Getuigen zijn onmisbaar in het strafrecht. Als de zussen Sonja en Astrid Holleeder hun mond hadden gehouden, stond hun broer Willem niet terecht voor moord. En de ontboezemingen van de kroongetuigen Peter La Serpe en Fred Ros vormen het hart van het grootste Nederlandse liquidatieproces ooit. Maar hoe krijgt justitie de 'collega's' en familieleden van notoire criminelen of toevallige toeschouwers van een misdrijf zo ver om hun verhaal te doen?
Het team Criminele inlichtingen - de 'Sectie Stiekem' van de politie - speelt een belangrijke rol bij het 'hengelen' naar getuigen. Wie informatie heeft over een misdaad, kan bij hen anoniem zijn kennis spuien. Ook zoeken de 'politiespionnen' zelf actief contact met criminelen van wie ze weten dat zij gevaar lopen of zelfs op een dodenlijst staan. In ruil voor hun belastende kennis biedt justitie hun bescherming. Soms leidt dat voor getuigen tot een volledig nieuw leven buiten Nederland.
Maar hoe eerlijk opereert de overheid? Is de 'waarheid' te koop in ruil voor een luxeleven op een palmenstrand? En hoe solide zijn die toezeggingen? In Deals en dodenlijstjes duikt Marian Husken in de schimmige wereld van getuigenbescherming. 'Dit verraad wordt mij nooit vergeven.'
Erg interessant, zeker op gebied van ontwikkelingen van de politie maar ook over de morele aspecten van dit alles. Ik ben wel erg blij dat ik nooit meer de naam la serpe hoef te horen, dat ging wel heel lang door.
Goed geschreven, Husken slaagt erin om de onnavolgbare bochtige werkelijkheid helder en navolgbaar weer te geven. Ze kiest er qua structuur voor om eerst een aantal verhalen van getuigen en kroongetuigen te vertellen en pas daarna uitgebreider in te gaan op de discussie erover in de politiek en wetenschap. Ze had dat misschien meer kunnen vervlechten, dat verrijkt het verhaal van de individuele getuigen.