What do you think?
Rate this book
Klaproos
Op haar zesentwintigste verjaardag besluit Noor na een lange periode van stilzwijgen weer contact op te nemen met haar moeder en haar stiefvader Las. Las is terminaal ziek, en Noor kan de confrontatie met hen en met haar jeugd niet meer uit de weg gaan. Anne-Fleur van der Heiden schetst op trefzekere wijze een wereld waarin drugs en onvoorspelbaarheid de dienst uitmaken. Klaproos is een eerbetoon aan ouders aan de rand van de samenleving, en een genadeloze coming of age roman.
176 pages, Hardcover
Published January 19, 2018
2 people are currently reading
63 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
Read
January 25, 2018Dit is een lief boek.
Klinkt dat, gezien de beschrijving, gek? So be it. Van der Heiden heeft, geïnspireerd door een getekende jeugd, een prachtig eerbetoon geschreven aan twee met verslaving worstelende mensen die ook nog eens moeder en (stief)vader zijn van een opgroeiende dochter. Dat is knap. En gelukt.
De vertelling van Noors jeugd is goed in balans, de lengte van de hoofdstukken klopt (dat klinkt natuurlijk een beetje maf maar als zoiets niet in balans is merk je dat als lezer meteen, ik vind het korte en fragmentarische heel goed passen) en de details zijn schrijnend goed gevonden.
Zo’n zin als ‘Ze hadden toen nog tanden, al hingen die als pruimtabak in hun mond’ is zo schitterend in zijn ellende, net als een observatie over het licht op het toilet dat blauw is zodat junkies hun anderen niet kunnen zien. Ik vind het woord authentiek erg uitgekauwd dus laat ik het anders zeggen: dat zijn de dingen die iemand als mens kunnen opvallen, maar het vergt een groot talent om ze te doen opschrijven.
Meer nog dan stilistisch vernuft ben ik ontroerd door de betrokkenheid van de schrijver bij de personages. Die lieve Las, die machteloze Jossie, die dappere Noor, grote betrouwbare opa - het zijn allemaal mensen, met zoveel aandacht en mededogen geschetst.
Ja, dit is een lief boek van een groot schrijver. Lees en koester het.
Klinkt dat, gezien de beschrijving, gek? So be it. Van der Heiden heeft, geïnspireerd door een getekende jeugd, een prachtig eerbetoon geschreven aan twee met verslaving worstelende mensen die ook nog eens moeder en (stief)vader zijn van een opgroeiende dochter. Dat is knap. En gelukt.
De vertelling van Noors jeugd is goed in balans, de lengte van de hoofdstukken klopt (dat klinkt natuurlijk een beetje maf maar als zoiets niet in balans is merk je dat als lezer meteen, ik vind het korte en fragmentarische heel goed passen) en de details zijn schrijnend goed gevonden.
Zo’n zin als ‘Ze hadden toen nog tanden, al hingen die als pruimtabak in hun mond’ is zo schitterend in zijn ellende, net als een observatie over het licht op het toilet dat blauw is zodat junkies hun anderen niet kunnen zien. Ik vind het woord authentiek erg uitgekauwd dus laat ik het anders zeggen: dat zijn de dingen die iemand als mens kunnen opvallen, maar het vergt een groot talent om ze te doen opschrijven.
Meer nog dan stilistisch vernuft ben ik ontroerd door de betrokkenheid van de schrijver bij de personages. Die lieve Las, die machteloze Jossie, die dappere Noor, grote betrouwbare opa - het zijn allemaal mensen, met zoveel aandacht en mededogen geschetst.
Ja, dit is een lief boek van een groot schrijver. Lees en koester het.
May 20, 2018
'Klaprozen verwelken vanaf het moment dat je ze plukt.'
De grote papaver - opium - pijnbestrijding. 'Hebben jullie dan ook geen pijn meer?'
Ontroerend. Dapper. Stevig. Niet verwijtend. Schrijnend. Eng - een kind die dit meemaakt. Eng - wat verslaving met een mens doet. Wat een debuut.
In een pakkende vlotte vertelwijze wordt in krachtige, korte hoofdstukken de relatie tussen een aan drugsverslaafde moeder en haar dochter beschreven. De teloorgang vol liefde, ja juist ook liefde. Hoop ook, de nieuwe wandelpaden. De jaren van kind tot jong volwassene. De jaren waarin de stiefvader ook een vader is - mooie ontroerende herinneringen -, en een zorgzame, lieve stiefopa die tevens de zorg heeft voor haar oma. Een leven waarin onvoorspelbaarheid de dienst uitmaakt zoals de achterflap terecht aangeeft.
Hoe ga jij je leven richting geven in een Klaproosomgeving? Een kind! Waaraan kan jij je spiegelen als kind? Welke normalen krijg je mee om te overleven in je latere leven? 'In mijn borstkas woont een stier die alle kanten op springt'.
Hoe verder je vordert, door de flashbacks wordt steeds een puzzelstukje van het leven van Noor verteld, hoe meer je je dat gaat afvragen. 'Misschien heeft die stier gewoon wel extra veel liefde nodig.'
In het boek zitten nu meerdere groene post-its. Zinnen en alinea's die opvallen. Met een grimlach: '.. je teen op sterk water laten zetten en naast de urn ...' of mooi verwoord: 'Je ziet eruit alsof je op de pauzeknop van het leven hebt gedrukt.' - 'Vreemd hoe alles buiten de tijd staat als er iemand doodgaat.' en lief: 'Ik kan niet dansen,' zegt hij. 'Maar met jou wil ik wel dansen.'
En er is meer. Veel meer. Dit debuut. 'Hou van mij, Oké?'
De grote papaver - opium - pijnbestrijding. 'Hebben jullie dan ook geen pijn meer?'
Ontroerend. Dapper. Stevig. Niet verwijtend. Schrijnend. Eng - een kind die dit meemaakt. Eng - wat verslaving met een mens doet. Wat een debuut.
In een pakkende vlotte vertelwijze wordt in krachtige, korte hoofdstukken de relatie tussen een aan drugsverslaafde moeder en haar dochter beschreven. De teloorgang vol liefde, ja juist ook liefde. Hoop ook, de nieuwe wandelpaden. De jaren van kind tot jong volwassene. De jaren waarin de stiefvader ook een vader is - mooie ontroerende herinneringen -, en een zorgzame, lieve stiefopa die tevens de zorg heeft voor haar oma. Een leven waarin onvoorspelbaarheid de dienst uitmaakt zoals de achterflap terecht aangeeft.
Hoe ga jij je leven richting geven in een Klaproosomgeving? Een kind! Waaraan kan jij je spiegelen als kind? Welke normalen krijg je mee om te overleven in je latere leven? 'In mijn borstkas woont een stier die alle kanten op springt'.
Hoe verder je vordert, door de flashbacks wordt steeds een puzzelstukje van het leven van Noor verteld, hoe meer je je dat gaat afvragen. 'Misschien heeft die stier gewoon wel extra veel liefde nodig.'
In het boek zitten nu meerdere groene post-its. Zinnen en alinea's die opvallen. Met een grimlach: '.. je teen op sterk water laten zetten en naast de urn ...' of mooi verwoord: 'Je ziet eruit alsof je op de pauzeknop van het leven hebt gedrukt.' - 'Vreemd hoe alles buiten de tijd staat als er iemand doodgaat.' en lief: 'Ik kan niet dansen,' zegt hij. 'Maar met jou wil ik wel dansen.'
En er is meer. Veel meer. Dit debuut. 'Hou van mij, Oké?'
February 14, 2018
'Klaproos' is een warm boek over een kind dat opgroeit met verslaafde ouders. Dat is een vreselijk gegeven waar niet veel mensen zich iets bij kunnen voorstellen. Van der Heiden beschrijft het allemaal mooi ingetogen en de liefde van hoofdpersoon Noor voor haar ouders legt een mooie deken van empathie over het verhaal. Dat is een prima insteek die ook bij mij als lezer werkt. Ik merk dat ik daardoor zelf ook zelden een oordeel heb over de ouders uit het boek.
Maar dan toch een opmerking terzijde. Ik probeer me eigenlijk nooit iets aan te trekken van wie de schrijver als persoon is, maar bij dit boek kon ik er niet omheen dat dit boek grotendeels gebaseerd is op het leven van Van der Heiden zelf. Het is knap dat ze ondanks dat de feiten grotendeels kloppen toch nog een goed boek weet te schrijven, maar ik merk wel een trend die me jeuk bezorgt. Het lijkt wel of schrijvers in de moderne literatuur altijd alles zelf meegemaakt moeten hebben om geaccepteerd te worden door het lezerspubliek. Uitgevers doen hier grif aan mee. Ik vind dat jammer. Ik had het boek net zo mooi gevonden als Van der Heiden opgegroeid was in een rijtjeshuis met ouders die braaf van negen tot vijf op kantoor zaten. Het is voldoende als het drama in het boek tot uiting komt.
Maar dan toch een opmerking terzijde. Ik probeer me eigenlijk nooit iets aan te trekken van wie de schrijver als persoon is, maar bij dit boek kon ik er niet omheen dat dit boek grotendeels gebaseerd is op het leven van Van der Heiden zelf. Het is knap dat ze ondanks dat de feiten grotendeels kloppen toch nog een goed boek weet te schrijven, maar ik merk wel een trend die me jeuk bezorgt. Het lijkt wel of schrijvers in de moderne literatuur altijd alles zelf meegemaakt moeten hebben om geaccepteerd te worden door het lezerspubliek. Uitgevers doen hier grif aan mee. Ik vind dat jammer. Ik had het boek net zo mooi gevonden als Van der Heiden opgegroeid was in een rijtjeshuis met ouders die braaf van negen tot vijf op kantoor zaten. Het is voldoende als het drama in het boek tot uiting komt.
March 3, 2018
Ik geef het gelijk toe: Klaproos heb ik gelezen omdat ik benieuwd was of ik herkenning zou vinden in dit boek. En dat vond ik, meer dan ik vermoedde.
Klaproos speelt grotendeels in Charlois, in een type woning waar mijn moeder ook ging wonen na haar scheiding (plus bonuspunten dat het eindelijk een boek is dat níet in Amsterdam of een godvergeten provinciedorp plaatsvindt - red). Van de portiekflats tot Baroeg: meer Zuid dan dit krijg je het niet.
De premisse van deze roman (die grotendeels autobiografisch is) is redelijk eenvoudig: Klaproos biedt een inkijk in het leven van een kind met verslaafde en/of disfunctionele (stief)ouders, van nul tot nu. Wat doet dat met zo'n kind, hoe ga je daarmee om, wat betekent het voor de ouder-kindrelatie, en welke effecten heeft het op dat kind?
Anne-Fleur van der Heiden doet dat op een heel knappe manier (even in het midden gelaten hoe slim die opstelling voor zichzelf is): als Noor, het kind van de rekening, beschouwt ze vooral, ze ondergaat, ze helpt, ze hoopt, ze blijft moedig doorgaan. Als lezer word je niet opgezadeld met allerhande emoties, overdenkingen, gejeremieer en andere introspecties, maar gewoon met wat het is, geobserveerd door het kind.
Instinctief zou je zeggen: dóé er iets aan, rammel die ouders door elkaar, word boos, red jezelf in ieder geval! Maar zo simpel is dat niet, ben ik bang. Ik denk het te herkennen, het door blijven gaan, blijven hopen, blijven liefhebben, blijven treuren, en daarbij jezelf vergeten. Een ouder-kindrelatie is tomeloos complex, daar komt weinig ratio bij kijken als het erop aankomt.
Vooral het gedrag van de moeder vind ik soms op het beangstigende af herkenbaar: het verzamelen van prullaria, het constant proberen te normaliseren van de situatie, door eigen problematiek het kind vergeten, de constructie van eigen werkelijkheden om de problematiek van het leven voor te vervangen, en de vele ruzies met de omgeving vanwege die botsing tussen eigen en echte werkelijkheid.
Ook herkenbaar is de impact die zulke relaties hebben op jezelf. Want zolang je zelf overeind kunt blijven staan, en het probleem van de ander groter is dan van jezelf, dan blijf je doorgaan. Pas daarna (of als je tussentijds instort) kom je erachter wat het met je doet, welke schade er is aangedaan, en hoeveel moeite het kost om daar iets bij jezelf van te herstellen.
Van der Heiden schrijft ook heel aantrekkelijk. Door het gebrek aan emoties, mijmeringen en zijpaden ga je in een moordtempo door de kleine 200 pagina's, terwijl het proza zelf voldoende van vet ontdaan is om de eeuwige valkuil van de reeks oneindige metaforen te voorkomen.
Toch is niet alles goed aan dit boek. Zo voelen de problemen in Noors eigen leven eerder instrumenteel dan echt. Van het kotsen bij een onenightstand in Spanje tot het verkeerd inparkeren op haar werk als autoverkoper: ik snap welk punt ze wil maken, maar het komt nogal potsierlijk en gezocht over. Werk het dan uit, denk ik dan, ga dieper in dat eigen leed zitten, maak duidelijk welke schade er is aangedaan, en maak er niet een inwisselbaar neveneffect van.
Ook raakte ik soms de draad kwijt in de chronologie. Van der Heiden springt nogal door de tijden heen, waardoor ik soms niet meer zeker weet in welk hier en nu we zitten.
En als laatste kritiekpunt: het einde. Ik weet, 2 dagen na dichtklappen van het boek, namelijk niet meer hoe het afliep. Blijkbaar was het niet heel spectaculair of onvermijdelijk.
(ik heb het even opgezocht, en nee, het einde komt inderdaad vrij willekeurig op me over, en dat is jammer)
Maar goed. De kern van het verhaal is de band tussen een kind en de ouders, en die kern werkt -
zeker als de situatie herkenbaar voor je is - heel erg goed.
Klaproos speelt grotendeels in Charlois, in een type woning waar mijn moeder ook ging wonen na haar scheiding (plus bonuspunten dat het eindelijk een boek is dat níet in Amsterdam of een godvergeten provinciedorp plaatsvindt - red). Van de portiekflats tot Baroeg: meer Zuid dan dit krijg je het niet.
De premisse van deze roman (die grotendeels autobiografisch is) is redelijk eenvoudig: Klaproos biedt een inkijk in het leven van een kind met verslaafde en/of disfunctionele (stief)ouders, van nul tot nu. Wat doet dat met zo'n kind, hoe ga je daarmee om, wat betekent het voor de ouder-kindrelatie, en welke effecten heeft het op dat kind?
Anne-Fleur van der Heiden doet dat op een heel knappe manier (even in het midden gelaten hoe slim die opstelling voor zichzelf is): als Noor, het kind van de rekening, beschouwt ze vooral, ze ondergaat, ze helpt, ze hoopt, ze blijft moedig doorgaan. Als lezer word je niet opgezadeld met allerhande emoties, overdenkingen, gejeremieer en andere introspecties, maar gewoon met wat het is, geobserveerd door het kind.
Instinctief zou je zeggen: dóé er iets aan, rammel die ouders door elkaar, word boos, red jezelf in ieder geval! Maar zo simpel is dat niet, ben ik bang. Ik denk het te herkennen, het door blijven gaan, blijven hopen, blijven liefhebben, blijven treuren, en daarbij jezelf vergeten. Een ouder-kindrelatie is tomeloos complex, daar komt weinig ratio bij kijken als het erop aankomt.
Vooral het gedrag van de moeder vind ik soms op het beangstigende af herkenbaar: het verzamelen van prullaria, het constant proberen te normaliseren van de situatie, door eigen problematiek het kind vergeten, de constructie van eigen werkelijkheden om de problematiek van het leven voor te vervangen, en de vele ruzies met de omgeving vanwege die botsing tussen eigen en echte werkelijkheid.
Ook herkenbaar is de impact die zulke relaties hebben op jezelf. Want zolang je zelf overeind kunt blijven staan, en het probleem van de ander groter is dan van jezelf, dan blijf je doorgaan. Pas daarna (of als je tussentijds instort) kom je erachter wat het met je doet, welke schade er is aangedaan, en hoeveel moeite het kost om daar iets bij jezelf van te herstellen.
Van der Heiden schrijft ook heel aantrekkelijk. Door het gebrek aan emoties, mijmeringen en zijpaden ga je in een moordtempo door de kleine 200 pagina's, terwijl het proza zelf voldoende van vet ontdaan is om de eeuwige valkuil van de reeks oneindige metaforen te voorkomen.
Toch is niet alles goed aan dit boek. Zo voelen de problemen in Noors eigen leven eerder instrumenteel dan echt. Van het kotsen bij een onenightstand in Spanje tot het verkeerd inparkeren op haar werk als autoverkoper: ik snap welk punt ze wil maken, maar het komt nogal potsierlijk en gezocht over. Werk het dan uit, denk ik dan, ga dieper in dat eigen leed zitten, maak duidelijk welke schade er is aangedaan, en maak er niet een inwisselbaar neveneffect van.
Ook raakte ik soms de draad kwijt in de chronologie. Van der Heiden springt nogal door de tijden heen, waardoor ik soms niet meer zeker weet in welk hier en nu we zitten.
En als laatste kritiekpunt: het einde. Ik weet, 2 dagen na dichtklappen van het boek, namelijk niet meer hoe het afliep. Blijkbaar was het niet heel spectaculair of onvermijdelijk.
(ik heb het even opgezocht, en nee, het einde komt inderdaad vrij willekeurig op me over, en dat is jammer)
Maar goed. De kern van het verhaal is de band tussen een kind en de ouders, en die kern werkt -
zeker als de situatie herkenbaar voor je is - heel erg goed.
August 1, 2018
In korte hoofdstukken neemt Anne-Fleur van der Heiden je mee in het leven van Noor. Het leest vlot en het thema is interessant. Verder vind ik dat het verhaal heel respectvol en ingetogen is opgeschreven.
Lees verder op mijn blog :)
Lees verder op mijn blog :)
Read
June 12, 2018Ik las dit boek als lid van de lezersjury voor de Hebban debuutprijs 2018. Mijn recensie en sterrenwaardering volgen nadat deze prijs is uitgereikt.
October 8, 2018
Klaproos is een vlot geschreven debuut met een goed ritme. Het verdient zeker een plaats in het genre van boeken over traumatische kinder- en jeugdjaren, maar steekt er niet met kop en schouders boven uit. Een bredere context en meer gelaagdheid hadden het boek een dwingender karakter kunnen geven en hadden me meer aan het denken kunnen zetten.
De volledige recensie lees je op mijn blog: https://www.hebban.nl/spot/smakelijk-...
De volledige recensie lees je op mijn blog: https://www.hebban.nl/spot/smakelijk-...
October 2, 2020
Een liefdevolle roman over het leven met ouders met een drugsverslaving. Warm, soms grappig, maar vooral empathisch en met een vlotte pen. Nergens wordt veroordeeld, er wordt alleen beschreven, heel nuchter, waar het leven meezit en waar tegen.
March 7, 2021
Tranen tijdens het lezen van de laatste hoofdstukken. Diep ontroerend, geschreven met heel veel liefde en respect. Zoals omschreven op de achterkant vh boek, is dit een eerbetoon aan ouders aan de rand van de samenleving. Mooie inkijk over hoe het is om te leven met een verslaafde ouder. Thema's die mij aanspreken: 'roulerende rekening', loyaliteit.
Fijne lengte van hoofdstukken. Rauw.
Fijne lengte van hoofdstukken. Rauw.
February 25, 2018
Bijzonder boek. Je vliegt er doorheen, en dat is zeker positief. Ik heb weinig boeken gelezen waarin het hoofdpersonage zo "stil" was en het persona zich zo op de achtergrond hield. Dat was interessant, en dat maakt ook wel dingen los, want je wil tegen haar roepen: hup, doe eens iets! Zeg nee, zeg ja, ren weg! Maar het is een prettige stilte. De ingewikkelde relatie en loyaliteit tussen kinderen en verslaafde ouders wordt mooi neergezet. Het laat zien hoe vaak simplistische redeneringen van mensen buiten de situatie ("het is toch je ouder, dus je moet er voor zorgen" of "ach, ze zijn verslaafd, neem toch afstand") niet voldoen, en hoe compassie en zoals de hoofdpersoon verlangt, een arm om je heen, soms het beste advies kan zijn. "Ik zie je, ik denk aan je".
April 18, 2018
Aan het begin van de roman heeft de 26-jarige Noor een baan in een autoshowroom. Ook al maakt ze zo af en toe een genânte fout, ze lijkt het naar haar zin te hebben op haar werk. Dan neemt haar moeder, die ze jarenlang niet heeft gesproken, weer contact op. Las, de vriend met wie haar moeder al jarenlang samen is, is ernstig ziek. Noor gaat weer bij hen op bezoek, maar dat weerhoudt hen er niet van om 'even hun dingetje te doen'; een spuit in hun arm te zetten waar de jongvolwassen dochter bij is.
De roman wisselt van de jeugd van Noor naar het 'nu' waarin het voor haar steeds lastiger wordt om grip te houden op haar eigen leven (overigens zonder dat dit verwarrend wordt). Door de afstandelijke schrijfstijl (die doet denken aan die van Italiaanse auteurs als Niccolò Ammaniti) weet debutant Anne-Fleur van der Heijden te voorkomen dat het schrijnende verhaal melodramatisch wordt. Ook leest het verhaal zeer makkelijk en vlot waardoor het een aanrader is voor jongeren en lezers die niet zo op 'zware kost' zitten te wachten. Toch mis ik zinnen die me raken en me bij zullen blijven.
Voor de liefhebbers van 'Echte mannen eten geen kaas', 'Het verrotte leven van Floortje Bloem' en 'Ik haal je op, ik neem je mee'.
De roman wisselt van de jeugd van Noor naar het 'nu' waarin het voor haar steeds lastiger wordt om grip te houden op haar eigen leven (overigens zonder dat dit verwarrend wordt). Door de afstandelijke schrijfstijl (die doet denken aan die van Italiaanse auteurs als Niccolò Ammaniti) weet debutant Anne-Fleur van der Heijden te voorkomen dat het schrijnende verhaal melodramatisch wordt. Ook leest het verhaal zeer makkelijk en vlot waardoor het een aanrader is voor jongeren en lezers die niet zo op 'zware kost' zitten te wachten. Toch mis ik zinnen die me raken en me bij zullen blijven.
Voor de liefhebbers van 'Echte mannen eten geen kaas', 'Het verrotte leven van Floortje Bloem' en 'Ik haal je op, ik neem je mee'.
May 4, 2018
Een bijzonder perspectief op verslaafden, zo vanuit de ogen van een geparentificeerd kind. Hierdoor interessant om te lezen. De schrijfstijl vond ik ook 'interessant'. Naar mijn idee hadden veel zinnen dezelfde melodielijn, en dat leest niet lekker.
Read
June 12, 2020Ik lees vrij lovende kritieken, maar het blijft bij mij hangen op slordigheid en een haastig soort oppervlakkigheid. Kleine maar storende schoonheidsfoutjes en een vrij vlakke schrijfstijl.
July 12, 2018
Goede debuutroman met veel autobiografische trekjes. Gaat over de liefde van een dochter met een verslaafde moeder.
September 1, 2018
Gelezen als jurylid voor Hebban Debuutprijs 2018. Sterren en oordeel volgen na bekendmaking finalisten.
February 28, 2018
Recensie: Klaproos - Anne-Fleur van der Heiden
De debuutroman van Anne-Fleur van der Heiden bevat autobiografische aspecten maar het moet gelezen worden als fictie. Vanuit het perspectief van Noor, volg je haar leven maar vooral dat van haar familie: haar moeder, stiefvader, oma en stiefopa. Het zit Noor niet mee: ze leeft in een isolement, raakt haar vriendje kwijt en verliest langzaamaan ook haar baan als autoverkoper. Maar vergeleken met de situatie waar haar ouders en grootouders in verkeren, waar drugs, drank en verslavingsproblematiek een hoofdrol spelen, valt het leven van Noor zelf nog reuze mee. Daar middel van flashbacks krijg je een kijkje in de kindertijd van Noor: de thuissituatie was toen niet veel beter.
Van der Heiden schrijft in een helder stijl, korte zinnen, korte hoofdstukken, een lekker leesbaar verhaal. Met af en toe originele zinnen die de schrijnende situatie zeer goed weergeven:
In de deuropening zag ik niet mijn moeder, maar een versie van haar waar meerdere keren bouillon van was getrokken.
'Je kunt trouwens ook je teen op sterk water laten zetten en naast de urn van Las op het dressoir zetten.'
Ik kan nu een liniaal waterpas tegen haar samengeknepen lippen leggen.
Van der Heiden slaagt erin om een hard leven, liefelijk op te schrijven, knap! Al mis ik soms een klein ruw randje in het taalgebruik.
De debuutroman van Anne-Fleur van der Heiden bevat autobiografische aspecten maar het moet gelezen worden als fictie. Vanuit het perspectief van Noor, volg je haar leven maar vooral dat van haar familie: haar moeder, stiefvader, oma en stiefopa. Het zit Noor niet mee: ze leeft in een isolement, raakt haar vriendje kwijt en verliest langzaamaan ook haar baan als autoverkoper. Maar vergeleken met de situatie waar haar ouders en grootouders in verkeren, waar drugs, drank en verslavingsproblematiek een hoofdrol spelen, valt het leven van Noor zelf nog reuze mee. Daar middel van flashbacks krijg je een kijkje in de kindertijd van Noor: de thuissituatie was toen niet veel beter.
Van der Heiden schrijft in een helder stijl, korte zinnen, korte hoofdstukken, een lekker leesbaar verhaal. Met af en toe originele zinnen die de schrijnende situatie zeer goed weergeven:
In de deuropening zag ik niet mijn moeder, maar een versie van haar waar meerdere keren bouillon van was getrokken.
'Je kunt trouwens ook je teen op sterk water laten zetten en naast de urn van Las op het dressoir zetten.'
Ik kan nu een liniaal waterpas tegen haar samengeknepen lippen leggen.
Van der Heiden slaagt erin om een hard leven, liefelijk op te schrijven, knap! Al mis ik soms een klein ruw randje in het taalgebruik.
March 25, 2018
Het leest als een jeugdboek, maar oogt wat gelaagder. Ik twijfelde tussen 3 en 4 sterren, maar neig naar afronden in het voordeel van het boek. Ik denk dat ik nog wat langer over dit boek moet nadenken om ‘m volledig te waarderen. Zeker de ‘moeite’ van het lezen waard.
July 27, 2018
Ik vind het lastig dit boek te beoordelen. Aan de ene kant vind ik het een onderhoudend verhaal en een leuk debuut. Aan de andere kant had ik tijdens het lezen het gevoel dat ik zoiets eerder heb gelezen. Ik heb het niet over plagiaat, maar het gegeven van een nare jeugd dat (semi-)autobiografisch geschreven wordt, is naar mijn idee een trend. Het spreekt me ook wel aan dat nare dingen uit het leven enigszins luchtig en met wat humor worden benaderd, maar ik ga het dan toch vergelijken met schrijvers die daar in mijn ogen het best in zijn: Griet op de Beeck en Dimitri Verhulst bijvoorbeeld.
Op zichzelf staand vind ik het een leuk verhaal en aan het einde lijkt Van der Heiden echt een flow gevonden te hebben waarin ze rake universele dingen zegt. Zou leuk zijn als haar tweede boek van daaruit verder gaat.
Ineens weet ik het: ik heb vrij recent 'We zullen niet te pletter slaan' van Polak gelezen! Anekdotes als korte verhaaltjes om een beeld te schetsen van de situatie en het karakter. Dus misschien doe ik 'Klaproos' hierdoor tekort, maar al met al vind ik het een aardig boek en zeker leuk als debuut.
Op zichzelf staand vind ik het een leuk verhaal en aan het einde lijkt Van der Heiden echt een flow gevonden te hebben waarin ze rake universele dingen zegt. Zou leuk zijn als haar tweede boek van daaruit verder gaat.
Ineens weet ik het: ik heb vrij recent 'We zullen niet te pletter slaan' van Polak gelezen! Anekdotes als korte verhaaltjes om een beeld te schetsen van de situatie en het karakter. Dus misschien doe ik 'Klaproos' hierdoor tekort, maar al met al vind ik het een aardig boek en zeker leuk als debuut.
July 25, 2019
Makkelijk te lezen boek (met een mooie titel!) over een zwaar onderwerp, namelijk het hebben van ouders met een drugsverslaving. Volgens mij is dit boek grotendeels autobiografisch, wat het effect op de lezer altijd nog iets meer versterkt, vind ik. Het is naar mijn weten niet zo duidelijk besproken in de media (of ik heb gewoon niet opgelet), maar dat is niet terecht. Het boek geeft echt een inkijkje in het leven met drugsverslaafde ouders, zowel op 26-jarige leeftijd waarop we hoofdpersoon Noor leren kennen, als tijdens de kinderleeftijd waar regelmatig flashbacks naar zijn. Zoals Noor zelf in het boek zegt: iemand IS niet drugsverslaafd, iemand HEEFT een drugsverslaving. En dat laat dit boek heel mooi zien.
April 18, 2018
Een heftig verhaal prachtig verteld.
July 1, 2018
Maakt neerslachtig. Soms iets teveel ‘tell’.
October 31, 2018
Een mooie coming of age roman over determinisme - wel een sneu verhaal.
February 9, 2021
Intrigerend en prachtig geschreven boek!
October 7, 2021
Schrijnend hoe sommige levens kunnen lopen..
March 12, 2020
Een soort "Matilda" (Roald Dahl), maar dan voor volwassenen en ontdaan van romantiek. Hoe je als kind op de verkeerde plek geboren kunt worden, en het toch nog goed kan komen. Sober maar doeltreffend portret van een moeder en stiefvader aan de zelfkant van de samenleving. Vooral het portret van stiefvader Las is ontroerend.
Displaying 1 - 25 of 25 reviews