What do you think?
Rate this book
Brood
In Brood verplaatst Elvis Peeters zich in een jongen die niet anders kan dan zijn door oorlog geteisterde land ontvluchten. Na een barre overlevingstocht begint hij aan zijn leven in een nieuwe samenleving. Maar voor hij het weet loopt het uit de hand.
Brood is een met bijzonder inlevingsvermogen geschreven vertelling over het onzekere bestaan van een jonge vluchteling.
Brood is een met bijzonder inlevingsvermogen geschreven vertelling over het onzekere bestaan van een jonge vluchteling.
- GenresFiction
128 pages, Hardcover
First published January 1, 2017
3 people are currently reading
71 people want to read
About the author
Elvis Peeters
47 books37 followersElvis Peeters, pseudoniem van Jos Verlooy, is een Vlaamse zanger en schrijver.
Elvis Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia
Elvis Peeters bij "Schrijversgewijs"
Elvis Peeters, pseudonym of Jos Verlooy, is a Flemish singer and writer.
Elvis Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia
Elvis Peeters bij "Schrijversgewijs"
Elvis Peeters, pseudonym of Jos Verlooy, is a Flemish singer and writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
June 30, 2018
Een novelle over een vluchteling. Veel mooie zinnen en beelden die door de gekozen woorden worden opgeroepen.
'Onvoorstelbaar wat mensen allemaal willen horen. Doe normaal. De mensen weten niet hoe graag ik normaal wil zijn.'
De vluchteling krijgt geen naam. Hij vertelt hoe zijn jeugd was in een dorp ver weg. Hoe het veranderde toen de oorlog steeds dichterbij kwam. Familie die alvast vooruit is gegaan. De voorbereiding van de vlucht naar Europa voor de overige gezinsleden die hij alleen (af)maakt. In korte hoofdstukken, een zin of een enkel woord worden herinneringen en situaties bondig beschreven. 'Ik kan er uren over vertellen, waar ik jaren over heb gedaan.'
De leeftijd van de hoofdpersoon is verschillend, het verhaal beslaat een aantal jaar of hoe hem het uitkomt: 'Misschien dertien, misschien al veertien. Misschien bijna vijftien. Ik wist het niet of het belangrijk was.' Later: 'Ik ben in een maand een jaar ouder geworden. Vijftien, zestien, niemand leest het van mijn gezicht. Achttien misschien.'
Of we de getraumatiseerde hoofdpersoon echt leren kennen als lezer? Nee ik denk het niet. Misschien was dit ook niet de bedoeling.
Kunnen 'wij-niet-vluchtelingen' goed begrijpen wat het is om te overleven, verwoesting meemaken, alles achter ons te laten en dan in een vreemd land een plek zien te vinden? Overleven gaat voor normen en waarden?
En daarmee kom ik op het punt waar ik mij erg aan stoorde. Telkens komt terug een soort vreemde fascinatie voor o.a. het plassen van vrouwen, een seksuele bijbetekenis in het verhaal en ondanks zijn leeftijd gaf dit een vreemd tintje. Later een overeenkomst met een nieuwsfeit, de aanrandingen en berovingen op Oudjaarsavond 2015 in Keulen.
De titel komt voor mij het meest naar voren als hij op de vlucht is. 'Ik heb dagenlang mentaal gegeten, brood, vlees, bananen, om niet toe te geven aan de honger. ... Omdat ik in mijn tas een droge korst had zitten. ... Ik at niet op krediet. Ik belegde in hoop.'
Een kennismaking met Peeters. Mooie schrijfstijl. Beschrijvend vanuit de hoofdpersoon, eerst overleven en dan moraal. Het geeft een indringende inkijk in het leven van deze jonge man. Het verliezen van thuis.
'Onvoorstelbaar wat mensen allemaal willen horen. Doe normaal. De mensen weten niet hoe graag ik normaal wil zijn.'
De vluchteling krijgt geen naam. Hij vertelt hoe zijn jeugd was in een dorp ver weg. Hoe het veranderde toen de oorlog steeds dichterbij kwam. Familie die alvast vooruit is gegaan. De voorbereiding van de vlucht naar Europa voor de overige gezinsleden die hij alleen (af)maakt. In korte hoofdstukken, een zin of een enkel woord worden herinneringen en situaties bondig beschreven. 'Ik kan er uren over vertellen, waar ik jaren over heb gedaan.'
De leeftijd van de hoofdpersoon is verschillend, het verhaal beslaat een aantal jaar of hoe hem het uitkomt: 'Misschien dertien, misschien al veertien. Misschien bijna vijftien. Ik wist het niet of het belangrijk was.' Later: 'Ik ben in een maand een jaar ouder geworden. Vijftien, zestien, niemand leest het van mijn gezicht. Achttien misschien.'
Of we de getraumatiseerde hoofdpersoon echt leren kennen als lezer? Nee ik denk het niet. Misschien was dit ook niet de bedoeling.
Kunnen 'wij-niet-vluchtelingen' goed begrijpen wat het is om te overleven, verwoesting meemaken, alles achter ons te laten en dan in een vreemd land een plek zien te vinden? Overleven gaat voor normen en waarden?
En daarmee kom ik op het punt waar ik mij erg aan stoorde. Telkens komt terug een soort vreemde fascinatie voor o.a. het plassen van vrouwen, een seksuele bijbetekenis in het verhaal en ondanks zijn leeftijd gaf dit een vreemd tintje. Later een overeenkomst met een nieuwsfeit, de aanrandingen en berovingen op Oudjaarsavond 2015 in Keulen.
De titel komt voor mij het meest naar voren als hij op de vlucht is. 'Ik heb dagenlang mentaal gegeten, brood, vlees, bananen, om niet toe te geven aan de honger. ... Omdat ik in mijn tas een droge korst had zitten. ... Ik at niet op krediet. Ik belegde in hoop.'
Een kennismaking met Peeters. Mooie schrijfstijl. Beschrijvend vanuit de hoofdpersoon, eerst overleven en dan moraal. Het geeft een indringende inkijk in het leven van deze jonge man. Het verliezen van thuis.
June 21, 2018
Een boek over een vluchteling, zijn jeugd, hoe hij is beland waar hij is beland. Over familie, vrienden, en meer.
Ik was eigenlijk niet van plan om een review te schrijven voor dit boek, maar ik moet gewoon even wat dingen kwijt dit echt gewoon niet leuk vond, zelfs vies vond, zelfs gewoon walgelijk vond. Er waren ook goede dingen en daar praat ik ook over.
Maar eerst de WTF vieze dingen. De obsessie die onze hoofdpersoon heeft met plas. Voornamelijk vrouwen en plassen. Ik kon het hem nog vergeven toen hij een kind was tijdens het verstoppen. Ja, het was toen al vreemd, maar ach, kinderen doen wel vaker vreemd. Maar sorry, als je op een gegeven moment puber bent is het nou niet echt meer normaal om blij te worden van vrouwen en plassen. Dat ze dat naast je doen. Dat ze hun broekjes uit doen en even lekker alles laten gaan. Die geur die er dan is. En later als hij dus volwassen is heeft hij een of andere wazige droom over een toekomstige vrouw waarmee hij gaat wandelen en dat die zal plassen en zijn hoofd op haar schoot zal leggen (na het gebeuren/tijdens het gebeuren). Sorry, maar wat de actual fuck?
En dat zijn vriendjes (en waarschijnlijk hij ook) tijdens hun jeugd/puberteit het dus leuk vonden om meisjes te laten plassen. Staand. Want dat is echt zo normaal. Dus ja, nee dank je. Gatverdamme.
En ja, dit is een boek over een jongen die opgroeit, maar ik hoef echt geen beschrijvingen over hoe hij aan zijn piemel zit/ballen zit.
En dan is er die aanrandingsscene. Iets wat ook in de krant stond over die groep vrouwen die is betast en meer tijdens oud en nieuw. Van mij had dit gewoon weg mogen worden gelaten. Het was gewoon NEE. En ja, onze vluchteling heeft in de eerste instantie niet eens door dat hij dit soort shit niet moet doen. Gast, echt? Iemand duwt je hand ergens waar die niet hoort, en je eerste reactie is om te gaan voelen en haar lippen opzij te duwen? Wat the fuck? Sorry, maar ik wilde hem op dat moment gewoon even hard tussen zijn benen schoppen zodat hij niks meer kon. Vies mannetje. Bah.
Ik werd ook knettergek van het, ik was x jaar oud, of x jaar, of misschien wel x. Niet altijd die bewoording, maar wel in de buurt. Kies gewoon een jaar, ik hoef echt niet over en over en over te lezen over dat die gast niet weet hoe oud hij is en dat in een "speciale" manier wilt laten weten.
Wat goed was:
Hoe goed de situatie was beschreven in het dorp voordat onze hoofdpersoon wegvlucht. We zien eerst de gelukkige tijden, maar dan komen de bommen, de vliegtuigen, de soldaten. Met elke pagina zien we de situatie verergeren, niemand is meer veilig.
Eerst gaat de moeder en de jongste kinderen weg, daarna de zus, maar onze hoofdpersoon, vader, en zijn broer zullen nog een lange tijd in het dorp doorbrengen. Tijden van angst, tijden die waarschijnlijk voor een vreselijk trauma hebben gezorgd. We zien mensen wegvluchten, we zien dat de winkel waar onze hoofdpersoon werkt steeds leger en leger wordt, we zien meisjes die niet meer veilig zijn, de huizen branden af, en het is nooit meer veilig buiten. Als je eten nodig hebt moet je dat zo vlug vlug en voorzichtig doen dat je praktisch een hartaanval zou krijgen van de stress. Uiteindelijk is het gewoon niet meer houdbaar, maar vluchten kost geld, en hoe krijg je geld in een verwoest land? Hoe vind je nog iets van waarde in een dorp met leegte?
Ook de vlucht, en hoe hard hij werkte in de nieuwe plekken was interessant om te lezen. Hij heeft zeker de wil om te leren, hij wil verder komen en het beste van alles maken, want terug... terug zal hij nooit meer kunnen. En zelfs al zou het mogelijk zijn, wat heeft hij daar nog? Zijn familie is hij kwijt, zijn huis is waarschijnlijk weg of gebruikt door anderen, en op een gegeven moment raak je ook meer en meer van je taal kwijt als je het niet gebruikt.
Dus ja, een boek met scenes waar ik me oncomfortabel over voelde, maar ook een boek die je meeneemt naar een land vol verwoesting en daar best meeslepend over schrijft. Ik weet alleen niet of ik het boek zou aanraden. Ik denk toch dat ik voor nee ga.
Review first posted at https://twirlingbookprincess.com/
Ik was eigenlijk niet van plan om een review te schrijven voor dit boek, maar ik moet gewoon even wat dingen kwijt dit echt gewoon niet leuk vond, zelfs vies vond, zelfs gewoon walgelijk vond. Er waren ook goede dingen en daar praat ik ook over.
Maar eerst de WTF vieze dingen. De obsessie die onze hoofdpersoon heeft met plas. Voornamelijk vrouwen en plassen. Ik kon het hem nog vergeven toen hij een kind was tijdens het verstoppen. Ja, het was toen al vreemd, maar ach, kinderen doen wel vaker vreemd. Maar sorry, als je op een gegeven moment puber bent is het nou niet echt meer normaal om blij te worden van vrouwen en plassen. Dat ze dat naast je doen. Dat ze hun broekjes uit doen en even lekker alles laten gaan. Die geur die er dan is. En later als hij dus volwassen is heeft hij een of andere wazige droom over een toekomstige vrouw waarmee hij gaat wandelen en dat die zal plassen en zijn hoofd op haar schoot zal leggen (na het gebeuren/tijdens het gebeuren). Sorry, maar wat de actual fuck?
En dat zijn vriendjes (en waarschijnlijk hij ook) tijdens hun jeugd/puberteit het dus leuk vonden om meisjes te laten plassen. Staand. Want dat is echt zo normaal. Dus ja, nee dank je. Gatverdamme.
En ja, dit is een boek over een jongen die opgroeit, maar ik hoef echt geen beschrijvingen over hoe hij aan zijn piemel zit/ballen zit.
En dan is er die aanrandingsscene. Iets wat ook in de krant stond over die groep vrouwen die is betast en meer tijdens oud en nieuw. Van mij had dit gewoon weg mogen worden gelaten. Het was gewoon NEE. En ja, onze vluchteling heeft in de eerste instantie niet eens door dat hij dit soort shit niet moet doen. Gast, echt? Iemand duwt je hand ergens waar die niet hoort, en je eerste reactie is om te gaan voelen en haar lippen opzij te duwen? Wat the fuck? Sorry, maar ik wilde hem op dat moment gewoon even hard tussen zijn benen schoppen zodat hij niks meer kon. Vies mannetje. Bah.
Ik werd ook knettergek van het, ik was x jaar oud, of x jaar, of misschien wel x. Niet altijd die bewoording, maar wel in de buurt. Kies gewoon een jaar, ik hoef echt niet over en over en over te lezen over dat die gast niet weet hoe oud hij is en dat in een "speciale" manier wilt laten weten.
Wat goed was:
Hoe goed de situatie was beschreven in het dorp voordat onze hoofdpersoon wegvlucht. We zien eerst de gelukkige tijden, maar dan komen de bommen, de vliegtuigen, de soldaten. Met elke pagina zien we de situatie verergeren, niemand is meer veilig.
Eerst gaat de moeder en de jongste kinderen weg, daarna de zus, maar onze hoofdpersoon, vader, en zijn broer zullen nog een lange tijd in het dorp doorbrengen. Tijden van angst, tijden die waarschijnlijk voor een vreselijk trauma hebben gezorgd. We zien mensen wegvluchten, we zien dat de winkel waar onze hoofdpersoon werkt steeds leger en leger wordt, we zien meisjes die niet meer veilig zijn, de huizen branden af, en het is nooit meer veilig buiten. Als je eten nodig hebt moet je dat zo vlug vlug en voorzichtig doen dat je praktisch een hartaanval zou krijgen van de stress. Uiteindelijk is het gewoon niet meer houdbaar, maar vluchten kost geld, en hoe krijg je geld in een verwoest land? Hoe vind je nog iets van waarde in een dorp met leegte?
Ook de vlucht, en hoe hard hij werkte in de nieuwe plekken was interessant om te lezen. Hij heeft zeker de wil om te leren, hij wil verder komen en het beste van alles maken, want terug... terug zal hij nooit meer kunnen. En zelfs al zou het mogelijk zijn, wat heeft hij daar nog? Zijn familie is hij kwijt, zijn huis is waarschijnlijk weg of gebruikt door anderen, en op een gegeven moment raak je ook meer en meer van je taal kwijt als je het niet gebruikt.
Dus ja, een boek met scenes waar ik me oncomfortabel over voelde, maar ook een boek die je meeneemt naar een land vol verwoesting en daar best meeslepend over schrijft. Ik weet alleen niet of ik het boek zou aanraden. Ik denk toch dat ik voor nee ga.
Review first posted at https://twirlingbookprincess.com/
February 18, 2018
Een klassieke Elvis Peeters. Heldere taal, geen woord te veel, en een aangrijpend verhaal.
April 1, 2018
3,5, zuinig geschreven verhaal over een oorlogsvluchteling en zijn vlucht naar Europa. Geschreven vanuit een goed hoofdpersonage, met duidelijke eigen stem, mening, gedachten en fantasieën. Toch hoort dit naar mijn mening niet tot zijn beste werk. Daarvoor heeft de plot te weinig om het lijf (het is geen 'Vertel me het einde' van Luiselli) en kon Peeters niet ver genoeg doordringen tot het hoofdpersonage. Maar de taal is wel beeldrijk en stilistisch is de roman met veel vakmanschap en liefde voor de stiel afgewerkt.
February 20, 2018
'Ik heb het woord trauma geleerd.
Ik geloof dat ik het begrijp.
Dat het niet eens is gelogen, zo'n woord.'
Ik geloof dat ik het begrijp.
Dat het niet eens is gelogen, zo'n woord.'
November 27, 2018
Mooi Boek , vlot geschreven
October 10, 2021
https://mappalibri.be/?navigatieid=61...
Brood vertelt het verhaal van een vluchteling, die in oorlogsgebied leeft en te kampen heeft met een voortdurende dreiging van bombardementen en soldaten. Een vluchteling die zijn gezinsleden één voor één ziet vluchten, totdat ook hij samen met zijn vader vertrekt. Een vluchteling die gescheiden wordt van zijn vader en alleen verder moet. Een vluchteling die aankomt in een westers land waar hij probeert een nieuw leven op te bouwen, die droomt over een toekomst, maar wiens toekomstdromen worden verstoord door herinneringen aan het verleden.
Maar Brood is meer dan het verhaal van één vluchteling. Er worden geen landen en plaatsnamen genoemd en ook de personages blijven naamloos. Deze anonimisering zorgt ervoor dat het verhaal exemplarisch is voor alle vluchtelingen.
Een belangrijk thema is versplintering. Omdat er niet voldoende geld is om samen te vluchten, vertrekken de gezinsleden in groepjes of zelfs helemaal alleen. Elk legt zijn eigen route af en er is geen contact meer vanaf het moment dat vader en zoon het huis hebben verlaten. Zo raakt het hele gezin versplinterd. Het geheugen van de hoofdpersoon lijdt echter ook onder de versplintering: de dagen gaan op elkaar lijken en zijn niet meer van elkaar te onderscheiden.
Dit heeft ook effect op de tekst zelf: heden en verleden worden in afwisselende fragmenten aangeboden. Ontroerend zijn de toekomstvisies van de hoofdpersoon waarin ook splinters van het verleden zich opdringen. Een vredig tafereel waarbij de hoofdpesoon zichzelf voorstelt als bakker met vrouw en kind, wordt onderbroken door beelden van vliegtuigen die bommen werpen, mijnen in de straat en rondvliegende granaten. Ook in de toekomst zal de vluchteling de oorlog meedragen.
Het verhaal raakt gecompliceerd als de hoofdpersoon niet alleen slachtoffer blijkt te zijn, maar ook dader. Met de nieuwjaarsviering is hij aanwezig op een feest op een plein. Iemand grijpt zijn hand en legt deze tussen de benen van een meisje. Hij hoort het meisje ‘nee’ roepen, maar blijft haar toch betasten. Later blijkt hij niet de enige op het plein te zijn die iemand aangerand heeft. Ook hier ontbreekt weer de plaatsaanduiding, maar de verwijzing naar de gebeurtenissen in Keulen zijn duidelijk. De vluchteling moet nu niet alleen leven met zijn oorlogsverleden, maar ook met zijn schuldgevoel dat uitvoerig beschreven wordt in de roman.
Brood voldoet aan de roep om meer straatrumoer in de Nederlandse letteren. Net als Arthur Umbgroves Wat we weten thematiseert het boek het leven van de vluchteling. Waar Umbgrove echter kiest voor wisselend perspectief waardoor ook de reactie van de Nederlander naar voren komt, kiest Peeters in dit boek voor een korte maar krachtige opzet vanuit het perspectief van de vluchteling. Het resultaat is ontroerende roman die meer dan genoeg stof tot nadenken geeft: wat is het effect van oorlog op een mens? Wat gebeurt als je leven overhoop wordt gegooid en je ergens anders opnieuw moet beginnen? Wat verbindt mensen met elkaar en wat doe je als alle banden verbroken raken?
**************************
http://boekenproeven.blogspot.com/201...
In deze kleine roman kruipt de schrijver in de huid van een jongen die zijn oorlogsland is ontvlucht. In korte aangrijpende zinnen vernemen we hoe het is om in een oorlogsgebied te leven en hoe het is om te vluchten en dan in een ander land te komen waar je een opleiding moet volgen, de taal moet leren en mensen jou niet begrijpen. Iedereen die met vluchtelingen te maken heeft zou dit boek moeten lezen om zo een beeld te krijgen hoe het voelt om vluchteling te zijn en in een oorlogsgebied te hebben geleefd, waarvan de beelden op je netvlies blijven staan.
De jongen kent de regels niet en betast tijdens oudjaarsnacht een meisje.
Fragment: Ik was tien. Misschien elf. Misschien negen. Misschien twaalf. Mijn precieze geboortedatum heeft niemand me ooit verteld. Thuis hielden we geen register bij. Ik was zo oud als het uitkwam." Hij zoekt noodgedwongen in Europa zijn heil. In zijn dorp en zijn land dringt - etnisch? - oorlogsgeweld zich steeds meer op. Velden, gehuchten, huizen en mensen worden systematisch vernietigd. "Ik moet de taal kiezen waarin ik de dingen vergeet die ik liever niet vertel. Wat ik wil koesteren, mag ik niet in een andere taal teloor laten gaan", denkt de opvallend vroegrijpe jongen.
Nog een citaat: Onderweg vermenigvuldigen de ontberingen zich, met een gevoelloze pink als minste euvel. Uiteindelijk schiet er nog één korst brood over: "Wanneer ik ze opat, wist ik: daarna komt er niets meer. Ik at niet op krediet. Ik belegde in hoop."
Brood vertelt het verhaal van een vluchteling, die in oorlogsgebied leeft en te kampen heeft met een voortdurende dreiging van bombardementen en soldaten. Een vluchteling die zijn gezinsleden één voor één ziet vluchten, totdat ook hij samen met zijn vader vertrekt. Een vluchteling die gescheiden wordt van zijn vader en alleen verder moet. Een vluchteling die aankomt in een westers land waar hij probeert een nieuw leven op te bouwen, die droomt over een toekomst, maar wiens toekomstdromen worden verstoord door herinneringen aan het verleden.
Maar Brood is meer dan het verhaal van één vluchteling. Er worden geen landen en plaatsnamen genoemd en ook de personages blijven naamloos. Deze anonimisering zorgt ervoor dat het verhaal exemplarisch is voor alle vluchtelingen.
Een belangrijk thema is versplintering. Omdat er niet voldoende geld is om samen te vluchten, vertrekken de gezinsleden in groepjes of zelfs helemaal alleen. Elk legt zijn eigen route af en er is geen contact meer vanaf het moment dat vader en zoon het huis hebben verlaten. Zo raakt het hele gezin versplinterd. Het geheugen van de hoofdpersoon lijdt echter ook onder de versplintering: de dagen gaan op elkaar lijken en zijn niet meer van elkaar te onderscheiden.
Dit heeft ook effect op de tekst zelf: heden en verleden worden in afwisselende fragmenten aangeboden. Ontroerend zijn de toekomstvisies van de hoofdpersoon waarin ook splinters van het verleden zich opdringen. Een vredig tafereel waarbij de hoofdpesoon zichzelf voorstelt als bakker met vrouw en kind, wordt onderbroken door beelden van vliegtuigen die bommen werpen, mijnen in de straat en rondvliegende granaten. Ook in de toekomst zal de vluchteling de oorlog meedragen.
Het verhaal raakt gecompliceerd als de hoofdpersoon niet alleen slachtoffer blijkt te zijn, maar ook dader. Met de nieuwjaarsviering is hij aanwezig op een feest op een plein. Iemand grijpt zijn hand en legt deze tussen de benen van een meisje. Hij hoort het meisje ‘nee’ roepen, maar blijft haar toch betasten. Later blijkt hij niet de enige op het plein te zijn die iemand aangerand heeft. Ook hier ontbreekt weer de plaatsaanduiding, maar de verwijzing naar de gebeurtenissen in Keulen zijn duidelijk. De vluchteling moet nu niet alleen leven met zijn oorlogsverleden, maar ook met zijn schuldgevoel dat uitvoerig beschreven wordt in de roman.
Brood voldoet aan de roep om meer straatrumoer in de Nederlandse letteren. Net als Arthur Umbgroves Wat we weten thematiseert het boek het leven van de vluchteling. Waar Umbgrove echter kiest voor wisselend perspectief waardoor ook de reactie van de Nederlander naar voren komt, kiest Peeters in dit boek voor een korte maar krachtige opzet vanuit het perspectief van de vluchteling. Het resultaat is ontroerende roman die meer dan genoeg stof tot nadenken geeft: wat is het effect van oorlog op een mens? Wat gebeurt als je leven overhoop wordt gegooid en je ergens anders opnieuw moet beginnen? Wat verbindt mensen met elkaar en wat doe je als alle banden verbroken raken?
**************************
http://boekenproeven.blogspot.com/201...
In deze kleine roman kruipt de schrijver in de huid van een jongen die zijn oorlogsland is ontvlucht. In korte aangrijpende zinnen vernemen we hoe het is om in een oorlogsgebied te leven en hoe het is om te vluchten en dan in een ander land te komen waar je een opleiding moet volgen, de taal moet leren en mensen jou niet begrijpen. Iedereen die met vluchtelingen te maken heeft zou dit boek moeten lezen om zo een beeld te krijgen hoe het voelt om vluchteling te zijn en in een oorlogsgebied te hebben geleefd, waarvan de beelden op je netvlies blijven staan.
De jongen kent de regels niet en betast tijdens oudjaarsnacht een meisje.
Fragment: Ik was tien. Misschien elf. Misschien negen. Misschien twaalf. Mijn precieze geboortedatum heeft niemand me ooit verteld. Thuis hielden we geen register bij. Ik was zo oud als het uitkwam." Hij zoekt noodgedwongen in Europa zijn heil. In zijn dorp en zijn land dringt - etnisch? - oorlogsgeweld zich steeds meer op. Velden, gehuchten, huizen en mensen worden systematisch vernietigd. "Ik moet de taal kiezen waarin ik de dingen vergeet die ik liever niet vertel. Wat ik wil koesteren, mag ik niet in een andere taal teloor laten gaan", denkt de opvallend vroegrijpe jongen.
Nog een citaat: Onderweg vermenigvuldigen de ontberingen zich, met een gevoelloze pink als minste euvel. Uiteindelijk schiet er nog één korst brood over: "Wanneer ik ze opat, wist ik: daarna komt er niets meer. Ik at niet op krediet. Ik belegde in hoop."
December 25, 2022
Citaat : Ik moet de taal kiezen waarin ik de dingen vergeet die ik liever niet vertel. Wat ik wil koesteren, mag ik niet in een andere taal teloor laten gaan.
Review : Brood': Elvis Peeters
Auteur: Elvis Peeters
Uitgever: Podium
Nederlands 1e druk 9789057598944 december 2017 126 pagina's
Alle productspecificaties
Elvis Peeters
De Vlaming Elvis Peeters is performer, toneelschrijver en scenarist, maar vooral romancier en dichter. Hij schrijft zijn boeken samen met Nicole Van Bael. Van hem verschenen eveneens verhalenbundels en prentenboeken. Peeters staat bekend om zijn imponerende podiumoptredens.
In Brood verplaatst Elvis Peeters zich in een jongen die niet anders kan dan zijn door oorlog geteisterde land ontvluchten. Aanvankelijk werkt de knaap nog in een winkel waar hij de schappen bijvult. Maar een dagelijkse tocht langs versperringen, gewapende mannen en overvliegende helikopters maakt dit bijna onmogelijk. Wanneer het magazijn van de supermarkt wordt platgebombardeerd, is de jongen werkloos en moet hij het huishouden runnen. Het vertrek is onafwendbaar. Als laatsten vluchten de vader en zijn twee oudste zoons uit het dorp waar ze nog lang hebben geprobeerd een normaal leven te leiden. Onderweg, vluchtend van grens tot grens, raken ze elkaar kwijt en de jongste zoon, een puberjongen, moet alleen verder. Op ontnuchterende, scherpe wijze, zonder een woord te veel worden de trauma's van oorlog, vluchten en honger beschreven. Waar houdt een jongen die niets meer heeft dan een korst brood in zijn tas, zich aan vast? Welke dromen heeft hij, welke wensen en welke fantasieën houden hem op de been? Hoe bezweert hij zijn angsten, zijn heimwee, de kou, de honger? Het leven blijft overleven, zelfs als je in een nieuw land nieuwe kansen krijgt. Vrij zijn en toch ook weer niet. Het is moeilijk om dan te blijven zien wat goed is en wat niet. Korte zinnen in korte hoofdstukjes zonder titel. Een verslag in weinig woorden met grote betekenis. overlevingstocht begint hij aan zijn leven in een nieuwe samenleving. Brood is een met bijzonder inlevingsvermogen geschreven vertelling over het onzekere bestaan van een jonge vluchteling.
Review : Brood': Elvis Peeters
Auteur: Elvis Peeters
Uitgever: Podium
Nederlands 1e druk 9789057598944 december 2017 126 pagina's
Alle productspecificaties
Elvis Peeters
De Vlaming Elvis Peeters is performer, toneelschrijver en scenarist, maar vooral romancier en dichter. Hij schrijft zijn boeken samen met Nicole Van Bael. Van hem verschenen eveneens verhalenbundels en prentenboeken. Peeters staat bekend om zijn imponerende podiumoptredens.
In Brood verplaatst Elvis Peeters zich in een jongen die niet anders kan dan zijn door oorlog geteisterde land ontvluchten. Aanvankelijk werkt de knaap nog in een winkel waar hij de schappen bijvult. Maar een dagelijkse tocht langs versperringen, gewapende mannen en overvliegende helikopters maakt dit bijna onmogelijk. Wanneer het magazijn van de supermarkt wordt platgebombardeerd, is de jongen werkloos en moet hij het huishouden runnen. Het vertrek is onafwendbaar. Als laatsten vluchten de vader en zijn twee oudste zoons uit het dorp waar ze nog lang hebben geprobeerd een normaal leven te leiden. Onderweg, vluchtend van grens tot grens, raken ze elkaar kwijt en de jongste zoon, een puberjongen, moet alleen verder. Op ontnuchterende, scherpe wijze, zonder een woord te veel worden de trauma's van oorlog, vluchten en honger beschreven. Waar houdt een jongen die niets meer heeft dan een korst brood in zijn tas, zich aan vast? Welke dromen heeft hij, welke wensen en welke fantasieën houden hem op de been? Hoe bezweert hij zijn angsten, zijn heimwee, de kou, de honger? Het leven blijft overleven, zelfs als je in een nieuw land nieuwe kansen krijgt. Vrij zijn en toch ook weer niet. Het is moeilijk om dan te blijven zien wat goed is en wat niet. Korte zinnen in korte hoofdstukjes zonder titel. Een verslag in weinig woorden met grote betekenis. overlevingstocht begint hij aan zijn leven in een nieuwe samenleving. Brood is een met bijzonder inlevingsvermogen geschreven vertelling over het onzekere bestaan van een jonge vluchteling.
March 1, 2018
Elvis Peeters schrijft bondige, vaak bikkelharde boeken. Hij doet dat samen met zijn vrouw (Nicole Van Bael) maar die maakt er geen punt van dat haar naam niet op de kaft staat. Doorgaans bestaat de titel van de boeken van Elvis Peeters uit één woord. Dat is ook nu niet anders.
In Brood kruipt Elvis in de huid van een minderjarige, getraumatiseerde vluchteling. Een kerel van een jaar of zeventien, of achttien, of vijftien. Helemaal zeker van zijn leeftijd is hij niet. Hij is zo oud als het uitkomt. Peeters gaat daar ver in. Ook als de jongen op oudejaarsavond een vrouw in het kruis tast, wordt dat droog verhaald. Zonder oordeel en zonder veel empathie voor het slachtoffer.
Het hoofdpersonage van Brood spreekt mechanisch en beschrijvend zonder dat er veel reflectie aan te pas komt. Eerst overleven, dan de moraal, lijkt het motto te zijn. Dat levert een onthutsend en ontluisterend portret op.
Maar als roman weet het mij minder te overtuigen: Elvis doet zijn best, maar lijkt nooit echt tot zijn personage door te dringen. Is het de bedoeling om aan te tonen hoe weinig we eigenlijk snappen van wat er omgaat in het hoofd van zo’n gehavende jongeling? Hoe dan ook, het wringt. Ik heb van Elvis Peeters al straffere dingen gelezen.
In Brood kruipt Elvis in de huid van een minderjarige, getraumatiseerde vluchteling. Een kerel van een jaar of zeventien, of achttien, of vijftien. Helemaal zeker van zijn leeftijd is hij niet. Hij is zo oud als het uitkomt. Peeters gaat daar ver in. Ook als de jongen op oudejaarsavond een vrouw in het kruis tast, wordt dat droog verhaald. Zonder oordeel en zonder veel empathie voor het slachtoffer.
Het hoofdpersonage van Brood spreekt mechanisch en beschrijvend zonder dat er veel reflectie aan te pas komt. Eerst overleven, dan de moraal, lijkt het motto te zijn. Dat levert een onthutsend en ontluisterend portret op.
Maar als roman weet het mij minder te overtuigen: Elvis doet zijn best, maar lijkt nooit echt tot zijn personage door te dringen. Is het de bedoeling om aan te tonen hoe weinig we eigenlijk snappen van wat er omgaat in het hoofd van zo’n gehavende jongeling? Hoe dan ook, het wringt. Ik heb van Elvis Peeters al straffere dingen gelezen.
March 16, 2022
‘Is het mogelijk in de ene taal een herinnering te bewaren en je die in een andere taal weer voor de geest te halen? Wat gaat daarbij verloren? Kan ik zeker zijn dat het allemaal is gegaan zoals ik denk? Ik moet de taal kiezen waarin ik de dingen vergeet die ik liever niet vertel. Wat ik wil koesteren, mag ik niet in een andere taal teloor laten gaan.’
Het boek getuigt van een bijzonder inlevingsvermogen en van een goed inzicht in de problemen waarmee vluchtelingen te kampen hebben.
Aanrader.
November 14, 2018
Fraai hoor, dit. Dat je even moet zoeken wat de context is. Eerst oorlog, maar welke? Dan vluchtelingen, culminerend in de 'aanrandaffaire' in Duitsland. Wat ook weer een soort van jammer is, omdat het boek daarmee concreet wordt - juist het zoeken was mooi. Maar het laat je wel even in twijfel achter, en maakt het leven van een vluchteling tegelijkertijd tastbaar.
July 13, 2019
Genoeg mooie fragmenten en zinnen te vinden in het boek (de leeftijd van de verteller: 'Ik was tien. Misschien elf. Misschien negen.'), maar Elvis Peeters heeft me nooit volledig mee met zijn verteller. Nu eens spreekt die met de naïviteit die bij zijn leeftijd hoort, maar elders gebruikt de 'ik' lyriek die niet bij zijn personage past.
July 8, 2019
Elvis Peeters schrijft met veel empathie het verhaal van een jongen die gevlucht is uit oorlogsgebied.
Read
October 14, 2021https://uitgeverijpodium.nl/product/8... bookpage
126 p.
126 p.
February 1, 2024
Kordaat geschreven met veel ruimte voor invullen en aanvoelen.
November 6, 2022
Prachtig verhaal over een jongen in een land ver weg waar bommen gegooid worden en hoe hij eindigt als bezorger van folders en een kleine Vlaamse stad.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews