Ο Τζακ Κέρουακ πέτυχε μία λογοτεχνική αποκάλυψη όπου η γραφή ήταν αμφίσημη: λύτρωση και ταυτόχρονα καταδίκη, της οποίας η διαύγεια οδήγησε κατευθείαν στην άβυσσο. Ενόσω οι υπόλοιποι μπιτ σκιαγραφούσαν όλα εκείνα με τα οποία δεν ήθελαν να έρθουν αντιμέτωποι οι επιμελητές κειμένων και οι βιβλιοκριτικοί αλλά ταυτόχρονα δελέαζαν εκ βάθρων τους ψυχαναλυτές και τους γλωσσολόγους, ο Κέρουακ αποδείχθηκε ο πιο μελαγχολικός και αναλυτικός απεικονιστής της εποχής του, και επιπλέον ο πιο πρωτοποριακός από τους υπόλοιπους. Ο δημιουργός εξανεμίστηκε πριν ακόμη καταχωριστεί ο θάνατός του. Τα κείμενά του όμως παραμένουν εν μέρει αναξιοποίητα, εν μέρει εν εγρηγόρσει. Κατηγορηματικά αποδιαρθρωμένα, όπως αυτή η αναμφιβόλως ανεπαρκής, απροσδόκητη μονογραφία.
Σχεδόν μισό αιώνα μετά τον θάνατο του Jack Kerouac (21-10-1969), ο πιο αφοσιωμένος, ίσως, αναγνώστης, μελετητής και μεταφραστής του στην Ελλάδα, ο ποιητής Γιάννης Λειβαδάς, ανταποκρίνεται στο αέναο κάλεσμα του πιο σημαντικού εκπροσώπου της μπιτ γενιάς, συγκεντρώνοντας ό,τι κατά καιρούς δημοσίευσε για τη ζωή και το έργο του προσφιλούς (μας) συγγραφέα σε μια μονογραφία, η οποία συμπληρώνεται με ένα (επίσης αφιερωματικό στον Jack Kerouac) κείμενο του Τόνι Σάμπας, του ανιψιού, δηλαδή, της Στέλλας Σάμπας, της ελληνικής καταγωγής τελευταίας συζύγου του Jack Kerouac, και κληρονόμου – να θυμίσω – του χειρόγραφου του μυθιστορήματος “On the Road”.
Ούσα το αποτέλεσμα εξειδικευμένης έρευνας και μελέτης, η μονογραφία αυτή του Γιάννη Λειβαδά, εκτός από ορισμένες εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις (του συγγραφέα και άλλων) όσον αφορά το βάθος, την πρωτοτυπία και το ύφος της γραφής του Jack Kerouac («Η αυθόρμητη κερουακική πρόζα αποτέλεσε την πιο προωθημένη τάση πειραματισμού της αμερικανικής πεζογραφίας από την εποχή του λακωνικού και στυγνού ύφους του Έρνεστ Χέμινγουεϊ», «τα χαρακτηριστικά στοιχεία της τζαζ ήταν εκείνα που οριστικοποίησαν τον τρόπο γραφής του… η αρμονία, η μουσική δομή και ανάπτυξη των μουσικών φράσεων μετουσιώθηκαν σε ένα καθαρά γλωσσικό ιδίωμα, μια συγγραφική ιδιορρυθμία που δεν είχε ποτέ ως τότε εμφανιστεί στον χώρο της λογοτεχνίας»), αποτελεί και έναν καθόλα αξιόπιστο οδηγό στο συγγραφικό σύμπαν αυτού του μείζονος Αμερικανού συγγραφέα, που αγαπήσαμε, εμείς και τόσοι πριν από εμάς, για το μυθικό «On the Road» (και προσωπικά και για τα βιβλία του «Maggie Cassidy», «Visions of Gerard», «Big Sur») αλλά επιβάλλεται να τον συναντήσουμε εκ νέου μέσα από τα κατά πολλούς σπουδαιότερα έργα του, «Visions of Cody» και «Mexico City Blues».