İspanyol gibi davranmaları ve İspanyol isimleri almaları istendi. Ünlü imparator V. Charles bu korkunç yasayı 1526'da onayladı ama onu uygulamaya koymama akıllılığını gösterdi; Engizisyon bu süre "hoşgörü trafiği"nden yararlanarak hazinesini zenginleştirdi. II.Philip ise babasının mantıklı davranarak bir kenara bıraktığı bu acımasız yasayı uygulamaya koydu. 1567'de dil, gelenek ve benzeri konulardaki iğrenç kısıtlamaları hayata geçirdi ve temizlik yasağının geçerli olması için El Hamra'daki güzelim hamamları yıktırdı.
Sınır dışı etme işlemi 1610'a kadar devam etti; yarım milyondan fazla Mağribi ya sürgüne gitti ya da perişan oldu. Söylendiğine göre Granada'nın teslim olmasından on yedinci yüzyılın ilk on yılı arasında en az üç milyon Mağribi sürgüne yollandı."
"İnsanevladının yaradılışından bu yana yalnızca ırkların ve dinlerin birbirleriyle çatışmasına tanık olmaktayız."
September 1, 2021
Meshed with literature and historical reality, The History of Moors in Spain: From the Islamic Conquest until the Fall of Kingdom of Granada by British orientalist-historian Stanley Lane-Poole deftly portrays the periodic history of Spain in which Visigoths, Jews, Moors, Moriscos and Christians play their own rule and reign. ‘People of Andalusia’ with a coming and passing time witnessed ‘Wave of Conquest’ in the name of ‘Holy War’. Hope and despair were their paradoxical destiny.
This book by Lane-Poole is regarded as a reliable source for the study of Moorish Spain. It has been published by different agencies with a little bit of each-other-differing titles. The book was first released in 1886 with the title The Story of the Moors in Spain. With a new version of higher digital formatting and readability access, it was published with the aforementioned title in 2018 by Mosaicum Books. Fitted in 14 historical consecutive chapters with an unbiased analysis and criticism the author unfolds a story of Spain synchronously occurring in every event of ascent and descent.
As Lane-Poole has initially asserted in his preface, Spain has a hidden history of ‘melancholy contrast’. Wrapped and raged with agony of precluding state for growth, empowerment and development, the land after Gibraltar welcomed the Muslim flock of Berbers and Arabs. The historic span of ‘nearly eight centuries’ from Tarik to Boabdil in Spain, ignoring some factors of retrogression, marked as ‘a shining example of a civilised and enlightened State’ excelling over Europe. With full acknowledgment and pleasure, the author has admitted, “Whatsoever makes a kingdom great and prosperous, whatever tends to refinement and civilization, was found in Moslem Spain.”
Now again, the boon turned with bane: “The Moors were banished; for a while Christian Spain shone, like the moon, with a borrowed light; then came the eclipse, and in that darkness Spain has grovelled ever since.”
The history of Spain was told in its own language. The author has made readers see the Spanish lands like the Guadalquivir NS Guadiana, watch the magnificence of architectures like Alhambra and feel the folk songs of praise and condemn from common Spaniards. Thus, history was witnessed with unfailing curiosity. However, an abundance of characters with less description may give some readers a puzzling comprehension. That may be the paradoxical and contrasting taste of Andalusian history.
This book by Lane-Poole is regarded as a reliable source for the study of Moorish Spain. It has been published by different agencies with a little bit of each-other-differing titles. The book was first released in 1886 with the title The Story of the Moors in Spain. With a new version of higher digital formatting and readability access, it was published with the aforementioned title in 2018 by Mosaicum Books. Fitted in 14 historical consecutive chapters with an unbiased analysis and criticism the author unfolds a story of Spain synchronously occurring in every event of ascent and descent.
As Lane-Poole has initially asserted in his preface, Spain has a hidden history of ‘melancholy contrast’. Wrapped and raged with agony of precluding state for growth, empowerment and development, the land after Gibraltar welcomed the Muslim flock of Berbers and Arabs. The historic span of ‘nearly eight centuries’ from Tarik to Boabdil in Spain, ignoring some factors of retrogression, marked as ‘a shining example of a civilised and enlightened State’ excelling over Europe. With full acknowledgment and pleasure, the author has admitted, “Whatsoever makes a kingdom great and prosperous, whatever tends to refinement and civilization, was found in Moslem Spain.”
Now again, the boon turned with bane: “The Moors were banished; for a while Christian Spain shone, like the moon, with a borrowed light; then came the eclipse, and in that darkness Spain has grovelled ever since.”
The history of Spain was told in its own language. The author has made readers see the Spanish lands like the Guadalquivir NS Guadiana, watch the magnificence of architectures like Alhambra and feel the folk songs of praise and condemn from common Spaniards. Thus, history was witnessed with unfailing curiosity. However, an abundance of characters with less description may give some readers a puzzling comprehension. That may be the paradoxical and contrasting taste of Andalusian history.
April 8, 2018
First of all this is a 19th century book. Some of the names and spelling have changed overtime. But at the same time a loved how the book is written. Falling between a history book and a novel, it was easy and fun to read. It leaves you thirsty to know more about the time period.
May 17, 2021
Interessantissimo
Displaying 1 - 5 of 5 reviews