What do you think?
Rate this book
Zemsta i przebaczenie #6
Dolina spokoju
Ostatni tom sagi Zemsta i przebaczenie. Bohaterowie próbują odpowiedzieć sobie na pytania, co jest w życiu najważniejsze i czym dla nich jest prawdziwe szczęście. Niektórym z nich przyjdzie zapłacić za to najwyższą cenę, a tkwiące w ludzkich duszach demony kolejny raz dadzą o sobie znać. Inni po wielu życiowych dramatach odnajdą spokój i swoje miejsce na ziemi. Dla kogo los okaże się łaskawy, a kogo nie oszczędzi? Jak wiele determinacji musi mieć w sobie człowiek, by poświęcić tak wiele dla miłości? Czym jest prawdziwa przyjaźń w egoistycznym, brutalnym świecie? Co zwycięży – zemsta czy przebaczenie?
408 pages, Paperback
First published March 14, 2018
43 people want to read
About the author
Joanna Jax
74 books48 followersWłaśc. Joanna Jakubczak – olsztynianka, absolwentka Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego.
Pasjonuje się literaturą biograficzną i grafiką, jest wolontariuszką Fundacji dla Rodaka, wspierającej Polaków na Wschodzie. Zadebiutowała w 2014 roku doskonale przyjętym Dziedzictwem von Becków. Od tego czasu wydała prawie czterdzieści bestsellerowych powieści, a czytelnicy pokochali je za doskonale odmalowane tło historyczne, wielowymiarowych bohaterów i dynamiczne fabuły. Mistrzyni sag rodzinnych, świetnie odnajduje się również w innych gatunkach, wplatając ich elementy do swoich powieści.
Wielokrotnie nominowana w plebiscycie portalu LubimyCzytać na najlepszą książkę roku, laureatka Wawrzynu – Literackiej Nagrody Warmii i Mazur za rok 2016.
Source: Skarpa Warszawska
Pasjonuje się literaturą biograficzną i grafiką, jest wolontariuszką Fundacji dla Rodaka, wspierającej Polaków na Wschodzie. Zadebiutowała w 2014 roku doskonale przyjętym Dziedzictwem von Becków. Od tego czasu wydała prawie czterdzieści bestsellerowych powieści, a czytelnicy pokochali je za doskonale odmalowane tło historyczne, wielowymiarowych bohaterów i dynamiczne fabuły. Mistrzyni sag rodzinnych, świetnie odnajduje się również w innych gatunkach, wplatając ich elementy do swoich powieści.
Wielokrotnie nominowana w plebiscycie portalu LubimyCzytać na najlepszą książkę roku, laureatka Wawrzynu – Literackiej Nagrody Warmii i Mazur za rok 2016.
Source: Skarpa Warszawska
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
September 21, 2020
Sześć tomów cyklu "Zemsta i przebaczenie" (choć słyszałem, że zebrano je w 3) jest dla mnie jak 6 dni tygodnia. Siódmego dnia Joanna Jax postanowiła odpocząć po ciężkim tygodniu. Odpoczywają także jej czytelnicy. Jeśli Autorka postanowiłaby kiedykolwiek kontynuować ten cykl, to ja niezbicie musiałbym zmienić koncepcję tego opisu. Mógłbym odwołać się na przykład do kalendarza księżycowego, gdyby stworzyła 28 tomów, czego jednak nie zakładam.
Jaki to tydzień? Jest to tydzień o zmiennej aurze z przewagą dni pochmurnych i wietrznych, można by rzec niespokojny, bo w końcu przypada na bardzo burzliwe czasy. Taki los. Każdego dnia tego tygodnia, oprócz niedzieli, ktoś niechybnie traci życie. W różnych okolicznościach i czasami z błahych powodów. Pod tym względem najbardziej bolesna okazuje się jednak sobota, czyli VI tom.
Czy kiedykolwiek komuś udało się przeżyć tydzień bez miłości? Chyba nie. Na pewno nie - trzymając te książki w ręku. Jeśli jest zatem miłość, musi być także i zazdrość, a od niej niedaleko jest już do nienawiści. W samym środku tego klasycznego trójkąta ludzkich uczuć Boża mądrość postanowiła umieścić przebaczenie. Z przebaczeniem z kolei wiążą się uczucia spokoju i wytchnienia. W ten oto sposób docieramy w czasie do słonecznej niedzieli. Można powiedzieć, że cykl się zamyka, ba od jutra się powtórzy. W tym wypadku cykl został zamknięty w sobotę i raczej się nie powtórzy, bo to jedyny taki tydzień.
Jaki to tydzień? Jest to tydzień o zmiennej aurze z przewagą dni pochmurnych i wietrznych, można by rzec niespokojny, bo w końcu przypada na bardzo burzliwe czasy. Taki los. Każdego dnia tego tygodnia, oprócz niedzieli, ktoś niechybnie traci życie. W różnych okolicznościach i czasami z błahych powodów. Pod tym względem najbardziej bolesna okazuje się jednak sobota, czyli VI tom.
Czy kiedykolwiek komuś udało się przeżyć tydzień bez miłości? Chyba nie. Na pewno nie - trzymając te książki w ręku. Jeśli jest zatem miłość, musi być także i zazdrość, a od niej niedaleko jest już do nienawiści. W samym środku tego klasycznego trójkąta ludzkich uczuć Boża mądrość postanowiła umieścić przebaczenie. Z przebaczeniem z kolei wiążą się uczucia spokoju i wytchnienia. W ten oto sposób docieramy w czasie do słonecznej niedzieli. Można powiedzieć, że cykl się zamyka, ba od jutra się powtórzy. W tym wypadku cykl został zamknięty w sobotę i raczej się nie powtórzy, bo to jedyny taki tydzień.
November 24, 2023
Po raz ostatni obserwujemy kolejne odważne wybory i konsekwentne działania bohaterów w walce o realizacje misternych planów. Każda z postaci postawiła sobie trudny cel - rozrzuceni po całym świecie, starają się odnaleźć szczęście, które wiążą z bliskimi sobie osobami...
Finalny tom mimo, że jest dosyć dynamiczny i bardzo zaskakujący, dopiero na samym końcu przynosi tytułowy spokój. Cały czas coś się tutaj dzieje, niektóre wątki dość zaskakująco poprowadzone szczególnie ten związany z postacią Renate Zoll - mimo, że to postać skrajnie negatywna, to było mi jej szczerze żal. Autorka zaskoczyła też pokierowaniem losów Juliana i Emila ale że ich nie lubię więc poza zaskoczeniem, niewiele mnie ich postacie obeszły. Natomiast Alicja....ta babka z charakteru przypomina mi siebie samą i pewnie dlatego polubiłam ją bardziej niż całą resztę postaci tej książki stąd też z dużo większym zaangażowaniem śledziłam jej losy...
I znowu ciężko mi pożegnać się z bohaterami, którym towarzyszyłam przez całe sześć tomów tej sagi. To była fantastyczna przygoda i na pewno nie ostatnia....
Jeszcze wrócę...
Finalny tom mimo, że jest dosyć dynamiczny i bardzo zaskakujący, dopiero na samym końcu przynosi tytułowy spokój. Cały czas coś się tutaj dzieje, niektóre wątki dość zaskakująco poprowadzone szczególnie ten związany z postacią Renate Zoll - mimo, że to postać skrajnie negatywna, to było mi jej szczerze żal. Autorka zaskoczyła też pokierowaniem losów Juliana i Emila ale że ich nie lubię więc poza zaskoczeniem, niewiele mnie ich postacie obeszły. Natomiast Alicja....ta babka z charakteru przypomina mi siebie samą i pewnie dlatego polubiłam ją bardziej niż całą resztę postaci tej książki stąd też z dużo większym zaangażowaniem śledziłam jej losy...
I znowu ciężko mi pożegnać się z bohaterami, którym towarzyszyłam przez całe sześć tomów tej sagi. To była fantastyczna przygoda i na pewno nie ostatnia....
Jeszcze wrócę...
September 23, 2018
W poprzednim, przedostatnim tomie dominował nastrój beznadziei i bezsilności. Zastanawiałam się, czy w finale autorka postawi na realizm, na prawdę życia, czy w zgodzie z zasadami konwencji wybierze happy end. Nie powiem, żebym była rozczarowana jej decyzją. Bo przecież nie po to sięgam po romantyczne powieści, aby i one dosmucały mnie bolesną prawdą o braku sprawiedliwości dziejowej i bezpowrotnie straconych latach tragicznego pokolenia polskich Kolumbów. Zresztą saga Joanny Jax jest na tyle ciekawa, sylwetki postaci zróżnicowane, a ich losy obfitujące w realistycznie opisane przeżycia, że i tak portret epoki jakąś część prawdy i o historii, i o jej wpływie na życie ludzi pokazuje. Nawet, jeśli ci najlepsi z nich wychodzą z tej trudnej historycznej próby zwycięsko, a najgorsze kanalie spotyka zasłużona karę, nie całkiem tak, jak to w prawdziwym życiu na ogół bywa.
Nie to, żebym nie miała żadnych zastrzeżeń do Zemsty i przebaczenia. O stylu narracji już pisałam dzieląc się wrażeniami po lekturze poprzednich tomów. Powtarzam: wolałabym więcej dystansu, mniej łopatologii i powtórzeń, zarówno w opisach scenerii, jak i w autorefleksjach bohaterów. Także dialogi brzmią czasami sztucznie. Ponadto, w szóstym tomie zauważyłam kilka ewidentnych błędów językowych.
Na koniec jeszcze parę słów o bohaterach i o pewnym przesłaniu sagi.
Nie wiem, czy tylko ja tak mam, ale postacie kobiece uważam za prawdziwy majstersztyk Joanny Jax. Alicja Rosińska, rogata dusza, zawsze podporządkowuje swoje działania jasnym i prostym celom, bez względu na to, czy jest to lepsza pozycja społeczna, dążenie do wolności, ukochany mężczyzna czy życie dzieci. Idzie przy tym jak taran, nawet jeśli jej wybór środków do celu nie znajduje zrozumienia/aprobaty otoczenia. Mimozowata Hanka Lewinówna budzi mniej sympatii, ale nie znaczy to, aby jej wybory życiowe nie były przekonujące, podobnie jak postępowanie Weroniki Sarnowskiej, Adrianny Daleszyńskiej, Rosjanki Olgi Pawłowny, Ukrainki Mariny, wywodzącej się z mazurskiej rodziny Lilly Berg, Amerykanki Judith czy brytyjskiej arystokratki Henrietty Cavendish. Poza konkurencją są wyraziste i niezwykle sympatyczne Irena „Wariatka” Bednarek oraz babcia Alutka. Nawet nazistowskiemu potworowi, Renate Zoll, przypisuje autorka zdolność do refleksji i miłości, a także - co rownież psychologicznie jest ciekawe - pragnienie zemsty za cenę własnego życia.
Do najciekawszych, budzących niekłamaną sympatię, męskich postaci należą Sergiusz „Kary” Dargiewicz, Szymek Wielopolski i Franek „Diamentowa Rączka”. Znamienne, że podczas gdy miłość do pięknych Polek dwóch „dobrych” Niemców, Martina Grossa i Hermanna Ritza, wyzwala w nich jakieś litościwe odruchy, zakochany komendant kołymskiego łagru, Stiepan Kaganowski, aby zatrzymać przy sobie ukochaną stosuje typowo sowieckie, nieludzkie metody. Dość niespodziewanym wynikiem kończy się pojedynek czarno-białego duetu przyrodnich braci, Emila Lewina i Juliana Chełmickiego. Natomiast mam pewien problem z innym wiodącym wątkiem sagi, czyli trójkątem przyjaciół, Julianem Chełmickim, Walterem von Lossowem i Igorem Łyszkinem. Każdy z nich jest z innej bajki i w czasie wojny każdy z przekonaniem odgrywa rolę wyznaczoną mu przez pochodzenie i wyznawaną ideologię, czyli uczestnika polskiego podziemia, esesmana i sowieckiego agenta. Jednak ich przyjaźń ani przez chwilę nie słabnie. W krytycznych sytuacjach ratują sobie wzajemnie życie, a także w miarę możliwości pomagają osobom związanym z przyjaciółmi. Przesłanie, że wobec wyższych uczuć, takich jak przyjaźń, własne przekonania ideowe schodzą na dalszy plan, jest może i szlachetne, a nawet czasami ma odzwierciedlenie w realnym życiu. Jednak nie ma mojej zgody na uogólnienia typu: ludzie dzielą się na dobrych/przyzwoitych i złych, bez względu na wartości, jakie wyznają i ideologie, którym służą.
Takie przekonanie wyraża, na przykład, Carla Montero w swojej sadze o hiszpańskiej wojnie domowej i drugiej światowej. Joanna Jax expressis verbis takiej opinii nie formułuje. Poza tym, u niej Lassow, dość wcześnie, i Łyszkin, znacznie później, jednak wiarę w systemy, którym służyli, odrzucają. Niemniej, chyba jedynie tytułowe „przebaczenie” może zapewnić tym, którzy przeżyli komfort ich nowej Doliny spokoju?
Nie to, żebym nie miała żadnych zastrzeżeń do Zemsty i przebaczenia. O stylu narracji już pisałam dzieląc się wrażeniami po lekturze poprzednich tomów. Powtarzam: wolałabym więcej dystansu, mniej łopatologii i powtórzeń, zarówno w opisach scenerii, jak i w autorefleksjach bohaterów. Także dialogi brzmią czasami sztucznie. Ponadto, w szóstym tomie zauważyłam kilka ewidentnych błędów językowych.
Na koniec jeszcze parę słów o bohaterach i o pewnym przesłaniu sagi.
Nie wiem, czy tylko ja tak mam, ale postacie kobiece uważam za prawdziwy majstersztyk Joanny Jax. Alicja Rosińska, rogata dusza, zawsze podporządkowuje swoje działania jasnym i prostym celom, bez względu na to, czy jest to lepsza pozycja społeczna, dążenie do wolności, ukochany mężczyzna czy życie dzieci. Idzie przy tym jak taran, nawet jeśli jej wybór środków do celu nie znajduje zrozumienia/aprobaty otoczenia. Mimozowata Hanka Lewinówna budzi mniej sympatii, ale nie znaczy to, aby jej wybory życiowe nie były przekonujące, podobnie jak postępowanie Weroniki Sarnowskiej, Adrianny Daleszyńskiej, Rosjanki Olgi Pawłowny, Ukrainki Mariny, wywodzącej się z mazurskiej rodziny Lilly Berg, Amerykanki Judith czy brytyjskiej arystokratki Henrietty Cavendish. Poza konkurencją są wyraziste i niezwykle sympatyczne Irena „Wariatka” Bednarek oraz babcia Alutka. Nawet nazistowskiemu potworowi, Renate Zoll, przypisuje autorka zdolność do refleksji i miłości, a także - co rownież psychologicznie jest ciekawe - pragnienie zemsty za cenę własnego życia.
Do najciekawszych, budzących niekłamaną sympatię, męskich postaci należą Sergiusz „Kary” Dargiewicz, Szymek Wielopolski i Franek „Diamentowa Rączka”. Znamienne, że podczas gdy miłość do pięknych Polek dwóch „dobrych” Niemców, Martina Grossa i Hermanna Ritza, wyzwala w nich jakieś litościwe odruchy, zakochany komendant kołymskiego łagru, Stiepan Kaganowski, aby zatrzymać przy sobie ukochaną stosuje typowo sowieckie, nieludzkie metody. Dość niespodziewanym wynikiem kończy się pojedynek czarno-białego duetu przyrodnich braci, Emila Lewina i Juliana Chełmickiego. Natomiast mam pewien problem z innym wiodącym wątkiem sagi, czyli trójkątem przyjaciół, Julianem Chełmickim, Walterem von Lossowem i Igorem Łyszkinem. Każdy z nich jest z innej bajki i w czasie wojny każdy z przekonaniem odgrywa rolę wyznaczoną mu przez pochodzenie i wyznawaną ideologię, czyli uczestnika polskiego podziemia, esesmana i sowieckiego agenta. Jednak ich przyjaźń ani przez chwilę nie słabnie. W krytycznych sytuacjach ratują sobie wzajemnie życie, a także w miarę możliwości pomagają osobom związanym z przyjaciółmi. Przesłanie, że wobec wyższych uczuć, takich jak przyjaźń, własne przekonania ideowe schodzą na dalszy plan, jest może i szlachetne, a nawet czasami ma odzwierciedlenie w realnym życiu. Jednak nie ma mojej zgody na uogólnienia typu: ludzie dzielą się na dobrych/przyzwoitych i złych, bez względu na wartości, jakie wyznają i ideologie, którym służą.
Takie przekonanie wyraża, na przykład, Carla Montero w swojej sadze o hiszpańskiej wojnie domowej i drugiej światowej. Joanna Jax expressis verbis takiej opinii nie formułuje. Poza tym, u niej Lassow, dość wcześnie, i Łyszkin, znacznie później, jednak wiarę w systemy, którym służyli, odrzucają. Niemniej, chyba jedynie tytułowe „przebaczenie” może zapewnić tym, którzy przeżyli komfort ich nowej Doliny spokoju?
July 6, 2019
Joanna Jax stworzyła pełnokrwistą powieść historyczną. Nie wiem, jak jej się to udało, ale każda następna cześć staje się coraz lepsza i absolutnie nie działa tu zasada gorszej kontynuacji. Wszystkie zaś sześć tomów tworzy jedną niezwykle spójną całość, trzymająca w napięciu aż do ostatniego zdania. Autorka zachwyca swoim stylem, posługiwaniem się gwarą warszawskiej ulicy i malowaniu na każdej stronie historycznego obrazu miasta i jego mieszkańców. Stworzyła niezwykłe wręcz połączenie powieści historycznej, romansu historycznego z literaturą obozową. Znajdujące się między opisami akcji, refleksje bohaterów odsłaniają cały ogrom ludzkiej samotności, tęsknoty i cierpienia. Mimo, że wydarzenia opisane przez autorkę zdarzyły się ponad siedemdziesiąt lat temu, to Zemsta i przebaczenie jest powieścią uniwersalną, w której bez względu na czasy, w których obecnie żyjemy, znajdziemy całą garść życiowej mądrości pozwalającej z podniesionym czołem i z nadzieją wejść w jutrzejszy dzień. Za to właśnie dziękuję Joannie Jax, za nadzieję i za naukę, że na świecie nie ma miejsca dla słabeuszy, lecz dla tych mocujących się z własnymi trudnościami i śmiejącymi się życiowym troskom prosto w twarz. To powieść WIELKA, MAJESTATYCZNA, MONUMENTALNA. Udowadniająca, że nawet popowa literatura potrafi w niezwykły sposób opowiadać o nieprzemijających prawdach i wielkiej historii na tle której toczą się ludzkie losy.
November 23, 2019
Opinia dotyczy całej serii "Zemsta i przebaczenie".
Historia trzech męskich, arystokratycznych przyjaciół tj. Polaka Juliana, Rosjanina Igora i Austriaka Waltera oraz dwóch polskich niewiast - Hanki i Alicji. Pierwszy tom zaczyna się rokiem 1915, ostatni kończy epilogiem w 1953r. Na przestrzeni tego czasu oraz około 2,5 tys. stron poznajemy losy tej piątki, której przyszło żyć w trudnych czasach. Jak sobie radzili? Czy przyjaźń miała wtedy rację bytu?
Oceniam "Zemstę i przebaczenie" jako całą serię. Pierwszy tom początkowo był dobry, by w drugiej połowie przyspieszyć i podnieść mi maksymalnie ciśnienie.
Wielkie brawa należą się autorce, iż potrafiła utrzymać poziom do samego końca. Non stop coś się działo, ciągle obawiałam się o losy głównych bohaterów. Czy sobie poradzą? Z czym przyjdzie im się jeszcze zmierzyć? Czasami nie rozumiałam ich postępowania, wręcz nienawidziłam za ich zachowanie. Później przychodziła refleksja. Łatwo bowiem oceniać kogoś, siedząc na kanapie w ciepłym pomieszczeniu, będąc wypoczętym i najedzonym.
Plus również za postaci drugoplanowe np. za nowoczesną jak na owe czasy babcię Alicji oraz bardzo inteligentnego i zaradnego kilkuletniego Szymka.
Należy również wspomnieć o przygotowaniu merytorycznym autorki, za co lecą kolejne gwiadki.
Seria trafia na półkę ulubione. Szczerze polecam i zachęcam do przeczytania. Nie będziecie żałować.
Historia trzech męskich, arystokratycznych przyjaciół tj. Polaka Juliana, Rosjanina Igora i Austriaka Waltera oraz dwóch polskich niewiast - Hanki i Alicji. Pierwszy tom zaczyna się rokiem 1915, ostatni kończy epilogiem w 1953r. Na przestrzeni tego czasu oraz około 2,5 tys. stron poznajemy losy tej piątki, której przyszło żyć w trudnych czasach. Jak sobie radzili? Czy przyjaźń miała wtedy rację bytu?
Oceniam "Zemstę i przebaczenie" jako całą serię. Pierwszy tom początkowo był dobry, by w drugiej połowie przyspieszyć i podnieść mi maksymalnie ciśnienie.
Wielkie brawa należą się autorce, iż potrafiła utrzymać poziom do samego końca. Non stop coś się działo, ciągle obawiałam się o losy głównych bohaterów. Czy sobie poradzą? Z czym przyjdzie im się jeszcze zmierzyć? Czasami nie rozumiałam ich postępowania, wręcz nienawidziłam za ich zachowanie. Później przychodziła refleksja. Łatwo bowiem oceniać kogoś, siedząc na kanapie w ciepłym pomieszczeniu, będąc wypoczętym i najedzonym.
Plus również za postaci drugoplanowe np. za nowoczesną jak na owe czasy babcię Alicji oraz bardzo inteligentnego i zaradnego kilkuletniego Szymka.
Należy również wspomnieć o przygotowaniu merytorycznym autorki, za co lecą kolejne gwiadki.
Seria trafia na półkę ulubione. Szczerze polecam i zachęcam do przeczytania. Nie będziecie żałować.
June 12, 2020
Seria wywołała u mnie mnóstwo różnych emocji, od smutku po wesołość, od radości po złość, ale nie znudziła ani trochę. Wbrew obawom sześć tomów zamiast przesytu, sprawiło, że mam ochotę na więcej.
https://korcimnieczytanie.blogspot.co...
https://korcimnieczytanie.blogspot.co...
October 25, 2023
"Dolina spokoju" miała jedno główne zadanie - pozamykać wszystkie wątki i wywiązała się z tego zadania bardzo dobrze! Co prawda nasi bohaterowie nadal plączą się w swoich wyborach i czasami miałam wrażenie, że czytam o nastolatkach, a nie dorosłych ludziach, którzy byli na wojnie, ale i tak uważam zaproponowane przez autorkę zakończenia za bardzo udane. Z pewnością sięgnę po kolejne sagi, które z tego co wiem, są niejako powiązane z "Zemstą i przebaczeniem".
March 19, 2019
Jaka szkoda ze juz skonczyla sie ta przepiekna historia tylu ludzi opisana w 6 tomach.To sa niesamowite ksiazki...najlepsze jake do tej pory przeczytalam napisane przez Polska pisarke.
June 2, 2020
Pięć gwiazdek to za mało. Piękna lektura.
February 24, 2021
Ostatni tom nie zawiódł.
Czytałam z zapartym tchem. Lepszego zakończenia nie potrafiłam sobie wyobrazić.
Dziekuje za te cudowna powieść.
Czytałam z zapartym tchem. Lepszego zakończenia nie potrafiłam sobie wyobrazić.
Dziekuje za te cudowna powieść.
October 26, 2020
Przeczytałam w czerwcu 2019
Obejmuje lata 1947-53
Zakończenie tej romansowej opowieści o grupie przyjaciół których losy pogmatwała historia. Trochę to podobne do trylogii Kena Folleta Stulecie, ale brakuje rozmachu i bardziej jest to romans niż prawdziwa epopeja.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews