What do you think?
Rate this book
Três Horas Entre Dois Aviões
Three Hours Between Planes
by Francis Scott Fitzgerald
by Francis Scott Fitzgerald
88 pages, Paperback
First published January 1, 1941
4 people are currently reading
122 people want to read
About the author
F. Scott Fitzgerald
2,334 books25.6k followersFrancis Scott Key Fitzgerald, widely known simply as Scott Fitzgerald, was an American novelist, essayist, and short story writer. He is best known for his novels depicting the flamboyance and excess of the Jazz Age, a term he popularized in his short story collection Tales of the Jazz Age. During his lifetime, he published four novels, four story collections, and 164 short stories. Although he achieved temporary popular success and fortune in the 1920s, Fitzgerald received critical acclaim only after his death and is now widely regarded as one of the greatest American writers of the 20th century.
Born into a middle-class family in Saint Paul, Minnesota, Fitzgerald was raised primarily in New York state. He attended Princeton University where he befriended future literary critic Edmund Wilson. Owing to a failed romantic relationship with Chicago socialite Ginevra King, he dropped out in 1917 to join the United States Army during World War I. While stationed in Alabama, he met Zelda Sayre, a Southern debutante who belonged to Montgomery's exclusive country-club set. Although she initially rejected Fitzgerald's marriage proposal due to his lack of financial prospects, Zelda agreed to marry him after he published the commercially successful This Side of Paradise (1920). The novel became a cultural sensation and cemented his reputation as one of the eminent writers of the decade.
His second novel, The Beautiful and Damned (1922), propelled him further into the cultural elite. To maintain his affluent lifestyle, he wrote numerous stories for popular magazines such as The Saturday Evening Post, Collier's Weekly, and Esquire. During this period, Fitzgerald frequented Europe, where he befriended modernist writers and artists of the "Lost Generation" expatriate community, including Ernest Hemingway. His third novel, The Great Gatsby (1925), received generally favorable reviews but was a commercial failure, selling fewer than 23,000 copies in its first year. Despite its lackluster debut, The Great Gatsby is now hailed by some literary critics as the "Great American Novel". Following the deterioration of his wife's mental health and her placement in a mental institute for schizophrenia, Fitzgerald completed his final novel, Tender Is the Night (1934).
Struggling financially because of the declining popularity of his works during the Great Depression, Fitzgerald moved to Hollywood, where he embarked upon an unsuccessful career as a screenwriter. While living in Hollywood, he cohabited with columnist Sheilah Graham, his final companion before his death. After a long struggle with alcoholism, he attained sobriety only to die of a heart attack in 1940, at 44. His friend Edmund Wilson edited and published an unfinished fifth novel, The Last Tycoon (1941), after Fitzgerald's death. In 1993, a new edition was published as The Love of the Last Tycoon, edited by Matthew J. Bruccoli.
Born into a middle-class family in Saint Paul, Minnesota, Fitzgerald was raised primarily in New York state. He attended Princeton University where he befriended future literary critic Edmund Wilson. Owing to a failed romantic relationship with Chicago socialite Ginevra King, he dropped out in 1917 to join the United States Army during World War I. While stationed in Alabama, he met Zelda Sayre, a Southern debutante who belonged to Montgomery's exclusive country-club set. Although she initially rejected Fitzgerald's marriage proposal due to his lack of financial prospects, Zelda agreed to marry him after he published the commercially successful This Side of Paradise (1920). The novel became a cultural sensation and cemented his reputation as one of the eminent writers of the decade.
His second novel, The Beautiful and Damned (1922), propelled him further into the cultural elite. To maintain his affluent lifestyle, he wrote numerous stories for popular magazines such as The Saturday Evening Post, Collier's Weekly, and Esquire. During this period, Fitzgerald frequented Europe, where he befriended modernist writers and artists of the "Lost Generation" expatriate community, including Ernest Hemingway. His third novel, The Great Gatsby (1925), received generally favorable reviews but was a commercial failure, selling fewer than 23,000 copies in its first year. Despite its lackluster debut, The Great Gatsby is now hailed by some literary critics as the "Great American Novel". Following the deterioration of his wife's mental health and her placement in a mental institute for schizophrenia, Fitzgerald completed his final novel, Tender Is the Night (1934).
Struggling financially because of the declining popularity of his works during the Great Depression, Fitzgerald moved to Hollywood, where he embarked upon an unsuccessful career as a screenwriter. While living in Hollywood, he cohabited with columnist Sheilah Graham, his final companion before his death. After a long struggle with alcoholism, he attained sobriety only to die of a heart attack in 1940, at 44. His friend Edmund Wilson edited and published an unfinished fifth novel, The Last Tycoon (1941), after Fitzgerald's death. In 1993, a new edition was published as The Love of the Last Tycoon, edited by Matthew J. Bruccoli.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
September 5, 2024
ასე მგონია, ფიცჯერალდისადმი ყველა ზედმეტად კრიტიკულად ხართ განწყობილნი.
ამ ციცქნა მოთხრობას რაც შეეხება, სულზე მომისწრო. კითხვისას მწუხარების ხუთი ეტაპი გამოვიარე. ოღონდ, მხოლოდ ისეთ დონეზე, ჩემი თავისთვის საშუალება მიმეცა დავკვირვებოდი, რას რატომ ვგრძნობდი. ახლაც ვაკვირდები და ეს წინადადება რა არაბუნებრივად ჟღერს...
ზოგადად, როდესაც ვკითხულობ ან საერთოდ, რაიმეს ვაკეთებ, ყოველთვის ვცდილობ, გარკვეული დისტანცია დავიჭირო ჩემსა და საქმიანობას შორის. ვაი და რაღაც ისე ვერ წავიდეს, გული რომ არ მეტკინოს. მოკლედ, ყველანაირად ვცდილობ არასასურველი გრძნობებისგან თავი დავიცვა.
ჰოდა, ამ მოთხრობასაც ტრადიციულად მივუდექი - ვკითხულობ ვიღაც ადამიანების ისტორიას, რომელთაც ჩემთან საერთო არაფერი აქვთ - ასე ვთქვათ, პროფესიული ცნობისმოყვარეობით.
ეს ერთი ბეწო მოთხრობა კიდევ წამებში გადაახტა ჩემს გალავანს. მერწმუნეთ, გამიკვირდა.
ახლა კი, საითკენ მიმყავს საუბარი - მართალია მოთხრობის გზამკვლევში სხვა საკითხზეა აქცენტი გაკეთებული, ("რა კავშირია სიყვარულსა და თვითშეფასებას შორის - რას გრძნობს ადამიანი, რომელსაც უარყოფენ?") მაგრამ ჩემი ყურადღება ცოტა კიდევ სხვა ჭრილმა მიიპყრო. როგორ უნდა მიხვდეს ადამიანი, რომ ვიღაც უყვარს? რამდენად თავდაჯერებული უნდა იყო, რომ ვიღაცაზე ივარაუდო - მიყვარსო?
იმდენი ურთიერთგამომრიცხველი ვარიანტი არსებობს - შეიძლება ადამიანს უბრალოდ შეეჩვიე, შეიძლება მოგწონდეს თავს როგორც გაგრძნობინებს, შეიძლება მავანმა წარსულში გული გატკინა და შელახულმა თავმოყვარეობამ მისით შეპყრობილი გაგხადა და რა ვიცი, კიდევ რამდენი. ამდენ ჰიპოთეზას შორის, როგორ, რის მიხედვით, უნდა იფიქრო ადამიანმა რომ ვიღაც ნამდვილად გიყვარს? რომ ეგოს გავლენის ქვეშ არ ხარ? როგორ უნდა მიხვდე, რომ შეპყრობილი არ ხარ? ან კიდევ უარესი, შეჩვეული?
"სამი საათი რეისებს შორის" კარგი მაგალითია - 12 წლის რობერტს 10 წლის ნენსიმ გული ატკინა. 20 წლის შემდეგ რობერტი ნენსის მოინახულებს, იმედის კოშკებს ააგებს და უწყის, რომ ნენსის მიერ მისი გრძნობების გაზიარება სამყაროში ყველაზე ბედნიერ კაცად აქცევს. რატომ?
განა, ცალკე აღებულ ბავშვობის სულელურ სიყვარულს მაგხელა ძალა აქვს? რობერტი ნენსის ეუბნება: "ჩემი ერთადერთი და ნამდვილი სიყვარული შენ იყავი. გულში ჩაგისვი და როცა სხვა ქალაქში გადავედით, თან გაგიყოლე."
ნენსი სიყვარულით კი არ ჩაისვა გულში, არამედ წყენით. წყენა ატარა ოცი წელიწადი და არა სიყვარული. ბავშვური წყენის გაქარწყლება გააბედნიერებს და არა - სიყვარული. ჩემი თავისთვის ვაბრტყელებ ამ სიტყვებს, თორემ ყველაფერი ხომ ისედაც აშკარაა. თავად მინდა გონებაში შევუშვა.
სიუჟეტის მსგავს განვითარებას არ ველოდი, მიუხედავად იმისა, რომ ფიცჯერალდისთვის მაღალი სტანდარტები მაქვს. ერთი სიტყვით, ძალიან მომეწონა, მაგრამ დავუბრუნდეთ ზემოხსენებულს.
თუნდაც ეს ერთი ამბავიც საკმარისია, იმისთვის, რომ დაეჭვდეს კაცი - მართლა უყვარდებათ ადამიანებს ერთმანეთი? საერთოდ არსებობს სიყვარული, როგორც ცალკემდგომი გრძნობა, თუ ყოველთვის რაღაცის ნაკლებობით ან სიჭარბითაა განპირობებული?
საკუთარ გრძნობებს როგორღა უნდა ენდოს ადამიანი? მითუმეტეს ისეთ განუჭვრეტელ, განუსაზღვრელ, ქარაფშუტულ გრძნობას, როგორიც სიყვარულია.
ჰოდა, თუ რევიუს დასაწყისში გაგიჩნდათ შეკითხვა - რას ემსახურება ჩემი გალავანი და რატომ ვიცავ თავს ასე გადაჭრით, აგერ თქვენი პასუხი.
ნენსისა და რობერტის ისტორიის საკუთარ გამოცდილებებთან დაკავშირებას, მირჩევნია სულიერი სიმშვიდე ვარჩიო.
ოღონდ ისეთი ჭკუათხელიც არ ვარ, რომ
ყველაფერი ზედაპირულად, ისტორიების დონეზე ვიკითხო. მხოლოდ ის ნაწარმოებები, რომლებზეც ინტუიცია მიკარნახებს, რომ შესაძლოა ჩემი კეთილდღეობისთვის პოტენციურ საფრთხეს წარმოადგენდნენ. ეს ისე.
ამ ციცქნა მოთხრობას რაც შეეხება, სულზე მომისწრო. კითხვისას მწუხარების ხუთი ეტაპი გამოვიარე. ოღონდ, მხოლოდ ისეთ დონეზე, ჩემი თავისთვის საშუალება მიმეცა დავკვირვებოდი, რას რატომ ვგრძნობდი. ახლაც ვაკვირდები და ეს წინადადება რა არაბუნებრივად ჟღერს...
ზოგადად, როდესაც ვკითხულობ ან საერთოდ, რაიმეს ვაკეთებ, ყოველთვის ვცდილობ, გარკვეული დისტანცია დავიჭირო ჩემსა და საქმიანობას შორის. ვაი და რაღაც ისე ვერ წავიდეს, გული რომ არ მეტკინოს. მოკლედ, ყველანაირად ვცდილობ არასასურველი გრძნობებისგან თავი დავიცვა.
ჰოდა, ამ მოთხრობასაც ტრადიციულად მივუდექი - ვკითხულობ ვიღაც ადამიანების ისტორიას, რომელთაც ჩემთან საერთო არაფერი აქვთ - ასე ვთქვათ, პროფესიული ცნობისმოყვარეობით.
ეს ერთი ბეწო მოთხრობა კიდევ წამებში გადაახტა ჩემს გალავანს. მერწმუნეთ, გამიკვირდა.
ახლა კი, საითკენ მიმყავს საუბარი - მართალია მოთხრობის გზამკვლევში სხვა საკითხზეა აქცენტი გაკეთებული, ("რა კავშირია სიყვარულსა და თვითშეფასებას შორის - რას გრძნობს ადამიანი, რომელსაც უარყოფენ?") მაგრამ ჩემი ყურადღება ცოტა კიდევ სხვა ჭრილმა მიიპყრო. როგორ უნდა მიხვდეს ადამიანი, რომ ვიღაც უყვარს? რამდენად თავდაჯერებული უნდა იყო, რომ ვიღაცაზე ივარაუდო - მიყვარსო?
იმდენი ურთიერთგამომრიცხველი ვარიანტი არსებობს - შეიძლება ადამიანს უბრალოდ შეეჩვიე, შეიძლება მოგწონდეს თავს როგორც გაგრძნობინებს, შეიძლება მავანმა წარსულში გული გატკინა და შელახულმა თავმოყვარეობამ მისით შეპყრობილი გაგხადა და რა ვიცი, კიდევ რამდენი. ამდენ ჰიპოთეზას შორის, როგორ, რის მიხედვით, უნდა იფიქრო ადამიანმა რომ ვიღაც ნამდვილად გიყვარს? რომ ეგოს გავლენის ქვეშ არ ხარ? როგორ უნდა მიხვდე, რომ შეპყრობილი არ ხარ? ან კიდევ უარესი, შეჩვეული?
"სამი საათი რეისებს შორის" კარგი მაგალითია - 12 წლის რობერტს 10 წლის ნენსიმ გული ატკინა. 20 წლის შემდეგ რობერტი ნენსის მოინახულებს, იმედის კოშკებს ააგებს და უწყის, რომ ნენსის მიერ მისი გრძნობების გაზიარება სამყაროში ყველაზე ბედნიერ კაცად აქცევს. რატომ?
განა, ცალკე აღებულ ბავშვობის სულელურ სიყვარულს მაგხელა ძალა აქვს? რობერტი ნენსის ეუბნება: "ჩემი ერთადერთი და ნამდვილი სიყვარული შენ იყავი. გულში ჩაგისვი და როცა სხვა ქალაქში გადავედით, თან გაგიყოლე."
ნენსი სიყვარულით კი არ ჩაისვა გულში, არამედ წყენით. წყენა ატარა ოცი წელიწადი და არა სიყვარული. ბავშვური წყენის გაქარწყლება გააბედნიერებს და არა - სიყვარული. ჩემი თავისთვის ვაბრტყელებ ამ სიტყვებს, თორემ ყველაფერი ხომ ისედაც აშკარაა. თავად მინდა გონებაში შევუშვა.
სიუჟეტის მსგავს განვითარებას არ ველოდი, მიუხედავად იმისა, რომ ფიცჯერალდისთვის მაღალი სტანდარტები მაქვს. ერთი სიტყვით, ძალიან მომეწონა, მაგრამ დავუბრუნდეთ ზემოხსენებულს.
თუნდაც ეს ერთი ამბავიც საკმარისია, იმისთვის, რომ დაეჭვდეს კაცი - მართლა უყვარდებათ ადამიანებს ერთმანეთი? საერთოდ არსებობს სიყვარული, როგორც ცალკემდგომი გრძნობა, თუ ყოველთვის რაღაცის ნაკლებობით ან სიჭარბითაა განპირობებული?
საკუთარ გრძნობებს როგორღა უნდა ენდოს ადამიანი? მითუმეტეს ისეთ განუჭვრეტელ, განუსაზღვრელ, ქარაფშუტულ გრძნობას, როგორიც სიყვარულია.
ჰოდა, თუ რევიუს დასაწყისში გაგიჩნდათ შეკითხვა - რას ემსახურება ჩემი გალავანი და რატომ ვიცავ თავს ასე გადაჭრით, აგერ თქვენი პასუხი.
ნენსისა და რობერტის ისტორიის საკუთარ გამოცდილებებთან დაკავშირებას, მირჩევნია სულიერი სიმშვიდე ვარჩიო.
ოღონდ ისეთი ჭკუათხელიც არ ვარ, რომ
ყველაფერი ზედაპირულად, ისტორიების დონეზე ვიკითხო. მხოლოდ ის ნაწარმოებები, რომლებზეც ინტუიცია მიკარნახებს, რომ შესაძლოა ჩემი კეთილდღეობისთვის პოტენციურ საფრთხეს წარმოადგენდნენ. ეს ისე.
October 12, 2017
A pleasant little short story. With three hours between planes, our protagonist meets up with someone from his past, and an entertaining little comedy of errors commences. I felt so bad for the main character who had his heart stomped on again. This was a good story as it shows how revisiting the past can harm a person more than help.
December 22, 2019
This one I did like a lot cause it started like a reunion of lost love and then it almost did a thriller type thing. I thought for sure Donald would have killed this woman lol. Anyways it was actually quite good.
April 15, 2024
Interesting short story depicting a man looking to meet-up with his long lost childhood friend. It’s a bit twisted but a fun read :D
October 19, 2013
A beautiful story with the Fitzgerald touch that is visible throughout.. He has the ability to make emptiness haunt you.. Memories in the hands of Fitzgerald are like wand in the hand of a sorcerer.. You never know what he is going to make out of it.. But you know for sure that it will stun you..
Man always stands with one leg in the past and another in the future.. Memories pull one to the past.. This story is about the breaking of one such bubble of memory.. The way one tries to reclaim unreturned love of the past and his realization that what he called love was just an infatuation.. And that he was the only one giving it so much importance in his heart.. The realization that he has to move on.. That the second part of his life is defined by many such moving-ons..
Man always stands with one leg in the past and another in the future.. Memories pull one to the past.. This story is about the breaking of one such bubble of memory.. The way one tries to reclaim unreturned love of the past and his realization that what he called love was just an infatuation.. And that he was the only one giving it so much importance in his heart.. The realization that he has to move on.. That the second part of his life is defined by many such moving-ons..
August 25, 2024
პირველი სიყვარულის მეტად საჭირბოროტო საკითხი რამდენიმე გვერდშია წარმოჩენილი ისე, რომ მთლიანად მკითხველის ინდივიდუალურ თვითგანცდასა და ინდივიდუალურ გამოცდილებას ეფუძნება გადააზრება დონალდისა და ნენსის პერსონაჟებისა. ვერ შევაფასებ ობიექტურად იმდენად, რამდენადაც, რაღა დასამალია და, პირველი სიყვარულის ამბებში გარკვევას ჯერ კიდევ ვცდილობ, მგონია, გადაჭრით არაფრის თქმა არ შემეძლება.
მაგრამ ცხოვრება ხომ წრეა, არც წარსული და არც მომავალი, დაუსრულებელი ტრანსფორმაცია და გაჭედვა ამ ტრანსფომირებებში, ნაწარმოების ერთ-ერთი საზრისიც ესაა. და კიდევ, უსიერ ტყესეული არარსებული ზუსტი ჭეშმარიტება და ერთი ამბის იმდენი ინტერპრეტაცია, რამდენი ადამიანიცაა, ამ შემთხვევაში, სასიყვარულო თავგადასავლის ორი მოქმედი პირის ქვეცნობიერი და ცნობიერი სურვილები და მიზნები.
სამი საათი რეისებს შორის თითქოს არაფერია, მაგრამ შემდგომი არსებობის მკვეთრად განმსაზღვრელი ხდება ხოლმე. მე მგონია, გარისკვა ყოველთვის ღირს, თუნდაც არ იცოდე, გიყვარს თუ არა კაცს ვინმე და თუნდაც ისევ ველოსიპედით ჩაგიქროლებდნენ, უმისამართოდ, უყურადღებოდ. იმიტომ, რომ ცხოვრების არსი გამოცდილებაა, გამოცდილება კიდევ დაპაუზებით ნაღდად არავის დაუგროვებია.
ყოველდღე გვაქვს ჩვენი სამი საათი ან სამი წუთი, რომელთა განმავლობაშიც უბრალოდ იმ ნაბიჯებს ვდგამთ, რომლებიც ჩვენს თავებთან გვაახლოებს, საბოლოოდ სულ ეგრე ���დება.
დონალდი ავა თვითმფრინავში და აღარ იქნება ძველებური და ეგ ლამაზია და ეგ არის ადამიანური, ლამაზი და ადამიანური.
პირველი სიყვარული რთული რამეა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა არც იცი, იყო თუ არა სიყვარული.
და ბავშვობის შენარჩუნების მცდელობაც თავისი ამბავია, ცალკე გასაშლელ-ჩასაშლელი, ბევრია სალაპარაკო. მიყვარს პატარა, ძააალიან პატარა მოთხრობები, შენსავე ცხოვრებაზე რომ სვამენ კითხვებს და პასუხებს არც მთლად ბოლომდე გაძლევენ.
სოციალური სახე და რეალური სახეც შეიძლება დააპირისპირო, მარა დასაწყობი მაქვს ეს ჯერ
https://open.spotify.com/track/3sslYZ...
ძილინებისა
მაგრამ ცხოვრება ხომ წრეა, არც წარსული და არც მომავალი, დაუსრულებელი ტრანსფორმაცია და გაჭედვა ამ ტრანსფომირებებში, ნაწარმოების ერთ-ერთი საზრისიც ესაა. და კიდევ, უსიერ ტყესეული არარსებული ზუსტი ჭეშმარიტება და ერთი ამბის იმდენი ინტერპრეტაცია, რამდენი ადამიანიცაა, ამ შემთხვევაში, სასიყვარულო თავგადასავლის ორი მოქმედი პირის ქვეცნობიერი და ცნობიერი სურვილები და მიზნები.
სამი საათი რეისებს შორის თითქოს არაფერია, მაგრამ შემდგომი არსებობის მკვეთრად განმსაზღვრელი ხდება ხოლმე. მე მგონია, გარისკვა ყოველთვის ღირს, თუნდაც არ იცოდე, გიყვარს თუ არა კაცს ვინმე და თუნდაც ისევ ველოსიპედით ჩაგიქროლებდნენ, უმისამართოდ, უყურადღებოდ. იმიტომ, რომ ცხოვრების არსი გამოცდილებაა, გამოცდილება კიდევ დაპაუზებით ნაღდად არავის დაუგროვებია.
ყოველდღე გვაქვს ჩვენი სამი საათი ან სამი წუთი, რომელთა განმავლობაშიც უბრალოდ იმ ნაბიჯებს ვდგამთ, რომლებიც ჩვენს თავებთან გვაახლოებს, საბოლოოდ სულ ეგრე ���დება.
დონალდი ავა თვითმფრინავში და აღარ იქნება ძველებური და ეგ ლამაზია და ეგ არის ადამიანური, ლამაზი და ადამიანური.
პირველი სიყვარული რთული რამეა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა არც იცი, იყო თუ არა სიყვარული.
და ბავშვობის შენარჩუნების მცდელობაც თავისი ამბავია, ცალკე გასაშლელ-ჩასაშლელი, ბევრია სალაპარაკო. მიყვარს პატარა, ძააალიან პატარა მოთხრობები, შენსავე ცხოვრებაზე რომ სვამენ კითხვებს და პასუხებს არც მთლად ბოლომდე გაძლევენ.
სოციალური სახე და რეალური სახეც შეიძლება დააპირისპირო, მარა დასაწყობი მაქვს ეს ჯერ
https://open.spotify.com/track/3sslYZ...
ძილინებისა
Read
January 4, 2020Didn’t really make me feel anything :(
September 5, 2023
Well that was dumb.
April 7, 2019
It was an engaging read. Loved the twist.
July 29, 2016
A pleasant little short story. With three hours between planes, our protagonist meets up with someone from his past, and an entertaining little comedy of errors commences. This is tinged with Fitzgerald's distinctive, elegant style. My only 'critique' is hardly a critique, and it's that this seems more comedic than meant to 'say' anything. My general rule with writing is that novels should answer questions, and short stories should create them. While entertaining and worth the read, this was less substantial than that.
August 12, 2015
Женщины коварны или безумны, мужчины - невротичные неудачники, все очень безысходно. Настоящий Фицджеральд.
August 1, 2014
From BBC Radio 4 Extra:
Donald reunites with his childhood love Nancy and old emotions stir. However, memories can deceive. Read by John Sharian.
Donald reunites with his childhood love Nancy and old emotions stir. However, memories can deceive. Read by John Sharian.
September 14, 2025
Three Hours Between Planes by F Scott Fitzgerald
Funny and sad
“It was a wild chance but Donald was in the mood, healthy and bored, with a sense of tiresome duty done. He was now rewarding himself. Maybe.”
This is the beginning of a very good short story.
F Scott Fitzgerald has two works included on the Modern Library list of 100 best 100 novels of the 20th century.
The Great Gatsby and Tender is The Night. In fact, The Great Gatsby, placed at number two on this list, could very well be the best accesible novel that you can read. For Ulysses, at number one is really difficult and challenging.
In a way, Three Hours Between Planes reminds me of The Comedy of Errors.
The humor is muted, we can even talk of sadness mixed with humor, but an error is nevertheless at the root of this story.
Donald Plant has the Three Hours Betwwen Planes that are mentioned in the title and thinks of his old friend Nancy Holmes, whom he calls.
She is called Mrs. Walter Gifford now.
In the first place, Nancy did not show any emotion when Donald Plant had called and introduced himself.
But when he repeats Donald, there is something in the tone of her voice. The school friend is invited to the house, where the husband is missing. Actually, he may be having an affair in New York.
One funny detail for the age of the story: Donald felt good about mentioning the airport-
„His words 'at the airport' established that he had retained his position in the upper bourgeoisie”
When they meet, Nancy remarks on the way people change with age- they are about thirty now, but it turns out that the change is funny and kind of sad at the same time.
Donald had been very much taken by Nancy, when they were teens, but finds her beautiful at present. In the woman’s case, things are more confused, memories are blurred and it will turn out with a surprise that I will avoid mentioning to save you the pleasure of reading the tale.
When Nancy mentions that her husband, who is away, may have someone in New York, Donald protests:
- “after seeing you it sounds impossible”
Then we learn that Donald’s wife had died.
After the appropriate consolation remark, the two of them talk about the past and some naughty things they did.
It is both funny and gives food for thought- the way two people look at the same events in such a different manner. Indeed, some people
- “make hell out of heaven, and others make heaven out of hell”
In the timeframe of the Three Hours Between Planes, the old buddies turn out to be talking about different things, while thinking it is the same picture they’re referring to.
They are not.
They do not even talk about the same people.
And this leads to unexpected turns of events and a whole new perspective on this “common (which turns out to be a rather different) past”.
Even the present situation is changed, after the “truth “is established-
It is sometimes hilarious and at other times depressing to find that, initially you go along with someone, share the same views on so much and then, suddenly, it turns out that she is a Jihaddhist- I am just using a hyperbole, nothing of the kind takes place in the story.
If you have a sense of humor, you can be amused by the distorted picture you had of this soul mate, who turns to be all in favor of violence. It happened to me about two weeks ago- talking to a literate, elevated person who ended up showing a wild, violent side. Brrrr…OMG.
You can read this story at the Gutenberg site, here:
http://www.gutenberg.net.au/fsf/THREE...
Funny and sad
“It was a wild chance but Donald was in the mood, healthy and bored, with a sense of tiresome duty done. He was now rewarding himself. Maybe.”
This is the beginning of a very good short story.
F Scott Fitzgerald has two works included on the Modern Library list of 100 best 100 novels of the 20th century.
The Great Gatsby and Tender is The Night. In fact, The Great Gatsby, placed at number two on this list, could very well be the best accesible novel that you can read. For Ulysses, at number one is really difficult and challenging.
In a way, Three Hours Between Planes reminds me of The Comedy of Errors.
The humor is muted, we can even talk of sadness mixed with humor, but an error is nevertheless at the root of this story.
Donald Plant has the Three Hours Betwwen Planes that are mentioned in the title and thinks of his old friend Nancy Holmes, whom he calls.
She is called Mrs. Walter Gifford now.
In the first place, Nancy did not show any emotion when Donald Plant had called and introduced himself.
But when he repeats Donald, there is something in the tone of her voice. The school friend is invited to the house, where the husband is missing. Actually, he may be having an affair in New York.
One funny detail for the age of the story: Donald felt good about mentioning the airport-
„His words 'at the airport' established that he had retained his position in the upper bourgeoisie”
When they meet, Nancy remarks on the way people change with age- they are about thirty now, but it turns out that the change is funny and kind of sad at the same time.
Donald had been very much taken by Nancy, when they were teens, but finds her beautiful at present. In the woman’s case, things are more confused, memories are blurred and it will turn out with a surprise that I will avoid mentioning to save you the pleasure of reading the tale.
When Nancy mentions that her husband, who is away, may have someone in New York, Donald protests:
- “after seeing you it sounds impossible”
Then we learn that Donald’s wife had died.
After the appropriate consolation remark, the two of them talk about the past and some naughty things they did.
It is both funny and gives food for thought- the way two people look at the same events in such a different manner. Indeed, some people
- “make hell out of heaven, and others make heaven out of hell”
In the timeframe of the Three Hours Between Planes, the old buddies turn out to be talking about different things, while thinking it is the same picture they’re referring to.
They are not.
They do not even talk about the same people.
And this leads to unexpected turns of events and a whole new perspective on this “common (which turns out to be a rather different) past”.
Even the present situation is changed, after the “truth “is established-
It is sometimes hilarious and at other times depressing to find that, initially you go along with someone, share the same views on so much and then, suddenly, it turns out that she is a Jihaddhist- I am just using a hyperbole, nothing of the kind takes place in the story.
If you have a sense of humor, you can be amused by the distorted picture you had of this soul mate, who turns to be all in favor of violence. It happened to me about two weeks ago- talking to a literate, elevated person who ended up showing a wild, violent side. Brrrr…OMG.
You can read this story at the Gutenberg site, here:
http://www.gutenberg.net.au/fsf/THREE...
August 1, 2022
"Donald sat for five minutes with two thoughts--first the hopeless impossibility of reconciling what different people remembered about the same event--and secondly that in a frightening way Nancy moved him as a woman as she had moved him as a child. Half an hour had developed an emotion that he had not known since the death of his wife--that he had never hoped to know again."
"Only as the plane roared up into the dark sky and its passengers became a different entity from the corporate world below did he draw a parallel from the fact of its flight. For five blinding minutes he had lived like a madman in two worlds at once. He had been a boy of twelve and a man of thirty-two, indissolubly and helplessly commingled."
"Only as the plane roared up into the dark sky and its passengers became a different entity from the corporate world below did he draw a parallel from the fact of its flight. For five blinding minutes he had lived like a madman in two worlds at once. He had been a boy of twelve and a man of thirty-two, indissolubly and helplessly commingled."
December 19, 2023
Three Hours Between Planes, F. Scott Fitzgerald
Observations lead to interesting understandings of society.
“It was a wild chance but Donald was in the mood, healthy and bored, with a sense of tiresome duty done. He was now rewarding himself. Maybe.”
“Donald sat for five minutes with two thoughts – first the hopeless impossibility of reconciling what different people remembered about the same event – and secondly that in a frightening way Nancy moved him as a woman as she had moved him as a child. Half an hour had developed an emotion that he had not known since the death of his wife – that he had never hoped to know again.”
Observations lead to interesting understandings of society.
“It was a wild chance but Donald was in the mood, healthy and bored, with a sense of tiresome duty done. He was now rewarding himself. Maybe.”
“Donald sat for five minutes with two thoughts – first the hopeless impossibility of reconciling what different people remembered about the same event – and secondly that in a frightening way Nancy moved him as a woman as she had moved him as a child. Half an hour had developed an emotion that he had not known since the death of his wife – that he had never hoped to know again.”
September 23, 2021
Copy/Pasting my thoughts from The Curious Case of Benjamin Button
I'm listening to some short stories by Fitzgerald and I've come to the conclusion that someone should've bought the guy a puppy. Every story has this depressing edge to it. An unsatisfied life, a dashed hope, an unrequited love. I will say each has provoked a bit of deeper thinking, but regardless left me wanting to hit play on an episode of Mr. Rodger's Neighborhood for a palette cleanser.
I'm listening to some short stories by Fitzgerald and I've come to the conclusion that someone should've bought the guy a puppy. Every story has this depressing edge to it. An unsatisfied life, a dashed hope, an unrequited love. I will say each has provoked a bit of deeper thinking, but regardless left me wanting to hit play on an episode of Mr. Rodger's Neighborhood for a palette cleanser.
April 21, 2019
I read it as part of an online course about writing fiction.
It was really a fast reading, it didn't include much discription but was quite clear.
The great thing about it is the twist, the conflict that made the plot of the story. It was funny, unexpected and sudden.
I liked it, for a short story it was good.
It was really a fast reading, it didn't include much discription but was quite clear.
The great thing about it is the twist, the conflict that made the plot of the story. It was funny, unexpected and sudden.
I liked it, for a short story it was good.
March 29, 2023
4 contos de Francis Scott Fitzgerald retratando o mundo da época, anos 20, contando com um de seus primeiros sucessos, “Bernice Bobs Her Hair”.
Cenários bem descritos com o habitual estilo do autor de não cansar o leitor, desfechos inesperados e relações inéditas entre as personagens são predicados dos contos apresentados.
Cenários bem descritos com o habitual estilo do autor de não cansar o leitor, desfechos inesperados e relações inéditas entre as personagens são predicados dos contos apresentados.
August 2, 2023
Збірник оповідань про різні ситуації, часи та зовсім не повязаних людей, цікаво, але не для не всіх, і для певного настрою. Книжку мучила 2 роки. Але взагалі автор дуже цікаво пише, гарний переклад та книжка як на мене атмосферна вийшла.
October 3, 2017
Great story about a misunderstanding and confusing someone for another. About memories.
July 8, 2022
Late Fitzgerald story, wonderfully sharp & with a nice twist
July 19, 2022
3.5-3.75 ⭐️
April 1, 2024
jejku biedny
July 9, 2024
2,51
December 13, 2024
Normally I like Fitzgerald's short stories, but I did not find a point to this one. Kristi & Abby Tabby
November 17, 2025
cute corto y divertido!
December 31, 2025
Did not go the way I expected it to.
Made me stare at a wall for 5 minutes.
Made me stare at a wall for 5 minutes.
January 14, 2026
Diabolical
February 23, 2016
So, this guy's got three hours to wait until his next flight and he decides to amuse himself by visiting this girl that he used to fancy when he was at school. Much hilarity follows.
This little story has quite a modern feel. It could have been set, with little modification, anytime in the last hundred years. It touches on matters of the heart and speaks to the hopes and fears in us all.
Everybody knows that Mr Fitzgerald is quite a good writer so no complaints in this direction. He's also quite inventive, and this story does not disappoint in that respect. My only complaint really is that this story is so short. Don't get me wrong - it's all self contained and it ends very endingly. It's just that ... well, I'd like to know more about these people. Not just their inner lives, which are described quiet adequately, or even their history - we get to know enough about that too. I guess I just want to know what happens next.
This, to me, is the worst part of dying: you miss out on knowing what is going to happen next. Sure - history repeats itself, but does it do it often enough to fit one cycle into one lifetime? Prob'ly not.
Hmm - maybe my only reservation about this story is really about life and my attitude to it. Ah well - in that case this is a lovely story - yeppah.
This little story has quite a modern feel. It could have been set, with little modification, anytime in the last hundred years. It touches on matters of the heart and speaks to the hopes and fears in us all.
Everybody knows that Mr Fitzgerald is quite a good writer so no complaints in this direction. He's also quite inventive, and this story does not disappoint in that respect. My only complaint really is that this story is so short. Don't get me wrong - it's all self contained and it ends very endingly. It's just that ... well, I'd like to know more about these people. Not just their inner lives, which are described quiet adequately, or even their history - we get to know enough about that too. I guess I just want to know what happens next.
This, to me, is the worst part of dying: you miss out on knowing what is going to happen next. Sure - history repeats itself, but does it do it often enough to fit one cycle into one lifetime? Prob'ly not.
Hmm - maybe my only reservation about this story is really about life and my attitude to it. Ah well - in that case this is a lovely story - yeppah.
Displaying 1 - 30 of 31 reviews