怒

by Shūichi Yoshida

2011的夏天，东京郊外一对普通夫妇惨遭杀害。

凶手山神一也作案后逗留屋内长达六个小时，并用被害人的血在墙上留了一个“怒”字，方才离去。

案件的凶残性让人发指，其动机则让警方困惑。

一年后，经过微整容的山神依旧在逃。而此时，三地分别有三个来路不明的男子，日渐融入当地的生活。

房总渔港的田代、东京市区的直人、冲绳附近离岛的田中，三个人各与通缉犯山神有着某种程度的暗合。

那些接纳陌生人并付出情感的人们迟迟注意到第二次公布的通缉信息，信任与爱被放到了天平上。

谁是凶手？

你又如何能相信身边的他不是凶手？??

Paperback

First published January 24, 2014

About the author

Shūichi Yoshida (吉田 修一) was born in Nagasaki, and studied Business Administration at Hosei University. He won the Bungakukai Prize for New Writers in 1997 for his story "Saigo no Musuko", and the Akutagawa Prize in 2002 (the fifth time he'd been nominated for the prize) for "Park Life". In 2002 he also won the Yamamoto Prize for Parade, and for winning both literary and popular prizes Yoshida was seen as a crossover writer, like Amy Yamada or Masahiko Shimada. In 2003 he wrote lyrics for the song "Great Escape" on Tomoyasu Hotei's album Doberman. His 2007 novel Villain won the Osaragi Jiro Prize and the Mainichi Publishing Culture Award, and was recently adapted into an award-winning 2010 film by Lee Sang-il.

Reviews

[Phu · Rating 3 out of 5]

3.25

怒 mở đầu bằng một vụ án sát hại cặp vợ chồng, sau khi gây án hung thủ để lại dòng chữ "怒"(thịnh nộ) tại hiện trường. Một năm sau, hung thủ vẫn chưa bị bắt, nhưng cảnh sát lại phát hiện ra là hung thủ đã phẩu thuật thẩm mỹ. Và diễn biến câu chuyện ở một năm sau khi vụ án xảy ra, tại ba nơi khác nhau có ba người đàn ông kỳ lạ xuất hiện, câu hỏi được đặt ra ở đây "Trong ba người đàn ông kia, ai là hung thủ của vụ án năm trước?"

Ở ba nơi khác nhau thì ba người đàn ông kia để lại một ấn tượng riêng cho mình cũng như những nhân vật sống tại đó; nhưng thật tàn nhẫn khi nói ra "Một trong ba người đàn ông kia là kẻ sát nhân." Diễn biến cũng tàn nhẫn, khi ba người đàn ông kia đều có đặc điểm giống nghi phạm.

• Chàng trai Tashiro mang đến cho cô gái trẻ, Aiko, một tình yêu và sự tin tưởng, Tashiro yêu cả quá khứ tồi tệ của Aiko. Nhưng Tashiro lại khiến cha của Aiko, Yohei lo lắng cho cô con gái có thể bị tổn thương.
• Chàng gay, Yuma, gặp được anh chàng Naoto. Cả hai sau đó sống cùng nhau, cùng trải qua những vui buồn, nhưng mối quan hệ đó chẳng hề có tên. Mình thích nhất câu chuyện của Naoto và Yuma, cũng như nó cảm động theo nhiều cách, nhưng cũng rất ĐAU ĐỚN.
• Và cô nữ sinh trung học, Izumi cùng mẹ chạy trốn đến một hòn đảo thuộc Okinawa. Tại đây, trong lần đi chơi cùng cậu bạn, Tatsuya, Izumi gặp được Tanaka - người đàn ông kỳ lạ, Tanaka muốn Izumi hứa, không tiết lộ cuộc gặp mặt giữa họ.

Shuichi Yoshida có cách viết khiến mình liên tưởng đến Out của Natsuo Kirino. Diễn biến vừa tàn bạo và nặng nề, nhưng lại quyến rũ và cũng rất cảm động. Chủ yếu xoay quanh diễn biến tâm lý nên rất chậm. Mình đã dự định cho nó 4☆, nhưng tại sao chỉ có 3☆?
Bởi câu chuyện QUÁ DỄ ĐOÁN! Mình không phải tự cao hay xạo lồn gì đâu, mà ngay từ đầu mình đã đoán được ai là hung thủ trong ba người đàn ông kia, thực sự là trong hai người còn lại có một người vốn đã đáng nghi nhất rồi, thậm chí mình cũng đoán được tình tiết sau đó ở nơi có hung thủ. Diễn biến lại kéo dài để tăng hồi hộp, còn đối với mình thì nhàm chán. Chủ yếu mình muốn biết thêm về cặp LGBT :)))

Quy chung 怒 là một cuốn sách "đầu voi đuôi chuột" về mặt trinh thám. Nhưng cảm xúc của nó rất dạt dào nha, mỗi con người yêu, tôn trọng nhau ở việc tin tưởng lẫn nhau. Nhưng sự "tin tưởng" có thể dễ dàng sụp đổ theo nhiều cách. Như tựa sách, mình cũng đã "phẫn nộ" khi niềm tin của những nhân vật bị lung lay, để rồi mọi thứ chẳng đi về đâu...

[Jin · Rating 4 out of 5]

This book is so hard to judge. I really have a soft spot for Japanese authors and their amazing creativity. I read his other books as well and I had high expectations when I chose this to read. The title is not just "anger" but more like fury or even better: "rage". But then rage may not convey the feeling of this story. The author uses several characters and story lines to describe the Japanese society and the hidden anger behind it.

The story begins with a brutal murder case of a couple where the words for anger/rage is painted on the wall. But this is not a typical detective story or just a thriller with a twisted-minded killer. It tries to dive deeper into the fates of those who are not blessed by general society. There is this family with a daughter who struggles to keep up with a normal life. A gay person who seeks to find a place called home. The innocence of them builds a strong contrast to the murder case and while we wish them a happy ending, we also keep wondering who might be the killer until the end.

I have to say that the turn of events by the end were surprising but somehow a bit off. With thrillers, I have the feeling that some authors go over the top to surprise the readers which unfortunately sometimes destroys the whole world building. For my taste, the reveal of the killer was not satisfactory enough but the overall ending was a good wrap up. I think if I would have read this book not as a thriller but more as a general fiction, I might have enjoyed it even more.

[ไม้ไต่คู้ · Rating 3 out of 5]

- หนังสือค่อนข้าง slowburn มันเหมาะกับคนที่ชอบอ่านนิยายที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการบรรยายสภาวะภายในใจของตัวละครและไม่รังเกียจการเดินย่ำอยู่กับที่เป็นเวลานาน แต่ถ้าใครชอบอ่านนิยายที่ขับเคลื่อนด้วยพลอต, เนื้อเรื่องต้องเดินไปข้างหน้าตลอดเวลา ก็คงจะเหนื่อยหน่อยสำหรับเรื่องนี้

- หนังสือหนาถึง 400 หน้า เพราะตัวละครแทบทุกตัวในเรื่องนี้มีความสับสนทางใจสูงมาก แทบทุกตัวเอาแต่คิดนู่นคิดนี่วนไปวนมาอยู่นานกว่าจะตัดสินใจทำอะไรสักครั้ง

- นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้กับความไม่แน่ใจของเหล่าตัวละครมากกว่าจะเป็นนิยายสืบสวน เพราะเอาจริงๆ แล้วผมมองว่าเรื่องมันแทบไม่มีอะไรเลย ถ้าตัวละครไม่มัวแต่อ้ำอึ้งและกล้าคิดกล้าทำกว่านี้ (ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น หนังสือก็จะไม่ต้องมานั่งบรรยายสภาพจิตใจหรือความคิดภายในใจของตัวละครมากเช่นนี้) เรื่องจะจบแบบเร็วๆ ได้เลย

- โดยส่วนตัวแล้วผมเป็นพวกที่ถูกชักจูงด้วย plot มากกว่า emotional ทำให้ระหว่างทางก็รู้สึกเหนื่อยอยู่บ้างกับการต้องมานั่งอ่านเรื่องราวจุกจิกที่ดูจะไม่เกี่ยวกับพลอตเรื่องหลัก แต่ข้อดีของการเล่าเรื่องแบบนี้คือ เมื่อมาถึงช่วงท้ายๆ ของเนื้อหา บทสรุปของแต่ละตัวละครจะทำให้เรารู้สึกถูกกระแทกกระทั้นได้มากกว่าการเล่าเรื่องแบบที่ใช้พลอตเป็นแกนหลัก (ก็อุตส่าหนั่งอ่านตัวละครมันเศร้า มันสับสน มาตั่ง 300 กว่าหน้าอะนะ)

[Mook Woramon · Rating 3 out of 5]

กว่าจะอ่านจบนี่ก็พิโรธขึ้นมาหลายครั้ง หนังสือเดินเรื่องช้าและเนือยมากกกก หนังสือหนาหน่อยประมาณสี่ร้อยหน้ามาพีคช่วงตอนจบประมาณห้าสิบหน้าสุดท้าย เหมือนอ่านนิยายสามเหตุการณ์ที่ไม่เกี่ยวข้องกันในเล่มเดียวซึ่งปกหลังสปอยล์เรื่องไว้หมดละ ลุ้นแล้วลุ้นอีกเรื่องจะมาบรรจบกันเมื่อไหร่ ตอนเฉลยตอนหลังก็ซึ้งนะ แต่ไม่สามารถหักลบกับช่วงแรกที่เนือยมากได้

เดาว่าที่คะแนนรีวิวสูงคงเพราะเรื่องนี้ค่อนข้างสะท้อนสังคมและจิตใจของชาวญี่ปุ่นละมั้ง การไม่ยอมรับเกย์ ชายรักชายต้องหลบๆซ่อนๆ การเกรงใจกันไปมาที่ทำให้พูดตรงๆกันไม่ได้ซะที การล่วงละเมิดทางเพศที่ฝ่ายหญิงต้องหลบๆซ่อนๆ ไม่กล้าที่จะเรียกร้องความเป็นธรรม ฆาตกรที่ฆ่าได้แม้แต่คนที่ไม่รุ้จัก

[top. · Rating 4 out of 5]

"เราต่างรับรู้ว่าเหยื่อนั้นโชคร้าย แต่เราไม่ได้สนใจเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังของพวกเขาว่าเป็นอย่างไร ในเมื่อเรายังมีเรื่องราวชีวิตที่แตกต่างกันไปแล้ว พวกเขา ผู้ประสบเหตุก็ย่อมต้องมีเช่นกัน"

จบมาพักนึงแล้ว อ่านเล่มอื่นก็แล้ว ตัวหนังสือของคุณยังวนเวียนอยู่รอบตัว บางทีการจมจ่อมอยู่กับความรู้สึกของตัวละคร ประเภท "ใช่หรือไม่, ถามดีหรือเปล่า, ถ้าพูดแล้วเขาจะรู้สึกอย่างไร" มันจะทำให้คนอ่านรู้สึกวกวนเวียนว่ายอยู่แต่กับความลังเลและไม่กล้าของตัวละคร แต่โดยรวมผมชอบมาก ผู้เขียนสร้างสถานการณ์ที่ทำให้เราเข้าใจตัวละคร มันไม่ใช่เรื่องแค่ว่า "สงสัยก็ถามสิ จะได้จบ" มันคือเรื่องจริงของความสัมพันธ์ คนเรามักกังวลอยู่มากบ้างน้อยบ้างเมื่อจะถามคำถามที่เราคิดว่าอาจกระทบกับความรู้สึกของคนฟัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแน่นแฟ้นและเปราะบาง พ่อกับลูกสาวและชายหนุ่มแปลกหน้า, หนุ่ม lgbtq ในสังคมปิด, พี่ชายกับน้องชายและเงิน, เด็กหนุ่มกับรักข้างเดียว, เด็กสาวและแม่รักสนุก เป็นต้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสังคมญี่ปุ่น ผู้ซึ่งปกติก็ไม่ค่อยจะตอบตรงๆ อ้อมน้ำอ้อมโลกแถมต้องอาศัยประสบการณ์ตีความคำตอบรับต่างๆ ของพวกเขา จึงไม่แปลกที่เรื่องมันจะอบอวลไปด้วยความรู้สึก "อยากรู้แต่ไม่อยากถาม" กลัวรับมันไม่ไหว ของทุกตัวละครแบบเต็มพิกัด

อย่างที่ผมบอก ผมชอบความเรื่อยเปื่อยที่คุณเขาละเลียดปล่อยออกมา เบื้องหลังของเหยื่อ ของฆาตรกร ของตัวละครเสริม (ที่น้องที่ออฟฟิศบอกไม่ต้องเล่าก็ได้นะ 55) ทุกคนล้วนมีอดีต คนเขียนก็มี ตัวละครก็มี คนอ่านก็มี พวกเราล้วนก่อร่างมาจากอดีตเพื่อที่จะเป็นตัวเราปัจจุบัน ถึงแม้ชีวิตคนเราจะสามารถเริ่มใหม่ได้ในทุกวัน แต่อดีตจะส่งผลต่อปัจจุบันไม่มากก็น้อย

อนึ่ง พล่ามมาเยอะๆ แค่จะบอกคำเดียวว่า คุณชูอิจิเขาเขียนดีจัง รักนะครับ และจะรักมากกว่านี้ ถ้าไทยเวอร์ชั่นจะหนาไม่ว่า แต่กรุณาใช้กระดาษที่เบากว่านี้หน่อย

ปล. ฉบับหนังสือกับภาพยนตร์ต่างกัน ผมดูหนังมาก่อน บางซีนก็ยอมรับว่าทำได้ดีกว่าหนังสือ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ห้ามพลาดหนังสือนะครับ

[新新 Xin-Xin · Rating 4 out of 5]

4.5

[Guts · Rating 2 out of 5]

TW: Rape

Kinda disappointing. There's a lot to read and the setup in the beginning is huge but the payoff isn't satisfying for me. I also don't care much about the gay tragic love story anymore after I've read other more interesting stories with LGBTQ+ characters, so in contrast this feels old (and perhaps it is, as this is a pretty old book, being published in 2013, I think?) Anyway, nothing new here. Kinda even terrible when the gay love story you're supposed to feel touch started from rape. And suddenly the rape never mentioned again for some reasons. Rape is also used as a plot device again later in the story but this time the author explored more into the victim's mind, while the rape of a gay man is brushed off as another "rough sex" so it doesn't really sit well with me.

[F Gato · Rating 1 out of 5]

Bla blah blah x500 pages

[Guunguun · Rating 5 out of 5]

จบไปอีกเล่ม กับ พิโรธ โดยอ.โยชิดะ ชูอิชิ

ปกคือเลือดสาดมาก นึกว่าจะได้อ่านนิยายแนวหั่นตัดสับ แต่ๆๆๆๆ อย่าโดนปกหลอกจ้า

เรื่องนี้คือได้มาจากงานสนามอ่านเล่นของนายอินทร์ หยิบส่ง ๆ มาในถุงบุฟเฟ่ต์ และดองไว้อย่างนาน เพราะหนังสือมันหนาจัด 414 หน้า

เรื่องย่อเร็วๆก็คือ มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นที่เมืองนึง ผ่านไป 1 ปี ตำรวจยังหาคนร้ายไม่ได้ รู้แค่ฆาตกรมีจุดเด่น 3 อย่างคือ ดวงตาดุ มีไฝสามเม็ดเรียงที่แก้มขวา และถนัดซ้าย

ขณะเดียวกัน เนื้อเรื่องก็ตัดไปที่เหตุการณ์ของอีกสามครอบครัว ต่างสถานที่กัน ที่ได้เจอกับผู้ชายสามคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไป แต่เข้าเค้าว่าจะเป็นฆาตกรในคดีนั้น

ในสามคนนี้ มีฆาตกรหรือไม่ และใครกันที่จะเป็นฆาตกรตัวจริง?

ต้องบอกว่า เรื่องนี้มีคนรีวิวอยู่แค่สองแบบ คือชอบมาก หรือไม่ก็เกลียดไปเลย คนที่ซื้อเพราะอยากอ่านแนวสืบสวนคงเกลียดจัด เนื่องจากมันบรรยายเรื่องอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวกับคดีซะเยอะ ครึ่งเล่มแรกก็คือเนือยมาก และคดีที่เป็นจุดแรกเริ่มแทบไม่มีความกระจ่างหรือเหตุผลอะไรรองรับ เหมือนมีมาแค่เพื่อทิ้งปมเฉย ๆ แต่ส่วนตัวเราชอบแฮะ ชอบความ slow burn ของเนื้อเรื่อง ที่ค่อย ๆ ปูมา ถ้าอดทนผ่านครึ่งเล่มมาได้ ช่วงหลังคือหยุดอ่านไม่ได้ น่าจะต้องบอกว่าเป็นหนังสือแนว slice of life ที่พ่วงความ suspense ให้คนอ่านระแวงตลอดเวลา ว่าไอ้นี่ใช่คนร้ายมั้ยว้าาาา ขณะเดียวกัน ตัวละครแต่ละตัวก็ค่อนข้างมีความเป็นคนสูงมาก ๆ มีความเรียล ความสับสนเยอะ ทั้งในเรื่องความคิด ความสัมพันธ์ของตัวละคร เอาเป็นว่าถ้าตัดเรื่องปมฆาตกรรมแรกออกไป อาจจะได้นิยายดราม่าสักสามเรื่อง

ป.ล. ชอบน้องทัตสึยะมาก ๆ

[Namtarn Chawanrat · Rating 3 out of 5]

มันยิ่งกว่า slow burn เพราะคิดว่าไม่เบิร์นอะไรเลยค่ะ ไม่มีอิมแพค ไม่สับขาหลอก ไม่โอโหอะไรเลย มันสนุกนะ อ่านได้เรื่อยๆเบื่อๆ อ่านไปพลิกแอบดูไป เพราะยืดเยื้อมาก มันแทบไม่ใช่แนวสืบสวนสอบสวนด้วยซ้ำค่ะ เหมือนเป็นชีวิตประจำวัน ของตัวอื่นมากกว่า เล่าเรื่องคนมีปมไปสามสี่คน สรุปฆาตกรเป็นตัวประกอบเฉยๆใช่ป้ะ 55555
⭐️ให้ดาวนักแปลและบก.นะคะ สำนวน อ่านสนุก ชอบมากๆเลย

[Tanan · Rating 4 out of 5]

หนังสือปูเรื่องนานมากกกกกกกกกกก

อ่านไปครึ่งเล่มยังไปไม่ถึงไหน อ่านไปลังเลไปว่าแทบไม่อยากอ่านต่อแล้ว
แต่จะทิ้งกลางคันก็เสียดาย อารมณ์เหมือนกลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง
.
แต่พอเดิน ๆ วิ่ง ๆ ผ่านจุดนั้นมาได้ก็สนุกจนอ่านรวดเดียวจบ เรื่องดูเรียลดี ไม่ต้องมีเหตุผลรองรับทุกอย่าง ปล่อยไหลไปแบบนั้นแล้วจบเหมือนสายลมวูบเดียวที่พัดผ่านเข้ามาในชีวิต เป็นบทเรียนให้ชีวิตเดินหน้าต่อ

[Cecilia · Rating 5 out of 5]

最后的高潮太精彩了 山神的短文太“惊悚”了 虽然都在写推理和悬疑 让人感觉吉田站在一个很高的地方 他笔中的人物可能跟案件一点关系都没有 却有隐形得有着千丝万缕的关系 那种关系构建在人性上 出于人与人的信任 以及人类自身的安全感 或者说人对自己的信任 我是否能幸福 是否能被接纳 是否能有安稳的人生 这些我们每天都在问自己的问题 在这个故事里面被一个变态杀人案放大了 案件本身已经没有那么重要了 让我们揪心的是每一个人物的人生命运走向 这真的很高明 我们跟着书中的人物在猜忌 就好像也在感受他们普通又不普通的人生

[colorless tazaki · Rating 4 out of 5]

พิโรธ - โยชิดะ ชูอิจิ

เล่มนี้ซื้อมาเพราะชื่อเรื่อง ภาพปก ทุกอย่างคือดึงดูดมาก รวมทั้วพล็อตด้วย หลักๆคือมีคดีฆาตกรรม และ ผู้ต้องสงสัยที่อยู่คนละที่คนละทางเลย คนนึงอยู่เมือง อีกคนอยู่เกาะ อะไรประมาณนั้น แล้วใครกันล่ะคือผู้ร้ายตัวจริง

[Masaka PST · Rating 4 out of 5]

มันไม่เชิงเป็นนิยายสืบสวนสอบสวน เหมือนเป็นเรื่องเกี่ยวกับจิตใจมนุษย์ และความเชื่อใจกันมากกว่า

[Xiaolink · Rating 5 out of 5]

差一点就哭出来了 一个关于信任的故事。

[PikGuan Wong · Rating 5 out of 5]

讀吉田修一的書時，就如同與書裡的人物一起呼吸和生活。對於生活中的壓抑和瀰漫不去的無可奈何一如書中的辰哉所說：做那種抗爭，真的能改變什麼嗎？對於生活種種的不如意而嘗試視而不見，聽而不聞真的就能熬過嗎？

[Lalita · Rating 1 out of 5]

ดูหน้าปกนึกว่าหนังสือ สืบสวน กลับเป็นเนื้อหารำพันชีวิต darkๆ ของแต่ละตัวละคร

ทำไมชั้นต้องมาเสียเวลากับหนังสือ บลาๆๆๆๆ ทั้งเล่มอย่างนี้ด้วย

เอาไป ครึ่งดาว!! เพราะคุณหลอกดาว!

[Nicktimebreak · Rating 4 out of 5]

如果分类是放在推理书架上，的确会惹人「怒」。
故事还是值得一读，喜欢冲绳。

[Sophia · Rating 4 out of 5]

先看了电影于是已经知道了最大的那个悬念，倒不影响看故事的乐趣，把人藏在皮囊底下的情绪写得很可信。无法或是没有能力或是故意不想让真实想法以自然方式和正常速率流出体外时，替代的渠道五花八门——沉默、跑步、涂鸦、哭泣、拣个爱人、杀个人、逃跑。

[Miya · Rating 5 out of 5]

读着 怒
我开始怜悯起故事中的每一个角色，他们是如此孤独，才会去认识陌生人，可这个陌生人，你的信任要多么强大，才能完全包容一个人啊。
就像是种族歧视这样的问题，最近被同班女生提起，就一直萦绕心头。受到与别不同的待遇就是种族歧视吧。那么它一定真实地一直发生着。出国第一个能感觉到的就是你的国籍，你从哪儿来，你好奇别人，别人也好奇你。喜欢你的国籍的人才会亲近你。自然也就有... 虽然在这个平和的国度，大凡有脑子的，怎么也没人敢大声说出种族歧视的言论，生怕被炮轰攻击。但是某些优越性，一些共识，甚至只是从小都听过的音乐，看过的影片，如果有心人用这些去排挤你，甚至中伤你，开些让你并不觉得好笑的玩笑，这时间长了，就是在欺侮人了吧，虽然也没必要一定上升到种族的高度。但它真实发生着。那些小小的积怨。
我坚信着，这个世上的恶意从不曾消失，哪怕一秒。
所以啊，那些小小的悪，真的不能让它蔓延。去隔阂人与人。也请不要单纯地把人用肤色分开对待，就算背景不同，城市或乡村，口音的深浅，不过都是一个一个的人活着啊。

怒，这不过又是一个都市里司空见惯的故事，只是不大声说出口，就仿佛看不见听不见，人与人的冷漠，和街道的拥挤形成反差的故事。哪怕是个悲剧，我也要把它读完。

[Soppy · Rating 4 out of 5]

读了一半发现原来看过改编的电影。电影表现出来的和书籍差别还是很大的，不是说情节，是说人物心理和读者长时间沉浸之中的思考。电影毕竟只有两个小时，而这书至少要看几天，思考的时间会长，沉浸的思绪也多。
这毫无联系的多线叙事也没谁了。

[Froth on the Daydream · Rating 4 out of 5]

推理部分有点弱