Έτσι, εκπαιδεύτηκε να θυμάται. Ανακαλώντας τα γεγονότα, έβλεπε τον εαυτό της να βγαίνει μέσα από παραμορφωτικούς καθρέφτες. Μια λέξη, ένας ήχος, γινόταν αίφνης το κλειδί που άνοιγε μια πόρτα ερμητικά κλειστή, γινόταν η αστραπή που φώτιζε ένα αθέατο τοπίο. Υποχρέωνε, ικέτευε τις στιγμές να υπάρξουν και πάλι. Οι μνήμες της δεν ήταν ποτέ απολύτως καθαρές, υπήρχε μια καλειδοσκοπική διαστρέβλωση, που ωστόσο δεν αλλοίωνε την υποκειμενική της πραγματικότητα, αντιθέτως την παρέθετε ενώπιόν της με μια φασματική λάμψη. Τώρα στέκεται μισοζαλισμένη στο μπαλκόνι με ένα τσιγάρο στο χέρι, μες στο καταχείμωνο, φορώντας μάλλινα, σκούφο και γάντια, και αναρωτιέται τι πήγε στραβά και βρίσκεται μισοζαλισμένη στο μπαλκόνι με ένα τσιγάρο στο χέρι, μες στο καταχείμωνο, φορώντας μάλλινα, σκούφο και γάντια, να αναρωτιέται τι πήγε στραβά.
Στιγμές, πρόσωπα και εικόνες από την παιδική ηλικία, παράλληλα με μιαν ανειλικρινή εξομολόγηση. Η Αντιγόνη ανακαλεί και ανασκευάζει τα γεγονότα, έχει ερωτήματα, δεν έχει τις απαντήσεις, η ενηλικίωση αργεί. Εκεί κάτω στον ουρανό, θα βρει μόνον τις μνήμες της.
Η Γεωργία Συλλαίου γεννήθηκε το 1962 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε κλασική μουσική και τραγούδι στo Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και, ακολούθως, σύγχρονα μουσικά ρεύματα και θέατρο στην Αυστρία, στη Γερμανία και στην Ολλανδία. Έχει δημοσιεύσει λογοτεχνικά κείμενα στα περιοδικά "Εντευκτήριο", "Δέκατα", "Πανδώρα", "Ένεκεν", "Jazz and τζαζ", "Θεσσαλονικέων Πόλις", "Αναγνώστης", κ.ά. Έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ μουσικής και έχουν εκδοθεί δώδεκα προσωπικά της CD. Το πρώτο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων "Στο ακρωτήρι" (Εκδόσεις Οδός Πανός), κυκλοφόρησε το 2012.
Αύτο δεν είναι ένα απλό βιβλιαράκι. Αυτό είναι ένα απλό βιβλιαράκι. Πως γίνεται ένα βιβλίο να συνδυάζει δυο ιδιότητες ; Εκεί κάτω στον ουρανό όμως όλα είναι δυνατά..Εκεί κάτω είναι οι μνήμες μας, η ιστορία μας και τα μικρά όλα στοιχεία που μας καθορίσαν, μας καθορίζουν και θα μας καθορίσουν..Εκει κάτω ειναι οι μικρέ και μεγαλες στιγμες μας, το χιουμορ που εχουμε για τη ζωη, οι φιλοι μας, η οικογενεια μας, οι ερωτες, τα ονειρα..Στον ουρανο ειναι αυτο που προκειται να συμβει σε ολους μας..Στον ουρανο κρυβεται η αστεροσκονη μας, τα χναρια μας, αστερια μας..Και εκει θα συμφιλιωθούμε με οσα γινονται εδω κατω..Και τοτε το κατω και το πανω θα συναντηθουν. Γραμμενο σαν σελιδες ημερολογίου, σαν σημειωσεις σκορπιες σε δυσκολες ωρες, σαν απομεινάρια παλιων φωτογραφιών και κειμηλίων, η Γεωργία Συλλαίου μας οδηγεί στις αναμνήσεις και στα ημερολόγια της Αντιγόνης. Η Αντιγόνη, που ζει νιωθει την αναγκη να μιλησει για ολα και που οδηγειται σιγα σιγα μεσα απο τις αφηγήσεις της στην καθαρση. Το κειμενο της Συλλαίου θα μπορουσε να χαρακτηριστει και ψυχαναλυτικό, ωστόσο υπάρχει μια τρυφερότητα και συγκίνηση που προσφέρει μια οικιότητα στον αναγνώστη και τον φερνει και τον ιδιο αντιμέτωπο με παρομοια ερωτηματα και σκέψεις. ΥΓ Ναι, θα το χαρείτε και θα γελασετε και θα κλαψετε γιατι καπου ολοι κρυβουμε μια Αντιγονη "κατω στον ουρανο" μας.