Βαλκανικοί Πόλεμοι, Διχασμός, Μικρασιατική Εκστρατεία και Μικρασιατική καταστροφή. Επανάσταση του 1822, Δίκη και Εκτέλεση των έξι, Πανδημία - Ελονοσία. Τύφος - Φυματίωση- δεκάδες χιλιάδες νεκροί, πρόσφυγες, θάνατος του Ελευθερίου Βενιζέλου, δικτατορία του Ιωάννου Μεταξά. Τουρκοκρατία, Μακρόνησος, Εμφύλιος πόλεμος, δικτατορία των συνταγματαρχών. Η Ελλάδα της κραυγής και της σιωπής. Άναρθρες κραυγές μίσους και κραυγές για την Ελευθερία. Σκοτάδι στους δρόμους και πολλές σκιές. Μια Πατρίδα αφανισμένη, λεηλατημένη, προδομένη. Μια Ελλάδα που δε θα πάψει ποτέ να λαχταρά Ελευθερία και Δικαιοσύνη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Τρία ιστορικά μυθιστορήματα που πραγματικά λάτρεψα και που ήταν ιδιαίτερη τιμή μου το γεγονός ότι έζησα εκ των έσω κάθε στιγμή μεταμόρφωσης,της αξιόλογης τριλογίας.
Αυτά τα βιβλία (όπως και η προηγούμενη τριλογία,Μύηση-Λαβύρινθος-Έξοδος) είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να πάρεις,να εμπεδώσεις και να μεταδώσεις τη γνώση,την ιστορική μνήμη στα παιδιά,κυρίως στους εφήβους ώστε να μάθουν τις τραγικές αλήθειες της εκάστοτε εποχής που δε πρέπει ποτέ να λησμονηθεί,και γεγονότα που οφείλουμε να εξιστορούμε στις επόμενες γενιές,ώστε να μην επιτρέπεται με κάποιο τρόπο ξανά να επαναληφθούν.
Η ποιοτική γραφή του Μιχαηλίδη είναι ένα πλέγμα που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη,καλώντας τον να συνεχίσει τα βιβλία στη σειρά 1ο,2ο,3ο διαπιστώνοντας νέες εμπλοκές.Το νήμα λοιπόν του συγγραφέα περιπλέκεται ασταμάτητα σε πρόσωπα και ιστορίες,τόποι και άνθρωποι αλλά και ένα ανώτατο επίπεδο γλώσσας,"λεπτολόγος και επιδέξιος χειριστής της ελληνικής δημοτικής και καθαρεύουσας.Ένας τεχνίτης του λόγου που κατορθώνει να μας περιγράψει με ευαισθησία και ειλικρίνεια εν μέρει όσα συνέβησαν τότε και ειδικότερα αυτά που έλαβαν χώρα στο κολαστήριο των μαχών του πολέμου.
Έχουμε τη τύχη να είναι Έλληνας αυτός ο σπουδαίος και μεγάλος συγγραφέας,και σε αυτό το τελευταίο,μικρό βιβλίο κινείται κάπου ανάμεσα στο ονειρικό και σκληρό ρεαλισμό,στην ουσία η λογοτεχνια του είναι ένας καθρέφτης αναδεικνύοντας θέματα πόθου,λαγνείας,απειλής,έρωτα,θανάτου.Αλληγορικός,σκοτεινός,ποιοτικός,παιγνιώδης και σε κάθε περίπτωση δεινός αφηγητής των ευφάνταστων τοπίων και ιστοριών.
Πραγματεύεται και ιχνηλατεί ιδιοφυώς και σε αυτή τη τριλογία, "σε όλες τις πιθανές εκφάνσεις του" το ανθρώπινο δράμα.Και το κάνει,για ακόμη μια "τελευταία" δυστυχώς τελευταία φορά,με το δικό του αδιαπραγμάτευτο τρόπο,πάντα με μια συγκινητική ταπεινότητα.
Το τρίτο, σχετικά ολιγοσέλιδο σε σχέση με τα προηγούμενα, βιβλίο της τριλογίας ΑΓΙΟΙ ΕΡΩΤΕΣ παρακολουθεί τις ζωές των ανθρώπων που πρωταγωνίστησαν στα δύο προηγούμενα βιβλία της σειράς (Τα μεγάλα χρόνια, Τα χρόνια της οργής). Με μεγάλη λεκτική λιτότητα αναφέρεται στα ιστορικά γεγονότα από την Μικρασιατική καταστροφή και εντεύθεν (Επανάσταση του 1922, δίκη και εκτέλεση των Έξη, Δεκεμβριανά, προσπάθειες για ανασυγκρότηση ). Αναφέρεται όμως και στα «άλλα, τα ανθρώπινα», όπως τα χαρακτηρίζει ο συγγραφέας. Στις συμπεριφορές δευτεραγωνιστών που δεν έχουν τίποτε κοινό με τους ηρωϊκούς χαρακτήρες των πρωταγωνιστών των προηγούμενων βιβλίων της σειράς (εκούσιες και ακούσιες αιμομιξίες, γενετήσιες διαστροφές, αρρωστημένο πάθος για το χρήμα) για τα οποία «ας διεκδικήσουν οι ήρωες , ο καθένας για λογαριασμό του, το ενδιαφέρον, τη συμπάθεια ή και την περιφρόνηση του αναγνώστη».