What do you think?
Rate this book
Ik ken je nog
Manon heeft nooit iemand verteld over de jongen die haar jeugd gruwelijk verpestte. Maar nu lijkt het verleden haar in te halen...
Vanaf de eerste dag dat haar beste vriendin verhuist en de nieuwe buren hun intrek nemen, verandert het leven van Manon onomkeerbaar. Terwijl haar man aanpapt met de nieuwe buurvrouw, zinkt Manon dieper en dieper weg. Schuilt in buurman Wessel nog steeds de manipulator van vroeger of wordt ze geterroriseerd door waanbeelden in haar hoofd?
Ik ken je nog is een verslavende thriller vol psychologische spanning waarbij de woede, paniek en machteloosheid van de pagina's afspatten. De lezer blijft zich afvragen wie het echte slachtoffer is.
Vanaf de eerste dag dat haar beste vriendin verhuist en de nieuwe buren hun intrek nemen, verandert het leven van Manon onomkeerbaar. Terwijl haar man aanpapt met de nieuwe buurvrouw, zinkt Manon dieper en dieper weg. Schuilt in buurman Wessel nog steeds de manipulator van vroeger of wordt ze geterroriseerd door waanbeelden in haar hoofd?
Ik ken je nog is een verslavende thriller vol psychologische spanning waarbij de woede, paniek en machteloosheid van de pagina's afspatten. De lezer blijft zich afvragen wie het echte slachtoffer is.
272 pages, Paperback
First published April 12, 2018
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
December 15, 2019
Dit verhaal las heel vlot en ik had het dan ook zo gelezen. De schrijfstijl is erg prettig. Heel eng wordt het niet, maar dat maakt het verhaal niet minder boeiend. Dus vier sterren. :-)
January 28, 2020
Manon leidt een gelukkig leventje met haar man Jasper en haar dochter Lotte maar haar leven wordt ineens overhoop gehaald wanneer haar overbuur en beste vriendin Suzanne (Suus) beslist te verhuizen en de nieuwe bewoners namelijk haar pestkop van haar jeugd blijkt te zijn. Alle herinneringen komen terug naar boven en dat merk je aan het cursieve gedeelte in het verhaal. Bovenal zijn Wessel en zijn vrouw Sabine populair in de buurt en is haar dochter Lotte heel goed bevriend geraakt met hun kinderen Fleur en Tijn. Manon voelt haar machteloos want ze had nooit aan haar man Jasper vertelt over de pesterijen en is Wessel nog de man van toen of is hij nu de vriendelijkheid zelve of is dat maar schijn.
Het verhaal leest heel vlot maar er is weinig spanning te bespeuren. Dit boek was een leuk tussendoortje.
Het verhaal leest heel vlot maar er is weinig spanning te bespeuren. Dit boek was een leuk tussendoortje.
May 21, 2018
Het verhaal leest erg boeiend en vlot, maar spannend wordt het nergens. Jammer is het dan ook dat ik nergens dat gevoel van onderhuidse spanning of onvoorspelbaarheid voelde. De situatie en het thema zijn gelukkig interessant genoeg om door te blijven lezen. Maar het boek las meer als een roman, dan als een thriller eerlijk gezegd!
Lees verder op mijn blog :)
Lees verder op mijn blog :)
July 10, 2018
Ik was erg nieuwsgierig naar dit boek, en tegelijkertijd vreesde ik een beetje voor de inhoud.
Ik ben namelijk een van de vele mensen die vroeger gepest is. Daardoor blijft het confronterend om erover te lezen. Het rakelt herinneringen op die ik liever niet zou hebben.
Toch deed ik mee aan de winactie van Xander Uitgevers, en won.
Ik heb er geen spijt van. Ik Ken Je Nog is een boek vol vaart en intriges. Het verhaal pakt vanaf de eerste zin. Het is makkelijk geschreven, zodat je door de pagina's heen vliegt. Geen moeilijkdoenerij, gewoon bam, dit gebeurt er, dit voelt ze, dit denkt ze. De auteur heeft geen ingewikkelde zinnen of interessante woorden nodig om je te raken, en je mee te nemen in het verhaal. Ik wilde alleen maar verder lezen. Ik had het in twee dagen uit en dat gebeurt me zelden.
De auteur heeft zich heel goed verplaatst in de hoofdpersoon, maar net zo goed in de andere personages. Allemaal zijn ze geloofwaardig en herkenbaar. Allemaal komen ze tot leven. Af en toe wil je tegen ze schreeuwen.
Daarnaast laat Fokkelman je continu twijfelen. Ging het zoals Manon het zich herinnert? Of overdrijft ze toch? Is Wessel veranderd of is hij nog steeds onbetrouwbaar en misschien zelfs gevaarlijk? Net als je richting het ene neigt, gebeurt er weer iets waardoor je gaat twijfelen.
Ik denk dat dit boek het meest in de smaak zal vallen bij mensen die gepest zijn. Zij zullen Manons gedrag begrijpen, en meer meeleven - vermoed ik - dan lezers die vroeger zelf pestten. Ik merkte dat ik mezelf telkens moest dwingen om objectief naar Wessel te blijven kijken. Ik voelde zo met Manon mee. Natuurlijk vertrouwt ze hem niet! Dat zou ik ook niet doen! Vergeven en vergeten, ja dat zou je doen in een ideale wereld, maar in werkelijkheid is dat niet zo makkelijk. Wessel heeft Manon heel wat littekens op haar ziel bezorgd. Om nog maar niet te spreken over de mensen die haar een aanstelster noemden. Oh, wat was ik boos op die mensen! Wat heb ik me geërgerd aan ze! En wat is dat goed gedaan van de auteur! Daaraan kan je ook zien hoe levensecht de personages zijn. Je wilt ze soms voor hun kop stompen. Af en toe vroeg mijn man waarom ik mijn hoofd zat te schudden, en dan zei ik: Sommige mensen zijn gewoon ongelooflijk. Mensen, niet personages :-)
Normaal gesproken heb ik een hekel aan terugblikken. Zit je net lekker in het verhaal, komt er zo'n flashback. Maar in Ik Ken Je Nog waren ze stuk voor stuk interessant. Aangrijpend soms. Frustrerend. Een onmisbaar onderdeel van het verhaal. Beetje bij beetje krijg je te zien wat er vroeger allemaal is voorgevallen tussen Manon en Wessel. Het vormt een beeld, en voedt je twijfels.
Het boek is niet heel spannend, maar de onderhuidse spanning die erin zit gaat zelden liggen. Doordat je als lezer zo meeleeft met Manon, en zo ontzettend hoopt op rechtvaardigheid, wil je het boek niet wegleggen. De twijfels die zowel bij Manon als bij de lezer constant op de loer liggen dragen daar ook aan bij.
Richting het einde wacht je als lezer wel op een aantal antwoorden. Je wilt duidelijkheid. Of in ieder geval voldoende aanwijzingen om je eigen conclusies te kunnen trekken.
Voor een groot deel krijg je je antwoorden ook. Toch vond ik dat het einde iets uitgebreider had gemogen. Er was voor mij nog net wat te veel onduidelijkheid. Maar ondanks dat heb ik genoten van het boek. Genoten en me gefrustreerd gevoeld, over wat Manon meemaakte en wat ik zelf meemaakte. Een teken dat het verhaal me raakte dus.
Het einde kwam als een verrassing. Ietwat abrupt, maar wel goed. Ik had verschillende eindscenario's in gedachten, maar dit zat er niet tussen!
Al met al dus absoluut een goed boek. Ik kijk al uit naar de volgende van Alice Fokkelman.
Veel dank aan Xander Uitgevers voor dit exemplaar.
Ik ben namelijk een van de vele mensen die vroeger gepest is. Daardoor blijft het confronterend om erover te lezen. Het rakelt herinneringen op die ik liever niet zou hebben.
Toch deed ik mee aan de winactie van Xander Uitgevers, en won.
Ik heb er geen spijt van. Ik Ken Je Nog is een boek vol vaart en intriges. Het verhaal pakt vanaf de eerste zin. Het is makkelijk geschreven, zodat je door de pagina's heen vliegt. Geen moeilijkdoenerij, gewoon bam, dit gebeurt er, dit voelt ze, dit denkt ze. De auteur heeft geen ingewikkelde zinnen of interessante woorden nodig om je te raken, en je mee te nemen in het verhaal. Ik wilde alleen maar verder lezen. Ik had het in twee dagen uit en dat gebeurt me zelden.
De auteur heeft zich heel goed verplaatst in de hoofdpersoon, maar net zo goed in de andere personages. Allemaal zijn ze geloofwaardig en herkenbaar. Allemaal komen ze tot leven. Af en toe wil je tegen ze schreeuwen.
Daarnaast laat Fokkelman je continu twijfelen. Ging het zoals Manon het zich herinnert? Of overdrijft ze toch? Is Wessel veranderd of is hij nog steeds onbetrouwbaar en misschien zelfs gevaarlijk? Net als je richting het ene neigt, gebeurt er weer iets waardoor je gaat twijfelen.
Ik denk dat dit boek het meest in de smaak zal vallen bij mensen die gepest zijn. Zij zullen Manons gedrag begrijpen, en meer meeleven - vermoed ik - dan lezers die vroeger zelf pestten. Ik merkte dat ik mezelf telkens moest dwingen om objectief naar Wessel te blijven kijken. Ik voelde zo met Manon mee. Natuurlijk vertrouwt ze hem niet! Dat zou ik ook niet doen! Vergeven en vergeten, ja dat zou je doen in een ideale wereld, maar in werkelijkheid is dat niet zo makkelijk. Wessel heeft Manon heel wat littekens op haar ziel bezorgd. Om nog maar niet te spreken over de mensen die haar een aanstelster noemden. Oh, wat was ik boos op die mensen! Wat heb ik me geërgerd aan ze! En wat is dat goed gedaan van de auteur! Daaraan kan je ook zien hoe levensecht de personages zijn. Je wilt ze soms voor hun kop stompen. Af en toe vroeg mijn man waarom ik mijn hoofd zat te schudden, en dan zei ik: Sommige mensen zijn gewoon ongelooflijk. Mensen, niet personages :-)
Normaal gesproken heb ik een hekel aan terugblikken. Zit je net lekker in het verhaal, komt er zo'n flashback. Maar in Ik Ken Je Nog waren ze stuk voor stuk interessant. Aangrijpend soms. Frustrerend. Een onmisbaar onderdeel van het verhaal. Beetje bij beetje krijg je te zien wat er vroeger allemaal is voorgevallen tussen Manon en Wessel. Het vormt een beeld, en voedt je twijfels.
Het boek is niet heel spannend, maar de onderhuidse spanning die erin zit gaat zelden liggen. Doordat je als lezer zo meeleeft met Manon, en zo ontzettend hoopt op rechtvaardigheid, wil je het boek niet wegleggen. De twijfels die zowel bij Manon als bij de lezer constant op de loer liggen dragen daar ook aan bij.
Richting het einde wacht je als lezer wel op een aantal antwoorden. Je wilt duidelijkheid. Of in ieder geval voldoende aanwijzingen om je eigen conclusies te kunnen trekken.
Voor een groot deel krijg je je antwoorden ook. Toch vond ik dat het einde iets uitgebreider had gemogen. Er was voor mij nog net wat te veel onduidelijkheid. Maar ondanks dat heb ik genoten van het boek. Genoten en me gefrustreerd gevoeld, over wat Manon meemaakte en wat ik zelf meemaakte. Een teken dat het verhaal me raakte dus.
Het einde kwam als een verrassing. Ietwat abrupt, maar wel goed. Ik had verschillende eindscenario's in gedachten, maar dit zat er niet tussen!
Al met al dus absoluut een goed boek. Ik kijk al uit naar de volgende van Alice Fokkelman.
Veel dank aan Xander Uitgevers voor dit exemplaar.
May 6, 2018
Ik ken je nog van Alice Fokkelman leest echt als een trein. Ik ben gisteravond begonnen en nu alweer uit. Je voelt mee met de kleine en grote Charlotte die gebult gaat onder haar pestkop Wessel. Niemand wil haar geloven behalve de lezer zelf. Spannend is dit boek niet echt te noemen, maar vermakelijk is het wel. Het einde verrast nog even.
September 12, 2018
Spannend boek. Je blijft doorlezen omdat je erg benieuwd bent naar de rest. Ik had het boek in vijf avonden uit.
May 20, 2018
In 2003 begon Alice Fokkelman met het schrijven van korte verhalen, waarvan een aantal lovende recensies kreeg. Omdat haar gezin, maar ook haar werk als Corporate Communicatie Manager te veel tijd vergden, kwam ze daar niet meer aan toe. Een workshop tijdens de schrijfdag van de schrijversacademie was er de aanleiding van dat ze opnieuw met het schrijfproces begon. Ze begon aan een boek, stuurde een uittreksel en het eerste hoofdstuk naar de uitgever en dat resulteerde er uiteindelijk in dat haar debuut, de thriller Ik ken je nog, in april 2018 uitgekomen is.
Na de verhuizing van haar buren naar Amerika kwam Manon erachter dat Wessel, haar oude buurjongen, opnieuw naast haar komt wonen. Samen met zijn gezin. In haar jeugd is Manon door Wessel gepest en flashbacks zorgen er nu voor dat ze die periode herbeleeft. Haar dochter kan goed met de kinderen van Wessel overweg en haar man Jasper kan het bijzonder goed met de nieuwe buurvrouw vinden. Manon is echter ten einde raad, gaat zich steeds panischer te gedragen en vraagt zich af of Wessel nog steeds net zo vervelend is als hij vroeger was. Maar hierdoor isoleert ze zich wel meer van de anderen.
Pesten. Het is van alle tijden en komt regelmatig in het nieuws. Of het nu om kinderen of volwassenen gaat, maakt daarbij niet uit. Fokkelman heeft dit thema in Ik ken je nog verwerkt. Omdat het nog steeds gebeurt en er, in ieder geval onder volwassenen, ook een taboe op rust, is dit een origineel idee dat een veelbelovende en spannende thriller kan opleveren. Dat is haar niet gelukt, want spannend wordt het nergens. Het verhaal is vooral een uiteenzetting van wat zich in het hoofd van Manon afspeelt, maar ook hoe ze met haar angst, en misschien zelfs met haar jeugdtrauma, omgaat. En dat gedrag is, ondanks dat de lezer zich er wel enigszins een voorstelling van kan maken wat zich in haar hoofd afspeelt, niet altijd even rationeel. Ze treedt ook niet daadkrachtig genoeg op naar de personages waarvan het gedrag nog vele malen erger is. Dat is een gemiste kans om het verhaal een veel dramatischere wending te geven en het sterker te maken.
De schrijfstijl van het boek is bijzonder toegankelijk waardoor het uitermate vlot leest. Waar het echter aan ontbreekt, is de diepgang. Uitgezonderd de personages van Manon en Wessel zijn de andere vrij beperkt uitgewerkt. Waarschijnlijk is dit bewust gedaan, want Manon en Wessel dragen het verhaal en daardoor zijn ze dus het belangrijkst. Daarnaast had de auteur er beter voor kunnen kiezen om het thema veel verder uit te werken en om het verhaal ook diverse onverwachte plotwendingen mee te geven. Dan was dit debuut zonder meer spannender geweest en had het verhaal ook psychologisch interessanter kunnen zijn. Verder kent het eveneens een aantal onwaarschijnlijkheden en daardoor komt het wel eens onwerkelijk over.
Hoewel het verhaal zelf geen verrassingen in petto heeft, is het laatste stuk cursieve tekst wel verrassend, maar laat het ook vragen achter. Dat is jammer omdat het daardoor lijkt dat het verhaal geen afgerond geheel vormt. Door de manier van schrijven is Ik ken je nog geen vervelend boek om te lezen, maar het is niet voldoende om er een sterke thriller van te maken.
Na de verhuizing van haar buren naar Amerika kwam Manon erachter dat Wessel, haar oude buurjongen, opnieuw naast haar komt wonen. Samen met zijn gezin. In haar jeugd is Manon door Wessel gepest en flashbacks zorgen er nu voor dat ze die periode herbeleeft. Haar dochter kan goed met de kinderen van Wessel overweg en haar man Jasper kan het bijzonder goed met de nieuwe buurvrouw vinden. Manon is echter ten einde raad, gaat zich steeds panischer te gedragen en vraagt zich af of Wessel nog steeds net zo vervelend is als hij vroeger was. Maar hierdoor isoleert ze zich wel meer van de anderen.
Pesten. Het is van alle tijden en komt regelmatig in het nieuws. Of het nu om kinderen of volwassenen gaat, maakt daarbij niet uit. Fokkelman heeft dit thema in Ik ken je nog verwerkt. Omdat het nog steeds gebeurt en er, in ieder geval onder volwassenen, ook een taboe op rust, is dit een origineel idee dat een veelbelovende en spannende thriller kan opleveren. Dat is haar niet gelukt, want spannend wordt het nergens. Het verhaal is vooral een uiteenzetting van wat zich in het hoofd van Manon afspeelt, maar ook hoe ze met haar angst, en misschien zelfs met haar jeugdtrauma, omgaat. En dat gedrag is, ondanks dat de lezer zich er wel enigszins een voorstelling van kan maken wat zich in haar hoofd afspeelt, niet altijd even rationeel. Ze treedt ook niet daadkrachtig genoeg op naar de personages waarvan het gedrag nog vele malen erger is. Dat is een gemiste kans om het verhaal een veel dramatischere wending te geven en het sterker te maken.
De schrijfstijl van het boek is bijzonder toegankelijk waardoor het uitermate vlot leest. Waar het echter aan ontbreekt, is de diepgang. Uitgezonderd de personages van Manon en Wessel zijn de andere vrij beperkt uitgewerkt. Waarschijnlijk is dit bewust gedaan, want Manon en Wessel dragen het verhaal en daardoor zijn ze dus het belangrijkst. Daarnaast had de auteur er beter voor kunnen kiezen om het thema veel verder uit te werken en om het verhaal ook diverse onverwachte plotwendingen mee te geven. Dan was dit debuut zonder meer spannender geweest en had het verhaal ook psychologisch interessanter kunnen zijn. Verder kent het eveneens een aantal onwaarschijnlijkheden en daardoor komt het wel eens onwerkelijk over.
Hoewel het verhaal zelf geen verrassingen in petto heeft, is het laatste stuk cursieve tekst wel verrassend, maar laat het ook vragen achter. Dat is jammer omdat het daardoor lijkt dat het verhaal geen afgerond geheel vormt. Door de manier van schrijven is Ik ken je nog geen vervelend boek om te lezen, maar het is niet voldoende om er een sterke thriller van te maken.
July 1, 2018
Een leuk tussendoortje, maar om dit boek nu gelijk als thriller weg te zetten. Nee, dan moet er toch wat meer gebeuren. Het onderwerp is actueel, helaas. Pesten, vandaag de dag kun je er eigenlijk niet omheen. En daar gaat het dus ook in dit boek over. Wanneer de buurjongen, uit je jeugd ineens tegenover je komt wonen, is dat niet zo erg, maar als je jaren achtereen door hem gepest werd. Dan wordt het een ander verhaal. Het verhaal is als een roman geschreven, op sommige momenten luchtig en wat oppervlakkig. De spanning ontbreekt in mijn optiek helemaal. Het leest vlot, en is daarom heel toegankelijk maar om het dan een thriller te noemen. Het einde is heftig, maar op de laatste pagina wordt er toch wat toegevoegd waardoor je toch even een beetje verward blijft zitten.
Read
September 29, 2019Wessel en zijn gezin komen tegenover Manon wonen.
Haar beste vriendin Suus vertrekt naar het buitenland.
In de plaats komen Wessel en zijn gezin tegenover Manon wonen.
Wessel blijkt nog altijd een pestkop te zijn maar maakt zich populair bij iedereen waardoor niemand Manon gelooft.
Ze komt erachter dat het feit dat Wessel er is komen wonen, geen toeval is...
Wessel lijdt aan depressies en is de zelfmoord van zijn vader nooit te boven gekomen.
Op een feestje besluit hij zelf zelfmoord te plegen.
Jasper, de man van Manon heeft een affaire met de vrouw van Wessel en besluit voor haar te kiezen
Manon start een nieuw leven met Daan, haar eerste vriendje en destijds ook de beste vriend van Wessel. Ze is hem nooit vergeten.
Haar beste vriendin Suus vertrekt naar het buitenland.
In de plaats komen Wessel en zijn gezin tegenover Manon wonen.
Wessel blijkt nog altijd een pestkop te zijn maar maakt zich populair bij iedereen waardoor niemand Manon gelooft.
Ze komt erachter dat het feit dat Wessel er is komen wonen, geen toeval is...
Wessel lijdt aan depressies en is de zelfmoord van zijn vader nooit te boven gekomen.
Op een feestje besluit hij zelf zelfmoord te plegen.
Jasper, de man van Manon heeft een affaire met de vrouw van Wessel en besluit voor haar te kiezen
Manon start een nieuw leven met Daan, haar eerste vriendje en destijds ook de beste vriend van Wessel. Ze is hem nooit vergeten.
January 20, 2020
Heb het boek in twee dagen uitgelezen. Eigenlijk totaal niet mijn genre, maar omdat deze niet zo eng is maar toch heel spannend durfde ik het aan. Het leest vlot weg. Eigenlijk gewoon prima.
April 21, 2023
3.5* heel vlot geschreven en creëert de juiste sfeer. Het einde is wel ok: niet echt verrassend, maar toch goed, al vind ik het jammer dat het Jasper -issue niet verder uitgeklaard werd....
February 4, 2025
Wat als je verleden terug naar boven komt omdat diegene die je je hele jeugd heeft gepest je overbuurman wordt....
Leest super vlot. Fijn debuut
Leest super vlot. Fijn debuut
Displaying 1 - 14 of 14 reviews