What do you think?
Rate this book
Αντέχεις;
Αν θέλεις να μάθεις την αλήθεια, έλα απόψε στο Κάστρο στις οκτώ. Μόνος.
Ένα ξαφνικό τηλεφώνημα και οι μνήμες ξαναζωντανεύουν. Ο Κωστής ξεκινά το ταξίδι της αναζήτησης για τη χαμένη του αδελφή στο Μαίναλο, εκεί όπου πριν από είκοσι επτά χρόνια οι γονείς του σκοτώθηκαν σε τροχαίο. Η βοήθεια της Σοφίας και της Εύης αποδεικνύεται καθοριστική, ακόμα και όταν τα πράγματα ακολουθούν μια απρόβλεπτη τροπή. Ο Κωστής εμπλέκεται σε μια δίνη συγκλονιστικών αποκαλύψεων. Σύμμαχός του το Μαίναλο και η δύναμη της ψυχής του. Θα αντέξει να φτάσει στην αλήθεια;
Η ιστορία αυτή είναι σχεδόν αληθινή. Τα συναισθήματα που προκαλεί, όμως, είναι απολύτως αληθινά.
Αντέχεις;
Ένα ξαφνικό τηλεφώνημα και οι μνήμες ξαναζωντανεύουν. Ο Κωστής ξεκινά το ταξίδι της αναζήτησης για τη χαμένη του αδελφή στο Μαίναλο, εκεί όπου πριν από είκοσι επτά χρόνια οι γονείς του σκοτώθηκαν σε τροχαίο. Η βοήθεια της Σοφίας και της Εύης αποδεικνύεται καθοριστική, ακόμα και όταν τα πράγματα ακολουθούν μια απρόβλεπτη τροπή. Ο Κωστής εμπλέκεται σε μια δίνη συγκλονιστικών αποκαλύψεων. Σύμμαχός του το Μαίναλο και η δύναμη της ψυχής του. Θα αντέξει να φτάσει στην αλήθεια;
Η ιστορία αυτή είναι σχεδόν αληθινή. Τα συναισθήματα που προκαλεί, όμως, είναι απολύτως αληθινά.
Αντέχεις;
408 pages, Paperback
First published January 1, 2018
1 person is currently reading
26 people want to read
About the author
Χριστίνα Πομόνη
3 books34 followersΗ Χριστίνα Πομόνη γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται ως οικονομολόγος. Παράλληλα, ασχολείται με το μεράκι της, να σκαρώνει ιστορίες με την ελπίδα να αγγίζουν κάποιους συνανθρώπους. Έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου, δεν ζει χωρίς μουσική, λατρεύει τη φωτογραφία, τους φίλους της, τον αθλητισμό και τα κατοικίδια της. Τα χρόνια παραμονής της στην Αμερική έγιναν αφορμή για τη γέννηση του πρώτου της μυθιστορήματος "Σιωπή Σαν Όρκος" που κυκλοφόρησε το 2015 από τις Εκδόσεις Μίνωας. Το 2018 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά της "Αντέχεις;" (Εκδόσεις Μίνωας), ενώ το 2019 το κοινό επέλεξε το «Αντέχεις;» για την βραχεία λίστα των βραβείων Public στην κατηγορία «Έκπληξη». Το τρίτο της μυθιστόρημα αναμένεται μέσα στο 2023.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
February 4, 2018
Δεκαετία του 1990. Ένα τηλεφώνημα θα ανατρέψει τη ζωή του καταξιωμένου ηθοποιού Κωστή Ιωάννου και θα ξεκινήσει μια αλυσιδωτή σειρά γεγονότων που θα ξεσκεπάσουν κάποια ανομολόγητα μυστικά του παρελθόντος. Ο Κωστής, παρακινημένος από ένα ανώνυμο τηλεφώνημα, ετοιμάζεται να ταξιδέψει στο Μαίναλο, όπου έχασε τους γονείς του και την αδερφή του σε τροχαίο, μόνο και μόνο για να του πουν σήμερα πως αυτό ήταν δολοφονία. Από τα Άγραφα στην Αθήνα κι από κει στην Καρύταινα («το Τολέδο της Ελλάδας») γυναίκες που μεγαλώνουν παιδιά με αυταρχικό και μειωτικό τρόπο, γυναίκες που πέφτουν θύματα βιασμού και της ανομολόγητης σιωπής σε μια κλειστή κοινωνία, άνθρωποι που παίζουν διπλό παιχνίδι καταπατώντας ιδανικά και τύχες αθώων, όλα μπλεγμένα σε ένα κουβάρι που θα λυθεί από όσους αντέξουν μέχρι το τέλος. Μια ιστορία που ξεδιπλώνεται στο σήμερα σχεδόν παράλληλα με το χτες μέσα από τις αναμνήσεις των πρωταγωνιστών.
Η ιστορία του βιβλίου, χωρίς να είναι πολυπρόσωπη, απαίτησε αρκετή συγκέντρωση, τουλάχιστον μέχρι να καταλάβω τι πραγματικά συμβαίνει ανάμεσα στις δύο βασικές οικογένειες και ποιοι είναι οι δεσμοί που τους ενώνουν. Η αφήγηση ρέει αβίαστα, τα γεγονότα ακολουθούν το ένα το άλλο με καταιγιστικό ρυθμό και τα πιόνια παίρνουν τις θέσεις τους πριν το τελικό ρουά ματ. Η συγγραφέας έχει στήσει αριστοτεχνικά έναν ιστό από τον οποίο δύσκολα θα ξεφύγει κάποιος από τους ήρωες που διάλεξε να αγαπήσει (ή μήπως να μισήσει, μιας και όλοι τους είναι λες και ανέβηκαν σε ένα roller coaster που τους μεταφέρει με μεγάλη ταχύτητα στις πιο ακραίες γωνίες του μυαλού τους). Παράλληλα με την ιστορία της οικογένειας του Κωστή Ιωάννου εκτυλίσσεται το δράμα και μιας άλλης γυναίκας, η οποία μεγαλώνει τρία παιδιά με τόσο απότομο και άσχημο τρόπο που δημιουργεί βαθιά τραύματα με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ποιος είναι ο συνεκτικός δεσμός ανάμεσά τους; Τι έχει συμβεί στη ζωή αυτής της γυναίκας για να έχει αυτήν τη νοοτροπία; Ή μήπως τη δύναμη της φύσης να επηρεάζει με τη μουντάδα της την ψυχολογία και την πνευματική ανάπτυξη των ανθρώπων (δεν είναι τυχαίο πως τα γεγονότα διαδραματίζονται σε ορεινά τοπία κι όχι σε ηλιόλουστες παραθαλάσσιες περιοχές);
Οι χαρακτήρες αρχικά φάνηκαν να κινούνται παράλληλα και κατά τόπους σε αλλεπάλληλα επίπεδα, δημιουργώντας μου την αίσθηση πως έχουμε δύο ιστορίες, με διαφορετική κεντρική ιδέα και ξεχωριστή σκιαγράφηση χαρακτήρων. Σύντομα όμως οι δεσμοί μεταξύ των πρωταγωνιστών και των δευτεραγωνιστών μπλέχτηκαν σφιχτά ενώ τα μυστικά και οι ανατροπές διαδέχονταν η μία την άλλη. Τι θέλησε άραγε η κυρία Πομόνη να στηλιτεύσει και να τονίσει με αυτό το μυθιστόρημα; Την ανθρώπινη υπόσταση της μάνας, που διάλεξε να αναθρέψει τα παιδιά της επίτηδες κατ’ αυτόν τον τρόπο, μη γνωρίζοντας κάτι καλύτερο; Ταυτόχρονα όμως σε μια συγκλονιστική σκηνή, ακριβώς αυτή η μητρότητα εξυψώνεται και λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας απέναντι σε ένα τραγικό γεγονός. Μήπως θέλησε να δείξει πως τα μυστικά, όσο βαθιά κι αν θαφτούν, κάποια στιγμή θα έρθουν στην επιφάνεια οπότε καλείται ο άνθρωπος, με όλες του τις αδυναμίες, να πάρει τις σωστές αποφάσεις; Οι απαντήσεις ποικίλουν, όπως και οι αναγνώστες.
Από την άλλη, διαβάζοντας τη σελίδα 98, σκέφτηκα μήπως το κείμενο είναι ένας λυρικός τρόπος αποχαιρετισμού της συγγραφέως στην αθωότητα των πρώτων μας χρόνων, με τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις, με τη σφυρηλάτηση του Εγώ και του Υπερ-Εγώ μας. Συγκινήθηκα όταν διάβασα αυτές τις γραμμές: «Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τα ξένοιαστα παιδικά χρόνια. Οι τόποι που ζήσαμε έχουν πάνω τους χαραγμένα τα χνότα και τα σημάδια μας, τις δικές μας στιγμές, νότες από τραγούδια που σκαρώσαμε, λάθη, φορτία, ψέματα και νύχτες που μας χαράμισαν, κτίρια πέτρινα με τοξωτά παράθυρα και τοίχους γεμάτους γκράφιτι και τα χνάρια του χρόνου αφημένα πάνω τους σαν χρώματα πεταμένα άναρχα, πιτσιλιές μιας ζωής γεμάτης όνειρα και αναμνήσεις, όλα αφημένα μέσα μας για να μπορούμε να τα βρίσκουμε κάθε φορά που το παρόν δεν φτάνει για να καλύψει το κενό».
Τέλος, η κυρία Πομόνη είναι άτεγκτη και αυστηρή απέναντι στην ελληνική οικογένεια: «Η αγία ελληνική οικογένεια στην οποία καθένας ξέρει διαφορετική εκδοχή για το ίδιο γεγονός και μόνο ένας γνωρίζει ολόκληρη την αλήθεια. Και άξαφνα, όταν όλα βγαίνουν στη φόρα, σαν από θαύμα οι μισοί ήξεραν αλλά δε μιλούσαν… Χίλιες φορές ορφανός παρά με δαύτους!» (σελ. 191).
Η δεκαετία του 1990, τόσο κοντά μας και ταυτόχρονα τόσο μακριά, εμφανίζεται σποραδικά από πραγματολογικής άποψης στο κείμενο, δίνοντας αληθοφάνεια και μελετημένο φόντο στο μυθιστόρημα, χωρίς να υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες που θα βαρύνουν την ανάγνωση. Αυτό όμως που με μάγεψε στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι η ικανότητα της συγγραφέως να δημιουργεί εκπληκτικά τοπία με τη γραφή της. Μουντά, γκρίζα και άχρωμα βουνά, κλειστά σπίτια και στόματα, απομονωμένες ρεματιές και ψυχές, αποδίδουν μοναδικά τις κλειστοφοβικές σεκάνς που διάλεξε η κυρία Πομόνη να περιγράψει με τη δική της, χαρακτηριστική γραφή. Τα Άγραφα αποδίδονται με μαεστρία:
«Ορεινή και άβατη η περιοχή, οχυρωμένη ανάμεσα σε θεόρατα βουνά, απέραντα δάση και ορμητικά ποτάμια, είχε δικαίως ονομαστεί Άγραφα από την εποχή της Τουρκοκρατίας» (σελ. 28). Και συνεχίζει: «Ο χρόνος είχε αφήσει τα σημάδια του στα σπίτια και τα χωράφια του τόπου μα περισσότερο στα ρυτιδιασμένα πρόσωπα και τα ροζιασμένα χέρια των λιγοστών κατοίκων» (σελ. 29). Ενώ στη σελ. 127 περιγράφεται ακριβώς το σκηνικό στο οποίο εκτυλίσσονται όλες αυτές οι τραγωδίες: «Οι οροσειρές των Αγράφων ήταν χιονισμένες και η καταχνιά, μόνιμη σύντροφος του χειμωνιάτικου τοπίου, έδινε μια μελαγχολική χροιά στον απομακρυσμένο τόπο. Οι κορυφές των δέντρων, ανεμοδαρμένες και έρημες, εξαφανίζονταν πίσω από τα πυκνά σύννεφα και στο βάθος του ορίζοντα μόλις που αχνοφαίνονταν οι αχτίνες του ήλιου».
Η τραγική ειρωνεία και το σασπένς είναι εξίσου βασικά χαρακτηριστικά, με δύο κεφάλαια να είναι τα πιο τραγικά και ταυτόχρονα τα πιο κομβικά σε όλο το βιβλίο. Εκτεταμένες συζητήσεις, πολυσέλιδες σκηνές που αντί να ατονήσουν την ιστορία, στην κυριολεξία την απογείωσαν, μιας και οι μεγαλύτερες εκπλήξεις, που όμως θα οδηγήσουν σε νέα ανείδωτα μονοπάτια, διημείφθησαν σε εκείνα τα σημεία. Κάθε παράγραφος και μία έκπληξη, κάθε σελίδα κι ένα δυνατό χαστούκι στον ανυποψίαστο αναγνώστη, ο οποίος προσπαθεί ταυτόχρονα με τους ήρωες του βιβλίου από τη μια να ξεμπερδέψει το κουβάρι κι από την άλλη να δει ως πού είναι σε θέση να φτάσουν οι ψυχικές του αντοχές προκειμένου να μάθει την αλήθεια αλλά να υποστεί και τις συνέπειες. Και δεν είναι μόνο η δυνατή, ανατρεπτική πλοκή αλλά και η σωστή επιλογή λέξεων, που τοποθετούνται ακριβώς στη θέση που τους αρμόζει ενώ η ποικιλία του λεξιλογίου είναι πραγματικά μεγάλη.
Το «Αντέχεις;», με το κάπως ιδιαίτερο εξώφυλλο, είναι ένα δυνατό, στιβαρό μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις, τον τρόπο που διαλύονται και τις ανυπολόγιστες συνέπειες που επιφέρουν στον ψυχισμό του καθενός ενώ καταγράφει στυγνά, ανελέητα και ωμά το πόσο τρωτοί και αδύναμοι είμαστε όλοι. Λίγα πρόσωπα, δεμένα με λίγο δυσνόητες και ίσως κατά τόπους υπερβολικά συμπτωματικές μεταξύ τους σχέσεις, ζουν και κινούνται σε ένα άτονο περιβάλλον, αναζητώντας λίγη λιακάδα αλήθειας και δικαίωσης. Θ’ αντέξουν το τίμημα αυτής της χίμαιρας;
Η ιστορία του βιβλίου, χωρίς να είναι πολυπρόσωπη, απαίτησε αρκετή συγκέντρωση, τουλάχιστον μέχρι να καταλάβω τι πραγματικά συμβαίνει ανάμεσα στις δύο βασικές οικογένειες και ποιοι είναι οι δεσμοί που τους ενώνουν. Η αφήγηση ρέει αβίαστα, τα γεγονότα ακολουθούν το ένα το άλλο με καταιγιστικό ρυθμό και τα πιόνια παίρνουν τις θέσεις τους πριν το τελικό ρουά ματ. Η συγγραφέας έχει στήσει αριστοτεχνικά έναν ιστό από τον οποίο δύσκολα θα ξεφύγει κάποιος από τους ήρωες που διάλεξε να αγαπήσει (ή μήπως να μισήσει, μιας και όλοι τους είναι λες και ανέβηκαν σε ένα roller coaster που τους μεταφέρει με μεγάλη ταχύτητα στις πιο ακραίες γωνίες του μυαλού τους). Παράλληλα με την ιστορία της οικογένειας του Κωστή Ιωάννου εκτυλίσσεται το δράμα και μιας άλλης γυναίκας, η οποία μεγαλώνει τρία παιδιά με τόσο απότομο και άσχημο τρόπο που δημιουργεί βαθιά τραύματα με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ποιος είναι ο συνεκτικός δεσμός ανάμεσά τους; Τι έχει συμβεί στη ζωή αυτής της γυναίκας για να έχει αυτήν τη νοοτροπία; Ή μήπως τη δύναμη της φύσης να επηρεάζει με τη μουντάδα της την ψυχολογία και την πνευματική ανάπτυξη των ανθρώπων (δεν είναι τυχαίο πως τα γεγονότα διαδραματίζονται σε ορεινά τοπία κι όχι σε ηλιόλουστες παραθαλάσσιες περιοχές);
Οι χαρακτήρες αρχικά φάνηκαν να κινούνται παράλληλα και κατά τόπους σε αλλεπάλληλα επίπεδα, δημιουργώντας μου την αίσθηση πως έχουμε δύο ιστορίες, με διαφορετική κεντρική ιδέα και ξεχωριστή σκιαγράφηση χαρακτήρων. Σύντομα όμως οι δεσμοί μεταξύ των πρωταγωνιστών και των δευτεραγωνιστών μπλέχτηκαν σφιχτά ενώ τα μυστικά και οι ανατροπές διαδέχονταν η μία την άλλη. Τι θέλησε άραγε η κυρία Πομόνη να στηλιτεύσει και να τονίσει με αυτό το μυθιστόρημα; Την ανθρώπινη υπόσταση της μάνας, που διάλεξε να αναθρέψει τα παιδιά της επίτηδες κατ’ αυτόν τον τρόπο, μη γνωρίζοντας κάτι καλύτερο; Ταυτόχρονα όμως σε μια συγκλονιστική σκηνή, ακριβώς αυτή η μητρότητα εξυψώνεται και λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας απέναντι σε ένα τραγικό γεγονός. Μήπως θέλησε να δείξει πως τα μυστικά, όσο βαθιά κι αν θαφτούν, κάποια στιγμή θα έρθουν στην επιφάνεια οπότε καλείται ο άνθρωπος, με όλες του τις αδυναμίες, να πάρει τις σωστές αποφάσεις; Οι απαντήσεις ποικίλουν, όπως και οι αναγνώστες.
Από την άλλη, διαβάζοντας τη σελίδα 98, σκέφτηκα μήπως το κείμενο είναι ένας λυρικός τρόπος αποχαιρετισμού της συγγραφέως στην αθωότητα των πρώτων μας χρόνων, με τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις, με τη σφυρηλάτηση του Εγώ και του Υπερ-Εγώ μας. Συγκινήθηκα όταν διάβασα αυτές τις γραμμές: «Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τα ξένοιαστα παιδικά χρόνια. Οι τόποι που ζήσαμε έχουν πάνω τους χαραγμένα τα χνότα και τα σημάδια μας, τις δικές μας στιγμές, νότες από τραγούδια που σκαρώσαμε, λάθη, φορτία, ψέματα και νύχτες που μας χαράμισαν, κτίρια πέτρινα με τοξωτά παράθυρα και τοίχους γεμάτους γκράφιτι και τα χνάρια του χρόνου αφημένα πάνω τους σαν χρώματα πεταμένα άναρχα, πιτσιλιές μιας ζωής γεμάτης όνειρα και αναμνήσεις, όλα αφημένα μέσα μας για να μπορούμε να τα βρίσκουμε κάθε φορά που το παρόν δεν φτάνει για να καλύψει το κενό».
Τέλος, η κυρία Πομόνη είναι άτεγκτη και αυστηρή απέναντι στην ελληνική οικογένεια: «Η αγία ελληνική οικογένεια στην οποία καθένας ξέρει διαφορετική εκδοχή για το ίδιο γεγονός και μόνο ένας γνωρίζει ολόκληρη την αλήθεια. Και άξαφνα, όταν όλα βγαίνουν στη φόρα, σαν από θαύμα οι μισοί ήξεραν αλλά δε μιλούσαν… Χίλιες φορές ορφανός παρά με δαύτους!» (σελ. 191).
Η δεκαετία του 1990, τόσο κοντά μας και ταυτόχρονα τόσο μακριά, εμφανίζεται σποραδικά από πραγματολογικής άποψης στο κείμενο, δίνοντας αληθοφάνεια και μελετημένο φόντο στο μυθιστόρημα, χωρίς να υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες που θα βαρύνουν την ανάγνωση. Αυτό όμως που με μάγεψε στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι η ικανότητα της συγγραφέως να δημιουργεί εκπληκτικά τοπία με τη γραφή της. Μουντά, γκρίζα και άχρωμα βουνά, κλειστά σπίτια και στόματα, απομονωμένες ρεματιές και ψυχές, αποδίδουν μοναδικά τις κλειστοφοβικές σεκάνς που διάλεξε η κυρία Πομόνη να περιγράψει με τη δική της, χαρακτηριστική γραφή. Τα Άγραφα αποδίδονται με μαεστρία:
«Ορεινή και άβατη η περιοχή, οχυρωμένη ανάμεσα σε θεόρατα βουνά, απέραντα δάση και ορμητικά ποτάμια, είχε δικαίως ονομαστεί Άγραφα από την εποχή της Τουρκοκρατίας» (σελ. 28). Και συνεχίζει: «Ο χρόνος είχε αφήσει τα σημάδια του στα σπίτια και τα χωράφια του τόπου μα περισσότερο στα ρυτιδιασμένα πρόσωπα και τα ροζιασμένα χέρια των λιγοστών κατοίκων» (σελ. 29). Ενώ στη σελ. 127 περιγράφεται ακριβώς το σκηνικό στο οποίο εκτυλίσσονται όλες αυτές οι τραγωδίες: «Οι οροσειρές των Αγράφων ήταν χιονισμένες και η καταχνιά, μόνιμη σύντροφος του χειμωνιάτικου τοπίου, έδινε μια μελαγχολική χροιά στον απομακρυσμένο τόπο. Οι κορυφές των δέντρων, ανεμοδαρμένες και έρημες, εξαφανίζονταν πίσω από τα πυκνά σύννεφα και στο βάθος του ορίζοντα μόλις που αχνοφαίνονταν οι αχτίνες του ήλιου».
Η τραγική ειρωνεία και το σασπένς είναι εξίσου βασικά χαρακτηριστικά, με δύο κεφάλαια να είναι τα πιο τραγικά και ταυτόχρονα τα πιο κομβικά σε όλο το βιβλίο. Εκτεταμένες συζητήσεις, πολυσέλιδες σκηνές που αντί να ατονήσουν την ιστορία, στην κυριολεξία την απογείωσαν, μιας και οι μεγαλύτερες εκπλήξεις, που όμως θα οδηγήσουν σε νέα ανείδωτα μονοπάτια, διημείφθησαν σε εκείνα τα σημεία. Κάθε παράγραφος και μία έκπληξη, κάθε σελίδα κι ένα δυνατό χαστούκι στον ανυποψίαστο αναγνώστη, ο οποίος προσπαθεί ταυτόχρονα με τους ήρωες του βιβλίου από τη μια να ξεμπερδέψει το κουβάρι κι από την άλλη να δει ως πού είναι σε θέση να φτάσουν οι ψυχικές του αντοχές προκειμένου να μάθει την αλήθεια αλλά να υποστεί και τις συνέπειες. Και δεν είναι μόνο η δυνατή, ανατρεπτική πλοκή αλλά και η σωστή επιλογή λέξεων, που τοποθετούνται ακριβώς στη θέση που τους αρμόζει ενώ η ποικιλία του λεξιλογίου είναι πραγματικά μεγάλη.
Το «Αντέχεις;», με το κάπως ιδιαίτερο εξώφυλλο, είναι ένα δυνατό, στιβαρό μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις, τον τρόπο που διαλύονται και τις ανυπολόγιστες συνέπειες που επιφέρουν στον ψυχισμό του καθενός ενώ καταγράφει στυγνά, ανελέητα και ωμά το πόσο τρωτοί και αδύναμοι είμαστε όλοι. Λίγα πρόσωπα, δεμένα με λίγο δυσνόητες και ίσως κατά τόπους υπερβολικά συμπτωματικές μεταξύ τους σχέσεις, ζουν και κινούνται σε ένα άτονο περιβάλλον, αναζητώντας λίγη λιακάδα αλήθειας και δικαίωσης. Θ’ αντέξουν το τίμημα αυτής της χίμαιρας;
December 28, 2020
Δυστυχώς...
May 31, 2019
Από τα λίγα αξιόλογα βιβλία του 2018. Καλή επιτυχία στα βραβεία κοινού!
February 4, 2018
Εντελώς διαφορετικό βρήκα το δεύτερο μυθιστόρημα της Χριστίνας Πομόνη από το πρώτο της, θεματικά κυρίως αλλά και σε επίπεδο γραφής. Ως επίπεδο γραφής είναι πιο λυρικό, η συγγραφέας βρίσκοντας αφορμή από τα περιστατικά που διηγείται, καταλήγει σε συμπεράσματα και γενικές αλήθειες της ζωής. Θεματικά η ιστορία αφορά προβληματικές καταστάσεις, οικογενειακά δράματα, κρυμμένα μυστικά από το παρελθόν. Πολλοί χαρακτήρες, ο καθένας με τα δικά του μυστικά, φοβίες, ανασφάλειες. Κάποιοι από αυτούς κατεστραμμένοι και χωρίς επίλυση στα προβήματά τους, χωρίς ελπίδα. Κάποιοι άλλοι προσπαθούν να βρουν διέξοδο, κάποιοι τα καταφέρνουν.
July 10, 2018
Πρώτη φορά διαβάζω βιβλίο της συγγραφέως και μου άρεσε πολύ.
Ωραία γραφή, σφιχτοδουλεμένο σκηνικό, πολυπρόσωποι ήρωες. Η ιστορία περίεργη, τα ερωτηματικά πολλά. Χωρίς φλυαρίες, με σκοτεινή ατμόσφαιρα όπου και όπως πρέπει, οι χαρακτήρες έρχονται κοντά στον αναγνώστη και του θέτουν το δίλημμα: τους επικρίνει ή τους δικαιολογεί; τι θα έκανε στη θέση τους; κατά πόσο παίρνει ο καθένας μας-μα και οι ήρωες-αυτό που μας αναλογεί;
Το μυστήριο αυξάνεται σελίδα τη σελίδα, οι ανατροπές πολλές, το τέλος πραγματικά αναπάντεχο.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
Ωραία γραφή, σφιχτοδουλεμένο σκηνικό, πολυπρόσωποι ήρωες. Η ιστορία περίεργη, τα ερωτηματικά πολλά. Χωρίς φλυαρίες, με σκοτεινή ατμόσφαιρα όπου και όπως πρέπει, οι χαρακτήρες έρχονται κοντά στον αναγνώστη και του θέτουν το δίλημμα: τους επικρίνει ή τους δικαιολογεί; τι θα έκανε στη θέση τους; κατά πόσο παίρνει ο καθένας μας-μα και οι ήρωες-αυτό που μας αναλογεί;
Το μυστήριο αυξάνεται σελίδα τη σελίδα, οι ανατροπές πολλές, το τέλος πραγματικά αναπάντεχο.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
May 25, 2020
Πολλά υποσχόμενη πλοκή αλλά τελικά δε με ικανοποίησε. Ανούσια γεγονότα αναλύονται σε 50 σελίδες το καθένα, ενώ άλλα που είναι πολύ σημαντικά εξηγούνται σε 1-2 παραγράφους. Πολλά γεγονότα, πολλοί διάλογοι, πολλά πρόσωπα, δύο εκ των οποίων ονομάζονται Μαριγώ και Μαρίκα. Τις μπέρδεψα. Ο πρωταγωνιστής θα μπορούσε να αναπτυχθεί ως χαρακτήρας, όμως τελικά περιορίστηκε στην γκρίνια για το παρελθόν του και σε γλυκανάλατες στιχομυθίες με την κοπέλα του.
May 4, 2019
Χαριστικά κιόλας
February 4, 2020
Ξεκινώντας από το εντυπωσιακό εξώφυλλο, με ένα ζευγάρι μεγάλα, γαλανά και καθαρά μάτια να κοιτάνε τον κάθε αναγνώστη κατάματα, η συγγραφέας ουσιαστικά τον προκαλεί και να τον ρωτάει: «Αντέχεις;». Είσαι έτοιμος να ανακαλύψεις την αλήθεια; Μέχρι πού είναι διατεθειμένος ο ήρωας του βιβλίου να φτάσει για να ξεθάψει την αλήθεια; Και με ποιο τίμημα; Γιατί για κάθε απόφαση και για κάθε του πράξη υπάρχει και το ανάλογο αντίτιμο.
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο 35χρονος γνωστός ηθοποιός του θεάτρου, Κωστής Ιωάννου, ο οποίος μεγάλωσε ορφανός. Πριν 27 χρόνια ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Μαίναλο έγινε η αιτία που του στέρησε τους γονείς και την αδελφή του. Του στέρησε την όμορφη παιδική του ηλικία, το σπίτι που μεγάλωνε, την αγάπη, το γέλιο, την χαρά, την σιγουριά, την ασφάλεια. Όλες του οι ισορροπίες ανατράπηκαν. Από την μια μέρα στην άλλη έμεινε μόνος να μεγαλώνει με την οικογένεια του θείου του. Η ζωή, του έδειξε το άσχημο και σκληρό της πρόσωπο και ανάγκασε απότομα αυτό το μικρό αγόρι να μεγαλώσει. Και μεγαλώνοντας ερχόταν κάθε μέρα αντιμέτωπος με αναπάντητα και ανεξήγητα ερωτήματα: Πώς έγινε το ατύχημα; Ποια ήταν τα αίτια; Γιατί έγιναν όλα αυτά; Γιατί σε αυτόν;
Ώσπου μια μέρα, 27 χρόνια αργότερα, ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στέκεται ικανό για να ανατρέψει τα δεδομένα και τις ισορροπίες του. «Αν θέλεις να μάθεις την αλήθεια, έλα απόψε στο Κάστρο στις οκτώ. Μόνος.» Μνήμες ξαναζωντανεύουν και η φλόγα της ελπίδας αρχίζει να σιγοκαίει. Ο Κωστής ξεκινάει το ταξίδι της αναζήτησης για την χαμένη του αδελφή στο Μαίναλο. Δυο γυναίκες, η Σοφία και η Εύη είναι οι πολύτιμοι αρωγοί του σε αυτό το γεμάτο εκπλήξεις, αποκαλύψεις και ανατροπές ταξίδι. Θα καταφέρει άραγε ο Κωστής να ξετυλίξει το κουβάρι του παρελθόντος και να βρει την άκρη του νήματος της αλήθειας που τόσα χρόνια λαχταράει;
Ένα βιβλίο με εξαιρετική δομή, καλοδουλεμένη πλοκή, φιλοσοφημένο, με ολοζώντανους διαλόγους και παραστατικές περιγραφές τόσο των τοπίων όσο και των ανθρώπων. Ένα βιβλίο που λέει πολλές αλήθειες που πονάνε. Η συγγραφέας μας παίρνει από το χέρι και μας βάζει πίσω από τις κλειστές πόρτες της κάθε ελληνικής οικογένειας και μας αφήνει να κρυφοκοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα. Πόρτες ερμητικά κλειστές που προσπαθούν να κρύψουν από πίσω τους επτασφράγιστα μυστικά, ιστορίες προδοσίας και συνομωσίας, ενδοοικογενειακής βίας, κακοποίησης κάθε μορφής. Ένα συγκλονιστικό βιβλίο με αποκαλύψεις που σοκάρουν και με ένα τέλος άκρως ανατρεπτικό. Συστήνεται ανεπιφύλακτα!!!!
* Οι καθρέφτες μας αναγκάζουν να δούμε το είδωλό μας κατάματα. Καμιά φορά παραποιούν την πραγματικότητα, την παραμορφώνουν, όμως πάντοτε στο βάθος της εικόνας η αλήθεια παραμονεύει αμείλικτη. --------> σελίδα 75
** Είναι ψέμα αυτό που λένε ότι ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Απλώς, καθώς περνάει συνηθίζεις την απουσία, όμως με μια ασήμαντη αφορμή το τσίμπημα ξαναγίνεται πληγή βαθιά, κακοφορμισμένη γάγγραινα που αναβλύζει πύον και αίμα. ----------------------> σελίδα 84
*** Καμιά φορά νομίζουμε πως ελέγχουμε τις καταστάσεις, πως επιλέγουμε έναν δρόμο με την ελπίδα να προλάβουμε τα χειρότερα μιας άλλης επιλογής, όμως το μόνο που κάνουμε είναι να τρέχουμε με φόρα προς τη Μοίρα. Κανένας δεν ξεφεύγει από τη Μοίρα. Ούτε καν εκείνοι που δεν πιστεύουν σ’αυτήν. -------------------> σελίδα 97
**** …το να συγχωρείς δεν σημαίνει πως ξεχνάς, ποτέ δεν ξεχνάς την αίσθηση, ακόμα κι αν ξεχάσεις τα λόγια. Συγχωρείς ελπίζοντας πως το μελάνι που θα χρησιμοποιήσει ο άλλος για να γράψει πάνω στην καινούργια λευκή σελίδα που του προσφέρεις θα είναι καλύτερης ποιότητας, καθαρότερο, πυκνότερο, γεμάτο ενσυναίσθηση και συνειδητοποίηση των πρότερων λαθών του. ----------------> σελίδα 231
***** Η προδοσία είναι κομμάτι της ζωής, όμως πονάει περισσότερο όταν έρχεται από άνθρωπο δικό μας. -----------> σελίδα 363
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο 35χρονος γνωστός ηθοποιός του θεάτρου, Κωστής Ιωάννου, ο οποίος μεγάλωσε ορφανός. Πριν 27 χρόνια ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Μαίναλο έγινε η αιτία που του στέρησε τους γονείς και την αδελφή του. Του στέρησε την όμορφη παιδική του ηλικία, το σπίτι που μεγάλωνε, την αγάπη, το γέλιο, την χαρά, την σιγουριά, την ασφάλεια. Όλες του οι ισορροπίες ανατράπηκαν. Από την μια μέρα στην άλλη έμεινε μόνος να μεγαλώνει με την οικογένεια του θείου του. Η ζωή, του έδειξε το άσχημο και σκληρό της πρόσωπο και ανάγκασε απότομα αυτό το μικρό αγόρι να μεγαλώσει. Και μεγαλώνοντας ερχόταν κάθε μέρα αντιμέτωπος με αναπάντητα και ανεξήγητα ερωτήματα: Πώς έγινε το ατύχημα; Ποια ήταν τα αίτια; Γιατί έγιναν όλα αυτά; Γιατί σε αυτόν;
Ώσπου μια μέρα, 27 χρόνια αργότερα, ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στέκεται ικανό για να ανατρέψει τα δεδομένα και τις ισορροπίες του. «Αν θέλεις να μάθεις την αλήθεια, έλα απόψε στο Κάστρο στις οκτώ. Μόνος.» Μνήμες ξαναζωντανεύουν και η φλόγα της ελπίδας αρχίζει να σιγοκαίει. Ο Κωστής ξεκινάει το ταξίδι της αναζήτησης για την χαμένη του αδελφή στο Μαίναλο. Δυο γυναίκες, η Σοφία και η Εύη είναι οι πολύτιμοι αρωγοί του σε αυτό το γεμάτο εκπλήξεις, αποκαλύψεις και ανατροπές ταξίδι. Θα καταφέρει άραγε ο Κωστής να ξετυλίξει το κουβάρι του παρελθόντος και να βρει την άκρη του νήματος της αλήθειας που τόσα χρόνια λαχταράει;
Ένα βιβλίο με εξαιρετική δομή, καλοδουλεμένη πλοκή, φιλοσοφημένο, με ολοζώντανους διαλόγους και παραστατικές περιγραφές τόσο των τοπίων όσο και των ανθρώπων. Ένα βιβλίο που λέει πολλές αλήθειες που πονάνε. Η συγγραφέας μας παίρνει από το χέρι και μας βάζει πίσω από τις κλειστές πόρτες της κάθε ελληνικής οικογένειας και μας αφήνει να κρυφοκοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα. Πόρτες ερμητικά κλειστές που προσπαθούν να κρύψουν από πίσω τους επτασφράγιστα μυστικά, ιστορίες προδοσίας και συνομωσίας, ενδοοικογενειακής βίας, κακοποίησης κάθε μορφής. Ένα συγκλονιστικό βιβλίο με αποκαλύψεις που σοκάρουν και με ένα τέλος άκρως ανατρεπτικό. Συστήνεται ανεπιφύλακτα!!!!
* Οι καθρέφτες μας αναγκάζουν να δούμε το είδωλό μας κατάματα. Καμιά φορά παραποιούν την πραγματικότητα, την παραμορφώνουν, όμως πάντοτε στο βάθος της εικόνας η αλήθεια παραμονεύει αμείλικτη. --------> σελίδα 75
** Είναι ψέμα αυτό που λένε ότι ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Απλώς, καθώς περνάει συνηθίζεις την απουσία, όμως με μια ασήμαντη αφορμή το τσίμπημα ξαναγίνεται πληγή βαθιά, κακοφορμισμένη γάγγραινα που αναβλύζει πύον και αίμα. ----------------------> σελίδα 84
*** Καμιά φορά νομίζουμε πως ελέγχουμε τις καταστάσεις, πως επιλέγουμε έναν δρόμο με την ελπίδα να προλάβουμε τα χειρότερα μιας άλλης επιλογής, όμως το μόνο που κάνουμε είναι να τρέχουμε με φόρα προς τη Μοίρα. Κανένας δεν ξεφεύγει από τη Μοίρα. Ούτε καν εκείνοι που δεν πιστεύουν σ’αυτήν. -------------------> σελίδα 97
**** …το να συγχωρείς δεν σημαίνει πως ξεχνάς, ποτέ δεν ξεχνάς την αίσθηση, ακόμα κι αν ξεχάσεις τα λόγια. Συγχωρείς ελπίζοντας πως το μελάνι που θα χρησιμοποιήσει ο άλλος για να γράψει πάνω στην καινούργια λευκή σελίδα που του προσφέρεις θα είναι καλύτερης ποιότητας, καθαρότερο, πυκνότερο, γεμάτο ενσυναίσθηση και συνειδητοποίηση των πρότερων λαθών του. ----------------> σελίδα 231
***** Η προδοσία είναι κομμάτι της ζωής, όμως πονάει περισσότερο όταν έρχεται από άνθρωπο δικό μας. -----------> σελίδα 363
June 5, 2019
ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ Λίτσα Κοντογιάννη
Ένα βιβλίο, όνομα και πράγμα, με ένα ζευγάρι μάτια στο εξώφυλλο, να μας κοιτάει κατάματα και να μας ρωτάει ταυτόχρονα «ΑΝΤΕΧΕΙΣ να μάθεις όλη τη αλήθεια;» Μια αλήθεια, σκληρή χωρίς ωραιοποιήσεις και με κάθε κόστος.
Μια ιστορία που μας ταξιδεύει από το σκληρό τοπίο των Αγράφων, στη πρωτεύουσα της Ελλάδας και μετά στη Καρύταινα του νομού Αρκαδίας, κοντά στον Αλφειό ποταμό του δήμου Μεγαλόπολις, της δεκαετίας του ‘90.
Οικογένειες της ελληνικής επαρχίας που προσπαθούν να κρύψουν ερμητικά πίσω από τις πόρτες των σπιτιών τους τα εφτασφράγιστα μυστικά τους. Μέχρι που μπορούν να φτάσουν για να το πετύχουν;
Το βιβλίο αυτό έχει κοινωνικό χαρακτήρα και είναι πολύ καλογραμμένο, χωρίς να υπάρχουν κενά σε κανένα επίπεδο, ειδικά όταν γίνονται αναφορές στο παρελθόν.
Μπορεί να είναι προϊόν μυθοπλασίας και να κινείται μέσα σε μια μυστηριακή ατμόσφαιρα αλλά δίνει μια απόλυτα αληθοφανή διάσταση στην όλη αφήγηση, μια δυνατή πλοκή χωρίς να στερείται εκπλήξεων, και στους χαρακτήρες-ήρωες της ιστορίας αναγνωρίζουμε πρόσωπα τραγικά, με τα πάθη τους, σημαδεμένοι από τις πληγές που τους «χάρισε» η ίδια η ζωή. Κάποιοι χαρακτήρες μας γίνονται συμπαθής και άλλοι μισητοί, μέχρι να φτάσουμε στις τελευταίες σελίδες του μυθιστορήματος που γίνεται η ανατροπή και έρχεται κατά κάποιον τρόπο η λύτρωση.
Διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά το πόσο κλειστές μπορούν να είναι ορισμένες περιοχές της επαρχίας, ακόμα και σήμερα, παρ’ όλη τη φυσική ομορφιά τους. Πίσω από τις κλειστές πόρτες τους υπάρχουν ιστορίες προδοσίας, ενδοοικογενειακής βίας, κακοποίησης κάθε μορφής και ψυχολογικής, με τις προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις, και όλα να είναι υποκριτικά καλυμμένα πίσω από έναν όρκο σιωπής. Η συγγραφέας καταφέρνει να τονίζει στο έπακρο το πόσο αλαζονικά προσπαθούμε να φανούμε ως άνθρωποι υπεράνω ηθικής, αλλά μόλις γίνονται τα αποκαλυπτήρια, το πόσο πραγματικά τρωτοί είμαστε.
Ένα βιβλίο, όνομα και πράγμα, με ένα ζευγάρι μάτια στο εξώφυλλο, να μας κοιτάει κατάματα και να μας ρωτάει ταυτόχρονα «ΑΝΤΕΧΕΙΣ να μάθεις όλη τη αλήθεια;» Μια αλήθεια, σκληρή χωρίς ωραιοποιήσεις και με κάθε κόστος.
Μια ιστορία που μας ταξιδεύει από το σκληρό τοπίο των Αγράφων, στη πρωτεύουσα της Ελλάδας και μετά στη Καρύταινα του νομού Αρκαδίας, κοντά στον Αλφειό ποταμό του δήμου Μεγαλόπολις, της δεκαετίας του ‘90.
Οικογένειες της ελληνικής επαρχίας που προσπαθούν να κρύψουν ερμητικά πίσω από τις πόρτες των σπιτιών τους τα εφτασφράγιστα μυστικά τους. Μέχρι που μπορούν να φτάσουν για να το πετύχουν;
Το βιβλίο αυτό έχει κοινωνικό χαρακτήρα και είναι πολύ καλογραμμένο, χωρίς να υπάρχουν κενά σε κανένα επίπεδο, ειδικά όταν γίνονται αναφορές στο παρελθόν.
Μπορεί να είναι προϊόν μυθοπλασίας και να κινείται μέσα σε μια μυστηριακή ατμόσφαιρα αλλά δίνει μια απόλυτα αληθοφανή διάσταση στην όλη αφήγηση, μια δυνατή πλοκή χωρίς να στερείται εκπλήξεων, και στους χαρακτήρες-ήρωες της ιστορίας αναγνωρίζουμε πρόσωπα τραγικά, με τα πάθη τους, σημαδεμένοι από τις πληγές που τους «χάρισε» η ίδια η ζωή. Κάποιοι χαρακτήρες μας γίνονται συμπαθής και άλλοι μισητοί, μέχρι να φτάσουμε στις τελευταίες σελίδες του μυθιστορήματος που γίνεται η ανατροπή και έρχεται κατά κάποιον τρόπο η λύτρωση.
Διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά το πόσο κλειστές μπορούν να είναι ορισμένες περιοχές της επαρχίας, ακόμα και σήμερα, παρ’ όλη τη φυσική ομορφιά τους. Πίσω από τις κλειστές πόρτες τους υπάρχουν ιστορίες προδοσίας, ενδοοικογενειακής βίας, κακοποίησης κάθε μορφής και ψυχολογικής, με τις προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις, και όλα να είναι υποκριτικά καλυμμένα πίσω από έναν όρκο σιωπής. Η συγγραφέας καταφέρνει να τονίζει στο έπακρο το πόσο αλαζονικά προσπαθούμε να φανούμε ως άνθρωποι υπεράνω ηθικής, αλλά μόλις γίνονται τα αποκαλυπτήρια, το πόσο πραγματικά τρωτοί είμαστε.
February 17, 2020
Σε αυτό το βιβλίο με τράβηξε ο τίτλος του, που με έκανε να νιώσω ότι πρέπει να κρύβει πολύ πόνο και μυστήριο.. ..Και όντως..
Μιλάει για μνήμες.. Μνήμες που με το πέρασμα του χρόνου έχουν ξεθωριάσει.. Μνήμες που το μυαλό επιλέγει να μην θυμάται.. Και μνήμες που χαράζονται βαθιά στη ψυχή και στο σώμα..
Ο Κωστής μετά από 24 περίπου χρόνια δεν μπορεί να ξεχάσει το μοιραίο τροχαίο που ήταν η αιτία να χάσει την οικογένεια του..
Γιατί κανένας δεν θυμάται για αυτό το δυστύχημα;
Τι και ποιος κρύβεται πίσω από όλο αυτό;
Όμως όταν θέλεις κάτι πολύ όλα μπορούν να συμβούν...
Με ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα όλα θα αλλάξουν.. Κάποιος μπορεί να υπάρχει που μπορεί να του δώσει απαντήσεις για εκείνη την τραγική μέρα.
Θα έχει βοήθεια στην αναζήτηση του;Είναι έτοιμος να μάθει την αλήθεια; Και με ποιο κόστος;
Αντέχει;;
Μου άρεσε αρκετά, και το τέλος του.. Ανατρεπτικό..
Μιλάει για μνήμες.. Μνήμες που με το πέρασμα του χρόνου έχουν ξεθωριάσει.. Μνήμες που το μυαλό επιλέγει να μην θυμάται.. Και μνήμες που χαράζονται βαθιά στη ψυχή και στο σώμα..
Ο Κωστής μετά από 24 περίπου χρόνια δεν μπορεί να ξεχάσει το μοιραίο τροχαίο που ήταν η αιτία να χάσει την οικογένεια του..
Γιατί κανένας δεν θυμάται για αυτό το δυστύχημα;
Τι και ποιος κρύβεται πίσω από όλο αυτό;
Όμως όταν θέλεις κάτι πολύ όλα μπορούν να συμβούν...
Με ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα όλα θα αλλάξουν.. Κάποιος μπορεί να υπάρχει που μπορεί να του δώσει απαντήσεις για εκείνη την τραγική μέρα.
Θα έχει βοήθεια στην αναζήτηση του;Είναι έτοιμος να μάθει την αλήθεια; Και με ποιο κόστος;
Αντέχει;;
Μου άρεσε αρκετά, και το τέλος του.. Ανατρεπτικό..
May 31, 2019
Εκπληκτική γραφή, χωρίς κενά, χωρίς υπερβολές, ένας χείμαρρος σκέψεων και καταστάσεων που σε κρατούν από την αρχή ώς το τέλος! Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία στα βραβεία κοινού!
May 28, 2019
Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Ρ Γ Η Μ Α!
Λογοτεχνία απο τις λίγες. Και χαίρομαι που είναι στην δεκάδα των βραβείων κοινού! Αξίζει! Καλή τύχη!!
Λογοτεχνία απο τις λίγες. Και χαίρομαι που είναι στην δεκάδα των βραβείων κοινού! Αξίζει! Καλή τύχη!!
February 5, 2018
Το βιβλίο είναι εξαιρετικά δομημένο, λυρικό και φιλοσοφημένο. Η γραφή είναι μοναδική, χαρακτηριστική της συγγραφέως και, προσωπικά, ταυτίστηκα με τις περισσότερες καταστάσεις που περιγράφονται μοναδικά. Η κυρία Πομόνη είναι λογοτέχνης, δεν είναι απλά συγγραφέας. Και τα 5 αστέρια είναι πολύ λίγα. Αναμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο της γιατί είμαι βέβαιος ότι θα ξεπεράσει (και πάλι) κάθε προσδοκία!!
January 12, 2020
Καλοδουλεμένη πλοκή, θέμα κοινωνικά ευαίσθητο (οι σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της Ελληνικής οικογένειας της επαρχίας), αποκαλύψεις που συνταράσσουν και ένα ιδιαίτερα απροσδόκητο τέλος συντάσσουν το συγκεκριμένο βιβλίο.
September 9, 2018
Το βιβλίο λέει αλήθειες και σίγουρα ενοχλεί! Όμως, είναι απλά υηλή λογοτεχνία! Συγχαρητήρια!
September 22, 2018
Συναρπαστικό!
Displaying 1 - 16 of 16 reviews