นากพัทธ์ เล่ม 2

by ทมยันตี

...คลับคล้าย เคยเห็น ไม่เคยเห็น
คลับคล้าย เคยเป็น คนก่อนเก่า
คลับคล้าย วชิระ กระจ่างเงา
แล้ววูบวับ ลับเข้า ราษตริน...

355 pages, Paperback

Published October 1, 2017

About the author

ทมยันตี เป็นนามปากกาของ คุณหญิงวิมล เจียมเจริญ เกิดที่กรุงเทพมหานคร บิดาเป็นทหารเรือ ส่วนเชื้อสายทางมารดาเคยเป็นชาววัง วิมลศึกษาชั้นประถมปีที่ 1 ถึงมัธยมปีที่ 8 ที่โรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ จากนั้นเข้าศึกษาต่อคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แต่ภายหลังเปลี่ยนมาเรียนคณะพณิชยศาสตร์และการบัญชี จนจบอนุปริญญา วิมลสมรสครั้งแรกกับ นายสมัคร กล่ำเสถียร และได้หย่าขาดจากกัน ต่อมาสมรสกับ ร.ต.ท.ศรีวิทย์ เจียมเจริญ (ยศขณะนั้น) มีบุตรด้วยกัน 3 คน และต่อมาได้เลิกร้างกัน และวิมลได้ฟ้อง พ้นตำรวจเอกศรีวิทย์ เรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรเป็นคดีความยืดเยื้อกันไปถึงสามศาล

ขณะเรียนในชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ไปสมัครเป็นครูสอนวิชาภาษาไทยโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนแวนต์ เมื่อโรงเรียนรับสมัครเข้าเป็นอาจารย์ จึงลาออกจากธรรมศาสตร์ โดยระหว่างสอนหนังสือก็ได้เขียนหนังสือไปพร้อมกันด้วย

หลังจากเป็นแกนนำสำคัญของชมรมแม่บ้านโจมตีขบวนการนักศึกษาในเหตุการณ์ 6 ตุลา พ.ศ. 2519 วิมลได้เป็นสมาชิกสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน และต่อมาในปี พ.ศ. 2520 ได้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ, ปี พ.ศ. 2522 เป็นสมาชิกวุฒิสภา, และปี พ.ศ. 2527 ได้เป็นผู้อำนวยการองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

นอกจากจะมีความสามารถในการเขียนแล้ว ทมยันตียังเคยมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่นิยมอย่างสูงในฐานะนักพูด แนวการพูดของทมยันตี คือโน้มนำให้ประชาชนรักชาติ เสียสละเพื่อชาติ และมีความยึดมั่นในชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ในช่วงเหตุการณ์ 6 ตุลา พ.ศ. 2519 วิมลมีบทบาทเป็นแกนนำสำคัญของชมรมแม่บ้าน ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มของภรรยาข้าราชการ ภรรยานายพล และแม่บ้าน มีบทบาทโจมตีขบวนการนักศึกษาว่าเป็นผู้บ่อนทำลายมิตรประเทศ (สหรัฐอเมริกา) [1] ภายหลังเหตุการณ์ดังกล่าว วิมลได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน

งานเขียนครั้งแรก

วิมลเริ่มเขียนเรื่องสั้นเป็นครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี ขณะเรียนอยู่ชั้นม. 4 ได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร ศรีสัปดาห์ และได้เขียนเรื่องสั้นต่อเนื่องอยู่ถึง 11 ปี ขณะที่เริ่มเขียนเรื่องยาวเรื่องแรกคือเรื่อง ในฝัน เมื่ออายุ 19 ปี ใช้นามปากกา โรสลาเรน ตีพิมพ์ในนิตยสารศรีสัปดาห์ วิมลเขียนเรื่องสั้นและนวนิยายจนอายุ 70 ปีจึงเลิกเขียน

นามปากกา 5 ชื่อ ได้แก่

1. โรสลาเรน
เป็นนามปากกาแรก เทียบคำในภาษาฝรั่งเศสแปลว่า "กุหลาบราชินี" ใช้เขียนเรื่องรักพาฝันหรือจินตนิยาย

2. ลักษณวดี
ใช้สำหรับเขียนนวนิยายรัก ส่วนใหญ่เป็นเนื้อหาของเหล่าเจ้าหญิงเจ้าชาย

3. กนกเรขา
ใช้สำหรับแต่งเรื่องตลกเบาสมอง แต่ที่สร้างชื่อเสียงให้มากที่สุดคือ

4. ทมยันตี
นามปากกาที่ใช้แต่งเรื่องราวที่สะท้อนชีวิตและสังคม รวมทั้งแต่งเรื่องแนวจิตวิญญาณ

5. มายาวดี
ใช้เขียนเรื่องเกี่ยวกับศาสตร์แห่งเทวะ หรือเรื่องเล่าจากตำนาน

แม้ไม่ปรากฏว่างานเขียนของทมยันตีเคยได้รับรางวัลสำคัญ แต่เป็นที่ยอมรับทั่วไปว่าทมยันตีถือเป็นนักเขียนที่ประสบความสำเร็จ มีผลงานได้รับความนิยมอย่างสูงเป็นจำนวนมาก เหตุผลที่ไม่มีผลงานของทมยันตีได้รับรางวัลทางวรรณกรรมใด ๆ นั้น เป็นเพราะทมยันตีไม่ประสงค์ให้นำผลงานของตนไปส่งประกวด และปฏิเสธการรับรางวัลทั้งปวง ทมยันตีได้เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า “ฉันเคยได้รับรางวัลจากพระหัตถ์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ฯ มาแล้ว นั่นคือรางวัลสูงสุดในชีวิต จากนั้นไม่เคยอยากได้รางวัลใด ๆ อีกเลย” และในขณะนี้ ทมยันตีได้เริ่มลงมือเขียนเรื่อง 'จอมศาสดา' ซึ่งจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่ทมยันตีจะเขียนแล้ว จากนั้นทมยันตีจะหันหน้าเข้าสู่ความสงบใต้ร่มพระศาสนา

เกียรติยศที่ได้รับ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ วิมลได้รับเครื่องราชอิสริยาภาณ์ตริตาภรณ์มงกุฎไทย ตริตาภรณ์ช้างเผือกและ ทุติยาภรณ์มงกุฎไทย ต่อมาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จุตถจุลจอมเกล้า เป็น “คุณหญิง” เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2548

ผลงานรวมเล่ม

ในนามปากกา "ทมยันตี"

คู่กรรม, กษัตริยา, เถ้ากุหลาบ, กฤตยา, ใยเสน่หา, แม่ดอกสวะ, เมียน้อย, เวียงกุมกาม, ร่มฉัตร, รอยลิขิต, ยอดอนงค์, รักลวง, รักที่ต้องมนตรา, ราชาวดี, แก้วกัลยาของแผ่นดิน, แก้วกลางดง, มงกุฎหนาม, เจ้าแม่, โซ่สังคม, มณีร้าว, เทพบุตรสุดแสบ, แนวสุดท้าย, ใบไม้ที่ปลิดปลิว, แผลหัวใจ, เพลงชีวิต, วันที่รอคอย, สะพานดาว, สองชีวิต, สายรุ้ง, สำรองรัก, ศิวาลัย, สตรีหมายเลขหนึ่ง, สุริยวรรมัน, สุดหัวใจ, อย่าลืมฉัน, อันธการ, อตีตา, อธิราชา, ล่า, ไวษณวี, คำมั่นสัญญา, คู่กรรมภาคสอง, คุณหญิงนอกทำเนียบ, จิตา, จดหมายถึงลูกผู้ชาย, ชามี, ฌาน, ดาวเรือง, ดาวนภา, ตราบาป, ตะวันลา, ถนนสายหัวใจ, ทิพย์, นายกหญิง, นางเอก, บาป, ประกาศิตเงินตรา, พิเธีย, พี่เลี้ยง, พิษสวาท, ทวิภพ, คลื่นชีวิต, รายากุนิง

ในนามปากกา "โร

Reviews

[Saki Rook a Bead · Rating 3 out of 5]

เล่มสอง เราพยายามอ่านให้จบ เพราะว่าอยากรู้ว่าจบอย่างไร แต่รู้สึกว่าต้องพยายามมาก ๆ และเราอ่านแบบแสกนเอาเนื้อเรื่องแทน

ช่วงต้น ๆ ยังคงความยืดเกี่ยวกับไสยศาสตร์เหมือนกับปลายเล่มแรก

แต่ที่ให้สามดาวมากกว่าเล่มแรก เพราะว่า ตอนที่เล่าถึงเรื่องราวทั้งหมด มันโอเค
และตอนจบ จบได้ดีมาก

เราคิดว่าถ้าผู้เขียนลดการนำเสนอบทยืดด้วยไสยศาสตร์แล้วเขียนรวมเหลือหนึ่งเล่ม คงจะเป็นหนังสือที่ดีมาก ๆ
เมื่ออ่านสองเล่มแล้วคิดว่า ผู้เขียนนำเอา แม่นากพระโขนง มาปรับได้น่าสนใจ วางความเชื่อมโยง โดยเฉพาะตอนจบ
ก็จบได้ดี

ในเรื่องความน่ากลัว มีความน่ากลัวแบบหลอน ๆ เล็กน้อย

[Muchi Muchima · Rating 2 out of 5]

นากพัทธ์

* กว่าจะเข้าเรื่องนากพัทธ์ ก็เกือบจะจบเล่ม
* เล่าเรื่องไสยศาสตร์เยอะเกิน (แบบนี้ควรเปลี่ยนชื่อเรื่องและคำโปรยปกหลังทั้งสองเล่มดีกว่า)
* มีความคิดว่ามังกรน่ารำคาญ กลัวนั่นกลัวนี่กลัวตลอดทั้งเรื่อง (ถึงแม้จะมีเหตุผล ที่ไปที่มา ก็ตามเถอะ
* จับประเด็นไม่ถูกว่าเรื่องหลักควรเป็นเรื่องไหน เป้าหมายคืออะไร
* เหมือนเอาหลายเรื่องมารวมกันแต่ไม่เป็นเนื้อเดียวกัน
* ที่สนใจอ่านหนังสือเล่มนี้ก็เพราะคำโปรยปกหลังที่เกี่ยวกับกำไลนากพัทธ์ สรุปแล้วคนละแบบกับแนวที่คาดเลย

[B.B. the Short Legs · Rating 5 out of 5]

เล่มสองไม่น่ากลัวหรือหลอนเท่าเล่มแรก เพราะนางเอกเริ่มปรับตัวได้กลับสถานการณ์แปลก ๆ ได้ (นางจิตแข็งจริง ๆ ) เล่มนี้ก็เลยเป็นการเฉลมปมทุกสิ่งอัน ถือว่าจบได้สมบูรณ์ในทุกปม สิ่งที่น่าประทับใจคืออาจารย์ทมก็ยังอุตส่าห์สอดแทรกกิมมิกเด่น ๆ ของแม่นากเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นเรื่องหยิบมะนาวมาไว้ได้ด้วย เป็นการตีความเรื่องราวของแม่นากได้แหวกแนวและไม่เหมือนใครดีจริง ๆ

[Katkanok (Kate) · Rating 3 out of 5]

บอกไม่ถูก เกือบจะดี แต่บรรยายเรื่องกระบวนการจิตมากเกินไป เข้าใจว่าอาจเป็นความสนใจของผู้เขียน โดยรวมเนื้อเรื่องน่าสนใจ น่ากลัวอยู่เหมือนกันในส่วนที่เป็นเรื่องผี ผูกโยงกับเรื่องเล่าเก่าได้อย่างดี สมเป็นทมยันตีนั่นแหละ