سعدی با توجه به اینکه تسلط کامل به زبان عربی داشته اشعاری نیز به زبان عربی سروده است. این اشعار نیز همانند دیگر آثار وی از قوت و انسجام خاصی برخوردار است. ترجمه این اشعار تنها یک بار در سال 1362 توسط دکتر جعفر موید شیرازی انجام شده است و اینک بار دیگر ترجمهای جدید از این اشعار توسط استاد موسی اسوار انجام شده است.
حدائقُ روضاتِ النعیم و طیبُها
تضیقُ علی نفسٍ یجورُ حبیبُها
بقلبی هویَ کالنَمل یا صاح لم یزل
تُقرضُ احشائي و یخفی دبیبُها
فلا تحسبن البعد یورثُ سلوة
فنارُ غرامی لیس یُطفی لَهیبُها
آنکه دلدارش ستم پیشه است از گلزارهای باغ بهشت و نفخه ی روح افزایشان نیز به تنگ می آید
در دلم عشقی است ای دوست که همچون موران اندرونم را می خورد و جنبش او پیدا نیست
گمان مبر که دوری آرامش خاطر آورد که شعله های آتش عشق مرا هرگز فرو نتوان نشاند