What do you think?
Rate this book
Taking Charge of ADHD: The Complete, Authoritative Guide for Parents
The leading parent resource about attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) and its treatment has now been revised and updated with the latest information and resources. Prominent authority Russell A. Barkley compassionately guides you to:
*Understand why kids with ADHD act the way they do.
*Get an accurate diagnosis.
*Work with school and health care professionals to find needed support.
*Implement a proven eight-step behavior management plan.
*Build your child's academic and social skills.
*Restore harmony at home.
New to the fourth edition are a chapter on health risks associated with ADHD, the latest information on the causes of the disorder, current facts on medications, a new discussion of sibling issues, advice for parents who might have ADHD themselves, downloadable practical tools, and much more.
*Understand why kids with ADHD act the way they do.
*Get an accurate diagnosis.
*Work with school and health care professionals to find needed support.
*Implement a proven eight-step behavior management plan.
*Build your child's academic and social skills.
*Restore harmony at home.
New to the fourth edition are a chapter on health risks associated with ADHD, the latest information on the causes of the disorder, current facts on medications, a new discussion of sibling issues, advice for parents who might have ADHD themselves, downloadable practical tools, and much more.
321 pages, Paperback
First published November 3, 1995
About the author
Russell A. Barkley
69 books484 followersRussell A. Barkley (born 1949) is a clinical psychologist who is a clinical professor of psychiatry at the Medical University of South Carolina and an author of books on ADHD. Involved in research since 1973 and a licensed psychologist since 1977, he is an expert on attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD) and has devoted much of his scientific career to studying ADHD and related problems in children. His research interests include childhood defiance.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 169 reviews
October 28, 2019
Disclaimer: This is probably more a rant about my son’s ADHD than a review. You’ve been warned.
Not too long ago, while reading a description of Fetal Alcohol Syndrome, I was struck by its similarities to my child. Having been around for 100% of his fetal development, I know I ingested nothing worse than Ramen Noodles, but the similarities led me to the suspicion that my son’s more concerning behaviors and traits are related to some type of early brain damage. This took me down a rabbit hole that led me back to his diagnosis of ADHD from 3-4 years ago, which then led me to this book.
I don’t know why the pediatrician who diagnosed him didn’t explain that there is so much more to ADHD than inattentiveness. I hadn’t realized how valid “Blame It on My ADD” could be. This book explained so much about my son’s behavior, so many aha moments. It was like watching the end of Sixth Sense and reframing all those scenes in light of the big reveal. Some of the bigger ahas:
* Pre-natal developmental problems are linked to ADHD. I have a pet theory about mold in the chronically flooded basement I lived in while pregnant, but this is not one of the known factors listed in the book. What I do know is that my baby was so small en utero that the doctor decided I must have been confused about my dates and pushed out the due date a full month (which made no sense because that meant I wasn’t pregnant when I took my first positive pregnancy test, but hey, I’m no doctor). Lo and behold, my son was born “early” and very small.
* Temperament in infancy and early childhood is connected to ADHD. People would tell me my colicky baby had to be in pain to cry so much, but I secretly wondered if he was just bored. He could never get enough stimulation. I became a human Disneyland ride, bouncing and pacing and swinging simultaneously to keep him happy. The study about ADHD children playing with each toy for less time really hit home. As a toddler (through NOW), he couldn’t (can’t) entertain himself for long. I remember one particular weekend rushing him from one activity to the next — the zoo, the park, several playdates, and more — and coming home exhausted only to find my 5-year-old couldn’t entertain himself for even the one unstructured hour of the day. Still waiting for that selective hyper-focus everyone talks about ADHD-ers having to kick in.
* Deficiencies in fine motor skills are linked to ADHD. Around age 4, he was concerned about who would spoon-feed him when his baby brother needed the same service. When he was starting kindergarten, I remember trying to explain to a teacher that he couldn’t put on his own jacket. She kept thinking I meant he couldn’t zip it, but he literally could not put it on. Another teacher warned me he would fail kindergarten if he couldn’t form more legible letters. (We moved, so I never found out if he progressed enough to pass that school district’s standards.)
* More than an attention problem, ADHD is an issue with self-regulation and executive function. I think the book uses the term “self-inhibition,” but it made more sense for me to think of it as “self-control.” I truly believe my son wants to be “good” but has cognitive deficiencies that make carrying out that resolve difficult. I remember his pre-school self staring wistfully at a mall Santa and saying, “Santa won’t bring me anything. I’m not good.”
* ADHD brains have difficulty processing long-term consequences. Only days before I read this, my son had tried to explain, when asked why he did X when he knew the consequence would be Y, “I’m not a future person. I’m a now person.” He wasn’t presenting it as an excuse, just an explanation. I don’t know if I’m mixing up this book with other studies I’ve read, but I guess ADHD brains don’t get much, if any, of a chemical rush of pleasure from anticipating a reward, making it more difficult to work towards that reward. This explains why all his sticker charts remained empty growing up. I assume it works the same way in reverse, where he doesn’t get the same reaction to anticipated negative consequences as everyone else does.
* ADHD is one ginormous sleep problem. I’d already learned that ADHD and sleep problems are connected, but this book further explained that those with ADHD move more physically during sleep as well as during the day, and they don’t have the same structured circadian rhythms as others. I’ve read elsewhere that when sleep problems are solved, ADHD symptoms go away entirely. But since ADHD causes the sleep problems to begin with…
* ADHD is a disability. I remember trying to explain to a therapist that our son was “high maintenance” and required a lot of energy from me. The therapist interpreted this as him having “special needs,” and I corrected her, but maybe that wasn’t the wrong way to put it. However, the author is firm that this particular disability requires MORE accountability of the disabled, not less, in order to mitigate the disability.
* ADHD is linked to Oppositional Defiance Order. My son doesn’t have an ODD diagnosis, but that would explain A LOT.
One thing the author did well was make me, the parent, feel validated. I’ve gotten so burned out on parenting books, with their condescending assurance that you were doing everything ridiculously wrong until you found this book. I was whining to my sister about this when she said, “Maybe all the normal parenting books don’t work because you aren’t parenting a normal child.” (Mind blown.) If this can be called a parenting book, it’s not a normal one, thank goodness. The author reassures us that we aren’t bad parents. One study is cited to show that the differences between parents of ADHD children and others is probably a reaction to the child, not a cause. The author walks a fine line between not blaming parents and showing it’s still within the parents’ power to make it better. (It was sobering to hear that the big distinguishing factor between whether difficult toddlers are later diagnosed with ADHD is the primary caregiver.) He even understands that parents have their own crap to deal with, with ADHD parents being more likely to have depression and anxiety and even ADHD themselves, something that “normal” parenting books never seem to grasp. When the author expresses understanding of how exhausting parenting an ADHD child is...strumming my pain with his fingers. He notes that parents of ADHD children have the same stress levels as parents of children with severe developmental disabilities. And I thought I was just a wuss. He even includes a chapter on how to take care of yourself as a parent, with the takeaway that your child doesn’t need you to be a martyr.
A lot of the parenting suggestions in the book rang true to me, such as:
* Reward and punish immediately so they can more easily connect their behavior with its consequence. (I think of this as treating them like Pavlov’s dogs.)
* Lecture sparingly. The kid probably isn’t listening anyway. If you have to lecture, keep it short and sweet.
* Never issue a command without enforcing it. So think carefully before issuing a command.
* Focus on one behavior at a time. Decide what the biggest problem is and work on that. I don’t know why I never gave myself permission to do this, but it’s very freeing to think I don’t have to address every problem at once.
* Don’t expect perfect grades, or homework perfectly completed. I already resigned myself to Bs, but I was still insistent that homework be perfect because it was done on my watch. Like several parents in the book, I’ve let homework impair our relationship. Grades are definitely not the biggest problem we should be working on, and if I’ve learned anything from parenting it’s that I need to save my strength for the battles that actually matter.
On the other hand, the suggestions for dealing with schools seem like helicopter parenting to me. Teachers do not get paid enough to do give as much individualized attention to my child as the author thinks parents should demand. However, that’s my perspective as the parent of a kid who’s bright enough (or at least at the older end of his class enough) to eek by despite his ADHD (albeit below his potential), and maybe I’d feel differently if he wasn’t doing so okay. It’s probably useful for students who already have IEPs, and maybe I’ll revisit that chapter if we ever get to that point.
I’m also a bit skeptical about reward programs, having set up and discarded many over the years. The nature of ADHD, as the author explained, requires bigger-than-usual rewards, so even small rewards have to be relatively large. I was pleasantly surprised when I realized he could be bribed, at 5, to not fight with his little brother for 24 hours in exchange for the backpack he wanted for school. But I don’t feel I should buy him a $10 something for every day he doesn’t hit his brother, and giving him tokens (e.g., sticker charts, money) to work up to a bigger reward has almost never worked with him. Further, often when I’ve offered him a reward and he doesn’t earn it, he’s thrown a tantrum about not being given the reward anyway, so I’m stuck with even worse behavior than I started with. I’m not sure how to apply a reward system in conjunction with other science that suggests too many rewards and even praise can backfire into entitlement and a lack of motivation to perform without an arbitrary/extrinsic reward. I don’t want to raise a Naomi Campbell: “I don't get out of bed for less than $10,000 a day.”
As other reviewers have noted, there is certainly a bleak, almost hopeless tone to the book. I’d been taking comfort that kids “grow out of it,” as evidenced by their frontal lobes developing into normal size by adulthood, but the author shatters this by observing that an increase in size is not necessarily an increase in grey matter. And sure, 50% of kids “grow out of” ADHD by adulthood, but according to the author only 10% of kids DON’T have a some sort of mental disorder (depression, ADHD, anti-social, etc.) in adulthood.
But it’s what I needed — realistic explanations and expectations, not empty platitudes or promises about what a wonderful gift ADHD is if only it were understood. Maybe I’ll want to read that type of book later, but right now I want to know what I’m up against.
It’s helped to remind myself, when hearing that ADHD teens are however-many-more times likely to crash a car or get someone pregnant, that 4 times a very small percentage is still a small percentage. (Side note: I thought it was a little hypocritical of the author to scare us about how much more likely our child is to do all manner of shenanigans, then later lecture us not to catastrophize about our teen doing those shenanigans.)
I would have liked to see more optimism about neurofeedback and neuroplasticity in general, with evaluations of the effectiveness of exercises for developing white and grey matter in the prefrontal lobe (e.g, piano, “brain games,” Brain Balance), but I realize this book was written a while ago. I’d love to see an updated version.
Not too long ago, while reading a description of Fetal Alcohol Syndrome, I was struck by its similarities to my child. Having been around for 100% of his fetal development, I know I ingested nothing worse than Ramen Noodles, but the similarities led me to the suspicion that my son’s more concerning behaviors and traits are related to some type of early brain damage. This took me down a rabbit hole that led me back to his diagnosis of ADHD from 3-4 years ago, which then led me to this book.
I don’t know why the pediatrician who diagnosed him didn’t explain that there is so much more to ADHD than inattentiveness. I hadn’t realized how valid “Blame It on My ADD” could be. This book explained so much about my son’s behavior, so many aha moments. It was like watching the end of Sixth Sense and reframing all those scenes in light of the big reveal. Some of the bigger ahas:
* Pre-natal developmental problems are linked to ADHD. I have a pet theory about mold in the chronically flooded basement I lived in while pregnant, but this is not one of the known factors listed in the book. What I do know is that my baby was so small en utero that the doctor decided I must have been confused about my dates and pushed out the due date a full month (which made no sense because that meant I wasn’t pregnant when I took my first positive pregnancy test, but hey, I’m no doctor). Lo and behold, my son was born “early” and very small.
* Temperament in infancy and early childhood is connected to ADHD. People would tell me my colicky baby had to be in pain to cry so much, but I secretly wondered if he was just bored. He could never get enough stimulation. I became a human Disneyland ride, bouncing and pacing and swinging simultaneously to keep him happy. The study about ADHD children playing with each toy for less time really hit home. As a toddler (through NOW), he couldn’t (can’t) entertain himself for long. I remember one particular weekend rushing him from one activity to the next — the zoo, the park, several playdates, and more — and coming home exhausted only to find my 5-year-old couldn’t entertain himself for even the one unstructured hour of the day. Still waiting for that selective hyper-focus everyone talks about ADHD-ers having to kick in.
* Deficiencies in fine motor skills are linked to ADHD. Around age 4, he was concerned about who would spoon-feed him when his baby brother needed the same service. When he was starting kindergarten, I remember trying to explain to a teacher that he couldn’t put on his own jacket. She kept thinking I meant he couldn’t zip it, but he literally could not put it on. Another teacher warned me he would fail kindergarten if he couldn’t form more legible letters. (We moved, so I never found out if he progressed enough to pass that school district’s standards.)
* More than an attention problem, ADHD is an issue with self-regulation and executive function. I think the book uses the term “self-inhibition,” but it made more sense for me to think of it as “self-control.” I truly believe my son wants to be “good” but has cognitive deficiencies that make carrying out that resolve difficult. I remember his pre-school self staring wistfully at a mall Santa and saying, “Santa won’t bring me anything. I’m not good.”
* ADHD brains have difficulty processing long-term consequences. Only days before I read this, my son had tried to explain, when asked why he did X when he knew the consequence would be Y, “I’m not a future person. I’m a now person.” He wasn’t presenting it as an excuse, just an explanation. I don’t know if I’m mixing up this book with other studies I’ve read, but I guess ADHD brains don’t get much, if any, of a chemical rush of pleasure from anticipating a reward, making it more difficult to work towards that reward. This explains why all his sticker charts remained empty growing up. I assume it works the same way in reverse, where he doesn’t get the same reaction to anticipated negative consequences as everyone else does.
* ADHD is one ginormous sleep problem. I’d already learned that ADHD and sleep problems are connected, but this book further explained that those with ADHD move more physically during sleep as well as during the day, and they don’t have the same structured circadian rhythms as others. I’ve read elsewhere that when sleep problems are solved, ADHD symptoms go away entirely. But since ADHD causes the sleep problems to begin with…
* ADHD is a disability. I remember trying to explain to a therapist that our son was “high maintenance” and required a lot of energy from me. The therapist interpreted this as him having “special needs,” and I corrected her, but maybe that wasn’t the wrong way to put it. However, the author is firm that this particular disability requires MORE accountability of the disabled, not less, in order to mitigate the disability.
* ADHD is linked to Oppositional Defiance Order. My son doesn’t have an ODD diagnosis, but that would explain A LOT.
One thing the author did well was make me, the parent, feel validated. I’ve gotten so burned out on parenting books, with their condescending assurance that you were doing everything ridiculously wrong until you found this book. I was whining to my sister about this when she said, “Maybe all the normal parenting books don’t work because you aren’t parenting a normal child.” (Mind blown.) If this can be called a parenting book, it’s not a normal one, thank goodness. The author reassures us that we aren’t bad parents. One study is cited to show that the differences between parents of ADHD children and others is probably a reaction to the child, not a cause. The author walks a fine line between not blaming parents and showing it’s still within the parents’ power to make it better. (It was sobering to hear that the big distinguishing factor between whether difficult toddlers are later diagnosed with ADHD is the primary caregiver.) He even understands that parents have their own crap to deal with, with ADHD parents being more likely to have depression and anxiety and even ADHD themselves, something that “normal” parenting books never seem to grasp. When the author expresses understanding of how exhausting parenting an ADHD child is...strumming my pain with his fingers. He notes that parents of ADHD children have the same stress levels as parents of children with severe developmental disabilities. And I thought I was just a wuss. He even includes a chapter on how to take care of yourself as a parent, with the takeaway that your child doesn’t need you to be a martyr.
A lot of the parenting suggestions in the book rang true to me, such as:
* Reward and punish immediately so they can more easily connect their behavior with its consequence. (I think of this as treating them like Pavlov’s dogs.)
* Lecture sparingly. The kid probably isn’t listening anyway. If you have to lecture, keep it short and sweet.
* Never issue a command without enforcing it. So think carefully before issuing a command.
* Focus on one behavior at a time. Decide what the biggest problem is and work on that. I don’t know why I never gave myself permission to do this, but it’s very freeing to think I don’t have to address every problem at once.
* Don’t expect perfect grades, or homework perfectly completed. I already resigned myself to Bs, but I was still insistent that homework be perfect because it was done on my watch. Like several parents in the book, I’ve let homework impair our relationship. Grades are definitely not the biggest problem we should be working on, and if I’ve learned anything from parenting it’s that I need to save my strength for the battles that actually matter.
On the other hand, the suggestions for dealing with schools seem like helicopter parenting to me. Teachers do not get paid enough to do give as much individualized attention to my child as the author thinks parents should demand. However, that’s my perspective as the parent of a kid who’s bright enough (or at least at the older end of his class enough) to eek by despite his ADHD (albeit below his potential), and maybe I’d feel differently if he wasn’t doing so okay. It’s probably useful for students who already have IEPs, and maybe I’ll revisit that chapter if we ever get to that point.
I’m also a bit skeptical about reward programs, having set up and discarded many over the years. The nature of ADHD, as the author explained, requires bigger-than-usual rewards, so even small rewards have to be relatively large. I was pleasantly surprised when I realized he could be bribed, at 5, to not fight with his little brother for 24 hours in exchange for the backpack he wanted for school. But I don’t feel I should buy him a $10 something for every day he doesn’t hit his brother, and giving him tokens (e.g., sticker charts, money) to work up to a bigger reward has almost never worked with him. Further, often when I’ve offered him a reward and he doesn’t earn it, he’s thrown a tantrum about not being given the reward anyway, so I’m stuck with even worse behavior than I started with. I’m not sure how to apply a reward system in conjunction with other science that suggests too many rewards and even praise can backfire into entitlement and a lack of motivation to perform without an arbitrary/extrinsic reward. I don’t want to raise a Naomi Campbell: “I don't get out of bed for less than $10,000 a day.”
As other reviewers have noted, there is certainly a bleak, almost hopeless tone to the book. I’d been taking comfort that kids “grow out of it,” as evidenced by their frontal lobes developing into normal size by adulthood, but the author shatters this by observing that an increase in size is not necessarily an increase in grey matter. And sure, 50% of kids “grow out of” ADHD by adulthood, but according to the author only 10% of kids DON’T have a some sort of mental disorder (depression, ADHD, anti-social, etc.) in adulthood.
But it’s what I needed — realistic explanations and expectations, not empty platitudes or promises about what a wonderful gift ADHD is if only it were understood. Maybe I’ll want to read that type of book later, but right now I want to know what I’m up against.
It’s helped to remind myself, when hearing that ADHD teens are however-many-more times likely to crash a car or get someone pregnant, that 4 times a very small percentage is still a small percentage. (Side note: I thought it was a little hypocritical of the author to scare us about how much more likely our child is to do all manner of shenanigans, then later lecture us not to catastrophize about our teen doing those shenanigans.)
I would have liked to see more optimism about neurofeedback and neuroplasticity in general, with evaluations of the effectiveness of exercises for developing white and grey matter in the prefrontal lobe (e.g, piano, “brain games,” Brain Balance), but I realize this book was written a while ago. I’d love to see an updated version.
August 17, 2013
Hm. Don't know where to start on this one. Some chapters were certainly worth it. Others were very clinical and scary. Lots of statistics to make it Loud and Clear what kids and parents are up against. It was a good cautionary tale in some respects, validations about some of the things I'm already doing in other respects...and some good basic medical information. But, as a good friend reminded me recently, this isn't the book that is going to give me hope. This book will give me facts and truths. The hope I must find from the heart of my boy and my faith.
August 19, 2022
Barkley is an often quoted expert in the field. In fact, he even quotes himself in this book. Regularly.
While this may be a fourth edition, it’s very clear that this book’s views are mostly unchanged from the early 90s. The first half hardly mentions any studies later than the 70s and 80s, other than tiny additions of “many studies since have proven this true”. The rare studies he does mention that are less than 30 years old are his own work. I get the feeling Barkley has not questioned his older thoughts in many decades. The chapter on medication is, helpfully, clearly new. But then weirdly tacked onto the end of the book with no conclusion whatsoever to this very long and drawn out text. He just stops. His intro and first chapter circle around themselves, constantly restating the same points-perhaps some of those paragraphs should be cut and pasted at the end for some sort of actual ending to this.
This is also a very dark and somber take, full of statistics about the horrors of having a family member with adhd. They will be hated by all, fail multiple grades, and end up dying young seems to be his overarching thesis. I didn’t find any of the less known info that I was searching for. This focuses on your stereotypical wild and defiant boy with no descriptions of those who have higher than average intelligence and thereby are often undiagnosed bc they aren’t failing. Nor is there any discussion about how it manifests in girls. Not once is “hyperfocus” mentioned in any form, either.
On page 217, over halfway through the text, his vantage point and focus became crystal clear with the opening to a paragraph with “When my late fraternal twin brother, who had at least moderate levels of ADHD,”. Full stop. Late. Fraternal. Twin. This was my ahha moment. It definitely needs to be earlier in the text so we can understand why he’s so doom and gloom.
While this may be a fourth edition, it’s very clear that this book’s views are mostly unchanged from the early 90s. The first half hardly mentions any studies later than the 70s and 80s, other than tiny additions of “many studies since have proven this true”. The rare studies he does mention that are less than 30 years old are his own work. I get the feeling Barkley has not questioned his older thoughts in many decades. The chapter on medication is, helpfully, clearly new. But then weirdly tacked onto the end of the book with no conclusion whatsoever to this very long and drawn out text. He just stops. His intro and first chapter circle around themselves, constantly restating the same points-perhaps some of those paragraphs should be cut and pasted at the end for some sort of actual ending to this.
This is also a very dark and somber take, full of statistics about the horrors of having a family member with adhd. They will be hated by all, fail multiple grades, and end up dying young seems to be his overarching thesis. I didn’t find any of the less known info that I was searching for. This focuses on your stereotypical wild and defiant boy with no descriptions of those who have higher than average intelligence and thereby are often undiagnosed bc they aren’t failing. Nor is there any discussion about how it manifests in girls. Not once is “hyperfocus” mentioned in any form, either.
On page 217, over halfway through the text, his vantage point and focus became crystal clear with the opening to a paragraph with “When my late fraternal twin brother, who had at least moderate levels of ADHD,”. Full stop. Late. Fraternal. Twin. This was my ahha moment. It definitely needs to be earlier in the text so we can understand why he’s so doom and gloom.
February 22, 2016
I wish I had read this three years ago. This has become an invaluable resource for me in getting a gameplan together to manage my son's ADHD. I recommend this for anyone with a child who has trouble in the classroom. It doesn't touch on any learning disabilities, but gives plenty of arrows to point you in the right direction.
December 31, 2023
DNF. Okay I read 20% of this and I gave up. It reads too much like a textbook and it doesn't have current research information.
May 8, 2022
So very thorough, a tad overwhelming, but wonderfully helpful! I appreciated all the science, the data, the testimonials as well as all the shame-free, positive strategies. So very grateful to have found this resource.
January 31, 2019
The first third of the book was pretty good: insightful, not too bogged down, explained multiple aspects well, information that is glossed over or not explained in other texts... then the book got really repetitive for a while. It picked back up a bit at the end in discussing the medications.
A bit of teacher bashing, a lot of ignorance about how to speak up or be an advocate for your child's education, as well as the realities of education in a public school - I would like a better book about that. You can't choose your child's teachers in public school, interview them like candidates for a poorly paid job, and schools will rarely switch your kids class for lots of reasons, which doesn't really solve the problem or teach your child anything either - and a lot of pro-medicine/pro- pills solve all bias, but as a parent and a teacher, our daughter's medication allows her to be be herself and function, in a way she cannot without it, so I can understand this.
A bit of teacher bashing, a lot of ignorance about how to speak up or be an advocate for your child's education, as well as the realities of education in a public school - I would like a better book about that. You can't choose your child's teachers in public school, interview them like candidates for a poorly paid job, and schools will rarely switch your kids class for lots of reasons, which doesn't really solve the problem or teach your child anything either - and a lot of pro-medicine/pro- pills solve all bias, but as a parent and a teacher, our daughter's medication allows her to be be herself and function, in a way she cannot without it, so I can understand this.
April 26, 2012
Although there are some good chapters in this book, I found that the author assumed all children with ADHD had oppositional defiance disorder (ODD) and a large portion of this book was dedicated to behavior modification and increasing compliance. This book sets out to educate parents about ADHD, but it seems a bit misinformed about all aspects of the disorder. I did appreciate the chapters on how the medications work, and all the options available.
August 4, 2013
I found this book to be both informative and insightful. However, in my opinion, it also reads like a textbook and was at times a bit of a chore to get through.
April 4, 2025
This book does such a beautiful job of explaining the brain differences in people with ADHD. Some of the behavioral suggestions are completely outdated so I don't think it's the best book for helping your child develop better habits, but it is a great starting point if your kid was recently diagnosed. The testimonials also made me feel very seen as a parent of a highly reactive, sensitive child. I will be looking into his more recent works, as this book is pretty old now (it was recommended by the neuropsychologist who evaluated him, along with a slew of other books...but she gave us more recent behavioral modifications). There's a section on teenagers I skipped because we aren't there yet, but I'll probably revisit this.
June 6, 2023
Russella
The cover of this book looks like it says "Russella Barkley" - the spacing is all weird.
Well, that is what I notice.
That is the type of things we people with ADD see, and distract us from getting to the point of whatever we were going to make.
Anyways,
This was a great book on ADD and ADHD
I found this a great book to read during National AccessAbility Week - especially this year's theme:
Disability Inclusion: From Possibilities to Practice
Definitely check it out!
4.4/5
The cover of this book looks like it says "Russella Barkley" - the spacing is all weird.
Well, that is what I notice.
That is the type of things we people with ADD see, and distract us from getting to the point of whatever we were going to make.
Anyways,
This was a great book on ADD and ADHD
I found this a great book to read during National AccessAbility Week - especially this year's theme:
Disability Inclusion: From Possibilities to Practice
Definitely check it out!
4.4/5
July 22, 2025
I read this at the recommendation of my daughter's neuropsychologist upon her diagnosis with ADHD. Overall, this was very informative and gave me a lot to think about both as a parent and as a teacher. Some of it seemed highly repetitive and like it could have been 20% shorter. I bought the audiobook on audible and am glad I have this reference to come back to again. I won't be reading the whole thing again, but will definitely revisit certain sections as our journey with ADHD continues.
May 16, 2021
Very informative!
March 3, 2023
Super comprehensive
February 8, 2024
This man knows his stuff. If you have ADHD if you have ADD or if you know someone with it READ this book!!
May 13, 2026
Yaklaşık 2 aydır edebiyatı, felsefeyi biraz kenara bırakıp Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu, yani DEHB üzerine çalışıyorum. Çünkü işimiz gereği zaten insan davranışlarını anlamaya çalışıyoruz. Ve fark ettim ki Dikkat Eksikliği Bozukluğu, bazı davranışların nedenini açıklamada düşündüğümden çok daha önemli bir yere sahip. O yüzden bu konuyu gerçekten derinlemesine öğrenmek istedim.
Bu süreçte okuduğum ve hakikaten güzel olduklarını düşündüğüm kitaplar şunlar; belki siz de okumak istersiniz.
DEHB Hakkında Her Şey
Dikkat Eksikliği Bozukluğu
DEHB ile Yaşamak
DEHB ile Baş Edebilme
Dağınık Zihinler
DEHB’li Çocuklar İçin 50 Aktivite
DEHB, DEB, ADHD gibi bir çok ismi var ben söylenmesi kolay olsun diye bu videoda genelde Dikkat Eksikliği Bozukluğu yani D-E-B, deb olarak söylemeye çalışacağım. D-E-H-B çok uzun geliyor.
Bu kitapları okuduktan sonra ne anlatmak istediğime karar vermem gerekiyordu. Baktım bu konu ile ilgili güzel içerikler var mı diye. Hakikaten yaklaşık 4 yıldır, psikoloğundan, psikiyatrına, çok kıymetli insanların çok güzel içerikleri vardı youtube’da. Düşündüm ve daha iyisini yapamayacaksam aynı şeyleri anlatmamın bi faydası yok dedim. Genel bir DEB Nedir, belirtileri nelerdir videosu yerine, ben DEHB hakkında neler öğrendim. Bu süreç bana neler kattı bunun videosunu yapmayı uygun gördüm. Seneca videomda da bu şekilde yapmıştım.
.
İlk fark ettiğim şey, çocuklara verilecek dikkat eksikliği tanısının kahredici hissedilmesi, yetişkinlerde ise bi rahatlamaya sebep olmasıydı. Yani ailelere çocuğunuzda dikkat eksikliği olabilir dediğimizde, kabul edememe, kabul etse bile yoğun bir üzüntü ile karşılaşırken; yetişkinlerde dikkat eksikliğin olabilir dediğimizde rahatlama ile karşılaşıyoruz. Bence bunun da sebebi, tanıdan sonra, aileler ne ile karşılaşacaklarını bilmiyorlar ama yetişkinler,, zaten, bunca yıldır yaşadıklarının sebebini, anlıyor oluyorlar. O yüzden karşınıza gelen içeriklere bakın, yetişkin adhd, dehb içerikleri hep sempatik ve anlayış içerirken, çocuk adhd içerikleri veli korkuları, veli zorlukları üzerine.
Zaten son yıllarda dikkat eksikliği içerikleri o kadar arttı ki, Instagramda, tiktokta karşınıza binlerce deb içeriği gelmiştir. Normalde toplumda deb görülme sıklığı %5 ama bir çok içerik platformlarının da doğası gereği normal insanların bile yaşadığı durumları konu alıyor ki empati gösterilsin ve ilgi çeksin. Yani bu hastalık nadir görülüyorsa, herkesin yaşadığı bir durum nasıl dehb tanısı olabilir? Film izlerken elinin telefona gitmesi, ders çalışırken reels kaydırmaya başlaman, sürekli sorumluluklarını unutman, sakarlıklar yapman, uykuya dalmakta zorlanman bunlar herkesin “aa bende de aynı diyebileceği şeyler”. Sadece bunlara bakarak bende dikkat eksikliği varmış diyebileceğimiz bir şey değil. İlk başta, dikkat eksikliğini buralardan öğrenmemek, kendimize buralardan tanı koymamak gerekiyor. Çünkü;
Bir diğer konu, dikkat eksikliğinin kategorik bir hastalık olmaması. Yani ya vardır ya yoktur şeklinde bir bozukluk değil bu. Daha çok spektrum halinde. Yani nörolojik bir şey zaten. Beyindeki planlama, dürtü kontrolü, dikkat yönetimi işini yapan ön lobumuz ile, duygu sistemleri ile, dopamin gibi ödül sistemlerinin bağlantısının zayıf ve düzensiz oluşundan kaynaklanan bir bozukluk. Yani sen çok ilgi çekici olmayan bir iş yapıyorken asla o işi bitirecek dopamini alamıyorsun normal insanlar kadar. Bu yüzden birden çok işi, birden çok düşünceyi aynı anda yapmaya çalışıyorsun. Yeterli dopamin için. Dr.Russell Barkley de anlatıyor; sadece ödül sistemiyle değil aynı zamanda arka beyindeki bilgi sistemiyle de bağlantının zayıf olduğunu söylüyor. Bilirsin ama yapamazsın diyor yani çok zor yaparsın. Dünyanın en zeki insanı da olsan bu böyle. Bu bir bilgi bozukluğu değil, bir performans bozukluğu. “Ne” veya “nasıl” sorularında değil, “ne zaman” ve “nerede” sorularında sıkıntı yaşarsınız. Ne yapman ve nasıl yapman gerektiğini bilirsin, ama bir türlü başlayamazsın. İşte bu zayıflık ve düzensizlik çoook da olabilir, biraz da olabilir. Spektrum halinde. Hafif deb, orta deb, ağır deb diye kategorilendirmeye çalışıyorlar bu spektrumu. Tanı koymak için, ilaçlı tedavi için ne kadar zayıf buna bakılması gerekiyor.
Bir videomuz vardı Jane Eyre kitabını incelediğimiz, yıl 1847, yazar orada bir çocuktan bahsediyo, dikkat dağınıklığı sebebiyle sürekli öğretmenlerinden dayak yiyen ceza yiyen bir çocuk. Videonun 25.dakikasında bunu anlatıyorum ve o çocuğu dehb özelinde ele almıştık o zaman bile. Edebiyatın gücü de burada. Çünkü o kitap tıp literatüründen 55 yıl önce. Tıpta ilk 1902 yılında lafı geçiyo ama hastalık ancak 1980 yılında DSM-3’te, ruh sağlığı hastalıkları literatürüne Dikkat Eksikliği Bozukluğu olarak giriyor. Daha çok yeni bir hastalık. O gün bugündür de dikkat eksikliği olarak adlandırılıyor ancak günümüzde birçok uzman bu ismin doğru olmadığı konusunda hemfikir. Çünkü dedik ya bu bi dikkat eksikliği değil, bir dikkati yönlendirmede, dikkati düzenlemede eksiklik. İlgini çeken, dopamin alabileceğin bir şey olduğunda gayet de dikkatini verebiliyorsun çünkü. Hatta normal insanlardan daha fazla dikkat ve odakta oluyorsun. Hiperfokus. Buna DEHB’lilerin süper gücü de deniliyor. Yani aslında dikkatleri normalden bile daha güçlü, ancak ödül yoksa dikkat paramparça.
DSM-3 dedik ya DSM-4’te de 3 alt tipe ayrılıyor. Hiperaktivite kısmı da burada devreye giriyor. Çoğumuz ikisini birlikte biliyoruz ancak, hiperaktivitenin çok az olduğu ve dikkat sorununun çok az hiperaktivitenin yüksek olduğu ile her ikisinin de eşit bozuklukta olduğu tipler mevcut.
Çok terimsel oldu gibi hissettim bir an, şöyle yapalım. Bizim ülkemizde, bir DEHB’li çocuğu hayal edelim. Onun üzerinden verilerle anlatmaya çalışayım. Hatta kız çocuğu olsun hep erkekler hiperaktif olacak değil ya. Zaten yeni nesil kız çocukları erkeklerden beter hareketliler bu arada :Dd
Şimdiii ne zaman ortaya çıkacak bu çocuğun bozukluğu?? Aslında doğumundan itibaren. Çünkü bilinenin aksine çocuğun dikkat eksikliğine sahip olmasında anne babanın hiçbir suçu yok. Doğumdan sonra bir suçu yok tabii. Genetiktir, hamileyken yaşanan sorunlardır bunlar dikkat eksikliğine sebebiyet verebilir. Ama doğumdan sonra anne baba ne yaparsa yapsın, dünyanın en kötü ailesi de olsa normal bir çocuğu dehbli yapamazlar. Yani anne babaların kahrolmasına gerek yok, siz çocuğu şımarık büyüttünüz de, siz tableti fazla izlettiniz de ondan olmadı. Haa dikkat eksikliği olmadı ama, dikkat eksikliği olan bir çocuğu doğru büyütmezseniz, önce size ve büyüklerine karşı gelme bozukluğu, sonra da toplum geneli davranış bozukluğu oluyor bu çocuklarda. Çok fazla baskılanırsa da kaygı bozukluğu, depresyon gibi sorunlar yaşıyorlar… Çünkü her 4 DEB’li insandan 3’ünde bu saydığım ek bozukluklardan mevcut. Ayrıca dehbli insanlar normal insanlara göre daha fazla trafik kazası yaşıyor ve daha yüksek oranda hapse giriyor.
Bizim bu kızımızda da daha bebekken, çok ağlama, uyku sorunları, yemek seçme sorunları başlıyor. Çünkü sonradan DEHB tanısı almış kişilerin bebekliklerine bakıldığında bu sorunlar çok daha sık görülmüş. Anne babası üzülüyor tabii, bu çocuk niye ağlıyor, bu çocuk niye uyumuyor, bu çocuk niye yemiyor?
Kızımız 1-2 yaşlarına geliyor, inatçılıkta maşallahı var, yürümeyi de öğrendi sürekli kıpır kıpır, ya kendi düşüyor ya bişeyi düşürüyor. İlk çocuksa 2 yaş sendromu diye düşünüyorlar. Anne babası, çocuğa baktın bakmadın, dikkat etmedin kavgaları yaşıyor. DEHBli çocukların ailelerinin boşanma oranı çok daha yüksek, annelerinin depresyona girme oranları çok daha yüksek. Gerçek veri bunlar. Bu arada bu sorunları normal çocuklar da yaşayabilir. Sadece DEBli çocuklar çok daha fazla yaşıyor. Bu hikâyedeki kızımız da yaşadı. Kendi çocuğunuzla kıyaslamakta acele etmeyin diye söylüyorum. Diğer yaşlarda daha net ayırt edebileceksiniz.
Gelelim 3-5 yaşa, anne babası, bi yere gidecekleri zaman akıllarına gelen ilk şey çocuk durmazsa naparız? Gittiğin yerde durmaz, arabada durmaz, yemek yerken durmaz. Gidecekleri çoğu yerden vazgeçiyorlar. Sırf bu yüzden gitmiyorlar. Kreşe başlatmışlar. Öğretmeni arıyor, şunun gözüne vurdu, bunun kolunu ısırdı. Zaten diğer çocuklarla çok anlaşamıyor. DEHBli çocukların davranışları yaşına göre %30 geriden gelir. 6 yaşındaysa 4 yaşında gibi, 10 yaşındaysa 7 yaşında gibi davranır… Evde bi kedileri var, kedi bizim kızı görünce kaçıyor :ddd Evcil hayvanlar özellikle ağır debli çocuklardan uzak dururlar. Yok diyolar bu böyle olmayacak, birine gösterelim, gösterdiklerinde bişey çıkmadı çünkü Dehbli çocukların çoğu, tanı için gittikleri yerde düzgün dururlar. Çocuk için biraz korku veren bir yer sonuçta. Tam kendi olamaz orada. “Büyüyünce düzelir annesi yaa” dediler. Dehbli çocukların sadece 3’te 1’i büyüyünce düzelir. 3’te 2’si DEHB’li yetişkin olarak hayatına devam eder.
Kızımız geldi ilkokul yaşlarına, IQ’su yüksekse çok fazla plan program yapmadan, ders-ödev pek yapmadan bu sınıfları rahat geçer. Ama IQ’su normal ve altında ise öğrenme güçlüğü yaşar. DEHB’li çocukların yarısı, ilkokulda öğrenme güçlüğü yaşıyor. Zekiyse öğrenir de, ödevini yapmaz, yazı falan yazmaz yani. Zaten ilk yalan söylemeler de ödevle ilgili başlar. Hele çocuk tembel, beceriksiz, salak diye fişlenirse geçmiş olsun. Benlik saygısı yok olur, davranış bozuklukları arta arta devam eder.
Ergenlikte zirve olur bu karşı gelme ve davranış bozukluğu. Zaten odası, eşyaları darmadağınıktır. Ve en korkuncu dehbli ergenler, normal ergenlere göre çok daha fazla bağımlı olmaya meyillidir. Oyun, alkol, uyuşturucu, kumar, alışveriş … Seç beğen al.
Yetişkin olduğunda da bu bağımlılıklar devam edebildiği gibi; işinde ve evliliğinde de epey sorun yaşarlar. Çünkü, kendi istedikleri şeyleri, ara ara kafalarının estiği şeyleri çok iyi yapsalar da asıl sorumlulukları olan gündelik işlerin hiçbirini tam yapamazlar. Çünkü onlardan dopamin alamazlar. Sorumsuzluk, önemsememe, unutma gibi ufak tefek kavgaların dışında büyük davranış bozukluklarına bile yol açabilir dehb. Mesela eşini sürekli aldatan bir adamın sorununun temelinde de dehb çıkmış. Adam sürekli kadınlarla flört ve yasak aşk arayışı içindeymiş. Bu cinsel cazibelere hiçbir zaman karşı koyamıyormuş. Bu da onu sürekli aldatmalara götürmüş ama adam bundan epey rahatsızdı. Yani hem engel olamıyor hem pişman oluyormuş. Önce bilinçdışı kadın düşmanlığı, cinsel yetersizlik hissi falan mı diye hepsi düşünülmüş ama sonucunda adamın hayatındaki diğer davranışlarla birleştirildiğinde dehbnin onu bu davranış bozukluğuna yönlendirdiği fark edilmiş ve adama dehb tedavisi uygulanmış. Bazı DEHB’li bireylerde dürtü kontrolü ve ödül arayışı sebebiyle bu gibi riskli davranışlar, kompulsif ilişkiler, yani yapmak istemediği halde yaptığı ilişkiler veya hiperseksüel eğilimler daha sık görülebiliyor. Ancak bu durum her DEHB’li kişide olmaz ve tek başına aldatmayı açıklamaz tabii ama tedavisinin önemli bir parçası bu olmuş. Davranışını açıklamada önemli bir parça olmuş.
Peki, DEHB olduğumuzdan nasıl şüphelenicez…. Geçerli bir DEHB testi çözüyoruz, her yerde var bu testlerden, maddelerin çoğuna evet dediysek, kronik olarak ama, son birkaç ay değil, ömür boyu hep böyleydiysek, uzmanına gidiyoruz. Daha kısa testler de var ama şu kitabın (Dikkat Eksikliği Bozukluğu kitabını kaldırıyorum gösteriyorum…..) 321.sayfasında 100 maddelik bir test var. O test benim çok hoşuma gitmişti. Ona bakılabilir.
Çocuklarda dehb tanısı nasıl oluyor? Çocuklarda biraz farklı, ülkemizde nasıl olduğunu anlatayım size. Bunun için Rehberlik ve Araştırma Merkezi’ndeki Tahsin hocamla görüştüm. Sağolsun tüm süreci anlattı. Çocuklarda da bir test var ancak, çocuklarda aile, okul, rehberlik araştırma merkezi ve çocuk psikiyatrı birlikte hareket etmeli. Aile veya öğretmen dikkat eksikliğinden şüpheleniyorlarsa, bir araya geliyorlar, belirtilere bakıyorlar ve Rehberlik Araştırma Merkezinden randevu alıyorlar. Oraya giderken bir form var “Gelişsel Değerlendirme Formu” bunu dolduruyorlar. Orada çocuğun değerlendirildiği bir çok madde var. Yani çocuğun tanı konulacağı andaki durumunu değil de, tüm hayatı boyunca evde, okulda, sokakta nasıl olduğuna göre tanı konulması gerekiyor. Rehberlik Araştırma Merkezi’nde de incelendikten sonra evet olabilir denilince Çocuk Psikiyatrına gidilip bununla ilgili tam teşhis alınıyor ve durumuna göre ilaçlıysa tedavisine başlanıyor. İlaç kullanmaktan korkmamak gerekir. Çocuğunuzun zihnini tam potansiyeliyle kullanabilmesi emin olun hem onun hem sizin için çok daha iyi olacaktır göreceksiniz zaten. Yan etkiden çekiniliyor bazen, birkaç farklı ilaç var yan etkiler nadir ama yaparsa zaten ilaç değişikliğine gidilebiliyor doktoru tarafından. Yan etki sorunu da bu şekilde çözülüyor. Eğer ağır bir dehb’den bahsediyorsak ilaçlı tedavi eennn büyük, een etkili yol. Bu araştırmalarla sabit bir şey. Doktordan alınan raporla da, Rehberlik Araştırma Merkezi’nden çocuğa okulda özel bir program hazırlanıyor. Bireyselleştirilmiş Eğitim Programı, eksiklikleri bir bir giderilmeye çalışılıyor.
İlaç dışında neler yapılabilir onlardan bahsedelim. Ama sadece gerçekten uygulanabilir ve işe yarayanlarından bahsedeceğim.
Önce çocuklar için bahsedeyim sonra yetişkinler ne yapmalı onu anlatırız.
Çocuğa gerçeği söylemek, çocuktaki durumun ne olduğunu, zihninin nasıl çalıştığını siz öğrendikten sonra,, çocuğa da anlayabileceği bir şekilde anlatmak lazım ki ne yaşadığını, neden yaşadığını bilsin. Neden destek veya tedavi aldığını bilsin. Tabii bunu zihinsel bozukluk, hastalık gibi kelimelerle anlatmıyoruz. Nasıl olur mesela miyopluk gibi, göz bozukluğu gibi bu da öyle bir durum. Nasıl ki gözlük takıyoruz. Buna da bişey yapmak gerekiyor şeklinde anlatılabilir. Toplumun %5’inde var bu durum.
Çocuğun bunu bir bahane olarak kullanmasının önüne geçmek. Haa madem böyleyim, bahanem bu diye düşünebilir çocuk. Ancak böyle olmak,, sadece yaşadıklarına bi açıklama,, sorumluluklar aynen devam etmeli. Onu da, kendimiz takip edeceğiz,, sorumluluklarını. Sorumluluğu azaltmayacağız tam tersine daha çok sorumluluk vereceğiz.
Madem bu çocuk organizasyonunu, planını yapamıyor. Aklı kayıp gidiyor. Siz yapacaksınız. Notlar, yapılacaklar listeleri, düzenlemeler, alarmlar. Bunlarla o dikkatini derleyip toparlamanız lazım. En çok işe yarayan yöntemlerden biri de bu, bu arada.
Dopamini de zor alıyor ya, ödülü. Rüşvet olmayacak şekilde sorumluluklarını güzel yerine getirdiğinde ödüllendirip teşvik etmek gerekir bu çocukları.
Ödevlerini, derslerini, sınavlarını özellikle takip edeceğiz. Yani birine bu görevi vermeniz lazım. Artık özel öğretmen mi tutarsınız, koç mu, yoksa siz mi bakarsınız bilemem. Ama birinin yapması lazım.
Şu DEHBli çocuklar için dikkat geliştirme aktiviteleri kitabı tam sizler için, içinde aktivitelerin yanı sıra okulda yaşanabilecek hemen hemen her durumda neler yapmalısınız gayet net, gayet sade açıklanmış.
Bir nokta daha var bu hem gençlere hem yetişkinlere uygulanabilir. Bunu ben kendim çok seviyorum. Bir diziden öğrendim diziyi söylediğimde izleyenler kesin hatırlayacaktır. Şimdi dehbli kişilerin özfarkındalığı da biraz zayıftır. Yani yaptıkları şeylerin etkilerini çok fark edemeyebilirler. Gerçi bu teknik tüm insanlar için geçerli olabilir ama DEB özelinde çok iyi. How i met your mother dizisinde bir şey yaparlardı. INTERVENTİON : yani Türkçesi MÜDAHALE. Biri bariz bir şekilde hatalı bir davranışı sürekli yapmaya başlar da farkına varmazsa, bundan etkilenen diğer kişiler KOCAMAN MÜDAHALE pankartının altında toplanır ve senin şunu şunu yapmandan rahatsızız derlerdi. Arkadaşlarının kötü biriyle olan ilişkisine, şapka bağımlılığına, yalandan aksan yapmasına falan müdahale edip, fark edemediklerini fark ettirmeye çalışırlardı. Mükemmel etkili bir yöntem herkes için. Yani her aile, her arkadaş grubunun yapması gereken bir şey bence. Aşağıya videonun açıklamalarına Türkçe altyazılı tüm invervention sahnelerini koyuyorum izlersiniz.
Yetişkin DEB’liler başka ne yapabilir?
2-) Yine çevrenizdekilerin durumunuzu bilmesini sağlayacaksınız.
3-) Kendinize bi güvendiğiniz, iyiliğinizi düşündüğüne emin olduğunuz birini rehber edinmeniz lazım. Çocuklarda aileleri dedik ya siz de böyle birini bulsanız çok rahat edersiniz. Ve bu kişinin geri bildirimlerini mutlaka dinleyin. Çünkü farkındalık biraz zayıf olabilir demiştik ya. Bir çok durumu inkâr edebilirsiniz.
4-) DEHB tanısını geç aldıysanız ve zamanında sizi fişledikleri ne varsa onlara inanmaktan kendinizi kurtarmanız lazım. Tembel, yaramaz, beceriksiz, sakar, ne söylendiyse artık size. Bu negatiflikten kendinizi kurtarmanız lazım.
5-) Siz de notlar, alarmlar, planlamalar mutlaka bu sisteme geçiş yapın. Ne kadar hatırlatıcı ne kadar uyarıcı o kadar iyi. Bir de bi iş yapılacaksa hemen o anda yapmaya çalışın, ertelerseniz ondan kayıp gidiyorsunuz. Kısa bir işse hiç ertelemeyin. Büyük işse küçük küçük parçalara bölmek lazım. Yoksa hepsi son güne son saate kalır berbat olur. Aklınıza birden çok iş gelecektir, hepsinde kaybolmak yerine hemen yapılacaklar listesinde sıraya koyun, sırayla yapın.
6-) Büyük ihtimalle bir şeylerin bağımlısı olacaksınız ona yapacak bir şey yok. DEB’lilerde bağımlılık oranı cidden çok yüksek. Bari faydalı bir şeylere bağımlı olun :dd Bir spor dalı olabilir, bi enstrüman olabilir, tarih, edebiyat bu tür şeylere bağımlı olun, yapabiliyorsanız. Çünkü bunlardan dopamin alabilirseniz, hiperfokus olduğunuzda diğer insanlardan daha odaklı, daha yüksek istekli hale geliyorsunuz. Bu gücü iyi alanlarda kullanmaya çalışın derim.
Benim Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu sürecimden öğrendiklerim bu şekildeydi. Sormak istediğiniz, eklemek istediğiniz, düzeltmek istediğiniz şeyler olursa yorumlara bekliyorum. Bir sonraki konumuzda görüşmek dileğiyle diyelim…
İncelemeyi video olarak dinlemek isterseniz.;
https://ytbe.one/w7NuFJxyLh8
Bu süreçte okuduğum ve hakikaten güzel olduklarını düşündüğüm kitaplar şunlar; belki siz de okumak istersiniz.
DEHB Hakkında Her Şey
Dikkat Eksikliği Bozukluğu
DEHB ile Yaşamak
DEHB ile Baş Edebilme
Dağınık Zihinler
DEHB’li Çocuklar İçin 50 Aktivite
DEHB, DEB, ADHD gibi bir çok ismi var ben söylenmesi kolay olsun diye bu videoda genelde Dikkat Eksikliği Bozukluğu yani D-E-B, deb olarak söylemeye çalışacağım. D-E-H-B çok uzun geliyor.
Bu kitapları okuduktan sonra ne anlatmak istediğime karar vermem gerekiyordu. Baktım bu konu ile ilgili güzel içerikler var mı diye. Hakikaten yaklaşık 4 yıldır, psikoloğundan, psikiyatrına, çok kıymetli insanların çok güzel içerikleri vardı youtube’da. Düşündüm ve daha iyisini yapamayacaksam aynı şeyleri anlatmamın bi faydası yok dedim. Genel bir DEB Nedir, belirtileri nelerdir videosu yerine, ben DEHB hakkında neler öğrendim. Bu süreç bana neler kattı bunun videosunu yapmayı uygun gördüm. Seneca videomda da bu şekilde yapmıştım.
.
İlk fark ettiğim şey, çocuklara verilecek dikkat eksikliği tanısının kahredici hissedilmesi, yetişkinlerde ise bi rahatlamaya sebep olmasıydı. Yani ailelere çocuğunuzda dikkat eksikliği olabilir dediğimizde, kabul edememe, kabul etse bile yoğun bir üzüntü ile karşılaşırken; yetişkinlerde dikkat eksikliğin olabilir dediğimizde rahatlama ile karşılaşıyoruz. Bence bunun da sebebi, tanıdan sonra, aileler ne ile karşılaşacaklarını bilmiyorlar ama yetişkinler,, zaten, bunca yıldır yaşadıklarının sebebini, anlıyor oluyorlar. O yüzden karşınıza gelen içeriklere bakın, yetişkin adhd, dehb içerikleri hep sempatik ve anlayış içerirken, çocuk adhd içerikleri veli korkuları, veli zorlukları üzerine.
Zaten son yıllarda dikkat eksikliği içerikleri o kadar arttı ki, Instagramda, tiktokta karşınıza binlerce deb içeriği gelmiştir. Normalde toplumda deb görülme sıklığı %5 ama bir çok içerik platformlarının da doğası gereği normal insanların bile yaşadığı durumları konu alıyor ki empati gösterilsin ve ilgi çeksin. Yani bu hastalık nadir görülüyorsa, herkesin yaşadığı bir durum nasıl dehb tanısı olabilir? Film izlerken elinin telefona gitmesi, ders çalışırken reels kaydırmaya başlaman, sürekli sorumluluklarını unutman, sakarlıklar yapman, uykuya dalmakta zorlanman bunlar herkesin “aa bende de aynı diyebileceği şeyler”. Sadece bunlara bakarak bende dikkat eksikliği varmış diyebileceğimiz bir şey değil. İlk başta, dikkat eksikliğini buralardan öğrenmemek, kendimize buralardan tanı koymamak gerekiyor. Çünkü;
Bir diğer konu, dikkat eksikliğinin kategorik bir hastalık olmaması. Yani ya vardır ya yoktur şeklinde bir bozukluk değil bu. Daha çok spektrum halinde. Yani nörolojik bir şey zaten. Beyindeki planlama, dürtü kontrolü, dikkat yönetimi işini yapan ön lobumuz ile, duygu sistemleri ile, dopamin gibi ödül sistemlerinin bağlantısının zayıf ve düzensiz oluşundan kaynaklanan bir bozukluk. Yani sen çok ilgi çekici olmayan bir iş yapıyorken asla o işi bitirecek dopamini alamıyorsun normal insanlar kadar. Bu yüzden birden çok işi, birden çok düşünceyi aynı anda yapmaya çalışıyorsun. Yeterli dopamin için. Dr.Russell Barkley de anlatıyor; sadece ödül sistemiyle değil aynı zamanda arka beyindeki bilgi sistemiyle de bağlantının zayıf olduğunu söylüyor. Bilirsin ama yapamazsın diyor yani çok zor yaparsın. Dünyanın en zeki insanı da olsan bu böyle. Bu bir bilgi bozukluğu değil, bir performans bozukluğu. “Ne” veya “nasıl” sorularında değil, “ne zaman” ve “nerede” sorularında sıkıntı yaşarsınız. Ne yapman ve nasıl yapman gerektiğini bilirsin, ama bir türlü başlayamazsın. İşte bu zayıflık ve düzensizlik çoook da olabilir, biraz da olabilir. Spektrum halinde. Hafif deb, orta deb, ağır deb diye kategorilendirmeye çalışıyorlar bu spektrumu. Tanı koymak için, ilaçlı tedavi için ne kadar zayıf buna bakılması gerekiyor.
Bir videomuz vardı Jane Eyre kitabını incelediğimiz, yıl 1847, yazar orada bir çocuktan bahsediyo, dikkat dağınıklığı sebebiyle sürekli öğretmenlerinden dayak yiyen ceza yiyen bir çocuk. Videonun 25.dakikasında bunu anlatıyorum ve o çocuğu dehb özelinde ele almıştık o zaman bile. Edebiyatın gücü de burada. Çünkü o kitap tıp literatüründen 55 yıl önce. Tıpta ilk 1902 yılında lafı geçiyo ama hastalık ancak 1980 yılında DSM-3’te, ruh sağlığı hastalıkları literatürüne Dikkat Eksikliği Bozukluğu olarak giriyor. Daha çok yeni bir hastalık. O gün bugündür de dikkat eksikliği olarak adlandırılıyor ancak günümüzde birçok uzman bu ismin doğru olmadığı konusunda hemfikir. Çünkü dedik ya bu bi dikkat eksikliği değil, bir dikkati yönlendirmede, dikkati düzenlemede eksiklik. İlgini çeken, dopamin alabileceğin bir şey olduğunda gayet de dikkatini verebiliyorsun çünkü. Hatta normal insanlardan daha fazla dikkat ve odakta oluyorsun. Hiperfokus. Buna DEHB’lilerin süper gücü de deniliyor. Yani aslında dikkatleri normalden bile daha güçlü, ancak ödül yoksa dikkat paramparça.
DSM-3 dedik ya DSM-4’te de 3 alt tipe ayrılıyor. Hiperaktivite kısmı da burada devreye giriyor. Çoğumuz ikisini birlikte biliyoruz ancak, hiperaktivitenin çok az olduğu ve dikkat sorununun çok az hiperaktivitenin yüksek olduğu ile her ikisinin de eşit bozuklukta olduğu tipler mevcut.
Çok terimsel oldu gibi hissettim bir an, şöyle yapalım. Bizim ülkemizde, bir DEHB’li çocuğu hayal edelim. Onun üzerinden verilerle anlatmaya çalışayım. Hatta kız çocuğu olsun hep erkekler hiperaktif olacak değil ya. Zaten yeni nesil kız çocukları erkeklerden beter hareketliler bu arada :Dd
Şimdiii ne zaman ortaya çıkacak bu çocuğun bozukluğu?? Aslında doğumundan itibaren. Çünkü bilinenin aksine çocuğun dikkat eksikliğine sahip olmasında anne babanın hiçbir suçu yok. Doğumdan sonra bir suçu yok tabii. Genetiktir, hamileyken yaşanan sorunlardır bunlar dikkat eksikliğine sebebiyet verebilir. Ama doğumdan sonra anne baba ne yaparsa yapsın, dünyanın en kötü ailesi de olsa normal bir çocuğu dehbli yapamazlar. Yani anne babaların kahrolmasına gerek yok, siz çocuğu şımarık büyüttünüz de, siz tableti fazla izlettiniz de ondan olmadı. Haa dikkat eksikliği olmadı ama, dikkat eksikliği olan bir çocuğu doğru büyütmezseniz, önce size ve büyüklerine karşı gelme bozukluğu, sonra da toplum geneli davranış bozukluğu oluyor bu çocuklarda. Çok fazla baskılanırsa da kaygı bozukluğu, depresyon gibi sorunlar yaşıyorlar… Çünkü her 4 DEB’li insandan 3’ünde bu saydığım ek bozukluklardan mevcut. Ayrıca dehbli insanlar normal insanlara göre daha fazla trafik kazası yaşıyor ve daha yüksek oranda hapse giriyor.
Bizim bu kızımızda da daha bebekken, çok ağlama, uyku sorunları, yemek seçme sorunları başlıyor. Çünkü sonradan DEHB tanısı almış kişilerin bebekliklerine bakıldığında bu sorunlar çok daha sık görülmüş. Anne babası üzülüyor tabii, bu çocuk niye ağlıyor, bu çocuk niye uyumuyor, bu çocuk niye yemiyor?
Kızımız 1-2 yaşlarına geliyor, inatçılıkta maşallahı var, yürümeyi de öğrendi sürekli kıpır kıpır, ya kendi düşüyor ya bişeyi düşürüyor. İlk çocuksa 2 yaş sendromu diye düşünüyorlar. Anne babası, çocuğa baktın bakmadın, dikkat etmedin kavgaları yaşıyor. DEHBli çocukların ailelerinin boşanma oranı çok daha yüksek, annelerinin depresyona girme oranları çok daha yüksek. Gerçek veri bunlar. Bu arada bu sorunları normal çocuklar da yaşayabilir. Sadece DEBli çocuklar çok daha fazla yaşıyor. Bu hikâyedeki kızımız da yaşadı. Kendi çocuğunuzla kıyaslamakta acele etmeyin diye söylüyorum. Diğer yaşlarda daha net ayırt edebileceksiniz.
Gelelim 3-5 yaşa, anne babası, bi yere gidecekleri zaman akıllarına gelen ilk şey çocuk durmazsa naparız? Gittiğin yerde durmaz, arabada durmaz, yemek yerken durmaz. Gidecekleri çoğu yerden vazgeçiyorlar. Sırf bu yüzden gitmiyorlar. Kreşe başlatmışlar. Öğretmeni arıyor, şunun gözüne vurdu, bunun kolunu ısırdı. Zaten diğer çocuklarla çok anlaşamıyor. DEHBli çocukların davranışları yaşına göre %30 geriden gelir. 6 yaşındaysa 4 yaşında gibi, 10 yaşındaysa 7 yaşında gibi davranır… Evde bi kedileri var, kedi bizim kızı görünce kaçıyor :ddd Evcil hayvanlar özellikle ağır debli çocuklardan uzak dururlar. Yok diyolar bu böyle olmayacak, birine gösterelim, gösterdiklerinde bişey çıkmadı çünkü Dehbli çocukların çoğu, tanı için gittikleri yerde düzgün dururlar. Çocuk için biraz korku veren bir yer sonuçta. Tam kendi olamaz orada. “Büyüyünce düzelir annesi yaa” dediler. Dehbli çocukların sadece 3’te 1’i büyüyünce düzelir. 3’te 2’si DEHB’li yetişkin olarak hayatına devam eder.
Kızımız geldi ilkokul yaşlarına, IQ’su yüksekse çok fazla plan program yapmadan, ders-ödev pek yapmadan bu sınıfları rahat geçer. Ama IQ’su normal ve altında ise öğrenme güçlüğü yaşar. DEHB’li çocukların yarısı, ilkokulda öğrenme güçlüğü yaşıyor. Zekiyse öğrenir de, ödevini yapmaz, yazı falan yazmaz yani. Zaten ilk yalan söylemeler de ödevle ilgili başlar. Hele çocuk tembel, beceriksiz, salak diye fişlenirse geçmiş olsun. Benlik saygısı yok olur, davranış bozuklukları arta arta devam eder.
Ergenlikte zirve olur bu karşı gelme ve davranış bozukluğu. Zaten odası, eşyaları darmadağınıktır. Ve en korkuncu dehbli ergenler, normal ergenlere göre çok daha fazla bağımlı olmaya meyillidir. Oyun, alkol, uyuşturucu, kumar, alışveriş … Seç beğen al.
Yetişkin olduğunda da bu bağımlılıklar devam edebildiği gibi; işinde ve evliliğinde de epey sorun yaşarlar. Çünkü, kendi istedikleri şeyleri, ara ara kafalarının estiği şeyleri çok iyi yapsalar da asıl sorumlulukları olan gündelik işlerin hiçbirini tam yapamazlar. Çünkü onlardan dopamin alamazlar. Sorumsuzluk, önemsememe, unutma gibi ufak tefek kavgaların dışında büyük davranış bozukluklarına bile yol açabilir dehb. Mesela eşini sürekli aldatan bir adamın sorununun temelinde de dehb çıkmış. Adam sürekli kadınlarla flört ve yasak aşk arayışı içindeymiş. Bu cinsel cazibelere hiçbir zaman karşı koyamıyormuş. Bu da onu sürekli aldatmalara götürmüş ama adam bundan epey rahatsızdı. Yani hem engel olamıyor hem pişman oluyormuş. Önce bilinçdışı kadın düşmanlığı, cinsel yetersizlik hissi falan mı diye hepsi düşünülmüş ama sonucunda adamın hayatındaki diğer davranışlarla birleştirildiğinde dehbnin onu bu davranış bozukluğuna yönlendirdiği fark edilmiş ve adama dehb tedavisi uygulanmış. Bazı DEHB’li bireylerde dürtü kontrolü ve ödül arayışı sebebiyle bu gibi riskli davranışlar, kompulsif ilişkiler, yani yapmak istemediği halde yaptığı ilişkiler veya hiperseksüel eğilimler daha sık görülebiliyor. Ancak bu durum her DEHB’li kişide olmaz ve tek başına aldatmayı açıklamaz tabii ama tedavisinin önemli bir parçası bu olmuş. Davranışını açıklamada önemli bir parça olmuş.
Peki, DEHB olduğumuzdan nasıl şüphelenicez…. Geçerli bir DEHB testi çözüyoruz, her yerde var bu testlerden, maddelerin çoğuna evet dediysek, kronik olarak ama, son birkaç ay değil, ömür boyu hep böyleydiysek, uzmanına gidiyoruz. Daha kısa testler de var ama şu kitabın (Dikkat Eksikliği Bozukluğu kitabını kaldırıyorum gösteriyorum…..) 321.sayfasında 100 maddelik bir test var. O test benim çok hoşuma gitmişti. Ona bakılabilir.
Çocuklarda dehb tanısı nasıl oluyor? Çocuklarda biraz farklı, ülkemizde nasıl olduğunu anlatayım size. Bunun için Rehberlik ve Araştırma Merkezi’ndeki Tahsin hocamla görüştüm. Sağolsun tüm süreci anlattı. Çocuklarda da bir test var ancak, çocuklarda aile, okul, rehberlik araştırma merkezi ve çocuk psikiyatrı birlikte hareket etmeli. Aile veya öğretmen dikkat eksikliğinden şüpheleniyorlarsa, bir araya geliyorlar, belirtilere bakıyorlar ve Rehberlik Araştırma Merkezinden randevu alıyorlar. Oraya giderken bir form var “Gelişsel Değerlendirme Formu” bunu dolduruyorlar. Orada çocuğun değerlendirildiği bir çok madde var. Yani çocuğun tanı konulacağı andaki durumunu değil de, tüm hayatı boyunca evde, okulda, sokakta nasıl olduğuna göre tanı konulması gerekiyor. Rehberlik Araştırma Merkezi’nde de incelendikten sonra evet olabilir denilince Çocuk Psikiyatrına gidilip bununla ilgili tam teşhis alınıyor ve durumuna göre ilaçlıysa tedavisine başlanıyor. İlaç kullanmaktan korkmamak gerekir. Çocuğunuzun zihnini tam potansiyeliyle kullanabilmesi emin olun hem onun hem sizin için çok daha iyi olacaktır göreceksiniz zaten. Yan etkiden çekiniliyor bazen, birkaç farklı ilaç var yan etkiler nadir ama yaparsa zaten ilaç değişikliğine gidilebiliyor doktoru tarafından. Yan etki sorunu da bu şekilde çözülüyor. Eğer ağır bir dehb’den bahsediyorsak ilaçlı tedavi eennn büyük, een etkili yol. Bu araştırmalarla sabit bir şey. Doktordan alınan raporla da, Rehberlik Araştırma Merkezi’nden çocuğa okulda özel bir program hazırlanıyor. Bireyselleştirilmiş Eğitim Programı, eksiklikleri bir bir giderilmeye çalışılıyor.
İlaç dışında neler yapılabilir onlardan bahsedelim. Ama sadece gerçekten uygulanabilir ve işe yarayanlarından bahsedeceğim.
Önce çocuklar için bahsedeyim sonra yetişkinler ne yapmalı onu anlatırız.
Çocuğa gerçeği söylemek, çocuktaki durumun ne olduğunu, zihninin nasıl çalıştığını siz öğrendikten sonra,, çocuğa da anlayabileceği bir şekilde anlatmak lazım ki ne yaşadığını, neden yaşadığını bilsin. Neden destek veya tedavi aldığını bilsin. Tabii bunu zihinsel bozukluk, hastalık gibi kelimelerle anlatmıyoruz. Nasıl olur mesela miyopluk gibi, göz bozukluğu gibi bu da öyle bir durum. Nasıl ki gözlük takıyoruz. Buna da bişey yapmak gerekiyor şeklinde anlatılabilir. Toplumun %5’inde var bu durum.
Çocuğun bunu bir bahane olarak kullanmasının önüne geçmek. Haa madem böyleyim, bahanem bu diye düşünebilir çocuk. Ancak böyle olmak,, sadece yaşadıklarına bi açıklama,, sorumluluklar aynen devam etmeli. Onu da, kendimiz takip edeceğiz,, sorumluluklarını. Sorumluluğu azaltmayacağız tam tersine daha çok sorumluluk vereceğiz.
Madem bu çocuk organizasyonunu, planını yapamıyor. Aklı kayıp gidiyor. Siz yapacaksınız. Notlar, yapılacaklar listeleri, düzenlemeler, alarmlar. Bunlarla o dikkatini derleyip toparlamanız lazım. En çok işe yarayan yöntemlerden biri de bu, bu arada.
Dopamini de zor alıyor ya, ödülü. Rüşvet olmayacak şekilde sorumluluklarını güzel yerine getirdiğinde ödüllendirip teşvik etmek gerekir bu çocukları.
Ödevlerini, derslerini, sınavlarını özellikle takip edeceğiz. Yani birine bu görevi vermeniz lazım. Artık özel öğretmen mi tutarsınız, koç mu, yoksa siz mi bakarsınız bilemem. Ama birinin yapması lazım.
Şu DEHBli çocuklar için dikkat geliştirme aktiviteleri kitabı tam sizler için, içinde aktivitelerin yanı sıra okulda yaşanabilecek hemen hemen her durumda neler yapmalısınız gayet net, gayet sade açıklanmış.
Bir nokta daha var bu hem gençlere hem yetişkinlere uygulanabilir. Bunu ben kendim çok seviyorum. Bir diziden öğrendim diziyi söylediğimde izleyenler kesin hatırlayacaktır. Şimdi dehbli kişilerin özfarkındalığı da biraz zayıftır. Yani yaptıkları şeylerin etkilerini çok fark edemeyebilirler. Gerçi bu teknik tüm insanlar için geçerli olabilir ama DEB özelinde çok iyi. How i met your mother dizisinde bir şey yaparlardı. INTERVENTİON : yani Türkçesi MÜDAHALE. Biri bariz bir şekilde hatalı bir davranışı sürekli yapmaya başlar da farkına varmazsa, bundan etkilenen diğer kişiler KOCAMAN MÜDAHALE pankartının altında toplanır ve senin şunu şunu yapmandan rahatsızız derlerdi. Arkadaşlarının kötü biriyle olan ilişkisine, şapka bağımlılığına, yalandan aksan yapmasına falan müdahale edip, fark edemediklerini fark ettirmeye çalışırlardı. Mükemmel etkili bir yöntem herkes için. Yani her aile, her arkadaş grubunun yapması gereken bir şey bence. Aşağıya videonun açıklamalarına Türkçe altyazılı tüm invervention sahnelerini koyuyorum izlersiniz.
Yetişkin DEB’liler başka ne yapabilir?
2-) Yine çevrenizdekilerin durumunuzu bilmesini sağlayacaksınız.
3-) Kendinize bi güvendiğiniz, iyiliğinizi düşündüğüne emin olduğunuz birini rehber edinmeniz lazım. Çocuklarda aileleri dedik ya siz de böyle birini bulsanız çok rahat edersiniz. Ve bu kişinin geri bildirimlerini mutlaka dinleyin. Çünkü farkındalık biraz zayıf olabilir demiştik ya. Bir çok durumu inkâr edebilirsiniz.
4-) DEHB tanısını geç aldıysanız ve zamanında sizi fişledikleri ne varsa onlara inanmaktan kendinizi kurtarmanız lazım. Tembel, yaramaz, beceriksiz, sakar, ne söylendiyse artık size. Bu negatiflikten kendinizi kurtarmanız lazım.
5-) Siz de notlar, alarmlar, planlamalar mutlaka bu sisteme geçiş yapın. Ne kadar hatırlatıcı ne kadar uyarıcı o kadar iyi. Bir de bi iş yapılacaksa hemen o anda yapmaya çalışın, ertelerseniz ondan kayıp gidiyorsunuz. Kısa bir işse hiç ertelemeyin. Büyük işse küçük küçük parçalara bölmek lazım. Yoksa hepsi son güne son saate kalır berbat olur. Aklınıza birden çok iş gelecektir, hepsinde kaybolmak yerine hemen yapılacaklar listesinde sıraya koyun, sırayla yapın.
6-) Büyük ihtimalle bir şeylerin bağımlısı olacaksınız ona yapacak bir şey yok. DEB’lilerde bağımlılık oranı cidden çok yüksek. Bari faydalı bir şeylere bağımlı olun :dd Bir spor dalı olabilir, bi enstrüman olabilir, tarih, edebiyat bu tür şeylere bağımlı olun, yapabiliyorsanız. Çünkü bunlardan dopamin alabilirseniz, hiperfokus olduğunuzda diğer insanlardan daha odaklı, daha yüksek istekli hale geliyorsunuz. Bu gücü iyi alanlarda kullanmaya çalışın derim.
Benim Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu sürecimden öğrendiklerim bu şekildeydi. Sormak istediğiniz, eklemek istediğiniz, düzeltmek istediğiniz şeyler olursa yorumlara bekliyorum. Bir sonraki konumuzda görüşmek dileğiyle diyelim…
İncelemeyi video olarak dinlemek isterseniz.;
https://ytbe.one/w7NuFJxyLh8
July 15, 2019
I haven't read every page (yet) but this has been an invaluable resource in helping me understand the best way to parent my son.
September 25, 2024
Back in time (mid 1990's) this indeed was an authoritative guide. In the meanwhile this edition is outdated, of course. I don't know about the updated editions.
September 8, 2025
I didn’t read all of this because my son was already diagnosed, which is what the first several chapters are related to. The parts I hoped would be most helpful weren’t really that helpful for what I was looking for.
February 8, 2018
fantastic ADHD resource. I'm definitely a fact-based/science person, and if there's a why behind anything I want to know it. Some may feel this reads a bit like a text book, which it does at times, but, the information is valuable. As a parent without ADHD raising a child with ADHD there is so much to understand about this disorder & the disorders that can come along with ADHD that I never understood or knew because it wasn't a part of my life. Dr. Barkley explains why we see undesirable behaviors when raising a child with ADHD, the causes behind them and measures to take to help your child learn coping skills, and to help cause fewer conflicts at home ie. reward systems. Great suggestion in this book for all ages of ADHD young child through adulthood. Also, a whole lot about advocating for your child in a school setting when/if necessary, where to go for advice and what professionals to turn to for help. When we first got started with a diagnosis I knew nothing about any of these things, I should have picked this one up a while ago! This book had me nodding my head in agreement and highlighting passages that validated so much of what I see in my kid and myself as a parent to an ADHD kid.
December 20, 2020
I've read a few books on this topic (just starting my research) and I liked this book the best so far. I really dislike the self-help method of giving a lot of examples like "Here is Sally's Story" (snore). That method is NOT helpful and I find myself zoning out of the book and it's not helpful. Thankfully this book did not have any of that.
It's well researched and organized and very clinical. There are parts that might be too much for some people. There were chapters I skipped (adolescence) because they aren't relevant to me right now but at some point I will read them.
The book has some very helpful things in it and the huge chapter of resources at the end will be very helpful for further research.
The downside to the book is that it is not very hopeful. It's downright depressing, especially if you are at the start of your research on this topic.
It's well researched and organized and very clinical. There are parts that might be too much for some people. There were chapters I skipped (adolescence) because they aren't relevant to me right now but at some point I will read them.
The book has some very helpful things in it and the huge chapter of resources at the end will be very helpful for further research.
The downside to the book is that it is not very hopeful. It's downright depressing, especially if you are at the start of your research on this topic.
October 30, 2013
Best book that I've read on this topic. Recent science, excellent advice. One downside for me: less attention (ha!) to inattentive type than to hyperactive and combined types. Barkley is a blunt guy, calling the myths about ADHD "fallacies" and those holding them to be "scientifically illiterate." This is also the first book I've read that addresses the true seriousness of ADHD, that even the term ADHD (which he thinks should be changed) "trivializes the disorder, since it grossly understates the substantial and dramatic problems" it can cause. Kind of a bummer to read cuz ADHD ain't pretty, but I do prefer facts to fallacies, so I recommend it.
November 30, 2020
My understanding of ADHD was both incomplete and, on some points, way off base before reading this book. I had no idea that ADHD is really a developmental disability affecting executive functioning. The author draws from his decades of research and experience as a psychologist treating patients with ADHD to explain what it is and how to work with it. Highly recommend for anyone grappling with ADHD or trying to parent a kid with ADHD. And to those in the latter group -- I see you, the stress is real and it's not because you're a bad parent.
February 27, 2015
This book is based upon solid scientific research, but I was disappointed to learn halfway through that the author's techniques are thought to be ineffective for children with Type 1 ADD (Inattentive). I plowed through regardless and still manages to find some applicable nuggets of advice. Still worth the read for Type 1 parents if only for the background knowledge Barkley provides about the disorder as a whole.
January 23, 2014
I didn't like that they stuck fast to commonly used medical terms, like "minimal brain dysfunction" and "ADHD" even though not all cases of ADD include Hyperactivity, however I was extremely grateful for the medical explanations of what causes the inattention and for the many tips on how to use positive reinforcement to encourage attention and proper behavior.
February 19, 2015
This is the bible of ADHD resources. I appreciate how thorough it is, and how the author cites references and dates for every study, fact, or statistic. If you have a child with ADHD, this is a must read, must highlight, must memorize passages. There is a third edition out, and I highly recommend getting the most recent edition, as ADHD research is advancing all the time!
February 6, 2023
The information in this book was minimally helpful and presented in such a dry, boring way.
This book might be useful for those whose children are in the public school system. Although, the suggestions for how teachers could accommodate an ADHD student weren't very realistic.
Overall, I felt disappointed, frustrated, and like I wasted my time.
This book might be useful for those whose children are in the public school system. Although, the suggestions for how teachers could accommodate an ADHD student weren't very realistic.
Overall, I felt disappointed, frustrated, and like I wasted my time.
September 12, 2024
Barkley’s research changed the scientific understanding of ADHD, leading to better understanding and tools. But the book offers outdated techniques that approach ADHD as a series of behaviors to fix rather than offering understanding of how this different brain can be accepted and thrive in a world not built for it.
April 4, 2020
Information is now out of date.
January 18, 2026
Taking Charge of ADHD
2/5 stars
"Data insufficiently granular. Questions about authors clinical experience. Other books sold much better."
******
-129 references
-19 self-cited (14.7%)
At first blush, this appeared to be a good book, but there were several things that gave me pause:
1. This author is a PhD and not an MD, and I do wonder about his clinical experience. (PhDs are not allowed to prescribe medicine and must work in tandem with an MD / DO in order to treat patients.)
2. This book is nowhere near as well-sourced as I would expect it to be for what it is.
For a book that I consider just at the borderline of "well sourced," there are a minimum of 1.5 citations per page (three citations every two pages). By that metric, this book should have had around 500 citations--about a quarter as many as it actually did.
It really would have been more appropriate for it to have closer to 650--about a fifth as many as it actually did. (The author himself admits that there's more research done about ADHD than in the entire rest of the world combined.)
3. Exactly ZERO of his assertions are footnoted directly back to a paper. For example, p.110 has a slew of facts about the risks of adolescents with ADHD - - and nary a single citation that points back to a direct paper that we can evaluate. (And there should have been 8 to 10 citations just for that one page.)
4. There is a lot of repetition, which may be deliberate (for the purpose of helping the reader to remember).
Or it may be padding.
Or it may be that he has a case that he is overstating by repeating things a bit too much.
This book did sell very well, on one hand but on the other it is published on a no-name label.
This book is just chock full of information--but there's just no way for me to go back and independently verify that this or that paper says what he is saying that it does.
I have no reason to believe that he would lie, but for subject as important as this I might like to take a look at 5 to 10 of the papers just to get a deeper understanding of some of the finer points.
Verdict: I'm not going to finish this book.
At least, not before I can get another book that is better reviewed and on a better label.
Factoids:
(22) More than 20% of children with ADHD have set serious fires, 30% of engaged in theft, 40% drift into early tobacco and alcohol use, more than 25% are suspended or expelled from high school because of misconduct, four to five times as many citations for speeding, 2 to 3 times as many auto accidents, accidents that are two to three times more costly.
Medical bills are twice as high for ADHD children as typical children - - mostly from greater use of emergency room services and other outpatient Medical services.
(106) Adults with ADHD are four to five times more likely to die prematurely than others, often due to accidents or suicide.
2/5 stars
"Data insufficiently granular. Questions about authors clinical experience. Other books sold much better."
******
-129 references
-19 self-cited (14.7%)
At first blush, this appeared to be a good book, but there were several things that gave me pause:
1. This author is a PhD and not an MD, and I do wonder about his clinical experience. (PhDs are not allowed to prescribe medicine and must work in tandem with an MD / DO in order to treat patients.)
2. This book is nowhere near as well-sourced as I would expect it to be for what it is.
For a book that I consider just at the borderline of "well sourced," there are a minimum of 1.5 citations per page (three citations every two pages). By that metric, this book should have had around 500 citations--about a quarter as many as it actually did.
It really would have been more appropriate for it to have closer to 650--about a fifth as many as it actually did. (The author himself admits that there's more research done about ADHD than in the entire rest of the world combined.)
3. Exactly ZERO of his assertions are footnoted directly back to a paper. For example, p.110 has a slew of facts about the risks of adolescents with ADHD - - and nary a single citation that points back to a direct paper that we can evaluate. (And there should have been 8 to 10 citations just for that one page.)
4. There is a lot of repetition, which may be deliberate (for the purpose of helping the reader to remember).
Or it may be padding.
Or it may be that he has a case that he is overstating by repeating things a bit too much.
This book did sell very well, on one hand but on the other it is published on a no-name label.
This book is just chock full of information--but there's just no way for me to go back and independently verify that this or that paper says what he is saying that it does.
I have no reason to believe that he would lie, but for subject as important as this I might like to take a look at 5 to 10 of the papers just to get a deeper understanding of some of the finer points.
Verdict: I'm not going to finish this book.
At least, not before I can get another book that is better reviewed and on a better label.
Factoids:
(22) More than 20% of children with ADHD have set serious fires, 30% of engaged in theft, 40% drift into early tobacco and alcohol use, more than 25% are suspended or expelled from high school because of misconduct, four to five times as many citations for speeding, 2 to 3 times as many auto accidents, accidents that are two to three times more costly.
Medical bills are twice as high for ADHD children as typical children - - mostly from greater use of emergency room services and other outpatient Medical services.
(106) Adults with ADHD are four to five times more likely to die prematurely than others, often due to accidents or suicide.
Displaying 1 - 30 of 169 reviews