What do you think?
Rate this book
Chodzenie. Amras
Chodzenie (1971) – arcymistrzowskie pod względem językowym i stylistycznym opowiadanie, w którym narrator i niejaki Oehler podczas spaceru rozmawiają o naturze myślenia, rozumie i istnieniu jako takim. Rozpatrują też zależności między „okolicznościami i stanami” świata, jak również związki pomiędzy chodzeniem a myśleniem, ruchem a bezruchem. Przyczyną nieustannego monologu Oehlera, który narrator przekazuje, cytując go dosłownie bądź przytaczając jego słowa w mowie zależnej, jest obłęd, w jaki przyjaciel Oehlera, Karrer, popadł wskutek samobójczej śmierci Hollensteinera, chemika, zniszczonego przez Austrię jako państwo unicestwiające wszystkie wybitne jednostki.
Amras (1964) – wskutek zbiorowego samobójstwa giną rodzice dwóch bohaterów. Bracia, zainteresowany naukami przyrodniczymi K. i jego uzdolniony muzycznie młodszy brat Walter, zostają odratowani i umieszczeni w Amras, w należącej do ich wuja wieży, która stanowi schronienie przed oszczerstwami ze strony społeczeństwa, ale i więzienie. Dręczeni wyrzutami sumienia, skazani na nieustanne obcowanie ze sobą, co dodatkowo zaburza ich ambiwalentne relacje, wspominają dzieciństwo i dom rodzinny, do którego rozpadu przyczyniła się „tyrolska epilepsja” matki i Waltera, a także bankructwo ojca-hazardzisty. Życie, śmierć, choroba i przymus istnienia to główne tematy tej mikropowieści, obfitującej w przerażające swą scenerią obrazy i okrutne opowieści, podane językiem o niezwykle skomplikowanej składni, tym razem jednak urywanej, nieomal dychawicznej.
Amras (1964) – wskutek zbiorowego samobójstwa giną rodzice dwóch bohaterów. Bracia, zainteresowany naukami przyrodniczymi K. i jego uzdolniony muzycznie młodszy brat Walter, zostają odratowani i umieszczeni w Amras, w należącej do ich wuja wieży, która stanowi schronienie przed oszczerstwami ze strony społeczeństwa, ale i więzienie. Dręczeni wyrzutami sumienia, skazani na nieustanne obcowanie ze sobą, co dodatkowo zaburza ich ambiwalentne relacje, wspominają dzieciństwo i dom rodzinny, do którego rozpadu przyczyniła się „tyrolska epilepsja” matki i Waltera, a także bankructwo ojca-hazardzisty. Życie, śmierć, choroba i przymus istnienia to główne tematy tej mikropowieści, obfitującej w przerażające swą scenerią obrazy i okrutne opowieści, podane językiem o niezwykle skomplikowanej składni, tym razem jednak urywanej, nieomal dychawicznej.
204 pages, Paperback
Published January 1, 2018
2 people are currently reading
55 people want to read
About the author
Thomas Bernhard
288 books2,456 followersThomas Bernhard was an Austrian writer who ranks among the most distinguished German-speaking writers of the second half of the 20th century.
Although internationally he’s most acclaimed because of his novels, he was also a prolific playwright. His characters are often at work on a lifetime and never-ending major project while they deal with themes such as suicide, madness and obsession, and, as Bernhard did, a love-hate relationship with Austria. His prose is tumultuous but sober at the same time, philosophic by turns, with a musical cadence and plenty of black humor.
He started publishing in the year 1963 with the novel Frost. His last published work, appearing in the year 1986, was Extinction. Some of his best-known works include The Loser (about a student’s fictionalized relationship with the pianist Glenn Gould), Wittgenstein’s Nephew, and Woodcutters.
Although internationally he’s most acclaimed because of his novels, he was also a prolific playwright. His characters are often at work on a lifetime and never-ending major project while they deal with themes such as suicide, madness and obsession, and, as Bernhard did, a love-hate relationship with Austria. His prose is tumultuous but sober at the same time, philosophic by turns, with a musical cadence and plenty of black humor.
He started publishing in the year 1963 with the novel Frost. His last published work, appearing in the year 1986, was Extinction. Some of his best-known works include The Loser (about a student’s fictionalized relationship with the pianist Glenn Gould), Wittgenstein’s Nephew, and Woodcutters.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
Read
June 18, 2019"Ze strachu rozmawiam z echem, które wytwarzam."
Oficjalnie: najtrudniejsza proza, z jaką miałam kiedykolwiek do czynienia.
Nie oceniam, bo pierwszą część (to są dwa niezależne od siebie krótkie utwory/długie opowiadania) musiałam sobie odpuścić. Poza tym nie do końca jestem pewna, czy wiem, co właściwie przeczytałam. Jestem zwyczajnie za głupia, by wystawiać temu ocenę.
Dwóch braci, uratowanych po samobójstwie rodziców, zostaje umieszczonych w należącej do ich wuja wieży, będącej od teraz jednocześnie ich schronieniem, jak i więzieniem... Czytałam już dwie książki Bernharda i nie było aż tak źle (w sensie - tak trudno). Bardzo skomplikowane, zagmatwane, poszarpana narracja, niejasny styl. Mozolna i wymagająca lektura, raczej nie da się tego czytać w autobusie czy kołysząc dziecko w wózku.
A jednocześnie: niepokojące obrazy, przerażające wizje, depresyjny klimat. I wreszcie: chyba jeszcze nigdy nie czytałam czegoś, co aż tak bardzo przypominałoby mi prozę Franza Kafki. A ja wielbię Kafkę.
Bernhard niestety przerósł tutaj mnie i mój rozumek, ale zdecydowanie ta książka zasługuje na uwagę. Być może komuś z was wyda się przystępniejsza i ktoś to wszystko rozgryzie. Ja pozostaję pod pewnym wrażeniem, ale głównym i dominującym uczuciem jest dezorientacja.
"Nie ma innej drogi, niż droga na cmentarz."
Ojej.
Oficjalnie: najtrudniejsza proza, z jaką miałam kiedykolwiek do czynienia.
Nie oceniam, bo pierwszą część (to są dwa niezależne od siebie krótkie utwory/długie opowiadania) musiałam sobie odpuścić. Poza tym nie do końca jestem pewna, czy wiem, co właściwie przeczytałam. Jestem zwyczajnie za głupia, by wystawiać temu ocenę.
Dwóch braci, uratowanych po samobójstwie rodziców, zostaje umieszczonych w należącej do ich wuja wieży, będącej od teraz jednocześnie ich schronieniem, jak i więzieniem... Czytałam już dwie książki Bernharda i nie było aż tak źle (w sensie - tak trudno). Bardzo skomplikowane, zagmatwane, poszarpana narracja, niejasny styl. Mozolna i wymagająca lektura, raczej nie da się tego czytać w autobusie czy kołysząc dziecko w wózku.
A jednocześnie: niepokojące obrazy, przerażające wizje, depresyjny klimat. I wreszcie: chyba jeszcze nigdy nie czytałam czegoś, co aż tak bardzo przypominałoby mi prozę Franza Kafki. A ja wielbię Kafkę.
Bernhard niestety przerósł tutaj mnie i mój rozumek, ale zdecydowanie ta książka zasługuje na uwagę. Być może komuś z was wyda się przystępniejsza i ktoś to wszystko rozgryzie. Ja pozostaję pod pewnym wrażeniem, ale głównym i dominującym uczuciem jest dezorientacja.
"Nie ma innej drogi, niż droga na cmentarz."
Ojej.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews