Kuş Uçar Kanat Ağlar

by Şükrü Erbaş

Buradan dağlara bakarım. Gün, eteklerini toplayıp giderken bir küçük anne gelir. Yatağındaki boşluğa bakar. Tülbentlerini açar, katlar. Kırlentleri düzeltir. Kitapları toplar. Çocukları sorar. Gözyaşımı kurular. “Göğsümdeki çiçeklerin dili yok, unutma.” Evine gülümser. Alın çizgilerimi düzeltir. Sonsuzluğun ağzıyla öper. Yalnızlığımı alır. Yalnızlığını verir. “Ölüler, yaşayanlarda yaşar, bunu hiç unutma.”
Buradan dağlara...

Genres: Poetry

88 pages, Paperback

Published January 1, 2018

About the author

7 Eylül 1953 tarihinde Yozgat'ta doğdu. İlk ve ortaöğrenimini Yozgat'ta yaptı. Ankara'da Gazi Eğitim Enstitüsü Sosyal Bilimler Bölümü'nden mezun oldu (1978). Toprak Mahsulleri Ofisi'nde memurluk, yöneticilik yaptı ve bu kurumdan emekli oldu.
1984 yılında Yarın dergisi yazı kurulunda görev yaptı. Edebiyatçılar Derneği'nde yöneticilik yaptı.

Şükrü Erbaş, ilk şiirini Varlık dergisinde, 1978 yılında yayınlandı. "Yolculuk" adlı şiir kitabıyla, 1987 Ceyhun Atuf Kansu şiir ödülüne değer görüldü. Ayrıca, "Dicle Üstü Ay Bulanık" şiir kitabıyla 1996 Orhon Murat Arıburnu şiir ödülünü, "Üç Nokta Beş Harf" şiir kitabıyla 2002 Ahmed Arif şiir ödülünü ve "Gölge Masalı" adlı şiir kitabı ile de 2005 Ömer Asım Aksoy şiir ödülünü kazandı.

Şiir, edebiyat ve yaşam üzerine denemeler yazdı. Denemelerini "İnsanın Acısını İnsan Alır" (1995) ve "Bir Gün Ölümden Önce" (1999) adlı kitaplarında toplayan Şükrü Erbaş'ın, "Gülün Sesi Gül Kokar" (1998) adlı düzyazılarından oluşan bir kitabı da vardır.

Reviews

[Leylak Dalı]

"Ölüler, yaşayanlarda yaşar, bunu hiç unutma."
Her cümlesi bir ok...

[Zahra Mahboubi]

İnsan konuşmadan da anlaşılmak ister. Sevdiğimiz insanlardan bunu beklemek çok mu Şehrazat?

آدمیزاد دوست دارد بدون به زبان آوردن کلامی هم، درک شود. آیا این انتظار زیادی‌ست از کسانی که دوستشان داریم، شهرزاد؟

[Mehmet]

"Akrep de yelkovan da iki kaşının arasında durdu." (s.43)

[Merve]

Ben neden neden neden daha önce tanismadim senin bu eşsiz kaleminle. O kadar güzeldi ki, bir çok yerinde kendime hakim olamadım, duygu aktarımı gerçekten çok güzel. Herkese tavsiye ederim, özellikle annesiyle ilgili olan o şiir...... Ah... Okuyunn

[Elif]

Kitaplardaki cümlelerin/dizelerin anlamlı gelmesi de bulunulan mekan ve anla ilişkili sanırım. Soğuk bir akşamüstü Kırmızı Kedi'de rastgele kitabı incelerken içindeki tüm cümleler daha anlamlıydı. Okurken o incelemenin tadını bulamadım.

[NAMIK SOMEL]

Ben bütün köşe başlarında zarfsız pulsuz bir mektuptum. Ter içinde adını söylüyordum. Harfler sesimden dökülüyordu. Sen başını başka tarafa çevirip öyle gülümsüyordun.Elini tuttum bir gün. Bütün eşikler, pencereler sessizce önlerine baktılar. İnsan yaşadığı yerden büyükmüş. Sokaklar evlerden büyükmüş. Dokunmak hayal etmekten büyükmüş. “

#ŞükrüErbaş #kuşuçarkanatağlar
Büyük şairden duyguların doruğa çıktığı dizeler bu kez hikayenin cümlelerine dönüşmüş. Yine beş yıldızlık bir kitap..

[Ayça]

"Şükür cehalet bitti! Kimse okumuyor, herkes yazıyor. Kimse öğrenmiyor, herkes biliyor. Kimse susmuyor, herkes konuşuyor."

[Cns8]

Caddeler bu yükü nasıl kaldırır tanrım
Bu kalabalık fazla
Bu akşam fazla
Bu yağmur fazla

Odalar tanrım nasıl dayanır bu boşluğa
Akşamlara kadar
Sabahlara kadar
Uzaklara kadar

İnsan sevgisiz tanrım nasıl yaşar
Bunca arzudan sonra
Bunca büyüden sonra
Bunca gözyaşından sonra
 
Zaman tanrım nasıl büyütür bizi
Güzellik olmasa
Yalnızlık olmasa
Unutmak olmasa

Ölümü insan nasıl kabul eder tanrım
Ağaçlar yaşarken
Bulutlar yaşarken
Çocuklar yaşarken
sy(10)

[Halil Öğüt]

“İlk acı değilsin, dedim. Son acı da olmayacağım, dedi. Sevmenin ötesini görmek istemiştim, dedim. Oradan geliyorsun, dedi. Yalnızlık hiç geçmiyor, dedim. Yazıyorsun ya, dedi.”

“Saçlarını rüzgarla tarıyordu. Dolunay gökyüzünü bırakmış, gelmiş al yanaklarında terliyordu.”

“Elini tuttum bir gün. Bütün eşikler, pencereler sessizce önlerine baktılar. İnsan yaşadığı yerden büyükmüş. Sokaklar evlerden büyükmüş. Dokunmak hayal etmekten büyükmüş.”

[bahar bulut]

şiir-hikâye, şiirle hikâye arasında ortak bir türe yer verilecek diye umuyorum, demiş behçet necatigil. şükrü erbaş'ın şiirleri de bana günün en dingin saatini yaşatan şiir-hikâyeler, insanı büyüten ve büyüleyen. hayatınızda, öncesinde veya o anında kaş çattığınız sorulara, üzüntülere bir de kelimelerle yer açan bir şair. bu kitabını da severek okudum.

[nur]

Şükrü Erbaş’ın kalemine giderek daha çok bağlandığımı hissediyorum.

[Sümeyra]

Her satırının altı çizilesi…

[Ece]

"Şarkı söylemeden sabaha çıkabilir mi insan? Akşamlara kadar kaç ses yaramızı sevdirir bize?

Sonra kapımız çalınır. Gelir bir dost tedirgin eşit sıkıntılarda.
Neden yalnızlığımızı birbirimize gösterirken utanırız?

İnsan konuşmadan da anlaşılmak ister. Sevdiğimiz insanlardan bunu beklemek çok mu Şehrazat? "

[Gizem Özaslan]

"İnsan kendisini sevmeden başkasına dokunabilir mi hiç?"

[Kübra]

"İlk acı değilsin, dedim. Son acı da olmayacağım, dedi. Sevmenin ötesini görmek istemiştim, dedim. Oradan geliyorsun, dedi. Sözcüklerden duvar örülmezmiş dedim. Kurduğun konaklarda insanlar kendini seviyor, dedi. Yalnızlık hiç geçmiyor, dedim. Yazıyorsun ya, dedi."

"... yazının hapishanesi yaşamın hapishanesinden güzeldir, büyüktür."

"Herkes, ücrasında bir incinmiş zaman, bir yaşam arzusu, bir sevme korkusu, uzayıp yanındakinin elini tuttu."

"İnsan çocukluğundan yeni bir soluk almadan acısına katlanabilir mi?"

"Kim kandırdı bizi Şehrazat, yaşamanın ölümden büyük olduğuna?"

"Ey harflerden yapılmış sonsuzluk... kalbine ölümün nişanı düşen herkes bir gün eşiğinde durup, 'biraz daha güzellik' diyecek sana ..."

[Çiğdem Yalçın]

Okumayan eksik kalır! Her bir sayfayı sindirmem günler aldı, çok uzun sürdü bitirmem. Kelimeler bazen kalbime battı, bazen aklımı karıştırdı, bazen ezdi, paramparça etti. Günlerce düşündürdü, içimi boşalttı, doldurdu. Yol oldu uçurumun kenarında bitti, yol oldu ucu bucağı görünmedi. Türkçe'yi çook iyi öğrenebildiğim ve bu dili bu kadar güzel kullanan şairleri okuyup her bir kelimenin derinliğini kavrayabildiğim için her cümlenin sonunda şükrettim ve herkesin anadilinde okuyup yazabilmesinin en doğal hakkı olduğuna, eğer bu hakları ellerinden alındıysa bunun için mücadeleye devam etmem gerektiğine bir kez daha iman ettim.

[Oya]

"soğuduğu kim varsa ona tutunmaya çalışıyor. hatta gülüyor. kedere sığınıyor. ölümü seviyor. eşiği öpüyor. kirpiği sonsuzluk sayıyor. bir kadın bütün tanrıları doğuruyor. bir çocuk bütün kadınları seviyor. birden ışıyıveriyor; yazının hapishanesi yaşamanın hapishanesinden güzeldir, büyüktür. sarkaç ağırlaşıyor. içinde bir yatışmaz acı. kalkıp bir çocuğun ellerinden tutuyor."
s.24
"babam senin de babandı biliyor musun? keşke sadece bana acı verseydi. hepimiz sakat büyüyoruz. tanrıya eklenmiş bir adam; cenneti yok da cehennem evin içinde. sonra yaza yaza yaralarından bir baba yaratıyorsun. sonra yaza yaza görüyorsun ki baban sevmeden ölmüş."
s.57

[Gizem]

"Şükür cehalet bitti !  
Kimse okumuyor, herkes yazıyor. 
Kimse öğrenmiyor, herkes biliyor.
Kimse susmuyor, herkes konuşuyor. 
Kimse çekilmiyor, herkes ortada. 
Kimse kederlenmiyor, herkes şenlik. 
Kimse yere bakmıyor, herkes yıldız tozu. 
Kimse sevmiyor, herkes arzu ediyor. 
Kimse gözyaşı değil, herkes küfür. 
Kimse eşik değil, herkes duvarların ötesi. Kimse gölge değil, herkes ışık. 

Tevâzu bitti. İncelik bitti. Hatıra bitti. Gönül bitti. Şarkı bitti. Bir aynalar pazarı ki, yaşıyoruz işte..."

[Kıymet Çelik]

“Buradan dağlara bakarım. Gün eteklerini toplayıp giderken bir küçük anne gelir. Yatağındaki boşluğa bakar. Tülbentlerini açar, katlar. Kırlentleri düzeltir. Kitapları toplar. Çocukları sorar. Gözyaşımı kurular. “Göğsümdeki çiçeklerin dili yok, unutma.” Evine gülümser. Alın çizgilerimi düzeltir. Sonsuzluğun ağzıyla öper. Yalnızlığımı alır yalnızlığını verir. “Ölüler, yaşayanlarda yaşar, bunu hiç unutma.”
Buradan dağlara...”

[Ceren Ulusaler]

Zaten dünyanın b.ktanlığına içlenip durduğum şu günlerde, aynısını Şükrü Erbaş’ın yakan kaleminden dinlemek pek de iyi gelmedi psikolojime. Nasıl çıkacak bu karanlıklar aydınlığa? Canım Şükrü Erbaş yine yazmış anlayacağınız…
“Şimdi hepimiz, elimizde bir ölü dünya, koşa koşa bütün iyilikleri unutmaya çalışıyoruz.”

[Sanemsrgz]

“Önce insana inanıyor insan. Sonra harflere, seslere, renklere. Akşamlar herkesi alıp götürürken sessizce büyüyor. Sabahlar bütün yatakların yaprak dökümü. Anne uzun ağlıyor. Baba tenhalar evliyası. Bahçe ilk harfimiz, akasya hayal, kaysı sonsuz bir kader. Insan erken ögreniyor gözyaşını. Harfler ıslanıyor. Renkler terk ediyor. Sesler çok eski bir mezar.”

[Mine]

Hislerimize tercüman oluyor, öyle ki kalpten ah'lar çektiriyor ve bazen de gözyaşları dökülüveriyor, saygıdeğer yazarın da söylediği gibi ışıyoruz.

[Zeynep Şahin]

"kalbinle kanatlanan kalbimle..."

[Büşra]

İnsan kendisini sevmeden başkasına dokunabilir mi hiç?

[Gökhan Yalçın]

"Yaşlanmanın da ötesinde, insan zaman kılığında bir ölüm hecesiymiş..." ( syf.20)

[Elif Ongan]

İnsan büyüdükçe bir bir ayrılıyormuş sevdiklerinden. İnsan güzellikten önce korkuyu görmüyormuş. Şimdi dünya eşiklerinde bir salkım gözyaşı. Kimse odalara sığmıyor. Yollar bir yalnızlık ıslığı.

[Enes]

Abi ne yaşadın anlatsana her kitabın içimde bi burukluk bırakmakla kalmayıp bambaşka anlamlandıramadığım huzursuzluk ve farklı bakış açıları katıyor...

[tesekkurettim]

olumu insan nasil kabul eder tanrim
agaclar yasarken
bulutlar yasarken
cocuklar yasarken..
😶‍🌫️😶‍🌫️😶‍🌫️

[esma]

“Sen evden çıktın ya, kırk beş yıl çıkmıyor işte…”

[Ayşıl]

"En iyi bildiğin konuda bile konuşamıyorsun. Söz, ağzında taşa dönüyor. Attığın her adım yanlış. Bir büyük gözaltı ki ölümden sonra da sürüyor. Sonra yaza yaza yaralarından bir baba yaratıyorsun. Sonra yaza yaza görüyorsun ki baban sevmeden ölmüş. İnsanlar ondan korktuğunda sevildiğini sanmış."
O kadar gerçek ki🥲